บทที่ 154: หลังแต่งงานจะไม่แยกห้องนอนแล้วเหรอ(ฟรี)

บทที่ 154: หลังแต่งงานจะไม่แยกห้องนอนแล้วเหรอ?

กู้หงหว่านอุทานด้วยความตกใจ "มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ไหนรีบเล่าให้ฟังหน่อยสิ!"

หลังแต่งงาน กู้หงหว่านมักจะกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมบ่อยๆ แต่ช่วงนี้ยุ่งกับการดูแลลูกสะใภ้คนโตที่ป่วยและเลี้ยงหลานชายสองคน เลยไม่ได้กลับมาบ้านเกือบเดือน

ทำให้เธอไม่รู้เรื่องที่กู้คังซือถูกส่งไปหนานเฉิงและไปตกหลุมรักแม่หม้ายที่นั่นเลย!

เหวินซิ่วหย่าปลอบหลานจนหยุดร้องและกำลังป้อนข้าวทีละคำ

พอได้ยินกู้หงหว่านถามตรงๆ เธอก็อุ้มหลานเดินเข้าไปหา แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยน้ำตานองหน้า

แน่นอนว่าตอนเล่า เธอจงใจข้ามเรื่องที่กู้คังซือยั่วโมโหกู้หงเซินจนเป็นลม เล่าแค่ว่ากู้หงเซินโมโหจนตบหน้าลูกชายแล้วเป็นลมไปเอง

แต่ถึงเหวินซิ่วหย่าจะพยายามพูดเข้าข้างกู้คังซือ กู้หงหว่านก็ยังขมวดคิ้วไม่เห็นด้วย

"คราวนี้คังซือผิดเต็มประตูเลยนะ พี่รองกับพี่สะใภ้รองใจกว้างจะตาย ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่หม้ายน้ำดี พวกเขาคงไม่กีดกันหรอก"

"แต่นี่เติ้งชิวเยว่อะไรนั่น ผัวเพิ่งตายไปครึ่งเดือน ก็มาคบหากับคังซือหวานชื่นปานจะกลืนกิน แสดงว่าต้องมีเจตนาแอบแฝงแน่ๆ พี่รองจะโกรธจนลงไม้ลงมือสั่งสอนก็ไม่แปลกหรอก!"

เหวินซิ่วหย่าพยักหน้าทั้งน้ำตา "หงหว่าน ฉันกับพี่ใหญ่เธอก็คิดแบบนั้นแหละ แต่ตอนนี้คังซือรู้ตัวว่าผิดแล้ว แกไปหลบอยู่บ้านน้องสาวฉันที่หนานเฉิง ไม่กล้าออกไปไหน"

กู้หงหว่านลุกขึ้นยืน "ถ้ารู้ว่าผิดก็ดีแล้ว แค่ไปบอกเลิกแม่หม้ายนั่น แล้วกลับมาขอโทษพี่รอง รับปากว่าจะไม่ทำอีกก็จบ!"

"ถ้าคังซือไม่กล้าไป เดี๋ยวฉันโทรหาแกเอง น้องสาวพี่สะใภ้เบอร์อะไร?"

ในฐานะน้องสาวคนเล็กของตระกูลกู้ กู้หงหว่านถูกพี่ๆ ตามใจมาตั้งแต่เด็ก

พอโตขึ้น เธอเลยรักและเอ็นดูหลานๆ เหมือนลูกตัวเอง

ความผิดครั้งนี้ของคังซือถือว่าร้ายแรง แต่ก็ใช่ว่าจะให้อภัยไม่ได้ ถ้าเขาสารภาพผิดและรับปากอย่างจริงใจ พี่รองคงไม่ใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้นหรอก!

เห็นกู้หงหว่านจะโทรหากู้คังซือ เหวินซิ่วหย่าก็รีบโบกมือห้าม

"หงหว่าน บ้านน้องสาวฉันจน ไม่มีโทรศัพท์หรอก จะติดต่อคังซือต้องโทรเข้าที่ไปรษณีย์ แล้วให้คนไปตาม ยุ่งยากจะตาย!"

บ้านกู้หงหว่านติดโทรศัพท์บ้าน เธอคิดครู่หนึ่งแล้วจะโทรหาคนรู้จักที่กองทัพหนานเฉิง

"งั้นเดี๋ยวฉันโทรหาลุงหวัง ขอเบอร์โรงพยาบาลทหาร แล้วโทรคุยกับพี่รองโดยตรงเลยดีกว่า!"

กู้หงหยางมาหากู้หงหว่านเพราะอยากให้เธอช่วยพูดให้กู้คังซือต่อหน้าผู้เฒ่ากู้ ไม่ใช่ให้ไปเกลี้ยกล่อมกู้หงเซิน

เห็นน้องสาวจะกดเบอร์โทรศัพท์ เขาก็รีบเข้าไปห้าม

"หงหว่าน พี่โทรหาพี่รองแล้ว ตอนนี้แกอาการไม่ค่อยดี นอนพักผ่อนไปแล้ว!"

"เธอโทรหาคุณพ่อดีกว่า หรือไม่ก็กลับไปช่วยพูดกับท่านที่บ้าน ท่านโกรธเรื่องนี้มาสองวันแล้ว กลัวจะล้มป่วยไปอีกคน!"

กู้หงหว่านไม่คิดว่ากู้หงหยางจะโกหก พอได้ยินว่ากู้หงเซินพักผ่อนแล้ว เธอก็วางหูแล้วหันมาถาม

"คุณพ่อก็แก่แล้ว เรื่องนี้พวกหลานๆ น่าจะจัดการกันเองได้ ทำไมเรื่องถึงไปถึงหูท่านได้ล่ะ?"

เหวินซิ่วหย่าบีบน้ำตา "พวกเราก็ไม่อยากให้ท่านรู้หรอก แต่น้องสะใภ้รองนั่นแหละเอาเรื่องไปฟ้องคุณพ่อ ฉันเห็นกับตาแต่ห้ามไม่ทัน!"

กู้หงหยางเสริม "หงหว่าน อย่าไปสนเลยว่าใครพูด ตอนนี้คุณพ่อรู้เรื่องแล้ว!"

"สำคัญคือต้องทำให้ท่านใจเย็นลงก่อน ท่านคิดว่าคังซือไม่สำนึกผิด เลยจะยอมให้น้องรองตัดขาดพ่อลูก แล้วเอาคนนอกเข้ามาในตระกูลกู้!"

กู้หงหว่านขมวดคิ้ว "พวกพี่ไม่ได้อธิบายเหรอ? อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ไม่รีบไปอธิบายกับคุณพ่อ ดันถ่อมาหาฉันถึงนี่?"

กู้หงหว่านเป็นห่วงสุขภาพผู้เฒ่ากู้ เลยอดโมโหพี่ชายกับพี่สะใภ้ไม่ได้

กู้หงหยางแก้ตัว "อธิบายแล้ว แต่คุณพ่อไล่ตะเพิดออกมา บอกว่าเราเข้าข้างคังซือ ไม่เห็นหัวน้องรอง!"

เหวินซิ่วหย่าเสริม "ใช่จ้ะ เราเลยต้องรีบมาหาเธอไง คุณพ่อรักเธอที่สุด ท่านต้องฟังเธอแน่ๆ!"

ได้ยินแบบนั้น ความโกรธของกู้หงหว่านก็ลดลง

เธอฝากลูกสองคนไว้กับเพื่อนบ้าน แล้วรีบตามกู้หงหยางกับเหวินซิ่วหย่ากลับบ้านตระกูลกู้ทันที

ในขณะที่กู้หงหยางกับภรรยาพา "กำลังเสริม" กลับไปหวังจะกลบเกลื่อนความจริงเรื่องชาติกำเนิดของกู้คังซือ

อีกด้านหนึ่ง ที่เกสต์เฮาส์ หลินซูอวิ๋นและคณะที่เพิ่งกลับจากเดินย่อยอาหารหลังมื้อเย็น ก็แยกย้ายกันกลับห้อง

พอเห็นสามคนน้าหลานตระกูลถังล้างหน้าล้างตาเข้าห้องปิดประตูกันหมดแล้ว หลินซูอวิ๋นก็แอบย่องออกมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาล เคาะประตูกู้อี้ชวนเบาๆ

"พี่อี้ชวน ฉันมาทำแผลให้!"

สิ้นเสียง ประตูก็เปิดออกโดยกู้อี้ชวน

เขาใช้มือข้างหนึ่งบังคับวีลแชร์ อีกข้างผลักประตู ชะโงกหน้ามองซ้ายขวาอย่างกับขโมย แล้วกวักมือเรียกหลินซูอวิ๋นให้เข้ามา

"ผมรู้ว่าคุณต้องมา กะจะเปิดประตูรอแล้ว แต่กลัวน้ารองกับน้าเล็กมาเห็น เลยปิดไว้ก่อน"

หลินซูอวิ๋นเหลือบมองเขา แซกตัวเข้าไปแล้วปิดประตู แกล้งแหย่

"นี่พี่นั่งเฝ้าหน้าประตูรอเลยเหรอ? ถ้าฉันไม่มาล่ะ?"

กู้อี้ชวนส่ายหน้าจริงจัง "คุณไม่เบี้ยวหรอก ก็ตกลงกันแล้วเมื่อบ่ายว่าก่อนนอนจะมาทำแผลให้"

เขาหยุดพูดนิดหนึ่ง แล้วต่อประโยค "แล้วถ้าคุณไม่มา ผมก็จะไปตามถึงห้อง เพราะเป็นห่วง"

หลินซูอวิ๋นหลุดขำเมื่อเห็นเขาตอบจริงจังขนาดนั้น

เธอวางกล่องปฐมพยาบาลลง เอื้อมมือไปจับมือเขา แล้วค่อยๆ แกะผ้าพันแผลออก

"ถ้าพักห้องเดียวกันได้ก็ดีสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้"

ยุคนี้ชายหญิงยังไม่แต่งงานห้ามอยู่ด้วยกัน

จะพักห้องเดียวกันในเกสต์เฮาส์ก็ต้องมีทะเบียนสมรสและทะเบียนบ้านยืนยัน!

ข้างนอกก็ห้ามแสดงความรักพร่ำเพรื่อ แม้แต่คู่หมั้นก็เถอะ!

อย่างซูเสี่ยวเนี่ยนกับเฉินเจิ้งเฉียง ยื่นรายงานขอแต่งงานแล้ว แต่ถ้าโดนจับได้ว่าอยู่ด้วยกันโดยไม่มีทะเบียนสมรส ชาวบ้านก็จะนินทาว่าเป็นชู้สาว แจ้งความจับได้เลย!

หลินซูอวิ๋นแค่บ่นว่ามันยุ่งยาก แต่กู้อี้ชวนกลับตีความไปอีกทาง

เขาไม่สนใจแผลที่มือแล้ว รีบคว้าแขนเสื้อหลินซูอวิ๋น ดึงมือเธอกุมไว้แน่น จ้องหน้าเธอแล้วถามด้วยความตื่นเต้น

"เสี่ยวอวิ๋น คุณหมายความว่าไง? แต่งงานแล้วคุณยอมนอนห้องเดียวกับผมเหรอ? เราจะไม่แยกห้องนอนตามสัญญาแล้วใช่ไหม?!"