บทที่ 36 - เลื่อนระดับขั้นสาม

บทที่ 36 - เลื่อนระดับขั้นสาม

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ชาร์ล็อตต์ไม่มีความคิดที่จะไล่ตามไป เขาส่ายหน้าแล้วเดินไปที่ร่างของเวลส์ ค้นเอากระเป๋าสตางค์ของอีกฝ่ายออกมา แถมยังเจอปืนแม็กนั่มกระบอกใหม่เอี่ยมกับกระเป๋าใส่กระสุนหนังวัวอีกหนึ่งใบ

ส่วนดาบเรเปียร์เล่มหรูของอีกฝ่าย แม้จะดูมีราคาแพงลิบลิ่ว แต่เขาไม่ได้หยิบมาด้วย ประการแรกเขาไม่ถนัดวิชาดาบ ประการที่สองคือระหว่างหลบหนี ของพรรค์นี้ปล่อยขายยากเกินไป

ชาร์ล็อตต์เก็บปืนแม็กนั่มมือสองของตัวเองกลับมา แล้วเดินจากไปอย่างไม่ไยดี

หลังจากดูดกลืนพลังชีวิตของเวลส์ผู้มีพลังพิเศษขั้นสองมาแล้ว เขาจำเป็นต้องหาสถานที่เงียบสงบเพื่อย่อยมัน

หลังจากชาร์ล็อตต์จากไป ถนนทั้งสายจึงค่อยๆ กลับมามีผู้คนสัญจรอีกครั้ง

เหตุการณ์ฆ่ากันกลางถนนแบบนี้เป็นเรื่องชินตาในเมืองเล็กๆ แม้แต่ในเมืองหลวงอย่างสตราสบูร์กก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร แทบไม่มีใครคิดจะไปแจ้งหน่วยลาดตระเวนด้วยซ้ำ แต่กลับมีพลเมืองดีช่วยแจ้งคนเก็บศพของเทศบาลให้แทน

สภาพศพของเวลส์ดูน่าสยดสยองเกินไป ทำให้ชาวบ้านแถวนั้นรู้สึกไม่สบายใจ จึงจำเป็นต้องรีบทำความสะอาด

ชาร์ล็อตต์ไม่ได้หนีออกจากเมืองทันที เขาย้อนกลับไปที่เจ็ดเขตชั้นใน รีบเร่งเดินผ่านใจกลางเมืองสตราสบูร์ก เข้าสู่เขตฟร็องช์-กงเต ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเขตมาร์นโดยมีใจกลางเมืองคั่นกลาง

แม้เขาจะไม่มีประสบการณ์ด้านการหลบหนีการแกะรอยมาก่อน แต่ชาติที่แล้วเคยอ่านกระทู้ทำนองนี้ในอินเทอร์เน็ตมาไม่น้อย อย่างน้อยก็น่าจะพอหลอกล่อพวกที่ตามล่าได้บ้าง

ขอแค่ไม่อยู่ในเจ็ดเขตชั้นใน พวกทหารคุกมักจะไม่ตามออกมา ส่วนกำลังของหน่วยลาดตระเวนก็จะเบาบางลง ถ้าเขาทำให้พวกนั้นเข้าใจผิดแล้วไปค้นหาทางเขตมาร์นหรือเขตลูคาบาโร เขาก็จะปลอดภัยยิ่งขึ้น

ถึงแม้สิบห้าเขตชั้นนอกจะมีทหารประจำการอยู่ แต่พวกนั้นคงไม่สนใจคดีเล็กๆ แบบนี้

เขาไม่ได้กังวลเรื่องการปูพรมค้นหาทั่วเมือง เพราะเขาแค่มีเรื่องขัดแย้งกับพัศดีคนใหม่ เป็นความแค้นส่วนตัว ยังไม่มีข้อหาชัดเจน ต่อให้มีหลักฐานมัดตัว แต่ด้วยฐานะที่ต่ำต้อย ความผิดฐานขโมยอาวุธเวทมนตร์ของคุกไปขายจะถือเป็นเรื่องใหญ่โตได้แค่ไหนเชียว คงไม่ถึงขั้นต้องระดมกำลังเจ้าหน้าที่หน่วยลาดตระเวนมาตามล่า จักรวรรดิไม่ได้มีงบประมาณเหลือเฟือขนาดนั้น

ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิมสักหน่อย!

แม้ชาร์ล็อตต์จะทำงานในเขตมาร์น แต่พอเข้ามาในเขตฟร็องช์-กงเต ก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างระหว่างเขตชั้นนอกกับเจ็ดเขตชั้นในอย่างชัดเจน

ที่นี่สกปรกและวุ่นวายกว่า สิ่งก่อสร้างดูระเกะระกะ ผู้คนบนท้องถนนต่างมีสีหน้าไร้อารมณ์ เห็นได้ชัดว่าแบกรับความกดดันในการใช้ชีวิตอย่างหนักจนไร้ชีวิตชีวา

เขาไม่มีเวลามานั่งพร่ำเพ้อในฐานะผู้ข้ามมิติ จึงรีบหาร้านตัดเย็บเสื้อผ้าที่พอดูได้ร้านหนึ่ง พอเดินเข้าไปก็พูดเข้าประเด็นทันทีว่า "ผมจะเดินทางไกล ต้องการชุดที่ทนทานสักชุดครับ"

ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าชื่อ "ลิลลี่ป่า" แห่งนี้มีเพียงช่างตัดเสื้อชราคนหนึ่ง ไม่มีแม้แต่ลูกมือ ช่างชรามองชาร์ล็อตต์แวบหนึ่งแล้วพูดเสียงเรียบว่า "ต้องใช้เวลาห้าวัน"

ชาร์ล็อตต์ยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า "ผมต้องการเดี๋ยวนี้ จะเพิ่มเงินให้คุณอีกสามส่วน"

ช่างตัดเสื้อชราพูดอย่างใจเย็นว่า "ในร้านมีชุดสำเร็จรูปอยู่บ้าง แต่ขนาดไม่พอดีกับตัวคุณ ต้องแก้นิดหน่อย"

ชาร์ล็อตต์ตอบกลับทันควัน "งั้นก็รบกวนช่วยเร่งมือหน่อยนะครับ!"

ช่างชราหยิบเสื้อผ้าสำเร็จรูปในร้านออกมาสองสามชุด ชาร์ล็อตต์เลือกรองเท้าบูทหนังลูกวัวหนึ่งคู่ ชุดล่าสัตว์เนื้อหนาหนึ่งชุด และยังซื้อกระเป๋าเดินทางที่วางทิ้งไว้นานแล้วในร้านมาอีกหนึ่งใบ เขาต้องเดินทางไกลแต่ถ้าไม่มีสัมภาระติดตัวเลยสักชิ้นคงดูผิดสังเกตเกินไป

ฝีมือของช่างชราไม่เลวเลย ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็แก้ชุดเสร็จเรียบร้อย

ตอนจ่ายเงิน ชาร์ล็อตต์เลือกที่จะเอาเสื้อผ้าชุดเก่าจำนำไว้กับช่างตัดเสื้อ

เสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ตัดเย็บจากร้านในเจ็ดเขตชั้นใน ใช้ผ้าเนื้อดี แม้จะไม่ใช่ของหรูหราและเป็นของมือสอง แต่ก็ยังมีราคาสูงกว่าเสื้อผ้าในร้านของช่างชรา

ช่างตัดเสื้อชราทำธุรกิจอย่างซื่อสัตย์ เขาประเมินราคาให้อย่างเหมาะสม และทอนเงินให้ชาร์ล็อตต์มาอีกสองซองตีม ทั้งสองฝ่ายต่างพอใจในการแลกเปลี่ยนครั้งนี้

แม้จะบิดน้ำจนหมาดแล้ว แต่เสื้อผ้าที่ชาร์ล็อตต์ใส่อยู่ก็ยังชื้นแฉะน่ารำคาญ เขาขอยืมผ้าเช็ดตัวจากช่างชรามาเช็ดตัวจนแห้ง เปลี่ยนไปใส่ชุดใหม่ ทำให้รู้สึกสบายตัวขึ้นทันตา

เขาถือไม้เท้าและหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหม่เดินออกจากร้านตัดเย็บ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนจะข้ามมิติมา ห้างสรรพสินค้าชื่อดังในเมืองหางโจวเคยเกิดคดีปล้น คนร้ายหนีไปได้ไม่ถึงสิบนาทีก็โดนคุณตำรวจรวบตัวได้แล้ว เมื่อเทียบประสิทธิภาพการทำงานกันแล้ว ทหารคุกกับหน่วยลาดตระเวนของจักรวรรดิฟาร์สคงเทียบไม่ได้แม้แต่ขี้เล็บ

แน่นอนว่าตอนนี้เขาไม่ได้หวังให้จักรวรรดิฟาร์สกระตือรือร้นในการจับผู้ร้ายขึ้นมาหรอกนะ

แค่เจอนักสืบสายนักพยากรณ์คนเดียวก็เกินพอแล้ว

ชาร์ล็อตต์เดินเท้าต่ออีกสักพัก ก็เจอรถม้าโดยสารสาธารณะจอดรอรับลูกค้าอยู่ พอขึ้นรถเขาก็บอกที่อยู่ของคฤหาสน์ชื่อดังนอกเมืองให้คนขับรู้

เขาไม่ได้จะไปคฤหาสน์นั่นจริงๆ แต่เพราะที่นั่นอยู่ไกลพอสมควร การเดินทางต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าถึงหกชั่วโมง ซึ่งนานพอที่จะให้เขาย่อยพลังชีวิตที่ดูดกลืนมาได้

เวลส์เป็นถึงผู้มีพลังพิเศษขั้นสอง พลังชีวิตจึงเปี่ยมล้นมหาศาล พลังเกียรติยศโลหิตในร่างกายของเขาแทบจะ "ระเบิด" ออกมาอยู่แล้ว

คนขับรถม้าดีใจจนเนื้อเต้น เพราะนี่เป็นงานใหญ่ที่ได้เงินเยอะ เขาจึงรีบบังคับม้าให้ออกเดินทางทันที

ชาร์ล็อตต์ปรับลมหายใจ โคจรพลังเกียรติยศโลหิตในร่าง เริ่มกระบวนการกลั่นพลังชีวิตที่ดูดกลืนมา

หลายชั่วโมงผ่านไป ขาซ้ายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง วงวนโลหิตวงที่สามก่อตัวขึ้นจนสมบูรณ์

แม้จะอยู่ในระหว่างการหลบหนี แต่ชาร์ล็อตต์ก็อดดีใจไม่ได้ หากฝึกฝนตามปกติ ต่อให้เป็นอัจฉริยะอย่างคุณหนูแอนนี่ ก็คงต้องใช้เวลาหลังเรียนจบอีกห้าหรือหกปีถึงจะมีโอกาสเลื่อนเป็นขั้นสาม

เขากางมือออก พลังเกียรติยศโลหิตพวยพุ่งอยู่ที่กลางฝ่ามือ แข็งแกร่งกว่าเดิมอย่างน้อยสามถึงสี่ส่วน

หลังจากทดลองพลังอยู่ครู่หนึ่ง ชาร์ล็อตต์ก็เก็บพลังกลับคืน พลางคิดในใจว่า "ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสร้างวงวนโลหิตที่ขาขวาได้ และทำสมาธิสร้างอักขระความว่องไวกับอักขระแมงมุมวิญญาณได้สำเร็จสักที"

เหตุผลที่เขาเลือกสร้างวงวนโลหิตที่ขาทั้งสองข้าง ก็เพราะหวังว่าจะทำสมาธิสร้างอักขระวิเศษสองอย่างนี้ได้เร็วขึ้น อักขระความว่องไวจะทำให้ร่างกายเบาหวิวเหมือนนกนางแอ่น รวดเร็วเหมือนม้าศึก คล่องแคล่วเหมือนลิง และกระโดดได้ไกลเหมือนกวาง ส่วนอักขระแมงมุมวิญญาณจะช่วยให้ไต่กำแพง ปีนป่ายภูเขาได้เหมือนเดินบนพื้นราบ แถมยังสร้างเส้นใยพลังวิญญาณเพื่อโหนตัวกลางอากาศ และช่วยเพิ่มสัญชาตญาณการรับรู้อันตรายได้อีกนิดหน่อย

หากเขาฝึกวิชาทั้งสองนี้สำเร็จ การเคลื่อนไหวและความเร็วในการวิ่งหนีจะก้าวข้ามขีดจำกัดของคนธรรมดาไปไกล ต่อให้เจอผู้มีพลังพิเศษระดับสูงก็ยังหนีเอาตัวรอดได้สบาย ไม่ต้องกลัวการไล่ล่าจากคนทั่วไปอีกแล้ว

เมื่อชาร์ล็อตต์ย่อยพลังชีวิตจนหมด ก็เริ่มมีอารมณ์หยิบกระเป๋าสตางค์ของเวลส์ออกมาสำรวจ นักสืบคนนี้น่าจะเพิ่งได้รับค่าจ้างจากพัศดีคนใหม่ มาร์กรู เทลเลอร์ มาหมาดๆ ในกระเป๋าถึงมีเงินสดตั้งห้าเอคู กับเศษเงินอีกไม่กี่โฟล

เงินหนึ่งเอคูมีค่าอำนาจการซื้อพอๆ กับเงินเกือบสองหมื่นบาทในโลกเดิม มาร์กรูนับว่า "ใจป้ำ" ใช้ได้เลยทีเดียว

ในกระเป๋ายังมีใบสั่งของอีกหนึ่งใบ เขียนรายการว่าดาบเรเปียร์หนึ่งเล่ม ชาร์ล็อตต์เดาว่านักสืบผู้เชี่ยวชาญวิชาดาบคนนี้คงสั่งทำอาวุธใหม่ไว้ แต่ยังไม่มีโอกาสได้ไปรับของ

เขาเก็บเงินสดและใบสั่งของไว้ แล้วโยนกระเป๋าสตางค์ทิ้งออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ตอนนี้รถม้าวิ่งออกมานอกเมืองแล้ว สองข้างทางเป็นทุ่งร้าง กระเป๋าสตางค์กลิ้งตกลงไปในพงหญ้า คงไม่มีใครหาเจออีกตลอดกาล

[จบแล้ว]