บทที่ 10 ไปถอนหมั้นที่บ้านตระกูลเหอ

บทที่ 10 ไปถอนหมั้นที่บ้านตระกูลเหอ!

ซูเสี่ยวเนี่ยนพูดอย่างเหลืออด "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ? จะปล่อยให้เขาเอาของของเราไปหมดเลยเหรอ?"

ถ้าเครื่องประดับพวกนั้นถูกหลินโหย่วเหวินริบไปก็ยังพอทำใจได้ เธอยังค่อยๆ ออดอ้อนขอคืนทีหลังได้

แต่ถ้าของตกไปอยู่ในมือหลินซูอวิ๋นแล้วล่ะก็ อย่าหวังเลยว่าจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก!

ดูจากความงกเค็มของหล่อนตอนนี้ คงจะเฝ้าทองหยองเงินถุงเงินถังไว้แน่นหนา ดีไม่ดีคงอยากจะหอบติดตัวลงโลงไปด้วย!

ซูซิ่วหงเงียบไปครู่ใหญ่เมื่อได้ยินดังนั้น ก่อนจะลดเสียงลงแล้วกระซิบว่า

"หลินซูอวิ๋นไม่ได้สั่งให้ป้าเฉินเอาของไปเก็บไว้ในลิ้นชักชั้นแรกของตู้เสื้อผ้าหรอกเหรอ? เราค่อยหาจังหวะตอนที่มันไม่อยู่ แอบเข้าไปเอาของคืนก็ได้นี่"

ซูเสี่ยวเนี่ยนตาโต "แม่คะ แม่บ้าไปแล้วเหรอ? จะให้ไปขโมยของดื้อๆ เนี่ยนะ? ตอนนี้พี่ซูอวิ๋นเอะอะก็จะไปแจ้งความ ถ้าโดนจับได้ว่าขโมยของ พี่เขาต้องเอาเรื่องไปป่าวประกาศอีกแน่!"

การขโมยของไม่เหมือนกับการเป็นชู้ เรื่องชู้สาวอาจจะอาศัยแค่พยานบุคคล แต่หลักฐานการขโมยของมันเห็นกันจะจะ จับได้คาหนังคาเขา

ซูซิ่วหงเถียงกลับ "แกก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่าของพวกนั้นเดิมทีมันเป็นของเรา การเอาของตัวเองคืนจะเรียกว่าขโมยได้ยังไง?"

"อีกอย่าง แม่ไม่ได้โง่นะ แม่จะลงมือตอนที่หลินซูอวิ๋นไม่อยู่ ถึงตอนนั้นแกต้องช่วยดูต้นทางให้แม่ด้วย"

ภายนอกซูซิ่วหงดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจร้อนรนจนแทบคลั่ง

เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ตอนกลับขึ้นมาข้างบนว่า ในกล่องเครื่องประดับใบนั้นมีกำไลเงินกับจี้หยกที่ซูเจี้ยนกั๋วซื้อให้เธออยู่ด้วย

ของสองสิ่งนี้ไม่ใช่สมบัติของตระกูลหลิน แต่จะไปทวงคืนจากหลินซูอวิ๋นตอนนี้ก็คงไม่ได้คืนแน่ ดีไม่ดีจะโดนขู่กลับมาอีก

ดังนั้น แทนที่จะไปปะทะซึ่งหน้าแล้วต้องเจ็บตัว สู้รอจังหวะที่มันไม่อยู่แล้วแอบลงมือเองเลยดีกว่า

พอได้ของคืนแล้ว เธอจะกลับไปที่บ้านเกิด เอาของที่มีไปจำนำให้หมด ส่วนที่เหลือก็ซ่อนไว้ เตรียมเอาติดตัวไปฮ่องกงด้วย

ซูเสี่ยวเนี่ยนเริ่มคล้อยตามคำพูดของแม่ หลังจากคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พยักหน้าเห็นด้วย

"งั้นเราลงมือคืนนี้เลย ส่วนตอนนี้เรารีบไปเปลี่ยนตัวคู่หมั้นที่บ้านตระกูลเหอกันก่อนเถอะค่ะ"

"พี่จวินเจ๋อชอบหนูจะตาย ถ้าพี่ซูอวิ๋นยอมถอนหมั้น พี่เขาต้องรีบตกลงเปลี่ยนมาหมั้นกับหนูทันทีโดยไม่ลังเลแน่ๆ!"

หลังจากผ่านการ "เจรจาต่อรอง" มาทั้งเมื่อวานและวันนี้ ซูเสี่ยวเนี่ยนพอจะมองหลินซูอวิ๋นออกบ้างแล้ว... ตราบใดที่มีเงินมากพอ ทุกอย่างคุยกันได้

ตระกูลเหอมีรากฐานมั่นคง และพี่จวินเจ๋อก็รักเธอมากขนาดนี้ เขาต้องจัดการยายหลินซูอวิ๋นให้เธอได้แน่

ไม่แน่ว่าตอนที่กลับมาจากบ้านตระกูลเหอบ่ายนี้ คนที่เป็นคู่หมั้นของเขาอาจจะกลายเป็นเธอแล้วก็ได้

พอคิดได้ดังนี้ อารมณ์ขุ่นมัวของซูเสี่ยวเนี่ยนก็พลันสดใสขึ้นมาทันตา เธอเลือกหยิบชุดกระโปรงสีชมพูออกมาจากตู้เสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยน

ตอนแรกเธอตั้งใจจะหยิบต่างหูไข่มุกสีชมพูที่เข้าชุดกันออกมาจากกล่องเครื่องประดับ แต่พอดึงลิ้นชักออกมา ก็เพิ่งนึกได้ว่าเครื่องประดับทั้งหมดถูกหลินซูอวิ๋นยึดไปหมดแล้ว

เธอจึงสบถเบาๆ สองสามคำ แล้วจำใจหยิบดอกไม้ติดผมทำจากลูกปัดพลาสติกสีชมพูในกล่องเหล็กข้างๆ มาติดผมเปียแก้ขัดไปก่อน

"คุณปู่ครับ ผมอยากถอนหมั้นกับหลินซูอวิ๋น!"

ในขณะที่พวกซูเสี่ยวเนี่ยนกำลังเตรียมตัวเดินทางมาที่บ้านตระกูลเหอ ทางฝั่งบ้านเก่าตระกูลเหอ เหอจวินเจ๋อก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากเรื่องถอนหมั้นกับผู้เฒ่าเหอเอง

เมื่อคืนนี้เขากับเสี่ยวเนี่ยนคุยกันจนดึกดื่น ทั้งสองต่างถูกอารมณ์พาไป จนแอบพากันกลับมาที่บ้านตระกูลเหอตอนดึกสงัด แล้วพลอดรักกันในห้องของเขาอยู่นานสองนาน

ระหว่างนั้น ซูเสี่ยวเนี่ยนร้องไห้ซบไหล่เล่าความคับแค้นใจที่ต้องทนทุกข์ในบ้านตระกูลหลินมาหลายปี พร้อมทั้งใส่สีตีไข่เรื่องหลินซูอวิ๋นอย่างหนัก

เธอวาดภาพให้พี่สาวต่างสายเลือดกลายเป็นนางมารร้ายหน้าไหว้หลังหลอก ต่อหน้าทำดีลับหลังทำชั่ว

เหอจวินเจ๋อไม่ชอบท่าทางจืดชืดของหลินซูอวิ๋นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

พอได้ยินซูเสี่ยวเนี่ยนบอกว่าหล่อนชอบแอบทุบตีและด่าทอผู้คนลับหลัง แถมยังปากคอเราะร้าย เขาก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงและรังเกียจหล่อนเข้าไส้

เขาไม่อยากจะหมั้นหมายกับผู้หญิงพรรค์นี้อีกต่อไป จึงหาจังหวะที่ปู่เหออารมณ์ดีเข้าไปคุย หวังจะให้ปู่ช่วยออกหน้ายกเลิกสัญญาหมั้น

"ว่าไงนะ? แกอยากถอนหมั้น?"

ผู้เฒ่าเหอกำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกในสวน อ่านหนังสือพิมพ์พลางจิบชายามบ่ายอย่างสบายอารมณ์

พอได้ยินหลานชายพูดแบบนั้น เขาก็รีบวางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นนั่งทันที

เหอจวินเจ๋อพยักหน้า "ใช่ครับปู่ ผมอยากบอกปู่เรื่องนี้นานแล้ว หลินซูอวิ๋นนิสัยแย่มาก กิริยามารยาทก็หยาบคาย ไร้การอบรมสั่งสอน ผู้หญิงแบบนี้ไม่คู่ควรกับผมเลยสักนิด!"

ผู้เฒ่าเหอขมวดคิ้วมุ่น "ใครไปเป่าหูแกมา? ปู่เคยเจอหนูหลินซูอวิ๋นแล้ว หน้าตากิริยามารยาทเรียบร้อยดี ออกจะขี้อายและขี้กลัวนิดหน่อยด้วยซ้ำ จะไปนิสัยแย่อย่างที่แกพูดได้ยังไง?"

เหอจวินเจ๋อเริ่มร้อนรนเมื่อเห็นปู่ออกโรงปกป้องหลินซูอวิ๋น จึงเถียงกลับด้วยความโมโห

"นั่นมันแค่การแสดงละครตบตาปู่ครับ! เสี่ยวเนี่ยนบอกผมว่าหลินซูอวิ๋นชอบรังแกเธอกับน้าซูตอนอยู่ที่บ้าน แถมยังกล้าลงไม้ลงมือกับลุงหลินด้วย!"

"ถ้าคนแบบนี้แต่งเข้าบ้านตระกูลเหอ อย่าว่าแต่พ่อกับแม่เลยครับ ดีไม่ดีวันข้างหน้าหล่อนอาจจะไม่เห็นหัวปู่ด้วยซ้ำ!"

ผู้เฒ่าเหอจับประเด็นสำคัญในคำพูดของหลานชายได้ สีหน้าพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"เสี่ยวเนี่ยน? หมายถึงซูเสี่ยวเนี่ยนที่อาศัยอยู่กับตระกูลหลินน่ะเหรอ? แกสองคนไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่? นี่แกคงไม่ได้จะถอนหมั้นเพื่อแม่เด็กคนนั้นหรอกนะ?"

เหอจวินเจ๋อรู้สึกร้อนตัวเมื่อได้ยินคำถาม รีบหลบสายตาแล้วแก้ตัว

"ปู่พูดอะไรเนี่ย? ผมกับเสี่ยวเนี่ยนเป็นแค่เพื่อนกัน... แต่เธอนิสัยดีแล้วก็สวยมาก หลังจากถอนหมั้นกับหลินซูอวิ๋นแล้ว... ผมก็อยากจะลองศึกษาดูใจกับเธอ"

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นหลานชายที่ปู่เลี้ยงมากับมือ ผู้เฒ่าเหอมองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าหลานกำลังคิดอะไรหรือกำลังโกหกอยู่หรือเปล่า

พอเห็นท่าทางหลุกหลิกและคำพูดอึกอัก ผู้เฒ่าเหอก็เข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง

ทันใดนั้น ใบหน้าของชายชราก็แดงก่ำด้วยความโกรธ เขาฟาดหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วยันกายลุกขึ้นโดยมีไม้เท้าช่วยพยุง

"ดี! ปู่ก็สงสัยอยู่ว่าทำไมจู่ๆ แกถึงอยากถอนหมั้น ที่แท้ก็ไปหลงแม่ซูเสี่ยวเนี่ยนเข้าให้แล้ว!"

"ปู่ไม่ถูกชะตากับแม่เด็กคนนั้นตั้งแต่แรกเห็น แววตามีเลศนัย ชอบแสร้งทำเป็นอ่อนแอเรียกร้องความสนใจ คนแบบนี้ไม่ใช่คนดีแน่!"

ผู้เฒ่าเหอเคยเจอซูเสี่ยวเนี่ยนตอนไปเยี่ยมบ้านตระกูลหลิน และรู้สึกไม่ถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรก

เด็กคนนี้อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหนูหลินซูอวิ๋น แต่ความคิดความอ่านกลับซับซ้อนกว่ามาก ครั้งแรกที่เจอกัน หล่อนมักจะทำท่าทางเรียกร้องความสนใจจากเหอจวินเจ๋อตลอดเวลา

เขาแค่คาดไม่ถึงว่าหลานชายหัวแก้วหัวแหวนจะหลงกลง่ายดายขนาดนี้ ถึงขั้นจะขอถอนหมั้นคู่หมั้นเพื่อแม่นั่น!

ความดันโลหิตของผู้เฒ่าเหอพุ่งสูงปรี๊ดด้วยความโกรธ เขาอยากจะด่าเรียกสติหลานชาย แต่เหอจวินเจ๋อกลับทำหูทวนลมไม่ฟังความใดๆ

"เสี่ยวเนี่ยนไม่ใช่คนดีตรงไหนครับ? ปู่โดนหลินซูอวิ๋นล้างสมองมาหรือเปล่า? หรือปู่รังเกียจที่เธอยากจน ไม่คู่ควรกับตระกูลเรา?"

ผู้เฒ่าเหอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่เหอจวินเจ๋อก็สวนขึ้นมาก่อนโดยไม่รอให้ปู่ได้พูด

"ปู่ครับ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว ความจนไม่ใช่เรื่องน่ารังเกียจสักหน่อย!"

"อีกอย่าง พ่อของเสี่ยวเนี่ยนเป็นทหาร เธอเป็นลูกหลานวีรชน ภูมิหลังดีกว่าหลินซูอวิ๋นที่เป็นแค่คุณหนูลูกทุนนิยมตั้งเยอะ!"

เหอจวินเจ๋อพูดจาฉอดๆ แต่ผู้เฒ่าเหอหาได้คล้อยตามไม่ ใบหน้าชายชรามืดครึ้ม ยกไม้เท้าขึ้นหมายจะฟาดสั่งสอน

ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยพ่อบ้านที่นำทางกลุ่มของหลินซูอวิ๋นเข้ามา

"ลุงเหอ! ไม่เจอกันนานเลยนะครับ วันนี้มารบกวนหน่อย จะมาคุยเรื่องงานแต่งของเด็กๆ น่ะครับ!"

หลินโหย่วเหวินเห็นผู้เฒ่าเหอก็รีบก้าวเข้าไปทักทายก่อน

เหอจวินเจ๋อมองตามเสียงไป หวังจะดูว่าซูเสี่ยวเนี่ยนมาด้วยหรือเปล่า

แต่พอสายตาไปปะทะเข้ากับหญิงสาวในชุดสีฟ้าที่เดินตามหลังพ่อบ้านมา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง ประกายความตกตะลึงในความงามปรากฏขึ้นในดวงตาอย่างไม่อาจควบคุม!