บทที่ 155 อี้ชวน เราทำต่อได้ไหม(ฟรี)

บทที่ 155 อี้ชวน เราทำต่อได้ไหม?

หลินซูอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็ยิ้มถาม "ฉันไปบอกตอนไหนคะว่าจะแยกห้องนอนกันหลังแต่งงาน?"

กู้อี้ชวนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ชี้ไปที่ข้อความข้อหนึ่งแล้วอ่าน

"ในสัญญาแต่งงานที่คุณให้ผม เขียนไว้ชัดเจนว่าหลังแต่งงานไม่จำเป็นต้องปฏิบัติหน้าที่ฉันสามีภรรยา และเมื่อการร่วมมือสิ้นสุดลงและหย่าขาดจากกัน ต่างฝ่ายต่างมีอิสระที่จะแต่งงานใหม่โดยห้ามก้าวก่ายกัน!"

"สัญญา" ฉบับง่ายๆ นี้ หลินซูอวิ๋นกับกู้อี้ชวนช่วยกันเขียนขึ้นตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน โดยใช้กระดาษเปล่าสองแผ่นทำสำเนาไว้คนละชุด

ตอนนั้นกู้อี้ชวนยังมองไม่เห็น หลินซูอวิ๋นเลยอ่านให้เขาฟังอย่างละเอียด

กู้อี้ชวนจำข้อตกลงข้อนี้ได้ขึ้นใจ หลังจากตาเริ่มมองเห็น เขาก็หยิบกระดาษแผ่นนี้ออกมาอ่านซ้ำๆ จนท่องจำได้ขึ้นใจ!

หลินซูอวิ๋นแปลกใจมากที่เห็นเขาหยิบ "สัญญา" ออกมา "ทำไมคุณพกติดตัวมาถึงเจียงเฉิงด้วยล่ะคะ?"

เดิมทีหลินซูอวิ๋นแค่ร่างสัญญาขึ้นมาเล่นๆ ตามนิยายที่เคยอ่าน ไม่ได้หาพยานหรือตั้งใจให้มีผลทางกฎหมายจริงจัง

เพราะตามบทดั้งเดิมที่ระบบให้มา กู้อี้ชวนในฐานะรักแรกของนางเอกที่ตายไป เป็นคนดีมีคุณธรรม รับประกันได้ว่าเขาจะไม่ผิดสัญญา

อีกอย่าง ก่อนมาหนานเฉิง หลินซูอวิ๋นตัดสินใจแล้วว่าถ้ากู้อี้ชวนไม่ยอมหย่า เธอก็แค่ใช้ระบบช่วยหายตัวไปดื้อๆ

หนีไปอยู่ในมิติสักพัก แล้วค่อยใช้แต้มแลกตัวตนใหม่จากระบบหลักออกมาใช้ชีวิตต่อ!

แต่หลังจากใช้เวลาอยู่กับกู้อี้ชวน จู่ๆ หลินซูอวิ๋นก็ไม่อยากจากไปไหน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้!

กู้อี้ชวนถือ "สัญญา" ไว้ในมือ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกที่เจอกัน คุณช่วยรักษาผม ผมใช้สถานะปกป้องคุณ ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์"

"ในเมื่อผมรับปากคุณแล้ว ผมก็ต้องรักษาคำพูด ดังนั้นผมเลยอ่านและจำเนื้อหาในกระดาษแผ่นนี้อย่างดี ถ้าจะเปลี่ยนแปลงอะไร ผมต้องถามความเห็นคุณก่อน"

เห็นเขาเคร่งครัดกับสัญญาขนาดนี้ คะแนนความประทับใจในตัวกู้อี้ชวนก็พุ่งขึ้นอีกหลายแต้ม

ริมฝีปากของหลินซูอวิ๋นยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ เอานิ้วแตะที่ริมฝีปากเขาเบาๆ แล้วพูดว่า

"ในเมื่อบอกว่าแลกเปลี่ยนผลประโยชน์และต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ แล้วทำไมคุณถึงจูบฉันล่ะคะ?"

"คุณเป็นฝ่ายเริ่มจูบฉันก่อนตั้งหลายครั้ง แบบนี้ไม่ถือว่าผิดสัญญาเหรอ?"

นิ้วมือนุ่มนิ่มของหญิงสาวที่แตะริมฝีปาก ราวกับมีเปลวไฟแผดเผา ทำให้กู้อี้ชวนรู้สึกร้อนวูบวาบตรงจุดสัมผัส แล้วลามไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว

สัญชาตญาณสั่งให้เขาอ้าปากงับนิ้วเธอไว้ แต่พอนึกถึงคำถามเมื่อครู่ที่หาว่าเขาผิดสัญญา เขาก็ต้องข่มใจไว้อย่างยากลำบาก หน้าแดงก่ำเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

"ผม... ผม... เป็นความผิดของผมเอง คุณอยากจะลงโทษอะไรผมก็ยอม!"

เห็นกู้อี้ชวนมีอารมณ์ร่วมชัดเจนแต่ยังพยายามข่มใจและขอโทษอย่างจริงใจ

หัวใจหลินซูอวิ๋นก็อ่อนยวบ ไม่กล้าแกล้งเขาต่อ

เธอปีนขึ้นไปนั่งตักเขาบนรถเข็น โอบรอบคอเขา แล้วโน้มหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปาก

"งั้นฉันขอลงโทษให้คุณจูบฉัน จูบจนกว่าฉันจะพอใจ ถ้าฉันไม่พอใจ คืนนี้ฉันจะไม่รักษาขาให้คุณ!"

หลินซูอวิ๋นพูดพลางชี้ไปที่ขาเขา หน้าแดงระเรื่อ สื่อความนัยว่าถ้าทำตามเงื่อนไขไม่ได้ ก็อดรักษาขานะ!

กู้อี้ชวนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตอนแรกเขานึกว่าตัวเองหูฝาดหรือฝันไปเพราะคิดถึงเธอมากเกินไป

แต่พอลองขยี้ตาแล้วหยิกแขนตัวเองแรงๆ จนเจ็บจี๊ด ถึงได้มั่นใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าคือความจริง!

หลินซูอวิ๋นเห็นกู้อี้ชวนหยิกตัวเองก็กำลังจะอ้าปากแซว แต่ยังไม่ทันได้พูด วินาทีถัดมาเธอก็ถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอด และถูกประทับจูบอย่างดูดดื่ม!

"อื้อ!"

หลินซูอวิ๋นที่นั่งอยู่บนตักเสียหลักไถลตัวลงมาเมื่อถูกดึง เธอเผลอดิ้นรนโดยสัญชาตญาณ

แต่ไม่นาน เมื่อตกอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของกู้อี้ชวน สัมผัสถึงท่อนแขนที่โอบรัดแน่นและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วของเขา เธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

จูบครั้งนี้ของกู้อี้ชวนไม่ได้ดุดันเหมือนตอนกลางวัน แต่แฝงความเร่าร้อนยิ่งกว่าจูบแรกของทั้งคู่

กลัวว่าหลินซูอวิ๋นจะไม่พอใจ เขาจึงบรรจงจูบอย่างตั้งใจเนิ่นนาน จนกระทั่งทั้งคู่เริ่มมีอารมณ์เตลิดจนอยากจะสานต่อให้ไกลกว่านี้

หลินซูอวิ๋นถูกจูบจนเคลิบเคลิ้ม เธอซบหน้าลงกับอกกู้อี้ชวน หอบหายใจหนักหน่วง หน้าแดงก่ำ กระซิบเสียงพร่า

"จริงๆ แล้ว... ไม่ต้องหยุดก็ได้นะ ฉันไม่ได้หัวโบราณขนาดนั้น ถึงจะยังไม่จดทะเบียน แต่เราก็..."

ทว่ากู้อี้ชวนกลับมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที เขาพูดขัดขึ้นก่อนเธอจะพูดจบ "ไม่ได้ครับ ต่อให้คุณยอมก็ไม่ได้"

"ขาผมยังไม่หายดี ถ้าจะทำต่อ คุณต้องเป็นฝ่ายออกแรง แล้วที่นี่ก็เป็นเกสต์เฮาส์ บรรยากาศมันไม่เป็นใจเลย!"

กู้อี้ชวนไม่เคยมีแฟนและไม่มีประสบการณ์เรื่องนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้อะไรเลย

เขาเคยได้ยินมาว่าครั้งแรกของผู้หญิงมักจะเจ็บและลำบาก ต้องเตรียมตัวให้ดี

คืนนี้มันกะทันหันเกินไป ไม่ได้เตรียมการป้องกันอะไรเลย แถมขาเขาก็ขยับไม่ได้ ถ้าฝืนทำต่อ หลินซูอวิ๋นต้องเหนื่อยแย่!

กู้อี้ชวนไม่อยากให้ครั้งแรกของพวกเขาเป็นไปอย่างลวกๆ เขาอยากกลับไปเตรียมตัวให้พร้อม ให้ความมั่นใจและสร้างบรรยากาศที่ดี เพื่อให้หลินซูอวิ๋นประทับใจที่สุด!

หลินซูอวิ๋นเข้าใจความกังวลของกู้อี้ชวน เห็นเขาทรมานแต่ก็ยังพยายามข่มใจ เธอเลยไม่รบเร้าต่อ

เธอขยับตัวลงจากตักเขา เอื้อมมือไปจับชายเสื้อเขาแล้วพูดว่า "งั้นเราใช้วิธีอื่นแก้ขัดไปก่อนละกัน"

คราวนีกู้อี้ชวนไม่ปฏิเสธ ทั้งคู่อยู่ในห้องกันนานสองนาน จนกระทั่งเสียงความเคลื่อนไหวในโถงทางเดินและห้องข้างๆ เงียบลง พวกเขาถึงได้หยุด

เสร็จกิจ ทั้งสองก็แอบไปตักน้ำกลับมาล้างตัวในห้อง

หลินซูอวิ๋นรู้ซึ้งถึงความลำบากตอนไปอาบน้ำรวมเมื่อบ่าย ยิ่งกับกู้อี้ชวนที่นั่งวีลแชร์ยิ่งลำบากเข้าไปใหญ่

เธอเลยให้เงินกับตั๋วแลกของกับพนักงานเกสต์เฮาส์ วานให้ไปซื้อถังไม้ใบใหญ่จากห้างสรรพสินค้ามาให้

ถังไม้ไม่สูงมากแต่กว้างขวาง พอใส่น้ำแล้ว กู้อี้ชวนสามารถใช้แขนยันตัวลงไปแช่ได้สะดวก ตอนขึ้นก็ไม่ลำบาก

หลังจากช่วยเขาเตรียมน้ำอาบเสร็จ หลินซูอวิ๋นก็กลับห้องตัวเอง ล็อคประตู แล้วแวบเข้าวิลล่าในมิติทันที

ทันทีที่เข้ามิติ ระบบที่หายหัวไปนานก็บินว่อนออกมาวนรอบตัวเธอด้วยความตื่นเต้น

"โฮสต์ครับ! ภารกิจแก้แค้นคืบหน้าแล้ว! ตอนนี้ค่าความแค้นอยู่ที่ 99% ขาดอีกแค่ 1 คะแนนก็จะเต็มหลอดแล้วครับ!"

"แถมภารกิจตอบแทนบุญคุณก็พุ่งเกิน 80% แล้ว ทั้งสองแถบค่าความคืบหน้าเกิน 70% ทำให้คุณปลดล็อกพื้นที่ส่วนที่เหลือในมิติและรางวัลพิเศษจากระบบหลักได้แล้วครับ!"

หลินซูอวิ๋นสั่งหุ่นยนต์ให้เตรียมน้ำอาบไว้แล้วตั้งแต่เข้าวิลล่า พอได้ยินเสียง 007 เธอก็หยุดเดินแล้วหันมาถาม

"ระบบหลักให้อะไรมา? เงินเหรอ? หรือรถบ้าน? หรือวิลล่า?"

007 ทำหน้าเอือมระอา

"โฮสต์มองระบบหลักตื้นเขินไปแล้ว!"

"ระบบหลักเคยสัญญาว่าจะเปิดพื้นที่ใหม่ให้คุณไม่ใช่เหรอครับ? ลองไปดูพื้นที่ใหม่ที่แถมมาสิ รับรองคุณต้องตะลึง!"