บทที่ 152 เด็กคนนั้นยังไม่ตาย(ฟรี)

บทที่ 152 เด็กคนนั้นยังไม่ตาย

ไป๋ชุนเอ๋อไม่ได้เจอหร่วนเสี่ยวหยวนมากว่ายี่สิบปี แต่อีกฝ่ายดูแลตัวเองดี รูปร่างหน้าตาไม่เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก เธอจึงจำได้ทันที

ได้ยินคำทักทายและเห็นกู้ป๋อซือตัวสูงใหญ่ยืนขนาบข้าง เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดหนี

เธอรีบปรับสีหน้า ปั้นยิ้มแล้วแสร้งทำเป็นประหลาดใจ

"ตายจริง สหายหร่วน! คุณอุตส่าห์มาตามหาฉันถึงเมืองชุนเฉิงด้วยตัวเองเลยเหรอเนี่ย ฉันก็นึกว่าต้าไห่กับเมียล้อเล่นซะอีก!"

พูดพลาง ไป๋ชุนเอ๋อก็หันไปมองกู้ป๋อซือแล้วร้องทัก "นี่ต้องเป็นเสี่ยวป๋อแน่ๆ ใช่ไหม? โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย!"

"เมื่อก่อนฉันเคยช่วยเลี้ยงเสี่ยวป๋อ เสี่ยวฮ่าว แล้วก็เสี่ยวคัง โดยเฉพาะเสี่ยวป๋อเนี่ยอยู่กับฉันนานที่สุด ในความทรงจำฉันแกยังเป็นเด็กน้อยอยู่เลย เผลอแป๊บเดียวเป็นหนุ่มเต็มตัวซะแล้ว!"

กู้ป๋อซือเป็นลูกชายคนโตของกู้หงเซิน ตอนที่กู้อี้ชวนเกิด เขาอายุหกขวบแล้ว เลยพอจะจำไป๋ชุนเอ๋อได้บ้าง เขาจึงยิ้มตอบ

"ป้าไป๋ ผมก็จำป้าได้ครับ ป้าดูแก่ลงไปเยอะเหมือนกัน แต่เสียงยังใจดีเหมือนเดิมเลยครับ"

ไป๋ชุนเอ๋อถูกหร่วนเสี่ยวหยวนกับลูกชายดักหน้าดักหลังไว้ ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในใจเต้นรัวด้วยความกลัว

จนกระทั่งได้ยินกู้ป๋อซือพูด เธอถึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย ยกมือลูบหน้าตัวเองแล้วถอนหายใจตามน้ำ

"ผ่านไปตั้งยี่สิบกว่าปี คุณมีลูกตั้งสองคนแล้ว ป้าไป๋จะไม่แก่ได้ยังไงล่ะคะ!"

"ได้ยินต้าไห่บอกทางโทรศัพท์ว่าคุณอยากให้ฉันไปช่วยเลี้ยงเด็กที่เมืองหลวง? คือลูกชายคนเล็กของคุณที่เพิ่งคลอดเมื่อเดือนที่แล้วใช่ไหมคะ?"

กู้ป๋อซือยังไม่ทันตอบ หร่วนเสี่ยวหยวนก็ก้าวเข้ามากุมมือเธออย่างสนิทสนม

"ใช่จ้ะ ตอนนี้ป๋อซือรับราชการทหารอยู่ที่เมืองหลวง ช่วงนี้ภารกิจรัดตัว ยุ่งสุดๆ เลย!"

"ภรรยาเขาก็ต้องทำงาน ส่วนฉันที่เป็นย่าก็ยังไม่เกษียณ ลูกหลานเยอะแยะดูแลกันไม่ไหว เลยนึกถึงเธอขึ้นมาไง!"

หร่วนเสี่ยวหยวนมองไปทางบ้านตระกูลไป๋แล้วพูดต่อ

"เมื่อกี้พวกเราแวะไปที่บ้านเธอมาแล้ว น้องสะใภ้เธอ อาฮุ่ย บอกว่าเต็มใจจะไปช่วยมาก เหลือแค่รอเธอพยักหน้าตกลงนี่แหละ!"

ไป๋ชุนเอ๋อยังฝังใจกับเหตุการณ์สลับตัวเด็กเมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่อยากกลับไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลกู้อีก กลัวความแตก

แต่นึกถึงคำขู่ของหวังกัง กับท่าทีเชื้อเชิญอย่างอบอุ่นของหร่วนเสี่ยวหยวนและลูกชายตรงหน้า เธอก็ปฏิเสธไม่ออก รู้สึกสับสนในใจ

เห็นไป๋ชุนเอ๋อเงียบ กู้ป๋อซือเลยรุกถาม "ป้าไป๋ ไม่อยากไปเหรอครับ? เมื่อกี้ตอนขับรถมา ผมเห็นป้าเดินมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้วก็เดินกลับออกไป"

"ถ้าป้าไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเราให้ป้าเฉินลองทำดูก็ได้ ป้าแกบอกว่าเลี้ยงเด็กเก่งเหมือนกัน แล้วเราก็ยังมีตัวเลือกอื่นให้ลองอีก"

ถ้าหร่วนเสี่ยวหยวนกับลูกชายคะยั้นคะยอให้เธอไปเมืองหลวงท่าเดียว ไป๋ชุนเอ๋อคงสงสัย

แต่พอกู้ป๋อซือเห็นเธอลังเลแล้วทำท่าจะเปลี่ยนใจไปเอาคนอื่น เธอก็คลายความสงสัยลง กัดฟันตอบตกลง

"ไปก็ได้ค่ะ ฉันแค่กลัวว่าตัวเองแก่แล้วจะทำงานไม่คล่อง เป็นภาระพวกคุณเปล่าๆ!"

"เมื่อกี้ฉันไม่ได้จะหนีหน้านะคะ พอดีลืมของไว้ที่สถานีรถไฟเลยจะกลับไปหาเฉยๆ!"

พอได้ยินไป๋ชุนเอ๋อตอบตกลง สองแม่ลูกก็ยิ้มออก

หร่วนเสี่ยวหยวนจูงมือเธอเดินไปที่รถ พลางพูดว่า

"ดีจังที่เธอยอมไป! เรื่องของที่ลืมไว้ที่สถานีไม่ต้องห่วงนะ ป๋อซือยืมรถเพื่อนที่กองทัพชุนเฉิงมา เดี๋ยวเราขับพาไปหาเดี๋ยวนี้เลย!"

กู้ป๋อซือทำท่าจะขึ้นรถ แต่ไป๋ชุนเอ๋อรีบโบกมือปฏิเสธ

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันทำเงินแบงก์สิบหยวนหล่นหาย!"

"ตาแก่หลิวพูดถูก ป่านนี้คงมีคนเก็บไปแล้ว หาไม่เจอหรอกค่ะ กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวค่อยหาใหม่เอาก็ได้!"

ไป๋ชุนเอ๋อไม่ได้ทำของหายจริงๆ หรอก แค่หาข้ออ้างหลบหน้าคนตระกูลกู้เมื่อกี้ต่างหาก

แต่ในเมื่อตัดสินใจจะไปเมืองหลวงกับพวกเขาแล้ว เธอก็ไม่อยากย้อนกลับไปสถานีรถไฟกลางดึกแบบนี้ เลยโกหกหน้าตายไป

หร่วนเสี่ยวหยวนรู้ทันทีว่าไป๋ชุนเอ๋อโกหก เธอแค่นหัวเราะในใจแต่สีหน้าไม่เปลี่ยน บอกให้กู้ป๋อซือขับรถกลับไปที่บ้านตระกูลไป๋

ในขณะที่หร่วนเสี่ยวหยวนกับไป๋ชุนเอ๋อกำลังเจรจากัน เจิ้งฉางเกินที่อยู่ไกลถึงหนานเฉิง ก็ส่งข่าวถึงเหวินซิ่วหย่าที่เมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้น ไปรษณีย์กำลังจะปิด

เจิ้งฉางเกินวิ่งหน้าตั้ง มาถึงทันเวลาโทรไปเมืองหลวงก่อนไปรษณีย์ปิดพอดี

กลัวว่าถ้าโทรเข้าเบอร์บ้านตระกูลกู้จะมีคนอื่นรับสาย เจิ้งฉางเกินเลยโทรเข้าที่ทำงานของกู้หงหยางแทน

ตอนโทรศัพท์ดัง กู้หงหยางกำลังจะเลิกงานกลับบ้าน พอดีเดินผ่านโต๊ะทำงานเลยรับสาย

"น้าเล็ก! ผมฉางเกินนะครับ มีเรื่องด่วนจะบอก น้าอยู่คนเดียวรึเปล่าครับ?"

กลัวไปรษณีย์จะตัดสาย เจิ้งฉางเกินถามรัวเร็วโดยไม่ทันได้พักหายใจ

กู้หงหยางได้ยินเสียงเจิ้งฉางเกินก็นึกถึงลูกชายที่หนานเฉิงทันที เขารีบไปปิดประตูห้องทำงาน แล้วกลับมากระซิบตอบ

"ตอนนี้อยู่คนเดียว ฉางเกิน ทำไมจู่ๆ โทรมา รีบร้อนขนาดนี้ ลูกพี่ลูกน้องนายเป็นอะไรไปรึเปล่า?"

กู้หงหยางกับเหวินซิ่วหย่ากลุ้มใจเรื่องกู้คังซือมาหลายวันแล้ว

เหวินซิ่วหย่าอยากจะไปคุยกับผู้เฒ่ากู้เรื่องลูกชาย แต่ติดที่สถานะเป็นแค่ป้า เลยโดนหร่วนเสี่ยวหยวนที่เป็นแม่ตัวจริงกันท่าไว้!

ผู้เฒ่ากู้โกรธเรื่องนี้มากจนอาละวาดที่บ้านไปหลายรอบ ถ้าไม่ติดว่างานยุ่ง คงบึ่งไปหนานเฉิงลากตัวกู้คังซือมาสั่งสอนด้วยตัวเองแล้ว

กู้หงหยางคิดมาสองวันก็ยังหาทางออกไม่ได้ ได้แต่ตามใจเมีย ให้กู้คังซือไปหลบอยู่บ้านน้าเหวินซิ่วฮวาสักพัก

พอเจิ้งฉางเกินลูกชายเหวินซิ่วฮวาโทรมาหา เขาก็สังหรณ์ใจไม่ดี กลัวจะมีเรื่องร้ายแรงกว่าเดิม!

และก็เป็นจริงตามคาด เจิ้งฉางเกินเล่าเรื่องที่ได้ยินจากบ้านพักสวัสดิการให้ฟัง แล้วพูดด้วยความกังวล

"น้าเล็กครับ กู้... ผบ.กู้คนนั้นดูแปลกๆ ไปมาก สองวันมานี้ท่านไม่มาตามหาลูกพี่ลูกน้องเลย เป็นเพราะท่านรู้ระแคะระคายอะไรบางอย่างรึเปล่าครับ?"

หน้ากู้หงหยางเคร่งเครียด "อย่าเพิ่งตื่นตูม พรุ่งนี้พาคังซือไปที่ไปรษณีย์ น้าจะโทรไปคุยกับเขาเอง บอกให้เขาไปเยี่ยมกู้หงเซินที่โรงพยาบาลซะ"

"อีกอย่าง คนหน้าเหมือนมีเยอะแยะ กู้หงเซินอาจจะแค่โกรธเรื่องคังซือหนีตามเติ้งชิวเยว่เฉยๆ ก็ได้ อาจจะไม่ใช่อย่างที่นายกับแม่สงสัยหรอก!"

กู้หงหยางไม่กล้าพูดอะไรมากทางโทรศัพท์ กลัวโดนดักฟัง

เห็นว่าไปรษณีย์จะปิดแล้ว เขาเลยไม่คุยต่อ สั่งความสองสามประโยคแล้ววางสาย รีบออกจากที่ทำงาน

บ้านตระกูลกู้อยู่ไม่ไกลจากเขตทหาร กู้หงหยางวิ่งเหยาะๆ กลับบ้าน ใช้เวลาแค่สิบนาที

รู้ว่าสถานการณ์คับขัน เขาตรงดิ่งขึ้นห้อง ปิดประตู แล้วปลุกภรรยาที่กำลังงีบหลับอยู่บนเตียงขึ้นมา

"ซิ่วหย่า เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! เด็กที่ไป๋ชุนเอ๋อเอาไปทิ้งที่หนานเฉิงเมื่อยี่สิบห้าปีก่อนอาจจะยังไม่ตาย แถมยังได้เจอกับกู้หงเซินแล้วด้วย!!"