บทที่ 4 : หลานชายข้ามีศักยภาพจะเป็นเทพเจ้า!
บทที่ 4 : หลานชายข้ามีศักยภาพจะเป็นเทพเจ้า!
"เจ้าจงเลือกวิญญาณยุทธ์หนึ่งอย่างมาใช้เป็นหลัก ส่วนอีกอย่างให้ซ่อนเอาไว้ อย่าได้เปิดเผยง่ายๆ จนกว่าจะถึงระดับราชทินนามพรหมยุทธ์!"
นิววิลเลตต์ย่อมเข้าใจเหตุผลของเล็กซัสดี จึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ เขาพยักหน้าพลางตอบรับ "ท่านปู่ ข้าเข้าใจแล้ว"
"เจ้าจะไม่ถามเหตุผลหน่อยรึ?"
เล็กซัสเอ่ยถามอย่างงุนงง นี่เป็นโอกาสที่เขาจะได้อวดภูมิความรู้แท้ๆ แต่นิววิลเลตต์เจ้ากรรมกลับไม่ถามซะงั้น ยอมรับไม่ได้จริงๆ!
เมื่อได้ยินดังนั้น นิววิลเลตต์ถึงกับคิ้วกระตุก ท่าทางคะยั้นคะยอว่า 'ถามสิ ถามข้าสิ' ของเล็กซัสทำเอาเขาไปไม่เป็นเหมือนกัน
"ทำไมหรือครับ?"
เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น นิววิลเลตต์จึงตัดสินใจแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วเอ่ยถามออกไป
"ฮ่าๆ..."
"วิญญาณยุทธ์คู่ ไม่เหมือนวิญญาณจารย์ทั่วไปที่มีวิญญาณยุทธ์เดียว แต่หมายถึงการครอบครองวิญญาณยุทธ์ถึงสองอย่างตามชื่อ"
"เพื่อทะลายขีดจำกัด การหาวงแหวนวิญญาณให้วิญญาณยุทธ์เพียงอย่างเดียวนั้นก็เพียงพอแล้ว ส่วนวิญญาณยุทธ์อีกอย่างไม่จำเป็นต้องรีบหาวงแหวนวิญญาณ เจ้าสามารถรอจนกว่าระดับพลังฝึกตนจะสูงกว่านี้ค่อยไปหาเติมให้มันก็ได้"
"ลองคิดดูสิ หากเจ้ารอจนถึงระดับวิญญาณพรหมยุทธ์ หรือกระทั่งราชทินนามพรหมยุทธ์ แล้วค่อยหาวงแหวนวิญญาณให้วิญญาณยุทธ์ที่สอง วงแหวนที่ได้จะเป็นแค่ระดับร้อยปีหรือพันปีงั้นรึ?"
"นี่แหละคือเหตุผลที่ปู่บอกว่าเจ้ามีศักยภาพที่ไร้เทียมทาน"
"ส่วนสาเหตุที่ปู่บอกให้เจ้าซ่อนวิญญาณยุทธ์คู่เอาไว้ ก็เพราะคนไม่ผิด ผิดที่ครอบครองหยกงาม!"
"ในอดีตเคยมีวิญญาณจารย์ที่มีวิญญาณยุทธ์คู่ แต่ไม่มีใครใส่วงแหวนครบเก้าวงให้วิญญาณยุทธ์ที่สองสำเร็จ แต่ถ้ามีคนทำสำเร็จล่ะ?"
"พวกไร้พรสวรรค์ย่อมอิจฉาริษยา และหาทางลอบสังหารอัจฉริยะเหล่านั้น!"
"ก่อนที่เจ้าจะมีพลังแข็งแกร่งพอ ทางที่ดีที่สุดคืออย่าเปิดเผยมัน แปดตระกูลใหญ่ของเรารักใคร่กลมเกลียวและไม่เกรงกลัวใครก็จริง แต่พวกที่เล่นสกปรกใช้วิธีลอบกัดนั้นยากจะป้องกัน หากเกิดเหตุไม่คาดฝันก่อนเจ้าจะเติบโตเต็มที่..."
"เจ้าเข้าใจแล้วใช่ไหม?"
เล็กซัสตบไหล่นิววิลเลตต์เบาๆ พลางสั่งสอนด้วยความหวังดี
เขากลัวว่านิววิลเลตต์จะมีความคิดแบบเด็กๆ ที่อยากอวดความพิเศษของตนเอง ซึ่งขัดกับวิถีแห่งการซ่อนคม!
ความแข็งแกร่งของตนเองต่างหากคือของจริง การไขว่คว้าชื่อเสียงจอมปลอมไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลสันโดษอย่างพวกเขาใส่ใจ มันก็แค่เรื่องปาหี่ให้คนดูชมเท่านั้น
นิววิลเลตต์พยักหน้ารับคำสอนของเล็กซัส ใจเขากระจ่างดั่งคันฉ่อง มีหรือจะไม่เข้าใจ?
"ครับ ข้าเข้าใจแล้ว!"
เล็กซัส: "..."
สุดท้ายก็สูญเปล่า นิววิลเลตต์ฉลาดเกินไป เขาไม่รู้สึกถึงความสำเร็จในการสั่งสอนลูกหลานเลยสักนิด!
"เอาล่ะ มาทดสอบพลังวิญญาณแต่กำเนิดของเจ้ากันเถอะ ปู่สัมผัสได้ว่าเจ้ามีพลังวิญญาณในกาย แต่ไม่แน่ใจว่าอยู่ในระดับไหน"
ว่าแล้วเล็กซัสก็หยิบลูกแก้วทดสอบออกมาอย่างแนบเนียน นี่ไม่ใช่ 'ของเกรดต่ำ' ที่พวกผู้ดูแลในสำนักวิญญาณยุทธ์ใช้กัน แต่เป็นของชั้นดีที่วัดระดับพลังวิญญาณได้ต่ำกว่าราชาวิญญาณลงมา!
รูปลักษณ์ของมันดูใหญ่กว่าลูกแก้วทดสอบทั่วไปเพียงเล็กน้อย แต่ฟังก์ชันการทำงานนั้นเทียบกันไม่ได้
ในฐานะวิญญาณพรหมยุทธ์ระดับสูงสุด หากเขาดูไม่ออกว่านิววิลเลตต์มีพลังวิญญาณแต่กำเนิด นั่นคงเป็นเรื่องแปลกพิลึก!
นิววิลเลตต์มองลูกแก้วแล้ววางมือขวาลงไปอย่างไม่ลังเล
ทันใดนั้น แรงดูดมหาศาลก็พวยพุ่งออกมาจากลูกแก้ว เริ่มดูดซับ 'พลังวิญญาณ' ของนิววิลเลตต์ ทำให้มันเปล่งแสงสว่างจ้า
นิววิลเลตต์มองลูกแก้วด้วยความงุนงง ให้ตายเถอะ เขามีวิญญาณยุทธ์คู่เชียวนะ! หนึ่งคือ 'ราชามังกรน้ำ' นิววิลเลตต์ อีกหนึ่งคืออาวุธเทพ 'คัมภีร์วารีนิรันดร์'!
แต่ลูกแก้วกลับสว่างไม่ถึงครึ่งเนี่ยนะ?
หรือเขาจะเป็นขยะ?
ขยะที่มีพลังวิญญาณไม่ถึงระดับห้า?
เล็กซัสเห็นภาพนั้นก็ลอบกลืนน้ำลาย เดิมทีเขาคิดว่าพลังวิญญาณของนิววิลเลตต์คงไม่ต่ำ แต่ไม่คิดว่าจะสูงขนาดนี้!
นี่มัน... พลังวิญญาณกำเนิดระดับยี่สิบ!
เขาไม่เพียงไม่เคยเห็น แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ!
พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดมันแค่ระดับสิบไม่ใช่หรือ?
แล้วไอ้พลังวิญญาณกำเนิดระดับยี่สิบของนิววิลเลตต์นี่มันคืออะไรกัน?
"ท่านปู่ ข้าคงไม่ใช่ขยะที่มีพลังวิญญาณไม่ถึงระดับห้าหรอกนะ?"
นิววิลเลตต์ถามออกไปตามสัญชาตญาณด้วยความสับสนขีดสุด!
แม้ 'พลังวิญญาณ' ในตัวเขาจะไม่ได้มากมายมหาศาล แต่ก็ไม่ได้แห้งเหือดเสียหน่อย!
พลังวิญญาณ 'มหาศาล' ขนาดนี้ แต่กลับวัดได้แค่ระดับสามหรือสี่งั้นรึ?
ถ้าอย่างนั้น พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดจะต้องมหาศาลขนาดไหนกัน!
เมื่อได้ยินดังนั้น เล็กซัสถึงกับคิ้วกระตุก มองนิววิลเลตต์ด้วยสายตาแปลกประหลาด
ขยะที่มีพลังวิญญาณไม่ถึงระดับห้า?
ขืนคำพูดนี้หลุดออกไป มีหวังวิญญาณจารย์ทั่วหล้าคงอยากจะรุมกระทืบเขาให้ตาย!
ทั่วทั้งทวีปโต้วหลัว จะมีวิญญาณจารย์สักกี่คนที่มีพลังวิญญาณกำเนิดเกินระดับห้า?
คนที่ถึงระดับห้าก็นับว่าหายากเต็มที พวกที่เกินระดับห้ายิ่งแทบจะงมเข็มในมหาสมุทร
เดี๋ยวนะ... เจ้าหนูนี่คงไม่คิดว่าลูกแก้วในมือเป็นแบบที่ใช้วัดวิญญาณจารย์ฝึกหัดระดับสิบหรอกใช่ไหม?
เล็กซัสเหลือบมองลูกแก้วในมือแล้วมุมปากกระตุกอีกรอบ
ระดับยี่สิบแต่กำเนิด!
นี่เขาเก็บอัจฉริยะเหนือโลกมาเลี้ยงชัดๆ!
ต่อให้เขาเป็นคนสุขุมแค่ไหน ก็ยังยากจะสงบใจลงได้
วิญญาณยุทธ์คู่เอย พลังวิญญาณกำเนิดระดับยี่สิบเอย... ลำพังแค่อย่างใดอย่างหนึ่งก็เป็นหนึ่งในสิบล้านหรือร้อยล้านแล้ว
เมื่อพรสวรรค์ทั้งสองมารวมอยู่ในร่างเดียว... นิววิลเลตต์มีศักยภาพที่จะกลายเป็น 'เทพเจ้า' งั้นหรือ?
เทพเจ้า... ตัวตนที่เลือนรางและสูงส่งนั้นน่ะหรือ!
เมื่อคิดได้ดังนี้ สายตาที่เล็กซัสมองนิววิลเลตต์ก็ยิ่งแปลกประหลาดขึ้นไปอีก นี่ควันเขียวพุ่งออกจากหลุมศพบรรพบุรุษ หรือเขาใช้โชคที่สั่งสมมาทั้งตระกูลเพื่อเจอหลานคนนี้กันแน่?
แม้แปดตระกูลใหญ่จะไม่มีราชทินนามพรหมยุทธ์คอยบัญชาการ แต่พวกเขาก็ไม่ใช่ตระกูลกระจอกงอกง่อย เป็นขุมอำนาจเก่าแก่ที่สืบทอดมายาวนาน
แน่นอนว่าพวกเขาย่อมล่วงรู้ความลับบางอย่างที่พวกเศรษฐีใหม่ไม่รู้
นั่นคือ... เทพเจ้ามีอยู่จริง
เพียงแต่ทวีปโต้วหลัวร้างราจากการปรากฏตัวของเทพเจ้ามาเนิ่นนานเหลือเกิน
"เจ้านิววิลเลตต์ตัวน้อย นี่ไม่ใช่ลูกแก้วสำหรับวัดพลังวิญญาณจารย์ฝึกหัด แต่เป็นลูกแก้วที่วัดได้ถึงระดับห้าสิบต่างหาก"
"พลังวิญญาณกำเนิดของเจ้าคือระดับยี่สิบ!"
เล็กซัสเอ่ยเสียงเรียบ แสร้งทำเป็น 'ไม่ตื่นเต้น'
"ระดับยี่สิบ? อย่างนี้นี่เอง"
นิววิลเลตต์ครุ่นคิด... พลังวิญญาณกำเนิดระดับยี่สิบงั้นหรือ?
ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้ แต่เขารู้สึกว่ามันน้อยไปหน่อย ด้วย 'คุณภาพ' ของวิญญาณยุทธ์ทั้งสองอย่าง ทำไมถึงได้แค่ระดับยี่สิบกันนะ?
เอาเถอะ ก่อนหน้านี้เขาหลงคิดว่าตัวเองมีแค่สามสี่ระดับจนนึกว่าเป็นขยะ ไม่นึกเลยว่าท่านปู่จะใช้ลูกแก้วผิดประเภท
"นิววิลเลตต์ อย่าเปิดเผยระดับพลังวิญญาณของเจ้าให้ใครรู้เด็ดขาด ถ้ามีคนถามก็บอกแค่ว่าเป็นพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด จำไว้ว่าพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดคือระดับสิบเท่านั้น!"
"ถ้าเลี่ยงได้ก็พยายามอย่าประมือกับใครล่ะ!"
เล็กซัสกังวลจริงๆ พรสวรรค์ของหลานชายเขาน่ากลัวเกินไป ขืนความแตก เขาไม่มั่นใจเลยว่าจะปกป้องเจ้าหนูคนนี้ได้ไหม!
"พรุ่งนี้ปู่จะพาเจ้าไปล่าวงแหวนวิญญาณ วันนี้กลับไปพักผ่อนเสียเถอะ..."