บทที่ 151 พี่ไป๋ เจตนาหลบหน้าฉันเหรอคะ(ฟรี)

บทที่ 151 พี่ไป๋ เจตนาหลบหน้าฉันเหรอคะ?

เถียนเจี้ยนจวินพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม รับคำสั่งแล้วรีบออกจากห้อง วิ่งตรงไปที่กองทัพทันที

กู้ป๋อซือเห็นคนออกไปแล้ว ก็ไม่รอช้า รีบหิ้วถุงของฝากพะรุงพะรังขึ้นรถจี๊ปทหาร ขับพาหร่วนเสี่ยวหยวนมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านต้าหนิว

"แม่ครับ เดี๋ยวเจอหน้าไป๋ชุนเอ๋อ แม่ต้องเก็บอารมณ์หน่อยนะ คุณปู่กับลุงเถียนย้ำนักย้ำหนาว่าต้องหลอกล่อให้ป้าแกยอมเข้าเมืองหลวงก่อน แล้วค่อยรวบตัว!"

หลังจากได้รับข่าวจากกู้อี้ชวน กู้ป๋อซือก็รายงานเรื่องนี้ให้กองทัพทราบและปรึกษากับเหล่าผู้นำ

ในที่สุดผู้เฒ่ากู้ก็ตัดสินใจว่า จะใช้วิธีล่อเสือออกจากถ้ำ พาตัวไป๋ชุนเอ๋อผู้ต้องสงสัยว่าเป็นสายลับกลับเข้าเมืองหลวงก่อน แล้วค่อยแอบคุมตัวสอบสวน เพื่อไม่ให้พวกพ้องหรือผู้อยู่เบื้องหลังไหวตัวทัน

กู้ป๋อซือรู้ดีว่าสถานการณ์นี้ละเอียดอ่อน กลัวแม่จะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ตอนเจอหน้าศัตรู เลยต้องเตือนสติกันไว้ก่อน

หร่วนเสี่ยวหยวนพยักหน้า "แม่รู้แล้ว ไม่ต้องห่วง แม่จะเล่นตามบทของกองทัพ พาตัวหล่อนกลับไปสอบสวนที่เมืองหลวงให้ได้"

ถานอวี้หลงคุมตัวโจรลักพาตัวไว้สามคน เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด ทางกองทัพเมืองชุนเฉิงได้สืบประวัติครอบครัวของไป๋ชุนเอ๋ออย่างละเอียด และส่งรูปถ่ายหมู่ของคนในหมู่บ้านเมื่อหลายปีก่อนไปให้ทางนั้นดู

แม้รูปจะไม่ชัดและคนในรูปจะดูอ่อนกว่าตอนนี้มาก แต่โจรทั้งสามก็จำไป๋ชุนเอ๋อในรูปได้ทันที

เมื่อพยานยืนยันตัวตนได้ สถานะนักค้ามนุษย์ของไป๋ชุนเอ๋อก็ชัดเจน แต่เรื่องการเป็นสายลับยังต้องสอบสวนขยายผลต่อไป

กู้ป๋อซือโล่งใจเมื่อแม่รับปาก สองแม่ลูกคุยกันไปตลอดทาง ไม่นานก็ถึงหมู่บ้าน

กู้ป๋อซือขับรถไปจอดเทียบหน้าบ้านตระกูลไป๋ หิ้วของฝากถุงเล็กถุงใหญ่ลงจากรถ

ไป๋ต้าไห่ได้รับข่าวว่าพี่สาวจะกลับมา พอได้ยินเสียงรถจอดหน้าบ้านก็นึกว่าพี่มาถึงแล้ว

แต่พอโผล่หน้าออกมาดู กลับเจอกู้ป๋อซือกับหร่วนเสี่ยวหยวน เขาถึงกับชะงัก

"สหายหร่วน สหายกู้ ทำไมมากันดึกดื่นป่านนี้ล่ะครับ?"

เมื่อตอนกลางวันไป๋ชุนเอ๋อกำชับทางโทรศัพท์ไว้ดิบดีว่าอย่าเพิ่งให้คนตระกูลกู้รู้ว่าเธอกลับมา

แต่ถ้าสองแม่ลูกนี้โผล่มาตอนนี้ แล้วบังเอิญเจอพี่สาวเข้าล่ะ จะทำยังไง?

เห็นไป๋ต้าไห่ทำหน้าเลิ่กลั่ก หร่วนเสี่ยวหยวนก็ยิ้มแล้วก้าวเข้าไปทัก

"พอดีอยู่ที่เกสต์เฮาส์มันว่างๆ เลยแวะมาถามข่าวน่ะค่ะ"

"ทำไมเหรอคะ พี่ไป๋ไม่ต้อนรับเหรอ? หรือว่าพี่สาวพี่ส่งข่าวมาปฏิเสธงานพี่เลี้ยงแล้ว?"

ไป๋ต้าไห่อึกอักตอบไม่ถูก พอดีเฉินฮุ่ยได้ยินเสียงคนคุยกันเลยรีบออกมาดู

เห็นผัวตัวเองยืนบื้อเป็นสากกะเบืออยู่กลางลานบ้าน หล่อนก็ค้อนขวับให้หนึ่งที แล้วรีบแจ้นเข้าไปรับหน้าแทน

"สหายหร่วน พูดอะไรอย่างนั้นคะ? ตาแก่ต้าไห่แกทำงานหนักมาทั้งวัน สมองเลยเบลอๆ น่ะค่ะ!"

"พี่สาวฉันต้องเต็มใจรับงานนี้อยู่แล้ว ถึงพี่เขาไม่ทำ ฉันก็ทำแทนได้! ฉันเลี้ยงลูกสามคนมาด้วยมือตัวเอง ประสบการณ์เพียบรับรองได้เลยค่ะ!"

เฉินฮุ่ยเดินหัวเราะร่าเข้ามาจะจับมือหร่วนเสี่ยวหยวน แต่อีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน แล้วยกถุงของฝากขึ้นโชว์

"ฉันยังหวังให้พี่สาวไป๋มาด้วยกันนะคะ ดูสิคะ นี่ของกินของใช้ที่ฉันซื้อจากห้างสรรพสินค้ากับสหกรณ์ในเมืองเมื่อตอนกลางวัน ตั้งใจซื้อมาฝากทุกคนเลยนะคะ!"

เฉินฮุ่ยหน้าเจื่อนไปนิดที่โดนปฏิเสธการจับมือ แต่พอเห็นของฝากถุงเบ้อเริ่ม หล่อนก็ทิ้งความขุ่นเคืองไปทันที รีบรับถุงมาเปิดดู

จะตกปลาใหญ่ก็ต้องใช้เหยื่อล่อ หร่วนเสี่ยวหยวนตั้งใจเลือกซื้อของพวกนี้มาโดยเฉพาะ

มีทั้งเสื้อผ้าสำหรับไป๋ต้าไห่และภรรยา ชุดเครื่องนอนสี่ชิ้น แล้วก็ขนมปังกรอบกับลูกอมแบบชั่งกิโล

แน่นอนว่ามีส่วนของไป๋ชุนเอ๋อด้วย

เฉินฮุ่ยตาลุกวาวเมื่อเห็นของในถุง ไป๋ต้าไห่เองพอเห็นเสื้อเชิ้ตผ้าดีครอนสำหรับผู้ชายสองตัวก็ยิ้มแก้มปริ

"พี่สาวหร่วน หลานกู้ ทำไมต้องเกรงใจขนาดนี้ แค่มาเยี่ยมเฉยๆ ก็พอแล้ว ยังหอบของดีๆ มาฝากอีก!"

"นั่นสิคะ! เสื้อผ้าดีครอนนี่ตัวหลายตังค์เลยนะ ซื้อมาตั้งหลายตัว! ชุดเครื่องนอนนี่ก็ผ้าดี๊ดี ขนมลูกอมนี่ปกติพวกเราซื้อกินเฉพาะตอนตรุษจีนเอง ให้เยอะเกินไปแล้วค่ะ!"

ตอนแรกไป๋ต้าไห่ยังกังวลเรื่องพี่สาว แต่พอเห็นของฝากกองโต ความกังวลก็หายวับไปกับตา เรียกพี่เรียกน้องอย่างสนิทสนมขึ้นมาทันที!

หร่วนเสี่ยวหยวนโบกมือยิ้มๆ "เล็กน้อยน่า ฉันแค่รีบๆ ซื้อมาส่งเดช"

กู้ป๋อซือรีบเสริม "ใช่ครับ ไม่รู้ว่าชอบแบบไหนสีไหน ใส่พอดีรึเปล่า ไว้ป้าไป๋เข้าเมืองหลวงเมื่อไหร่ ค่อยให้แกพาพวกเราไปเลือกใหม่อีกทีนะครับ!"

สองแม่ลูกเล่นบทสายเปย์ พูดจาหว่านล้อมเป็นนัยๆ ว่าถ้าไป๋ชุนเอ๋อยอมไปเมืองหลวง อยากได้เสื้อผ้าขนมอะไรเท่าไหร่ก็จัดให้ไม่อั้น

ไป๋ต้าไห่กับเฉินฮุ่ยดีใจจนตัวลอย แทบอยากจะวิ่งไปลากตัวไป๋ชุนเอ๋อมาจากสถานีรถไฟซะเดี๋ยวนี้

ในขณะเดียวกัน ไป๋ชุนเอ๋อก็เพิ่งมาถึงหน้าหมู่บ้าน เธอกลัวจะเป็นจุดสนใจเลยไม่ได้พกสัมภาระอะไรมามาก หิ้วแค่ห่อผ้าเล็กๆ ห่อเดียว แต่ถึงอย่างนั้นชาวบ้านก็ยังจำเธอได้

"ชุนเอ๋อกลับมาแล้วเหรอ? วันนี้บ้านเธอมีแขกคนสำคัญมาหาแน่ะ! หอบของฝากมาเพียบ น้องชายกับน้องสะใภ้เธอกำลังรับรองแขกอยู่!"

ชาวบ้านหลายคนเห็นกู้ป๋อซือขับรถจี๊ปทหารเข้ามาในหมู่บ้าน

คนในหมู่บ้านชอบสอดรู้สอดเห็น อยากรู้ใจจะขาดว่าแขกบ้านตระกูลไป๋เป็นใคร พอเห็นไป๋ชุนเอ๋อมา ก็รีบเรียกพรรคพวกมารุมล้อมซักไซ้

ไป๋ชุนเอ๋อหยุดเดิน ขมวดคิ้ว "แขกคนสำคัญอะไร? พวกเขาเพิ่งมาถึงเหรอ?"

ชาวบ้านรีบแย่งกันตอบ

"น่าจะเป็นทหารนะ ขับรถจี๊ปมา แต่ไม่รู้ว่าเป็นใครกันแน่ ถึงได้มาถามเธอนี่ไง!"

"นั่นสิ! พวกเราจะไปรู้จักแขกบ้านเธอได้ไง เธอทำงานในเมือง ไปมาหลายที่ น่าจะเป็นเพื่อนใหม่เธอนั่นแหละ"

"ผู้ชายคนผู้หญิงคน แต่งตัวดีมาก มาทีนึงแล้วเมื่อตอนกลางวัน ได้ยินน้องสะใภ้เธอคุยฟุ้งเมื่อตอนบ่ายว่ามาจากเมืองหลวงเชียวนะ!"

"..."

ชาวบ้านต่างอิจฉาตาร้อนกับของฝากที่ตระกูลไป๋ได้รับ เลยอยากจะฉวยโอกาสตีสนิทกับไป๋ชุนเอ๋อ เผื่อจะได้ตามไปดูที่บ้านแล้วมีส่วนแบ่งบ้าง

แต่พอได้ยินว่ามาจากเมืองหลวง ไป๋ชุนเอ๋อก็นึกถึงหร่วนเสี่ยวหยวนกับกู้ป๋อซือทันที เธอตัดสินใจไม่เข้าบ้าน หันหลังกลับเดินไปอีกทาง

"ฉันเพิ่งนึกได้ว่าลืมของไว้ที่สถานีรถไฟ เดี๋ยวกลับไปเอาก่อนนะ!"

ชาวบ้านที่กำลังตั้งตารอจะไปดู "แขกคนสำคัญ" ที่บ้านตระกูลไป๋ พอเห็นเธอเดินหนี ก็พากันรั้งไว้

"ของสำคัญอะไรนักหนา? หมู่บ้านกับตัวเมืองไกลจะตาย ช่างมันเถอะน่า!"

"คนเยอะแยะขนาดนั้น ผ่านมาตั้งนานแล้ว ป่านนี้คงโดนใครเก็บไปแล้วมั้ง!"

"กลับเข้าบ้านก่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปหา พวกเราจะช่วยไปหาด้วย!"

"..."

ชาวบ้านรุมล้อมพยายามเกลี้ยกล่อม แต่ไป๋ชุนเอ๋อโบกมือไม่สนใจ เร่งฝีเท้าเดินหนีเร็วขึ้น

แต่ใครจะคิดว่า พอเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน รถจี๊ปคันหนึ่งก็พุ่งมาจอดขวางหน้า

ประตูรถเปิดออก คนสองคนก้าวลงมาประกบซ้ายขวา

"พี่ไป๋ จะไปไหนคะ? พวกเรารอพี่ที่บ้านตั้งนาน รู้ว่าเรามาเลยเจตนาหลบหน้ากันเหรอคะ?"