บทที่ 19 - บ้านเลขที่ 58 ถนนฌ็องเซลิเซ่และร้านกาแฟแมวกับใบโคลเวอร์สี่แฉก

บทที่ 19 - บ้านเลขที่ 58 ถนนฌ็องเซลิเซ่และร้านกาแฟแมวกับใบโคลเวอร์สี่แฉก

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ถนนฌ็องเซลิเซ่มีช่องจราจรที่กว้างขวางพอให้รถม้าวิ่งขนานกันได้ถึงสิบหกคัน สองข้างทางยังมีทางเท้ากว้างกว่าห้าเมตร ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็สามารถมองเห็นประตูแห่งแสงอันยิ่งใหญ่ได้

ประตูแห่งแสงตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางถนนฌ็องเซลิเซ่ เป็นปาฏิหาริย์ที่เทพแห่งแสงสว่าง หนึ่งในเก้าเทพเจ้าฝ่ายธรรมะประทานให้แก่เมืองสตราสบูร์ก

มันเป็นสถาปัตยกรรมทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส เปิดช่องประตูโค้งสู่ทิศทั้งสี่

ประตูแห่งแสงมีเรื่องเล่าขานอันโด่งดังว่า ใครก็ตามที่เดินเข้าไป จะถูกสุ่มให้ออกทางประตูใดประตูหนึ่งในสี่ทิศ ไม่ใช่ทิศทางที่ตั้งใจจะเดินไป

ว่ากันว่า ทิศทางที่เดินออกมานั้น บ่งบอกถึงดวงชะตาที่ดีที่สุดของคนคนนั้นในวันนั้น

นอกจากประตูแห่งแสงที่โดดเด่นสะดุดตาแล้ว สองข้างทางของถนนฌ็องเซลิเซ่ยังเต็มไปด้วยร้านรวงเรียงราย มีร้านค้าจำนวนน้อยนิดที่ตกแต่งด้วยกระจกคริสตัลที่สร้างจากวิชาเล่นแร่แปรธาตุชั้นสูง ราคาแพงระยับ เพื่ออวดสินค้าหรูหราภายในร้านให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้เชยชม

นอกจากถนนเส้นนี้แล้ว ทั่วทั้งจักรวรรดิก็ไม่มีที่ไหนจะจอแจและคึกคักได้เท่านี้อีกแล้ว

แอนนี่ บริตทานี ยิ้มหวาน พูดว่า "ไปบ้านเลขที่ 58 ค่ะ!"

รถม้าวิ่งกระกุกกระกักไปตามถนนฌ็องเซลิเซ่ไม่นาน ก็เลี้ยวเข้าตรอกเล็กๆ

จะเรียกว่าตรอกก็ไม่ถูกนัก เพราะมันกว้างพอให้รถม้าสองคันวิ่งสวนกันได้สบายๆ

ตรอกนี้ไม่ลึกนัก สุดทางมีตึกสามชั้นหลังเดี่ยวตั้งตระหง่านอยู่ ด้านหน้ามีลานเล็กๆ จอดรถม้าได้ห้าหกคัน ด้านหน้ามีประตูทางเข้าหลัก ยกพื้นสูงขึ้นไปไม่กี่ขั้นบันได ด้านข้างมีประตูโค้งสำหรับรถม้าผ่าน ดูโอ่อ่าภูมิฐานมาก

แอนนี่ลงจากรถม้า ชาร์ล็อตต์ก็ต้องเดินตามลงมา

เขาเห็นแอนนี่แค่เอามือแตะเบาๆ ประตูใหญ่ของตึกก็เปิดออกเองอัตโนมัติ ชาร์ล็อตต์อดเลิกคิ้วไม่ได้

เขารู้ว่านี่คือวิชาเล่นแร่แปรธาตุพื้นฐานที่เรียกว่า — คาถาสะเดาะกุญแจ

นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณหนูตระกูลขุนนางอย่างแอนนี่ บริตทานี จะเชี่ยวชาญคาถาพวกนี้ด้วย

พอนึกถึงด้วงกลที่ใช้ติดตามยังมิลส์ ชาร์ล็อตต์ก็เริ่มมองแอนนี่ บริตทานี ในมุมมองใหม่

แอนนี่ผลักประตูเดินเข้าไป หันมายิ้มให้ชาร์ล็อตต์ แล้วแนะนำตึกหลังนี้ให้เขาฟังว่า "บ้านหลังนี้เป็นมรดกที่ญาติห่างๆ ของฉันเพิ่งได้รับมา เขาไม่ชอบที่นี่เพราะย่านการค้ามันจอแจเกินไป ไม่สงบ ก็เลยอยากขายทิ้งมาตลอด"

"คุณก็รู้ ร้านค้าบนถนนฌ็องเซลิเซ่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แต่บ้านพักอาศัยกลับไม่มีใครเอา เขาเลยตั้งราคาไว้ไม่สูง"

"ญาติฉันคนนี้บอกขายอยู่ที่สองร้อยเอคู แต่ฉันรู้ว่าช่วงนี้เขาร้อนเงิน ต่อรองเหลือร้อยห้าสิบเอคูก็น่าจะได้"

ชาร์ล็อตต์คิดในใจ "ฉันมีเงินทั้งเนื้อทั้งตัวแค่แปดสิบเอคู ราคานี้ฉันจะไปซื้อไหวได้ไง? คุณหนูแอนนี่เข้าใจฐานะการเงินของฉันผิด หรือว่าเธอไม่ประสีประสาเรื่องตัวเลขกันแน่?"

แอนนี่เหมือนจะอ่านใจชาร์ล็อตต์ออก เธอเลิกคิ้วสวยๆ ขึ้นแล้วพูดว่า "เขายอมให้ผ่อนจ่ายได้ค่ะ จ่ายมัดจำแค่ห้าสิบเอคูก็ย้ายเข้าอยู่ได้เลย"

"เผลอๆ ฉันอาจจะกล่อมให้เขาไม่คิดดอกเบี้ยผ่อนชำระได้ด้วยนะ"

ชาร์ล็อตต์เดินตามแอนนี่สำรวจชั้นล่างรอบหนึ่ง ก็ตกหลุมรักบ้านหลังนี้เข้าเต็มเปา

ชั้นล่างมีห้องจัดเลี้ยงขนาดมหึมา ในสายตาพวกขุนนาง ห้องจัดเลี้ยงนี้อาจจะดูซอมซ่อ เพราะจุคนได้ไม่เกินห้าสิบคนสำหรับงานเต้นรำเล็กๆ แต่ในสายตาของชาร์ล็อตต์ที่มาจากโลกอนาคต ห้องจัดเลี้ยงนี้มันใหญ่เว่อร์วังอลังการมาก เป็นโถงโล่งๆ กว้างสามสี่ร้อยตารางเมตร เล็กกว่าสนามบาสเกตบอลมาตรฐานนิดหน่อย แต่ก็ใหญ่พอจะแบ่งครึ่งสนามเล่นได้สบายๆ

นี่ยังไม่ใช่ทั้งหมดของชั้นล่าง ยังมีห้องรับแขก ห้องอาหาร และห้องหนังสืออีกสองห้อง ด้านข้างห้องอาหารมีบันไดที่ชัดเจนว่าลงไปห้องใต้ดิน ตามธรรมเนียมของจักรวรรดิฟาร์ส ห้องใต้ดินต้องมีห้องครัวและห้องเก็บของแน่นอน

ส่วนบันไดขึ้นชั้นบน อยู่ด้านข้างห้องจัดเลี้ยง แยกจากบันไดลงห้องใต้ดินอย่างชัดเจน

ชาร์ล็อตต์คิดในใจ "บ้านใหญ่ขนาดนี้ ถ้าอยู่บนโลก ต่อให้ไปซื้อที่บ้านนอกก็ไม่มีทางหาได้ในราคาสองสามล้านหยวนแน่ๆ"

"แถมยังให้ผ่อนได้ ปลอดดอกเบี้ยอีกต่างหาก คนขายคนนี้คือนักบุญชัดๆ เป็นคนใจบุญที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาตั้งแต่ข้ามภพเลย"

"แต่ฉันจะไปหาเงินอีกเจ็ดสิบเอคูมาจากไหน?"

"ลำพังเงินเดือนข้าราชการระดับสามสิบเจ็ด สัปดาห์ละหกโฟลสิบห้าซองตีม ต้องผ่อนถึงเมื่อไหร่กัน?"

ชาร์ล็อตต์ใช้เวลาไม่กี่วินาทีคำนวณตัวเลขในใจ แล้วก็ต้องตกตะลึง

ถ้าพึ่งแค่เงินเดือนข้าราชการ เขาใช้เวลาไม่ถึงสามปีก็ผ่อนบ้านหมดแล้ว!

ระยะเวลานี้สั้นกว่าการผ่อนบ้านบนโลกเป็นสิบเท่า

ชาร์ล็อตต์อดทอดถอนใจไม่ได้ "ผู้ข้ามภพนี่มันพระเอกชัดๆ!"

"สรรเสริญทวยเทพ"

"และสรรเสริญคุณหนูแอนนี่ด้วย"

ชาร์ล็อตต์ระงับความตื่นเต้น แล้วพูดว่า "ผมมีรายได้แค่สัปดาห์ละหกโฟล ทางนั้นจะยอมให้ผ่อนยาวหลายปีเหรอครับ?"

แอนนี่ บริตทานี หัวเราะคิกคัก "ไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ คนที่สามารถผ่อนบ้านหมดภายในสิบปีได้ ถือเป็นลูกค้าชั้นดีแล้วล่ะค่ะ"

"แต่ว่า..."

"คุณเมคลินเป็นข้าราชการระดับสามสิบเจ็ดแล้วเหรอคะ? ดูเหมือนคุณเพิ่งเรียนจบมาไม่นาน?"

ชาร์ล็อตต์ยิ้มตอบ "จบมาสองปีครับ"

แอนนี่ บริตทานี อุทานเบาๆ ดวงตาเป็นประกาย แก้มแดงระเรื่อ รู้สึกประทับใจเขามากขึ้นไปอีก

หนุ่มหล่ออนาคตไกลที่เรียนจบแค่สองปีก็ไต่เต้าขึ้นเป็นข้าราชการระดับสามสิบเจ็ดได้ ย่อมมีเสน่ห์ดึงดูดใจกว่าข้าราชการธรรมดาที่ต้องต๊อกต๋อยอยู่นานกว่าจะได้เลื่อนขั้นตามระบบ

บ้านหลังนี้ค่อนข้าง "เก่าแก่" ผ่านร้อนผ่านหนาวมานาน แต่ยังคงดูแข็งแรงทนทาน ในจักรวรรดิฟาร์ส ตึกเก่าอายุนับร้อยปีมีให้เห็นทั่วไป บ้านที่มีประวัติยาวนานไม่เพียงแต่ราคาไม่ตก กลับยิ่งมีมูลค่าสูงขึ้นเพราะเรื่องราวในอดีต

ชาร์ล็อตต์ไม่ได้ขึ้นไปดูชั้นสองและชั้นสาม เขาตกลงรายละเอียดกับแอนนี่ แล้วหยิบธนบัตรใบละห้าสิบโฟลจำนวนสิบใบจากเงินที่ขายลูกตุ้มหนามได้ ยื่นให้สาวน้อย

แอนนี่เรียกคนขับรถม้าเข้ามา สั่งความไม่กี่คำ คนขับรถม้าก็ขับรถออกไป

บ้านหลังนี้แม้จะมีคนมาทำความสะอาดบ้าง แต่ก็ยังมีฝุ่นจับบางๆ ไม่เหมาะจะอยู่นาน

ชาร์ล็อตต์เลยแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ ชวนอีกฝ่ายไปดื่มกาแฟแถวๆ นี้

แอนนี่ตอบตกลงอย่างยินดี

ถนนฌ็องเซลิเซ่ไม่เคยขาดร้านกาแฟรสชาติดี แม้ขุนนางจะไม่ค่อยมาเหยียบ แต่เหล่านักเขียน จิตรกร ประติมากร นักดนตรี หรือแม้แต่นักพูดชื่อดังของจักรวรรดิ ต่างหลงใหลร้านกาแฟย่านนี้ จนหลายร้านกลายเป็นตำนานที่มีเรื่องเล่าขานและผลงานชิ้นเอกเกิดขึ้นมากมาย

ชาร์ล็อตต์พาแอนนี่เดินไปไม่ไกลจากบ้านเลขที่ 58 ก็เจอร้านกาแฟชื่อ แมวกับใบโคลเวอร์สี่แฉก

โลกใบนี้มีหลายอย่างคล้ายโลกเดิม เช่น มีสัตว์ตระกูลแมว แต่แมวบ้านของโลกนี้ไม่ได้มีสายพันธุ์หลากหลายเท่า และไม่มีลวดลายสวยงามมากมายขนาดนั้น

[จบแล้ว]