บทที่ 7 : "ขออภัย ข้าแค่นึกถึงเรื่องน่ายินดีน่ะ!"
บทที่ 7 : "ขออภัย ข้าแค่นึกถึงเรื่องน่ายินดีน่ะ!"
"ไม่นึกเลยว่าคุณชายน้อยท่านนี้จะเป็นผู้ตัดสินของสนามประลองวิญญาณ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบท่าน!"
คนเดินผ่านทางประสานมือคารวะนิววิลเลตต์พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอ
สนามประลองวิญญาณเมืองสั่วทัว นั่นไม่ใช่ขุมอำนาจธรรมดาๆ!
ผู้ตัดสินที่ว่านี้ ก็คงต้องมีความเกี่ยวข้องกับ 'ผู้ตัดสิน' สินะ?
เพราะผู้พิพากษาสูงสุดเองก็เป็นผู้ตัดสิน เป็นผู้ตัดสินที่ทรงพลังที่สุด เป็น 'บอสใหญ่' ในหมู่ผู้ตัดสินทั้งปวง
ได้ยินดังนั้น นิววิลเลตต์ถึงกับคิ้วกระตุก เขาเพิ่งจะมารับตำแหน่ง ก็มีคนบอกว่าเป็นเกียรติที่ได้เจอแล้ว?
โอ้สวรรค์... สวรรค์ทรงโปรดจริงๆ!
"ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว"
นิววิลเลตต์เอ่ยเสียงเรียบ
เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แต่เสี่ยวอู่และถังซานกลับรู้สึกขุ่นเคือง พวกเขาไม่รู้จริงๆ ถึงได้ถามไงเล่า!
ไม่คิดเลยว่าจะโดนหาว่าเป็นบ้านนอกเข้ากรุง!
ก็เอาเถอะ พวกเขามาจากชนบทจริงๆ นั่นแหละ... "สนามประลองวิญญาณตั้งอยู่ใจกลางเมืองสั่วทัว หากพวกเจ้าสองคนมีเวลาก็ลองแวะไปชมได้ ข้ามีธุระต้องทำ ขอตัวก่อน"
พูดจบนิววิลเลตต์ก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ถังซานและเสี่ยวอู่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"อะไรของเขาน่ะ? ทำไมเป็นคนแบบนี้! หน้าตาก็หล่อดีอยู่หรอก แต่ทำไมถึงเย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็งเลย"
เสี่ยวอู่เท้าสะเอวบ่นอุบอย่างไม่สบอารมณ์
นางนึกว่านิววิลเลตต์จะอธิบายให้ฟังเสียอีกว่าสนามประลองวิญญาณคืออะไร แต่เขากลับเมินพวกนางไปเฉยๆ
ถังซานมองแผ่นหลังของนิววิลเลตต์อย่างครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้า เขาตัดสินใจว่าถ้ามีเวลาต้องลองไปดูเจ้าสนามประลองวิญญาณที่ว่านี่ให้เห็นกับตา
เห็นนิววิลเลตต์เดินจากไปแบบนั้น ถังซานกลับรู้สึกโล่งใจลึกๆ อีกฝ่ายไม่มีความสนใจในตัวเสี่ยวอู่เลย ซึ่งก็นับเป็นเรื่องดี!
"เสี่ยวอู่ บางทีเขาอาจจะมีธุระสำคัญจริงๆ ก็ได้นะ? หลังลงทะเบียนเรียนเสร็จ ถ้าเรามีเวลาค่อยไปดูที่สนามประลองวิญญาณกัน"
ถังซานตบไหล่เสี่ยวอู่เป็นการปลอบใจ
เสี่ยวอู่: "???"
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมจู่ๆ พี่ซานถึงพูดเข้าข้างนิววิลเลตต์ล่ะ?
เมื่อกี้ยังบอกว่านิววิลเลตต์เป็นคนไม่ดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?
"เหอะ เจ้าหน้าที่ในสนามประลองวิญญาณน่ะ เขาหาเงินได้เป็นร้อยเป็นพันเหรียญทองในเวลาแค่ไม่กี่นาที ไม่มีเวลามาเสวนากับพวกเจ้าหรอก! ขืนคุยกับพวกเจ้าแค่ไม่กี่ประโยค อาจจะทำเงินหายไปหลายร้อยเหรียญทองก็ได้ พวกเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!"
คนผ่านทางคนเดิมเบ้ปากพูดอย่างดูแคลน
เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เขาพูดต่อว่า "ไม่นึกเลยว่าคุณชายน้อยคนนั้นจะเป็นผู้ตัดสินที่สนามประลองวิญญาณ ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน สงสัยจะเป็นเด็กใหม่ คงมาหาประสบการณ์ที่สนามประลองวิญญาณแน่ๆ"
"???"
คนที่เพิ่งบอกว่าเป็นเกียรติที่ได้พบน่ะ คือเจ้าไม่ใช่เรอะ?
เขาเป็นเด็กใหม่ แล้วเจ้าบอกว่าเป็นเกียรติที่ได้เจเนี่ยนะ?
"หลายร้อยหลายพันเหรียญทองในไม่กี่นาทีเนี่ยนะ?"
เสี่ยวอู่กับถังซานทำหน้าตกตะลึง เดิมทีก็ไม่ชอบหน้าตาลุงคนนี้อยู่แล้ว แต่ไม่นึกว่าจะโม้สะบัดขนาดนี้!
ต้องรู้ก่อนนะว่าตอนนี้เสี่ยวอู่กับถังซานเป็นแค่มหาวิญญาณจารย์ แต่ละเดือนได้รับเงินสนับสนุนจากสำนักวิญญาณยุทธ์คนละสิบเหรียญทอง
ปีนึงรวมกันได้แค่สองร้อยสี่สิบเหรียญทองเท่านั้น
แต่อีกฝ่ายกลับหาได้เป็นร้อยเป็นพันเหรียญทองในไม่กี่นาที?
"ท่านลุง ท่านโกหกใช่ไหม?"
ใช่แล้ว เสี่ยวอู่ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด!
ใครมันจะไปหาเงินได้เยอะขนาดนั้น!
"เหอะ บอกแล้วว่าเป็นพวกบ้านนอกก็ไม่ยอมรับ ถ้ามีเวลาก็ลองไปดูที่สนามประลองวิญญาณสิ! ที่นั่นน่ะคือบ่อเงินบ่อทองของจริง!"
คนผ่านทางผู้นั้นเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบ พอพูดถึงเรื่องนี้ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความปรารถนา พูดจบก็ปรายตามองถังซานและเสี่ยวอู่อย่างเหยียดหยามแล้วเดินจากไป
ถังซาน, เสี่ยวอู่: "..."
นี่คือเมืองสั่วทัวงั้นหรือ?
นี่คือเมืองใหญ่งั้นหรือ?
ตอนอยู่เมืองนั่วติง... ก็ใช่ว่าถังซานจะไม่เคยเจอคนประเภทนี้ ขนาดคนเฝ้าประตูยังกล้ารนหาที่ตาย!
หางตาของทั้งคู่กระตุกยิกๆ สบตากันแล้วอารมณ์ดีๆ ก็พลันขุ่นมัวทันที!
"เสี่ยวอู่ เราไปหาโรงแรมพักกันก่อนเถอะ อีกสองวันกว่าโรงเรียนเชร็คจะเปิดรับสมัคร"
ผ่านไปครู่ใหญ่ ถังซานจึงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
เพิ่งมาถึงเมืองสั่วทัวก็โดนรับน้องซะแล้ว โดนด่าว่าเป็นบ้านนอกเข้ากรุงซึ่งๆ หน้า แต่เถียงไม่ออกซะงั้น!
ต้องรู้ไว้เลยนะว่าตอนอยู่เมืองนั่วติง ถังซานรุ่งโรจน์ขนาดไหน!
เขาเป็นคนที่โรงเรียนระดับกลางหลายแห่งแย่งตัวกันแทบตาย
แต่เป้าหมายของถังซานไม่ได้อยู่ที่นั่น เขาจึงทำตามการจัดเตรียมของอาจารย์แล้วดั้นด้นมายังเมืองสั่วทัว
"ตกลง พี่ซาน"
เสี่ยวอู่ดูห่อเหี่ยวไปถนัดตา พ่อหนุ่มรูปหล่อคนนั้นเมินนางก็เรื่องหนึ่ง แต่โดนคนเดินดินกินข้าวแกงมาดูถูกนี่มันน่าเจ็บใจนัก!
เป็นเพราะเสี่ยวอู่คนนี้สวยไม่พอ หรือหุ่นไม่ดีพอกันแน่นะ?
ส่วนทางด้านนิววิลเลตต์ เขาไม่ได้ใส่ใจฉากละครคั่นเวลาระหว่างถังซานกับเสี่ยวอู่เลยแม้แต่น้อย เขากลับนึกถึงสิ่งสำคัญบางอย่างที่มีอยู่ในเมืองสั่วทัวขึ้นมาได้
สิ่งนี้มีคุณสมบัติพิเศษในการทำลายเกราะป้องกันพลังวิญญาณของวิญญาณจารย์ ไม่ว่าจะนำไปใช้เป็นอาวุธลับโดยตรง หรือใช้เป็นวัตถุดิบสร้างอาวุธลับชั้นสูง ก็ล้วนขาดไม่ได้
แน่นอนว่ามันยังเป็นหนึ่งในวัตถุดิบสำหรับสร้างอุปกรณ์วิญญาณระดับสูงอีกด้วย
สำหรับเผ่าพันธุ์มังกรแล้ว ของที่เป็นประกายสีทองย่อมดึงดูดใจเป็นธรรมดา และ 'สมบัติ' ล้ำค่าก็เช่นกัน
ไม่นานนัก นิววิลเลตต์ก็หาร้านของเฟลนเดอร์จนเจอ ซึ่งเป็นร้านขายอุปกรณ์วิญญาณทั่วไป
ย้ำอีกครั้ง ที่นี่ไม่ใช่ฟอนเทน และไม่มีศาลยุติธรรม ไม่อย่างนั้นแค่ป้ายหน้าร้านของเฟลนเดอร์ก็เพียงพอจะลากตัวเขาขึ้นศาลได้แล้ว
ดาบไขว้ ค้อน และหอคอย... นี่มันเล่นลอกเลียนตราสัญลักษณ์ของสามขุมอำนาจใหญ่มาชัดๆ ต้องโดนฟ้องสามคดีรวดแน่!
นิววิลเลตต์ส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปในร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ภายในร้าน เฟลนเดอร์ลืมตาโพลงขึ้นทันที หลังจากกวาดตามองนิววิลเลตต์แวบหนึ่ง เขาก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนหลังอย่างรวดเร็ว
ไม่ได้ทำมาค้าขายมาตั้งหลายวัน จู่ๆ ก็มีแกะอ้วน... เอ้ย คุณชายน้อยโผล่มาแจกเงินถึงที่!
"ยินดีต้อนรับครับ!"
เฟลนเดอร์รีบเดินตรงเข้ามาหานิววิลเลตต์พร้อมรอยยิ้ม
หน้าตาเขาไม่ได้ดูดีนัก แถมยังสวมแว่นตากันแดด ทำให้ดูน่ากลัวพิลึก
นิววิลเลตต์คิ้วกระตุก เหลือบมองเฟลนเดอร์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หมอนี่... คงเห็นเขาเป็นแกะอ้วนรอให้เชือดสินะ?
เป็นไปได้สูงมาก!
แต่น่าเสียดาย เฟลนเดอร์คงต้องผิดหวังเสียแล้ว
"ไม่จำเป็น ข้าแค่มาดูเฉยๆ"
นิววิลเลตต์โบกมือปฏิเสธ
ได้ยินแบบนั้น ความกระตือรือร้นของเฟลนเดอร์ก็ลดฮวบลงไปหน่อย แต่เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก!
นานๆ ทีจะมีคุณชายน้อยท่าทางกระเป๋าหนักโผล่มา จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง!
"คุณชายน้อย อย่าให้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูธรรมดาของร้านนี้หลอกตาเชียวนะ ข้างในนี้มีของดีซ่อนอยู่ ในบรรดาอุปกรณ์วิญญาณพวกนี้ อาจจะมีของเก่าแก่โบราณปะปนอยู่ก็ได้! ถ้าท่านตาดีหยิบไปได้สักชิ้น รับรองว่ากำไรเห็นๆ!"
"..."
"อุ๊บ..."
นิววิลเลตต์กลั้นขำไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมา
"ขออภัย ข้าแค่นึกถึงเรื่องน่ายินดีขึ้นมาน่ะ"
เฟลนเดอร์บอกว่ามีของเก่าแก่โบราณปะปนอยู่ในกองขยะพวกนี้น่ะเหรอ!
ฮ่าๆๆ...
เฟลนเดอร์: "..."
เขารู้สึกทะแม่งๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหน...