บทที่ 14 คุณหนูหลินมาร่วมมือ

บทที่ 14 คุณหนูหลินมาร่วมมือ

ถึงตอนนี้เหอจวินเจ๋อจะยังไม่มีวิธีจัดการกับหลินซูอวิ๋น แต่ขอแค่เกลี้ยกล่อมให้หล่อนยอมแต่งงานกับเขาให้ได้ก่อน พอไปถึงฮ่องกงเมื่อไหร่ หล่อนต้องชดใช้!

วันนี้เขาถูกฉีกหน้าต่อหน้าธารกำนัล แถมยังถูกผู้เฒ่าเหอบังคับให้คุกเข่าขอโทษ เขาเสียหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีไปตลอดชีวิต

ถ้าต้องยอมให้ถอนหมั้นง่ายๆ แล้วปล่อยหลินซูอวิ๋นลอยนวลไปแบบนี้ เหอจวินเจ๋อกลืนความแค้นนี้ไม่ลงคอจริงๆ!

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินซูอวิ๋นก็ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ก้มมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามพลางเอ่ยว่า

"โอ๊ะ? นายน้อยเหอยอมกลับตัวกลับใจ เลิกทำตัวเหลวแหลกเพื่อฉันจริงๆ หรือนี่?"

หญิงสาวในชุดสีฟ้าครามส่งยิ้มเยาะขณะก้มมองเขาด้วยแววตาล้อเลียน

วินาทีนั้น เหอจวินเจ๋อที่กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้นกลับไม่รู้สึกโกรธเลยสักนิด ตรงกันข้าม หัวใจเขากลับเต้นรัวแรงจนควบคุมไม่อยู่ ยิ่งรู้สึกหลงใหลในตัวเธอมากขึ้นไปอีก!

ความตั้งใจที่จะแต่งงานกับหลินซูอวิ๋นยิ่งทวีความแน่วแน่ เขารีบพยักหน้ารัวๆ

"ไม่ทำแล้ว ผมไม่ทำแล้วจริงๆ! ต่อไปนี้ผมจะรักคุณแค่คนเดียว ถ้าคุณตกลง ผมจะเขียนสัญญาให้เดี๋ยวนี้เลย ให้พ่อคุณกับปู่ผมเป็นพยานก็ได้!"

หลินซูอวิ๋นรู้สึกสะอิดสะเอียนกับแววตาหื่นกระหายที่ปิดไม่มิดของเหอจวินเจ๋อ หมดอารมณ์จะเล่นสนุกกับเขาต่อ เธอหุบยิ้มทันควันแล้วพูดเสียงเย็นชา

"ความรักของนายน้อยเหอ ฉันรับไว้ไม่ไหวหรอก เทียบกับหมั้นหมายแล้ว สำหรับฉัน... เงินจับต้องได้มากกว่าเยอะ"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน คุณเอาเงินมาให้ฉันหนึ่งแสนหยวน เรื่องวันนี้ถือว่าเจ๊ากัน หลังจากนี้คุณจะไปคบใครก็เรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉันอีก"

เดิมทีหลินซูอวิ๋นกะจะเอาแค่ห้าหมื่นหยวน แต่เห็นว่าซูเสี่ยวเนี่ยนกับเหอจวินเจ๋อแตกคอกันแล้ว เธอคงไปรีดไถอีกห้าหมื่นจากฝั่งนั้นไม่ได้ งั้นก็รวบยอดมาขอที่นี่ทีเดียวเลยก็แล้วกัน

เหอจวินเจ๋อตาถลน รีบตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น "หนึ่งแสน? ต่อให้เอาตัวคุณไปขายก็ไม่ได้ราคานี้หรอก!"

เมื่อวานซูเสี่ยวเนี่ยนมาบอกเขาว่าหลินซูอวิ๋นเรียกค่าปิดปากจากสองแม่ลูกตั้งหนึ่งแสนหยวน ตอนนั้นเขายังนึกว่าซูเสี่ยวเนี่ยนพูดเวอร์เกินจริง

ไม่นึกเลยว่าหลินซูอวิ๋นจะกล้าขูดรีดเขาต่อหน้าต่อตาด้วยตัวเลขมหาโหดขนาดนี้ ความโกรธที่ถูกกดไว้ปะทุขึ้นมาทันที!

หลินซูอวิ๋นเอ่ยด้วยความเข้าใจ "ถ้านายน้อยใหญ่ตระกูลเหอหามาให้ไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะค่ะ ฉันไม่บังคับ"

"บ่ายนี้ฉันว่างพอดี งั้นเดี๋ยวจะไปเขียนจดหมายร้องเรียนสักหน่อย แล้วแวะไปหาหัวหน้างานของคุณกับซูเสี่ยวเนี่ยน ยื่นหนังสือร้องเรียนถึงมือเลยดีกว่า"

เหอจวินเจ๋อกระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความโมโห หันไปขอความช่วยเหลือจากผู้เฒ่าเหอ "คุณปู่ดูสิครับ! หล่อนขู่ผมโต้งๆ เลยนะ!"

ความดันของผู้เฒ่าเหอพุ่งสูงปรี๊ดเพราะหลานชายตัวดี พอได้ยินแบบนั้นก็แค่นเสียงอย่างเย็นชา

"ปัญหาที่แกก่อเอง ก็แก้เองสิ ถ้าเงินไม่พอก็ไปขอกับพ่อแม่แก ใครใช้ให้เลี้ยงลูกออกมาเป็นแบบนี้ล่ะ!"

ตอนเหอจวินเจ๋อยังเด็กก็อยู่ติดกับเขา ตอนนั้นถึงจะซนไปบ้างแต่นิสัยก็ยังว่านอนสอนง่ายน่าเอ็นดู

พอย้ายตามพ่อแม่ไปทำธุรกิจแล้วไปเรียนต่อนอก กลับมาอีกทีนิสัยก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ!

เดิมทีผู้เฒ่าเหอยังหลอกตัวเองว่าถึงหลานชายคนโตจะเจ้าชู้ประตูดินไปบ้าง แต่เนื้อแท้ก็ยังเป็นคนดี

แต่พอเกิดเรื่องงามหน้าแบบนี้ขึ้น คุณหนูตระกูลหลินถึงขั้นต้องมาทวงความยุติธรรม

แถมยังโดนคนในบ้านจับได้คาหนังคาเขาว่าลักลอบเป็นชู้กับซูเสี่ยวเนี่ยน ผู้เฒ่าเหอหลอกตัวเองต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ!

พอเห็นเหอจวินเจ๋อร้อนรน หลินซูอวิ๋นก็ไม่รอช้า รีบกดดันซ้ำเติมทันที

"นายน้อยใหญ่ตระกูลเหอ ไม่ว่าจะเอาเงินสดหนึ่งแสนหยวนมาให้ หรือจะเอาพวกเครื่องเพชร ทองคำ หรือของเก่าที่มีมูลค่าเท่ากันมาจ่ายแทนก็ได้ ฉันให้เวลาถึงแค่เย็นนี้เท่านั้น"

"บ่ายนี้ฉันจะรออยู่ที่บ้าน ถ้าก่อนมืดคุณยังหามาไม่ได้ ฉันจะไปแจ้งความที่ที่ทำงานคุณทันที"

หลินซูอวิ๋นถามระบบมาแล้ว ในยุคนี้ราคาทองคำอยู่ที่กรัมละแปดหยวน

ตระกูลเหออาจจะหาเงินสดหรือธนบัตรมาให้ไม่ทัน แต่ทองแท่งกับของเก่าเครื่องเพชรน่ะมีถมเถไป

ถ้าจะเอาทองแท่งมาจ่ายแทนเงินหนึ่งแสนหยวน ก็ต้องใช้ประมาณ 25 ชั่ง หรือราวๆ สองกล่อง เธอไม่เชื่อหรอกว่าระดับเหอจวินเจ๋อจะหามาไม่ได้ ต่อให้ต้องไปบากหน้าขอพ่อแม่ก็เถอะ

หลินซูอวิ๋นไม่เปิดช่องให้ต่อรอง พูดจบก็หันหลังเดินตรงไปที่ประตู

เห็นดังนั้น หลินโหย่วเหวินก็รีบวิ่งตามไปดักหน้าเธอไว้ที่หน้าประตู พลางเกลี้ยกล่อม

"ซูอวิ๋น การดองกับตระกูลเหอมีแต่ผลดีนะลูก ถ้าเราย้ายไปฮ่องกง สองตระกูลจะช่วยกันทำมาหากินได้ เงินที่จะได้ตอนนั้นมันมากกว่าหนึ่งแสนหยวนตั้งเยอะ!"

"ทำไมไม่หมั้นกันต่อล่ะลูก? นายน้อยใหญ่ตระกูลเหอก็สำนึกผิดแล้ว ถ้าลูกแข็งข้อเกินไปจนผิดใจกับตระกูลเหอ วันข้างหน้าสองครอบครัวจะมองหน้ากันไม่ติดเอานะ!"

หลินโหย่วเหวินสมกับเป็นพ่อค้า มองการณ์ไกลเสมอ

ที่เขายอมให้ซูเสี่ยวเนี่ยนเสียบแทนหลินซูอวิ๋นในตอนแรก ส่วนหนึ่งก็เพราะรู้สึกผิดต่อซูเสี่ยวเนี่ยน

แต่อีกส่วนที่สำคัญกว่าคือ เหอจวินเจ๋อชอบซูเสี่ยวเนี่ยนและอยากถอนหมั้นเพื่อมาคบกับเธอต่างหาก!

แต่ตอนนี้ท่าทีของเหอจวินเจ๋อเปลี่ยนไป หลินโหย่วเหวินย่อมเปลี่ยนใจตามไปด้วย

เขาอยากจะเกลี้ยกล่อมให้หลินซูอวิ๋นหมั้นต่อไป เพื่อจะได้เป็นกำลังเสริมให้ตระกูลหลินและธุรกิจในอนาคตที่ฮ่องกง

หลินซูอวิ๋นหยุดเดิน แล้วมองหลินโหย่วเหวินด้วยสายตาเย็นชา

"พ่อเป็นคนบอกให้หนูถอนหมั้น แล้วยกนายน้อยเหอให้ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้หนูยอมทำตามที่พวกพ่อต้องการแล้ว ทำไมกลับมาขอให้หนูหมั้นต่ออีกล่ะ?"

"เสียใจด้วยนะ หนูเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น พ่อกับน้าซูจะนัดนายทหารแซ่กูคนนั้นให้หนูดูตัวเมื่อไหร่ล่ะ? ตอนนี้หนูสนใจเขามากกว่า"

พูดจบ หลินซูอวิ๋นก็เดินผ่านหน้าหลินโหย่วเหวินไปโดยไม่รอคำตอบ

หลินโหย่วเหวินทำท่าจะตามไป แต่ซูซิ่วหงที่วิ่งตามหลังมาก็คว้าแขนเขาไว้แล้วพูดด้วยความร้อนรน

"โหย่วเหวิน! คุณรีบพูดช่วยเสี่ยวเนี่ยนหน่อยสิคะ! ซูอวิ๋นไม่ยอมแต่ง แต่เสี่ยวเนี่ยนยอมนะ นายน้อยเหอก็เคยมีใจให้ลูกเรา ถ้าคุณลองกล่อมเขาดูตอนนี้ อาจจะยังทันก็ได้!"

ซูซิ่วหงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะคว้าตระกูลเหอมาเป็นทองแผ่นเดียวกันให้ได้ แต่ใครจะไปนึกว่าแค่หลินซูอวิ๋นเปลี่ยนชุด ก็ทำเอานายน้อยใหญ่ตระกูลเหอหลงจนหัวปักหัวปำ!

ตอนนี้เหอจวินเจ๋อไม่เพียงแต่ไม่อยากแต่งงานกับเสี่ยวเนี่ยนของเธอ แต่ยังพาลเกลียดสองแม่ลูกที่กลายเป็นก้างขวางคอความรักระหว่างเขากับหลินซูอวิ๋นอีกด้วย

ซูซิ่วหงไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไร เลยทำได้แค่ฝากความหวังไว้ที่หลินโหย่วเหวิน อยากให้เขาช่วยพูดให้ลูกสาวได้แต่งเข้าตระกูลเหอ!

หลินโหย่วเหวินกำลังหงุดหงิดที่คุยกับหลินซูอวิ๋นไม่รู้เรื่อง พอเห็นซูซิ่วหงมาขวางทางสร้างความวุ่นวายอีก ก็สะบัดมือไล่อย่างรำคาญ

"ผมก็อยากให้เสี่ยวเนี่ยนแต่งเข้าตระกูลเหอเหมือนกันแหละ แต่เรื่องความรู้สึกมันบังคับกันได้ที่ไหน?"

"เมื่อกี้คุณก็เห็นว่าพวกเขาแตกคอกันขนาดนั้น แถมผู้เฒ่าเหอยังประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมให้เสี่ยวเนี่ยนเหยียบเข้าบ้าน ถ้าผมไปพูดตอนนี้ ไม่เท่ากับเอาหน้าไปให้เขาตบฟรีๆ หรือไง?!"

หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ หลินโหย่วเหวินมองสถานการณ์ออกทะลุปรุโปร่ง

ดูจากท่าทีของผู้เฒ่าเหอ ต่อให้เหอจวินเจ๋อยอมตกลง เสี่ยวเนี่ยนก็คงแต่งเข้าบ้านเหอยยาก!

แทนที่จะเสียเวลากับเธอ สู้ไปเกลี้ยกล่อมหลินซูอวิ๋นดีกว่า ขอแค่ลูกสาวยอมตกลง ทางตระกูลเหอก็ไม่มีปัญหาแน่นอน!

หลินโหย่วเหวินสะบัดมือซูซิ่วหงออกแล้วรีบตามหลินซูอวิ๋นไป

อีกด้านหนึ่ง เหอจวินซานแอบย่องออกทางประตูหลังบ้านตระกูลเหอ ปั่นจักรยานตามมาทันหลินซูอวิ๋น

พอเห็นว่าปลอดคน เขารีบจอดรถจักรยานแล้ววิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปขวางหน้าเธอไว้

"คุณหนูหลินครับ พี่ชายผมทรยศหักหลังคุณตอนหมั้น คุณต้องเกลียดเขามากใช่ไหมครับ?"

"ผมว่าเงินหนึ่งแสนหยวนมันไม่สาสมกับความแค้นของคุณหรอก เรามาร่วมมือกันไหมครับ? คุณช่วยผมชิงตำแหน่งทายาทตระกูลเหอ แล้วผมจะเพิ่มเงินให้อีกหนึ่งแสนหยวน เป็นไงครับ?"