บทที่ 11 นายน้อยเหอจำคู่หมั้นตัวเองไม่ได้เชียวหรือ

บทที่ 11 นายน้อยเหอจำคู่หมั้นตัวเองไม่ได้เชียวหรือ?

"อ้าว โหย่วเหวินนี่เอง จะมาทำไมไม่บอกกล่าวกันก่อน ปู่ไม่ได้เตรียมตัวเลย!"

ผู้เฒ่าเหอคาดไม่ถึงว่าคนบ้านตระกูลหลินจะมาเยี่ยมเวลานี้ จึงรีบเก็บไม้เท้า เลิกดุด่าเหอจวินเจ๋อชั่วคราว แล้วหันไปทักทายแขก

หลินโหย่วเหวินหัวเราะเบาๆ "คุณลุงเหอเกรงใจกันเกินไปแล้วครับ ผมเป็นผู้น้อยสมควรมาเยี่ยมเยียนบ่อยๆ อยู่แล้ว"

"อีกอย่าง วันนี้ที่ผมมาก็เพราะเรื่องงานแต่งของเด็กๆ สัญญาหมั้นหมายระหว่างซูอวิ๋นกับจวินเจ๋อ สมัยนั้นคุณลุงกับพ่อตาผมเป็นคนตกลงกัน ตอนนี้พอจะมีการเปลี่ยนแปลง ก็ต้องรบกวนคุณลุงช่วยเป็นพยานให้หน่อยครับ"

พอผู้เฒ่าเหอได้ยินหลินโหย่วเหวินบอกว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงเรื่องงานแต่ง ก็เข้าใจไปเองว่าเหอจวินเจ๋อคงแอบไปถอนหมั้นที่บ้านตระกูลหลินมาแล้ว

แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจนัก จึงแอบถลึงตาใส่หลานชาย แล้วลองหยั่งเชิงถาม "สัญญาหมั้นของสองตระกูลเราก็ดีอยู่แล้วนี่นา ทำไมถึงต้องเปลี่ยนแปลงล่ะ? แล้วหนูเสี่ยวอวิ๋นไปไหนเสียล่ะ ทำไมวันนี้ไม่มาด้วย?"

สายตาของผู้เฒ่าเหอกวาดมองสองแม่ลูกตระกูลซูที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินโหย่วเหวิน แล้วเลยไปมองหลินซูอวิ๋น แต่เขากลับจำเธอไม่ได้

ไม่มีอะไรมาก ก็แค่หลินซูอวิ๋นเปลี่ยนไปจากภาพจำของเขามากเกินไป

ไม่ว่าจะเป็นบุคลิกท่าทางหรือการแต่งกาย ล้วนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง

ดังนั้น พอผู้เฒ่าเหอเห็นเธอ ก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ คิดว่าแม่หนูคนนี้หน้าตาสะสวย กิริยามารยาทดูดีสง่างาม ไม่รู้เป็นคุณหนูตระกูลไหน

แต่ด้วยความที่มีเรื่องอื่นให้กังวล เขาจึงไม่ได้เอ่ยปากถาม อยากจะเคลียร์เรื่องงานแต่งให้จบๆ ไปก่อน

"ปู่เหอคะ หนูก็อยู่นี่ไงคะ ไม่เจอกันนานถึงขนาดลืมหน้าค่าตาหนูไปแล้วเหรอคะเนี่ย?"

หลินซูอวิ๋นไม่ชอบขี้หน้าเหอจวินเจ๋อ แต่เธอมีความประทับใจที่ดีต่อผู้เฒ่าตระกูลเหอ เพราะรู้ว่าท่านเป็นเพื่อนสนิทของคุณตาเจ้าของร่างเดิม จึงยิ้มแย้มและก้าวออกมาทักทายอย่างเป็นกันเอง

ผู้เฒ่าเหออึ้งไปกับคำพูดของเธอ ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก เหอจวินเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็โพล่งขึ้นมาก่อน "อะไรนะ? เธอคือหลินซูอวิ๋นเหรอ? เป็นไปได้ยังไง?!"

สายตาของเหอจวินเจ๋อจับจ้องอยู่ที่หลินซูอวิ๋นตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในบ้านแล้ว

เขาหลงคิดว่านี่คือเพื่อนใหม่ของซูเสี่ยวเนี่ยน กำลังคิดหาวิธีจะเข้าไปทำความรู้จักอยู่เชียว จู่ๆ เธอกลับบอกว่าตัวเองคือคู่หมั้นแสนจืดชืดน่าเบื่อของเขางั้นเหรอ?!

"ทำไมเหรอคะ? หนูหน้าตาไม่เหมือนเดิมหรือไง?" หลินซูอวิ๋นก้าวเข้ามาใกล้ด้วยรองเท้าหนังคู่เล็ก พร้อมรอยยิ้ม

เมื่อเห็นหญิงสาวในชุดสีฟ้าเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของเหอจวินเจ๋อก็เต้นรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ แต่ปากยังแข็งไม่ยอมรับ อ้าปากค้างด้วยความไม่อยากเชื่อ "เธอ... ทำไมเธอถึงสวยขึ้นขนาดนี้? เมื่อก่อนเธอดูธรรมดาจะตาย!"

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นหน้าหลินซูอวิ๋นมาก่อน เขาจำเครื่องหน้าโดดเด่นของเธอได้ดี

แต่ถึงแม้จะมีใบหน้าที่สะสวย แต่เธอก็ขี้ขลาดและชอบเก็บตัวเกินไป ทำให้ความงามแปดส่วนลดเหลือเพียงสามส่วน

แต่ตอนนี้ ด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น บุคลิกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง และการเปลี่ยนจากการแต่งตัวเชยๆ มาเป็นชุดที่ทันสมัย ความงามแปดส่วนนั้นพุ่งทะยานเป็นสิบสองส่วน สวยสะกดจนคนไม่อาจละสายตาได้!

หลินซูอวิ๋นแค่นยิ้มเยาะ "นายน้อยใหญ่แห่งตระกูลเหอจำแม้กระทั่งหน้าคู่หมั้นตัวเองไม่ได้ ดูท่าการหมั้นครั้งนี้คงไม่มีความจำเป็นต้องดำรงอยู่อีกต่อไปแล้วมั้งคะ"

เหอจวินเจ๋อเดิมทีตั้งใจจะถอนหมั้นอยู่แล้ว เมื่อครู่นี้เพื่อจะเกลี้ยกล่อมผู้เฒ่าเหอ เขาเกือบจะโดนไม้เท้าฟาดหัวแตก

แต่ ณ วินาทีนี้ พอได้เห็นหลินซูอวิ๋น และได้ยินเธอเป็นฝ่ายขอถอนหมั้นเอง เหอจวินเจ๋อกลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด

ความรู้สึกสูญเสียอย่างมหาศาลถาโถมเข้ามาในใจ ไม่สนใจซูเสี่ยวเนี่ยนที่ยังยืนหัวโด่ เขาถลาเข้าไปพยายามจะคว้ามือหลินซูอวิ๋น

"เสี่ยวอวิ๋น วันนี้เธอสวยเกินไปจริงๆ ฉันตะลึงจนจำไม่ได้เลย อย่าโกรธกันเลยนะ มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน!"

"เรื่องงานแต่งผู้ใหญ่เป็นคนตกลงกัน จะมายกเลิกง่ายๆ ได้ยังไง ถ้าเธอโกรธ เดี๋ยวพี่ขอโทษ อยากได้อะไรบอกมาเลย เดี๋ยวพี่หาให้ทุกอย่าง!"

เหอจวินเจ๋อเคยคบผู้หญิงมามาก ตอนเรียนต่อนอกก็เจอสาวผมบลอนด์ตาน้ำข้าวสวยๆ มาเยอะ

แต่สาวงามเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับความสวยสง่าของหลินซูอวิ๋น เพียงแค่เธอยืนอยู่ตรงนั้น ก็ดูเหมือนจะมีรัศมีเปล่งประกายออกมา

ซูเสี่ยวเนี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ และแต่งตัวมาอย่างดีเหมือนกัน กลับโดนรัศมีกลบจนมิด กลายเป็นดูบ้านนอกและจืดชืดไปถนัดตา ไม่อยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย!

ซูเสี่ยวเนี่ยนคาดไม่ถึงว่าเหอจวินเจ๋อจะกลับลำกลางคันแบบนี้ พอเห็นสายตาที่เขาจ้องมองหลินซูอวิ๋น เธอก็โกรธจนแทบจะกัดฟันกรอด

เธอสูดหายใจลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ ปรับสีหน้าแล้วพูดแทรกขึ้นมา "พี่จวินเจ๋อคะ พี่สาวตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะถอนหมั้นกับพี่ ลุงหลินกับแม่ก็หาคู่ครองคนใหม่ที่ดีกว่าให้พี่สาวแล้วด้วย ฝ่ายชายเป็นนายทหารหนุ่ม อนาคตไกลเชียวนะคะ!"

เหอจวินเจ๋อหน้าตึงทันทีที่ได้ยิน สวนกลับโดยไม่ทันคิด "สถานการณ์บ้านเมืองแบบนี้ นายทหารที่ไหนจะมาแต่งงานกับลูกสาวนายทุน? มีแต่จะหนีให้ไกลสิไม่ว่า!"

"นอกจากจะเป็นทหารพิการหรือไม่ก็มีปัญหาอะไรสักอย่าง ไม่งั้นไม่มีทางชายตามองหลินซูอวิ๋นหรอก!"

เหอจวินเจ๋อเองก็เป็นลูกนายทุน ย่อมรู้ดีถึงสถานการณ์ภายนอก

นายทุนใหญ่ๆ หลายรายเริ่มถูกเพ่งเล็ง ไม่มีใครกล้ามาข้องแวะกับบรรดาลูกท่านหลานเธอพวกนี้หรอก ยิ่งเรื่องแต่งงานยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ตระกูลเหอกับตระกูลหลินเองก็กำลังแอบโยกย้ายทรัพย์สินเตรียมหนี

ฟังจากที่ซูเสี่ยวเนี่ยนเล่า หลินโหย่วเหวินไม่ได้คิดจะพาหลินซูอวิ๋นไปฮ่องกงด้วย ถ้าเขาไม่ถอนหมั้นตอนนี้ เขาก็แค่พาเธอหนีไปกับเขาซะก็สิ้นเรื่อง!

ผู้เฒ่าเหอได้ยินหลานชายพูดจาพล่อยๆ ก็กระทุ้งไม้เท้าลงกับพื้น ตวาดเสียงดัง "เสี่ยวเจ๋อ! พูดจาอะไรกับน้องแบบนั้น? นี่แกตั้งใจจะแต่งงานกับหนูเขาจริงๆ หรือเปล่า?!"

เหอจวินเจ๋อไม่มีท่าทีสำนึกผิด "ผมก็แค่พูดความจริง นอกจากผมแล้ว ตอนนี้จะมีใครแต่งกับเธอได้อีกล่ะ? ผมไม่เชื่อหรอกว่าจะมีนายทหารหน้าไหนยอมแต่งกับเธอจริงๆ!"

ซูซิ่วหงไม่คิดว่าเรื่องจะกลับตาลปัตรแบบนี้ เห็นเหอจวินเจ๋อดึงดันไม่ยอมถอนหมั้น ก็รีบก้าวออกมาพูดด้วยความร้อนใจ

"คุณชายเหอคะ คุณหนูหลินพูดความจริงค่ะ นายทหารคนนั้นเป็นลูกของเพื่อนร่วมรบสามีดิฉันเอง นัดดูตัวกันอาทิตย์หน้าแล้วค่ะ"

"ในเมื่อคุณหนูหลินรู้สึกว่าเธอกับคุณชายเหอไปกันไม่ได้ ยกเลิกสัญญาหมั้นแล้วต่างคนต่างไปหาคนที่เหมาะสมน่าจะดีกว่านะคะ!"

ซูเสี่ยวเนี่ยนจงใจพูดยุแยง "ใช่ค่ะพี่จวินเจ๋อ พี่สาวไม่ได้ชอบพี่ เรื่องแต่งงานบังคับกันไม่ได้นะคะ"

สองแม่ลูกตระกูลซูร้อนรน แต่หลินโหย่วเหวินกลับไม่รีบร้อน เขาชำเลืองมองเหอจวินเจ๋อที่เอาแต่จ้องลูกสาวเขาตาไม่กะพริบ แล้วหันกลับมาถาม

"ซูอวิ๋น ลูกคิดว่ายังไง?"

ในความคิดของเขา จะถอนหมั้นหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ยังไงซะที่ฮ่องกง ผู้ชายก็มีภรรยาหลายคนได้อยู่แล้ว

แม้ลูกสาวของถังซวงไป่จะน่ารำคาญ แต่ถ้ามีประโยชน์ สามารถมัดใจนายน้อยตระกูลเหอได้อยู่หมัด และทำให้เขายอมช่วยเหลือตระกูลหลินด้วยความเต็มใจ ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

ถึงตอนนั้น ให้ลูกสาวทั้งสองคนแต่งเข้าตระกูลเหอ ผลัดกันเป่าหูสามี แล้วมีลูกสักคนสองคน ไม่แน่ว่าในอนาคต ตระกูลหลินอาจจะไปหยั่งรากสร้างฐานอำนาจที่ฮ่องกง กลายเป็นตระกูลผู้ดีเก่าแก่ที่นั่นก็ได้!

หลินโหย่วเหวินเริ่มวาดฝันถึงอนาคตอันสวยหรู หลินซูอวิ๋นมองดูเขาและสองแม่ลูกตระกูลซูที่มีสีหน้าและแผนการในใจแตกต่างกันไป ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ แล้วพูดว่า

"หนูคิดว่ายังไงเหรอคะ? พ่อควรถามซูเสี่ยวเนี่ยนกับคุณชายเหอก่อนดีกว่ามั้ยคะว่าพวกเขาคิดยังไง?"

"คนนึงอาศัยอยู่บ้านหนูแต่หน้าด้านมาอ่อยคู่หมั้นหนู ส่วนอีกคนก็นอกใจลับหลัง แต่ดันอยากจะตีเนียนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จะได้เก็บสัญญาหมั้นไว้เสวยสุขกับผู้หญิงหลายคน"

หลินซูอวิ๋นเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองผู้เฒ่าเหอแล้วกล่าวว่า

"ปู่เหอคะ หนูจะถอนหมั้นแน่นอนค่ะ แต่ในเมื่อหลานชายปู่แอบคบชู้ระหว่างที่หมั้นกับหนู ตระกูลเหอของปู่ไม่ควรจะจ่ายค่าเสียหายชดเชยให้หนูหน่อยเหรอคะ?!"