บทที่ 13 ฉันจะตัดขาดกับซูเสี่ยวเนี่ยน

บทที่ 13 ฉันจะตัดขาดกับซูเสี่ยวเนี่ยน

ได้ยินดังนั้น เหอจวินเจ๋อก็ตวาดลั่นด้วยความโกรธ "เหอจวินซาน! แกพูดพล่ามอะไร? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้แผนชั่วของแกนะ!"

"แกแค่อยากฉวยโอกาสใส่ร้ายแล้วก็กดหัวฉัน เพื่อที่แกจะได้ไม่มีคู่แข่ง แล้วให้คุณปู่ปั้นแกขึ้นเป็นทายาทสืบทอดตระกูลใช่ไหมล่ะ!"

ตระกูลเหอมีทายาทสืบสกุลน้อยนิด ผู้เฒ่าเหอมีลูกชายสองคนลูกสาวหนึ่งคน

ลูกสาวคนโตแต่งงานออกไปตั้งแต่เนิ่นๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนแม้จะมีลูกหลายคน แต่ล้วนอายุสั้นตายจากไปตั้งแต่ยังเล็ก เหลือรอดเพียงแค่เหอจวินเจ๋อ เหอจวินซาน และเด็กหญิงวัยห้าขวบอีกคนหนึ่งเท่านั้น

พ่อของเหอจวินซานเป็นอาของเหอจวินเจ๋อ ซึ่งเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่ทางธุรกิจจนถูกผู้เฒ่าเหอหมางเมิน

ดังนั้นผู้นำตระกูลเหอคนปัจจุบันจึงเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของเหอจวินเจ๋อ และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ผู้นำตระกูลคนต่อไปก็คงหนีไม่พ้นเหอจวินเจ๋อ

แต่เหอจวินซานไม่ยอมจำนน เขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเหอจวินเจ๋อ แถมยังมีความสามารถเหนือกว่า

เขาไม่ปิดบังความทะเยอทะยานของตัวเอง สองลูกพี่ลูกน้องจึงมักปะทะคารมและคอยจ้องจับผิดกันอยู่เสมอโดยไม่ไว้หน้า

ทว่าต่อหน้าผู้เฒ่าเหอ เหอจวินซานยังคงแสร้งทำตัวเป็นหลานที่ดี เพราะรู้ว่าปู่ชอบเห็นพี่น้องรักใคร่ปรองดองกัน เขาจึงแกล้งทำหน้าเศร้าพลางเอ่ยว่า

"คุณปู่ดูสิครับ ผมแค่พูดความจริงแล้วก็ชี้ให้เห็นความผิดของพี่ใหญ่ แต่พี่ใหญ่กลับมองเจตนาผมในแง่ร้ายขนาดนี้..."

"จริงๆ ผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ได้ แต่คุณหนูหลินก็ถือว่าเป็นว่าที่พี่สะใภ้ของผม ผมไม่อยากเห็นพี่ใหญ่ทำผิดซ้ำซาก ถึงได้ยอมเสี่ยงโดนด่าเพื่อพูดความจริง"

เหอจวินเจ๋อหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ตะโกนสวนกลับเสียงดัง "โกหกพกลม! แกจ้องจะเล่นงานฉันชัดๆ!"

"จริงๆ แล้วแกไม่เห็นอะไรเลยใช่ไหมล่ะ? แกแค่ได้ยินปู่ถาม เลยแกล้งโผล่หัวออกมาพูดใส่ร้ายฉัน!"

ผู้เฒ่าเหอรู้เรื่องความขัดแย้งระหว่างหลานชายทั้งสองดี เขาหันไปถามเหอจวินซาน "เสี่ยวซาน เมื่อคืนแกเห็นจริงๆ งั้นรึ?"

เหอจวินซานตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แน่นอนครับ ผมแอบตามพวกเขาออกไปแล้วก็ถ่ายรูปเก็บไว้ด้วย อีกสองคืนก็น่าจะล้างรูปเสร็จ เป็นรูปตอนพี่ใหญ่กำลังจูบกับซูเสี่ยวเนี่ยน"

พอได้ยินแบบนั้น ทั้งเหอจวินเจ๋อและซูเสี่ยวเนี่ยนต่างก็หน้าถอดสี โดยเฉพาะเหอจวินเจ๋อที่รู้ดีว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ชอบถ่ายรูป และเพิ่งถอยกล้องยี่ห้อซิ่งฝูมาหมาดๆ

เมื่อคืนด้วยความหน้ามืดตามัว เขาจดจ่ออยู่แต่กับเรื่องอย่างว่าจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง

หลังจากส่งซูเสี่ยวเนี่ยนกลับ เขากดเธอลงกับกองฟางแถวนั้นแล้วนัวเนียจูบกันอยู่พักใหญ่ เขาเองก็จำไม่ได้ว่าตอนนั้นมีแสงแฟลชหรือเสียงชัตเตอร์ดังขึ้นแถวนั้นหรือเปล่า

แต่ดูจากท่าทีมั่นอกมั่นใจของเหอจวินซานแล้ว หมอนั่นต้องถ่ายรูปไว้ได้แน่!

ผู้เฒ่าเหอพยักหน้าพลางสั่ง "ดี งั้นไปบอกลุงเฉินให้เอารูปไปล้างเดี๋ยวนี้เลย"

เหอจวินเจ๋อลนลาน รีบก้าวเข้าไปขวางผู้เฒ่าเหอไว้ "ปู่ครับ ผมผิดไปแล้ว! อย่าให้ลุงเฉินไปล้างรูปเลยครับ เป็นซูเสี่ยวเนี่ยนที่ยั่วยวนผม! ผมแค่หน้ามืดตามัวทำผิดไปชั่ววูบ!"

พ่อบ้านเฉินเคยติดหนี้บุญคุณอาของเขา ถ้าปล่อยให้ไปล้างรูป มีหวังเรื่องได้แดงไปทั่วแน่!

อีกอย่าง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ขืนยังปากแข็งปฏิเสธต่อไป พอรูปออกมา ปู่อาจจะรังเกียจเขาเข้าจริงๆ

แล้วแผนของเหอจวินซานก็จะสำเร็จ!

ซูเสี่ยวเนี่ยนคาดไม่ถึงว่าเหอจวินเจ๋อจะโยนความผิดมาให้เธอ พอได้ยินเขาบอกว่าเธอยั่วยวน ขอบตาก็แดงก่ำรีบโต้กลับทันควัน

"พี่จวินเจ๋อ พูดแบบนี้กับหนูได้ยังไงคะ? พี่เป็นคนพูดเองว่าไม่ชอบพี่สาวหนู อยากจะถอนหมั้นกับพี่เขาแล้วมาแต่งงานกับหนู!"

เหอจวินเจ๋อเป็นนายน้อยใหญ่แห่งตระกูลเหอ พ่อแม่และคนในบ้านต่างตามใจจนเคยตัว อยากได้อะไรก็ต้องได้

ต่อให้ทำผิด อย่างมากก็แค่โดนด่านิดหน่อยแล้วหักค่าขนม เดี๋ยวเรื่องก็เงียบ

แต่เธอไม่เหมือนกัน สถานะของเธอกับแม่นั้นเปราะบาง ต้องอาศัยใบบุญคนอื่น จะอยู่ดีมีสุขหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของหลินโหย่วเหวิน

ถ้าหลินโหย่วเหวินรังเกียจเธอเพราะเหอจวินเจ๋อโบ้ยความผิดมาให้ อย่าว่าแต่จะยอมรับเธอเข้าตระกูลหลินเลย ดีไม่ดีอาจจะไม่ได้ตามไปฮ่องกงด้วยซ้ำ!

ยิ่งคิดซูเสี่ยวเนี่ยนก็ยิ่งกลัว น้ำตาไหลพรากพลางพูดสะอึกสะอื้น

เมื่อก่อนเวลาเห็นซูเสี่ยวเนี่ยนร้องไห้ เหอจวินเจ๋อจะรู้สึกปวดใจแทบขาด แต่ตอนนี้เห็นแล้วกลับรู้สึกรำคาญลูกตา

เพื่อรักษาตำแหน่งทายาทตระกูลเหอ เขาไม่ไว้หน้าเธออีกต่อไป

"จะมาร้องห่มร้องไห้อะไร? ฉันพูดผิดตรงไหน เมื่อสองปีก่อนตอนเจอกันครั้งแรกที่บ้านตระกูลหลิน เธอก็เอาแต่ทอดสะพานให้ฉัน หลังกินข้าวเสร็จยังเรียกฉันไปหลังบ้านแล้วบอกว่าแอบปลื้มฉันมานานแล้ว"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอคอยยั่วยวนฉันตลอด ฉันจะตบะแตกได้ยังไง? ดีแล้วที่คุณปู่ด่าเรียกสติ งั้นเราก็ตัดขาดกันแค่นี้ เลิกยุ่งเกี่ยวกันซะเถอะ!"

ถ้าเอาซูเสี่ยวเนี่ยนมายืนคู่กับหลินซูอวิ๋น วัดกันแค่รูปร่างหน้าตาและบุคลิก ใครๆ ก็ต้องเลือกหลินซูอวิ๋น

เหอจวินเจ๋อคบกับซูเสี่ยวเนี่ยนมาสองปี เดิมทีก็เสียดายความเอาอกเอาใจของเธออยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะไม่ได้รักเขาจริง ถึงขนาดไม่ยอมแบกรับความผิดเล็กๆ น้อยๆ นี้แทนเขา งั้นก็ฉวยโอกาสนี้ตัดขาดกันไปเลยแล้วกัน

ทำแบบนี้จะได้เอาใจหลินซูอวิ๋นด้วย พอแต่งงานแล้วย้ายไปฮ่องกง เขาค่อยหาเมียน้อยที่นั่นสักกี่คนก็ได้ เผลอๆ อาจจะเด็ดกว่าซูเสี่ยวเนี่ยนด้วยซ้ำ!

พอคิดได้ดังนี้ เหอจวินเจ๋อก็อารมณ์ดีขึ้น เขาทำท่าจะหันไปให้คำมั่นสัญญากับหลินซูอวิ๋น

ทว่าอีกฝ่ายกลับเดินผ่านหน้าเขาไปหยุดอยู่ตรงหน้าเหอจวินซาน

"คุณชายรองเหอคะ รบกวนขายรูปถ่ายเมื่อคืนให้ฉันได้ไหมคะ? ฉันจะเอาไปเป็นหลักฐานแจ้งความจับเขา"

เหอจวินเจ๋อหน้าดำคร่ำเครียดรีบตามไปถาม "แจ้งความ? เธอจะไปแจ้งความที่ไหน?!"

หลินซูอวิ๋นยิ้มหวาน "ก็ต้องแจ้งความจับคุณชายเหอกับคุณซูที่หน่วยงานต้นสังกัดสิคะ"

"ได้ข่าวว่าคุณชายเหออยากไปฮ่องกงไม่ใช่เหรอ? สงสัยจังว่าถ้าโดนแจ้งความ แล้วถูกวิพากษ์วิจารณ์ ถูกเพ่งเล็งจับตามอง จะยังได้ขึ้นเรือเฟอร์รี่อยู่ไหมนะ?"

ผู้เฒ่าเหอคาดไม่ถึงว่าเด็กสาวตระกูลหลินจะใจเด็ดขนาดนี้ พอรู้เรื่องคู่หมั้นนอกใจก็กะจะแจ้งความเอาผิดทันที

แม้การกระทำของเหอจวินเจ๋อจะทำให้เขาโกรธ แต่ถึงจะเลวยังไง เหอจวินเจ๋อก็เป็นหลานแท้ๆ ของเขา!

อย่างที่หนูซูอวิ๋นพูด ถ้าแจ้งความขึ้นมาจริงๆ เรื่องตกงานน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้าโดนวิจารณ์แล้วถูกส่งไปชนบท อนาคตดับวูบแน่!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้เฒ่าเหอก็จำต้องเอ่ยปาก

"หนูเสี่ยวอวิ๋น เรื่องนี้ตระกูลเหอผิดเอง หลานชายปู่มันเลวระยำจริงๆ!"

"ปู่จะจัดการถอนหมั้นให้หนูเอง หนูอยากได้ค่าชดเชยเท่าไหร่เรียกมาได้เลย แต่ช่วยเห็นแก่หน้าตาชายแก่คนนี้ อย่าไปแจ้งความได้ไหม?"

พูดจบ ผู้เฒ่าเหอก็ยกไม้เท้าฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าของเหอจวินเจ๋ออย่างแรง จนเขาทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น ร้องโอดโอยกุมขาด้วยความเจ็บปวด

"ไอ้หลานชั่ว! ทำผิดแล้วยังไม่รีบขอโทษคุณหนูหลินอีก? ตระกูลเหอทำเวรทำกรรมอะไรไว้ถึงได้เลี้ยงดูคนเจ้าชู้เสเพลแบบแกออกมา! ทำผิดแล้วยังไม่สำนึก!"

เหอจวินเจ๋อนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่สายตาเกรี้ยวกราดของผู้เฒ่าเหอกดดันจนต้องคุกเข่าต่อ

เมื่อตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ เขาไม่กล้าโต้เถียงอีกต่อไป กลัวว่าถ้าหลินซูอวิ๋นไปแจ้งความ เขาจะอดไปฮ่องกงและต้องตกระกำลำบากในชนบท

เขาจึงกัดฟันข่มความโกรธแค้นในแววตา ยอมก้มหัวให้หลินซูอวิ๋นชั่วคราว

"คุณหนูหลิน ผมขอโทษครับ ขอแค่คุณไม่แจ้งความ ผมยินดีชดใช้ให้ทุกอย่าง!"

"แล้วผมก็จะตัดขาดกับซูเสี่ยวเนี่ยนให้เด็ดขาด ถ้าคุณยังยินดีจะหมั้นต่อ ต่อไปนี้ผมจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง จะไม่มีผู้หญิงอื่นอีก!"