บทที่ 12 หนูมีหลักฐานว่าพี่ชายมีชู้

บทที่ 12 หนูมีหลักฐานว่าพี่ชายมีชู้!

"ว่าไงนะ? เจ้าเสี่ยวเจ๋อมีคนอื่นทั้งที่ยังหมั้นอยู่เนี่ยนะ?!"

มือที่จับไม้เท้าของผู้เฒ่าเหอบีบแน่น ใบหน้าเคร่งเครียดลงทันตา ในขณะที่พูด สายตาก็เผลอหันไปมองทางซูเสี่ยวเนี่ยนอย่างไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อครู่ก่อนที่คนตระกูลหลินจะมาถึง เหอจวินเจ๋อเป็นฝ่ายขอถอนหมั้นกับหลินซูอวิ๋นเอง แถมยังพูดชื่นชมซูเสี่ยวเนี่ยนออกนอกหน้า

ตอนนั้นเขาก็ระแคะระคายอยู่แล้วว่าหลานชายอาจจะไปหลงแม่เด็กแซ่ซูที่อาศัยอยู่กับตระกูลหลินเข้า

แต่คาดไม่ถึงเลยว่าสองคนนี้จะถึงขั้นแอบคบหากันแล้ว!

ดูจากท่าทางของหลินซูอวิ๋น เป็นไปได้มากว่าสองคนนี้อาจทำเรื่องไม่งามแล้วโดนเธอจับได้คาหนังคาเขา!

หลินซูอวิ๋นพยักหน้าตอบโดยไม่ลังเล "ใช่ค่ะ หลานชายคุณปู่กับซูเสี่ยวเนี่ยนคบกันมาสักพักแล้ว เมื่อคืนหนูยังเห็นพวกเขานัวเนียกันอยู่แถวทุ่งนาอยู่เลย"

"แถมเมื่อเช้ามืด แม่นี่ก็ย่องกลับเข้ามาในสภาพยับเยิน ไม่รู้ว่ามีใครในบ้านคุณปู่เห็นบ้างหรือเปล่านะคะ"

ถึงแม้วันนี้หลินซูอวิ๋นจะนอนตื่นสายโด่ง แต่ความเคยชินจากการระแวดระวังภัยในวันสิ้นโลกทำให้เธอเป็นคนหูไวตาไว ตื่นง่ายแม้เพียงได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเล็กน้อยจากชั้นล่าง

ตอนนั้นเธอเปิดหน้าต่างออกไปดู ก็เห็นซูเสี่ยวเนี่ยนกำลังย่องเข้าทางประตูหลังบ้านตระกูลหลินราวกับขโมย

ผมเผ้าและเสื้อผ้ายับยู่ยี่กว่าตอนขาไป แถมที่คอยังมีรอยจ้ำแดงน่าสงสัย ดูยังไงก็เพิ่งกลับมาจากการพลอดรักชัดๆ!

สีหน้าของผู้เฒ่าเหอยิ่งดำทะมึนลงไปอีก เขาตะโกนเรียกพ่อบ้านเสี่ยวเฉินที่รออยู่หน้าประตูสวน

"เสี่ยวเฉิน! ไปตามสาวใช้ในบ้านมาให้หมด โดยเฉพาะพวกที่อยู่เวรเมื่อคืน ฉันมีเรื่องจะถาม!"

พ่อบ้านเห็นท่าทีขึงขังของผู้เฒ่าก็นึกว่ามีโจรขึ้นบ้าน จึงรีบแจ้นออกไปตามคนทันที

เหอจวินเจ๋อเห็นท่าไม่ดี รีบก้าวเข้าไปพูดแก้ตัว

"ปู่ครับ เมื่อวานเสี่ยวเนี่ยนมาหาผมจริง แต่เธอแค่มาเตือนผมเรื่องที่หลินซูอวิ๋นจะขอถอนหมั้น แล้วเธอก็กลับไปเลยครับ!"

เมื่อคืนเขากับซูเสี่ยวเนี่ยนเหมือนเชื้อไฟเจอน้ำมัน จุดติดรวดเร็วจนควบคุมไม่อยู่ อาจจะส่งเสียงดังไปบ้าง

ระหว่างนั้นเขาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวนอกห้อง แต่ศรขึ้นสายแล้วย่อมไม่อาจยั้ง ก็เลยไม่ได้ออกไปดู ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป มีความเป็นไปได้สูงที่สาวใช้ในบ้านจะรู้เห็นเข้าแล้ว

ตอนนี้ปู่เล่นเรียกสาวใช้ทุกคนมาสอบสวน เหอจวินเจ๋อกลัวความแตก จึงตัดสินใจชิงสารภาพก่อนครึ่งหนึ่ง โดยแต่งเรื่องผสมโรงเข้าไปเพื่อเอาตัวรอด

ก่อนที่ผู้เฒ่าเหอจะทันได้ตอบโต้ ซูซิ่วหงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็รีบผสมโรงทันควัน

"ใช่ค่ะลุงเหอ เมื่อคืนฉันเป็นคนบอกให้เสี่ยวเนี่ยนมาเตือนนายน้อยเหอเอง แกไปแป๊บเดียวก็กลับ ไม่ได้เถลไถลที่ไหนเลยค่ะ!"

ผู้เฒ่าเหอไม่ได้ชายตามองสองแม่ลูกตระกูลซูเลยตั้งแต่พวกหล่อนเดินเข้ามา พอได้ยินเสียงสอดขึ้นมา เขาก็หันขวับไปพูดใส่หน้าอย่างไม่ไว้ไมตรี

"เรื่องภายในของสองตระกูลเรา กลายเป็นเรื่องที่คนนอกอย่างพวกหล่อนจะเข้ามายุ่งย่ามได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ถ้าอยากจะเตือนจริงๆ แค่ส่งสาวใช้มาบอกก็ได้ ทำไมต้องส่งเด็กสาวมาคนเดียวดึกๆ ดื่นๆ ด้วย?"

หลินโหย่วเหวินเองก็คาดไม่ถึงว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้ พอเห็นผู้เฒ่าเหอโกรธจัด ก็รีบเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ย

"ลุงเหอครับ อย่าเพิ่งโมโหเลยครับ พ่อของเสี่ยวเนี่ยนเคยมีบุญคุณกับผมมาก่อนแม่ลูกตระกูลซูอยู่บ้านตระกูลหลินมาหลายปี ก็ถือว่าเป็นคนกันเองแล้วล่ะครับ!"

"เมื่อคืนซิ่วหงให้เสี่ยวเนี่ยนมาหาเสี่ยวเจ๋อก็เพราะหวังดี เรื่องแต่งงานของสองบ้านเรา ผู้ใหญ่ตกลงกันไว้นานแล้ว จะให้พังลงเพราะเรื่องเข้าใจผิดแค่นี้ก็น่าเสียดายแย่นะครับ!"

จากเหตุการณ์เมื่อคืน หลินโหย่วเหวินพอจะเดาออกว่าซูเสี่ยวเนี่ยนกับนายน้อยเหอคงจะกิ๊กกั๊กกันอยู่

แต่ถึงจะรู้อยู่เต็มอก เขาก็ไม่อยากให้เรื่องนี้แดงขึ้นมา

เพราะยังไงคู่หมั้นของนายน้อยเหอก็คือหลินซูอวิ๋น ถ้าเสี่ยวเนี่ยนไปยุ่งกับเขาก่อนที่จะถอนหมั้นอย่างเป็นทางการ มันจะดูไม่งาม!

ผู้เฒ่าเหอแค่นเสียง "ฉันไม่สนหรอกว่าพ่อของซูเสี่ยวเนี่ยนจะมีบุญคุณกับแกยังไง แต่ฉันเห็นหนูซูอวิ๋นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ฉันไม่อยากให้หลานต้องมาเจอกับเรื่องอยุติธรรม"

"ถ้าเสี่ยวเจ๋อทำผิดต่อซูอวิ๋นจริงๆ การถอนหมั้นครั้งนี้ก็ไม่มีอะไรน่าเสียดาย!"

"แต่หลังจากถอนหมั้นแล้ว ซูเสี่ยวเนี่ยนก็อย่าได้หวังว่าจะได้เหยียบย่างเข้ามาในบ้านตระกูลเหอ ฉัน เหอหลินเฟิง ไม่ใช่จะยอมรับใครหน้าไหนก็ได้!"

คำพูดของผู้เฒ่าเหอตรงไปตรงมาและหักหน้ากันสุดๆ ทำเอาสองแม่ลูกตระกูลซูหน้าชา

ซูเสี่ยวเนี่ยนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเนื้อ

ในใจก่นด่าตาแก่นับร้อยครั้ง แต่ภายนอกกลับไม่กล้าแสดงออก ทำได้เพียงบีบน้ำตาให้ดูน่าสงสารพลางพูดเสียงสั่นเครือ

"หนูรู้ค่ะว่าคุณปู่เหอรังเกียจหนู และหนูก็ไม่เคยคิดจะปีนป่ายเข้าบ้านตระกูลเหอด้วย"

"พี่ซูอวิ๋นกับพี่จวินเจ๋อเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก ส่วนหนูก็แค่เศษดินเศษโคลน ชาตินี้คงไม่มีวาสนาเทียบเคียงพี่เขาได้หรอกค่ะ"

สายตาของเหอจวินเจ๋อที่จับจ้องอยู่ที่หลินซูอวิ๋นในตอนแรก พอได้ยินเสียงสะอื้นของซูเสี่ยวเนี่ยน เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามอง

ยังไงเสียเธอก็เป็นผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยเมื่อคืน ความรู้สึกผูกพันย่อมยังมีอยู่มาก

แม้หน้าตาและบุคลิกจะเทียบหลินซูอวิ๋นไม่ติด แต่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ เวลาเจ้าน้ำตาก็ดูบอบบางน่าทะนุถนอมเหมือนดอกไม้ขาวต้องลมชวนให้น่าเวทนา

เหอจวินเจ๋อใจอ่อนยวบให้กับน้ำตาของซูเสี่ยวเนี่ยน

พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้มัวแต่มองหลินซูอวิ๋นจนลืมสนใจเธอ ความรู้สึกผิดก็แล่นเข้ามาในอก เขาจึงเอ่ยปากปลอบใจ

"อย่าดูถูกตัวเองไปเลย ทุกคนย่อมมีข้อดีของตัวเอง ปู่พี่อาจจะไม่ชอบคนแบบหนู แต่คนอื่นอาจจะชอบ ชีวิตหนูต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่!"

เนื่องจากผู้เฒ่าเหอยังนั่งหัวโด่อยู่ และตัวเขาเองก็ยังอยากจะยื้อการหมั้นไว้ เหอจวินเจ๋อจึงไม่กล้าพูดอะไรโจ่งแจ้งนัก

แต่เขารู้สึกว่าคำใบ้ของเขาชัดเจนมากแล้ว

ตอนไปฮ่องกง เขาจะแต่งงานกับหลินซูอวิ๋น แล้วก็จะแต่งซูเสี่ยวเนี่ยนด้วย!

ใครเชื่อฟังและเอาอกเอาใจเขามากกว่า คนนั้นก็จะได้เป็นเมียหลวง อีกคนเป็นเมียน้อย อยากได้ตำแหน่งไหนก็ขึ้นอยู่กับความประพฤติ!

ผู้เฒ่าเหอแทบกระอักเลือดกับความโลเลของหลานชาย อยากจะด่าให้หายแค้น แต่พ่อบ้านดันพาเหล่าสาวใช้เข้ามาพอดี

ตระกูลเหอมั่งคั่งกว่าตระกูลหลินมาก จึงจ้างคนรับใช้ไว้หลายคน เฉพาะสาวใช้ที่อยู่ในบ้านวันนี้ก็ปาเข้าไปห้าคนแล้ว

หลังจากเดินตามพ่อบ้านเข้ามา พวกเธอก็ยืนเรียงแถวหน้ากระดานรอรับคำสั่งจากเจ้านาย

ผู้เฒ่าเหอไม่อ้อมค้อม พอเห็นคนมาครบก็เปิดประเด็นทันที "เมื่อคืนอาจจะมีขโมยขึ้นบ้าน มีใครได้ยินเสียงอะไรบ้างไหม?"

บรรดาสาวใช้มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หลังจากพยายามนึกย้อนดู ทุกคนก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

เหอจวินเจ๋อกับซูเสี่ยวเนี่ยนที่ตอนแรกนั่งไม่ติด พอได้ยินสาวใช้ปฏิเสธ ความตึงเครียดในใจก็พลันมลายหายไป

"คุณปู่คะ! พวกเขาไม่เห็น แต่หนูเห็นค่ะ!"

ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งสองจะโล่งใจได้เต็มที่ ร่างเล็กๆ ของเด็กสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากนอกห้องโถง ตรงดิ่งไปหาผู้เฒ่าเหอ

เหอจวินเจ๋อหน้าถอดสีทันทีที่เห็นผู้มาใหม่ เขาทำท่าจะก้าวเข้าไปขวาง แต่เด็กสาวคนนั้นกลับถอยไปหลบหลังผู้เฒ่าเหอ แล้วฟ้องฉอดๆ

"คุณปู่คะ เมื่อคืนตอนตีสอง หนูลงมาหาน้ำดื่ม เดินผ่านห้องพี่ใหญ่ ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องออกมาจากข้างในด้วยค่ะ"

"หนูเลยแอบซุ่มดูอยู่ที่ห้องทำงานข้างล่างเป็นชั่วโมง พอตอนตีสาม หนูเห็นพี่ใหญ่กอดผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมา แล้วผู้หญิงคนนั้นก็คือพี่ซูเสี่ยวเนี่ยนคนนี้แหละค่ะ!"