บทที่ 3 - กุหลาบงามอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิ

บทที่ 3 - กุหลาบงามอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

คุกคิลเมนแฮมตั้งอยู่ในเขตมาร์น ห่างจากเขตวัลเดอวาสไปสองเขตใหญ่

รถม้าวิ่งไม่เร็วนัก ชาร์ล็อตต์แอบงีบไปพักหนึ่ง ถึงได้ยินคนขับรถม้าเตือนอย่างระมัดระวังว่า "คุณครับ ถึงคุกคิลเมนแฮมแล้วครับ"

ชาร์ล็อตต์ลงจากรถม้า บอกลาคนขับด้วยรอยยิ้ม แล้วรีบเดินตรงไปยังคุกคิลเมนแฮม เขายื่นจดหมายแนะนำตัวให้ยามหน้าคุก พร้อมยิ้มกล่าวว่า "นี่เป็นหนังสือรับรองจากสำนักงานรัฐบาลกลาง ผมเป็นเจ้าหน้าที่ประจำชื่อ ชาร์ล็อตต์ เมคลิน มาช่วยงานครับ"

ยามหน้าคุกตรวจสอบจดหมายอย่างละเอียด แล้วส่งคืนให้ชาร์ล็อตต์พลางพูดด้วยสีหน้าเคารพนบนอบว่า "คุณเมคลิน เชิญเดินตรงไปที่ตึกอำนวยการหนึ่ง สอบถามเลขาฯ ต้อนรับ มาดามปาสคาล เธอจะพาคุณไปพบคุณหนูเมนิลแมนครับ"

รอยยิ้มของชาร์ล็อตต์แข็งค้างไปนิดนึง ถามกลับไปว่า "ผมต้องไปเป็นผู้ช่วยคุณหนูเมนิลแมน? คุณหนูท่านนั้นน่ะเหรอ?"

ยามหน้าคุกยิ้มอย่างภาคภูมิใจราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง ตอบว่า "ถูกต้องครับ ก็คุณหนูเมนิลแมน กุหลาบงามอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิคนนั้นนั่นแหละ"

ชาร์ล็อตต์ไม่กล้าถามอะไรมาก รีบเข้าไปในคุกคิลเมนแฮม และหาตึกอำนวยการหนึ่งเจออย่างง่ายดาย ภายใต้การนำทางของเลขาฯ ต้อนรับ มาดามปาสคาล เขาได้เข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว และได้พบกับกุหลาบงามอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิในตำนาน

เมนิลแมนคือตำนานของจักรวรรดิ

เธอสวยไร้ที่ติ แต่การที่เธอขึ้นมาเป็นตัวแทนหญิงแกร่งแห่งจักรวรรดิได้นั้นไม่เกี่ยวกับความสวยเลย คุณหนูท่านนี้คือผู้มีพลังพิเศษระดับสูงที่หาตัวจับยากในจักรวรรดิ มีพลังลมปราณแกร่งกล้าเข้าขั้นบรรลุ

คุณหนูท่านนี้สวมเครื่องแบบทหารจักรวรรดิ ดูราวกับดอกกุหลาบที่กำลังบานสะพรั่ง ดวงตางามดั่งสายน้ำฉายแววเกรี้ยวกราด ลมปราณในร่างเข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ ร้อนแรงเหมือนจะจุดไฟเผาได้เลย

เสมียนในห้องต่างพากันทำหน้าหวาดผวา บนพื้นห้องทำงานมีเอกสารเกลื่อนกลาดหลายสิบชุด ทำให้ห้องดูรกไปถนัดตา

ชาร์ล็อตต์ไม่มีเวลาแอบมองความงามของกุหลาบงามอันดับหนึ่ง พยักหน้าทักทายเพื่อนร่วมอาชีพในห้องเล็กน้อย แล้วรีบก้มเก็บเอกสารบนพื้นขึ้นมาเริ่มงานทันที

ชาติที่แล้วเขาผ่านสมรภูมิสาวสวยในโลกโซเชียลมาเยอะ แม้คุณหนูเมนิลแมนจะสวยเพอร์เฟกต์ไร้ที่ติ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้เสมียนสำนักงานรัฐบาลกลางผู้ผ่านชีวิตมาสองชาติคนนี้ตื่นตะลึงได้

ระหว่างทางที่มา ชาร์ล็อตต์แอบอ่านเนื้อหาในจดหมายแล้ว นอกจากจะเป็นหนังสือรับรองตัวตน ยังระบุเนื้องานคร่าวๆ ว่าให้มาช่วยสำนักงานพัศดีคุกคิลเมนแฮมจัดการแฟ้มคดี

เป็นที่รู้กันดีว่า วิธีแก้สถานการณ์น่าอึดอัดในที่ทำงานได้ดีที่สุด คือการแกล้งทำเป็นยุ่ง หรือไม่ก็ยุ่งจริงๆ ไปเลย

แม้ชาร์ล็อตต์จะจบเอกคณิตศาสตร์ศึกษามา ความรู้ด้านสถิติ บรรณารักษ์ และการจัดการเอกสารอาจจะแค่หางอึ่ง แต่ในอาณาจักรโบราณแบบนี้เขาก็ยังโชว์เหนือได้ เขาทำงานง่วน แป๊บเดียวก็จัดหมวดหมู่เอกสารบนพื้นและบนโต๊ะได้ครบถ้วน

นับตั้งแต่ชาร์ล็อตต์เดินเข้ามา เมนิลแมนก็พยายามข่มอารมณ์โกรธ ยืนกอดอกมองเสมียนหน้านิ่งคนนี้อย่างเย็นชา

พอชาร์ล็อตต์จัดการเอกสารเสร็จ เธอถึงถามขึ้นประโยคหนึ่งว่า "ฉันอยากรู้ว่าวันที่สิบแปดมีนาคมเกิดอะไรขึ้น?"

ชาร์ล็อตต์ตอบเสียงเรียบว่า "เอกสารที่เกี่ยวกับวันที่สิบแปดมีนาคมมีทั้งหมดซาวแปดฉบับ กระจายอยู่ในสี่ปี คุณหนูเมนิลแมนต้องการข้อมูลทั้งหมด หรือเจาะจงปีไหนครับ?"

"ยุคสมัยเทพธิดาจันทร์ทมิฬปีที่สามสิบเอ็ด"

"มีทั้งหมดซาวเอ็ดฉบับครับ"

"หาออกมาให้หมด"

สีหน้าของชาร์ล็อตต์ยังคงเรียบเฉย แต่ในใจแทบจะสติแตก ตอนที่จัดเอกสารเมื่อกี้ เขาเห็นของที่ไม่ควรเห็นเข้าแล้ว

พอเขาหาเอกสารยี่สิบเอ็ดฉบับนั้นออกมาได้ เมนิลแมนก็คว้าหมับ เปลวไฟลุกโชนขึ้นบนมือ

เปลวเพลิงจากลมปราณถูกเร่งเร้า ชั่วพริบตาเดียวเอกสารทั้งหมดก็กลายเป็นเถ้าถ่าน เธอปัดมือพลางสั่งว่า "หาเอกสารเกี่ยวกับคดีหน้าต่างราตรีมาให้ฉันอีก"

ชาร์ล็อตต์ไม่ปริปากบ่น ทำตามคำสั่งของคุณหนูท่านนี้อย่างว่าง่าย หาเอกสารเจ็ดฉบับออกมาได้อย่างสบายๆ

เมนิลแมนปรายตามองเสมียนคนอื่นในห้อง แล้วพูดว่า "พวกแกไสหัวไปได้ละ"

เสมียนพวกนั้นเหมือนได้รับอภัยโทษ มองชาร์ล็อตต์ด้วยสายตาซาบซึ้ง แล้วทยอยเดินออกจากห้องไป

เมนิลแมนสั่งต่อ "จัดเอกสารทั้งหมดในห้องนี้ใหม่รอบนึง ฉันต้องการเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวกับ ซิมเมอร์แมน แอ็กเซล โรบิน"

ชาร์ล็อตต์มองตู้เอกสารยักษ์หลายตู้ในห้องนี้ แล้วตอบสั้นๆ ว่า "ได้ครับ"

ในใจก็แอบบ่นว่า "เอกสารยุคนี้มันน้อยจริงๆ แฮะ" ให้รู้ซะบ้างว่าสมัยเป็นครูคณิตมัธยมปลาย กองกระดาษคำตอบที่เขาสะสมไว้เทอมเดียวยังเยอะกว่าเอกสารทั้งห้องนี้รวมกันซะอีก

เมนิลแมนสั่งงานไม่หยุด

ชาร์ล็อตต์ก็ทำสำเร็จได้อย่างสมบูรณ์แบบทุกครั้ง ไม่นานเอกสารในห้องก็ถูกจัดระเบียบใหม่หมด และเขาก็ได้รับรู้ข้อมูลวงในที่ไม่ควรรู้มากมาย เช่น...

ช่างเถอะ อย่าเพิ่งมีความคิดพวกนี้ต่อหน้าคุณหนูเมนิลแมนดีกว่า

มันดู... หยาบช้าเกินไป

เมนิลแมนทำลายเอกสารไปหลายสิบชุด เหลือบมองท้องฟ้าด้านนอกที่เริ่มเห็นแสงอาทิตย์อัสดง แล้วถามว่า "นายเป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานไหน?"

ชาร์ล็อตต์ตอบอย่างไม่ถ่อมตัวและไม่หยิ่งยโสว่า "สำนักงานรัฐบาลกลางครับ"

"ชื่ออะไร?"

"ชาร์ล็อตต์ เมคลิน"

"จบจากสถาบันไหน?"

ชาร์ล็อตต์เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเรียบๆ แต่ไม่ปิดบังความภาคภูมิใจในสายเลือด ตอบว่า "มหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์ครับ!"

เมนิลแมนมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยในที่สุด ถามย้ำ "มหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์?"

ชาร์ล็อตต์ตอบสั้นๆ "ใช่ครับ"

คุณหนูเจ้าของฉายากุหลาบงามอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิ เผยรอยยิ้มแรกนับตั้งแต่ชาร์ล็อตต์ก้าวเข้ามาในห้องนี้ พูดว่า "ฉันเป็นรุ่นพี่นาย"

ชาร์ล็อตต์ยิ้มตอบกลับไป "ชาร์ล็อตต์ บัณฑิตรุ่นจันทร์ทมิฬสามสิบสาม มหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับรุ่นพี่"

การศึกษาของจักรวรรดิแบ่งเป็นหกระดับ ได้แก่ ประถมศึกษา มัธยมศึกษา อุดมศึกษา โรงเรียนรัฐบาล วิทยาลัยแห่งชาติ และมหาวิทยาลัยจักรวรรดิ

การจบการศึกษาระดับอุดมศึกษาได้ ก็ถือว่าเป็นบุคลากรหายากในสังคมแล้ว ครอบครัวยากจนที่ส่งลูกเรียนจบระดับนี้ได้ สามารถคุยโวได้อย่างภาคภูมิใจว่า ตระกูลได้ยกระดับทางสังคมแล้ว

โรงเรียนรัฐบาลส่วนใหญ่ก่อตั้งโดยขุนนาง บัณฑิตที่จบจากที่นี่ถูกแบ่งแยกคนละชนชั้นกับสามัญชนไปแล้ว

ยิ่งวิทยาลัยแห่งชาติยิ่งไม่ต้องพูดถึง สโลแกนคือ เพื่อรับใช้ราชวงศ์!

เน้นผลิตบุคลากรระดับรากหญ้าให้หน่วยงานรัฐบาลต่างๆ สวัสดิการของบัณฑิตดีงามจนจินตนาการไม่ถูกเลยทีเดียว

คงประมาณนักศึกษามหาวิทยาลัยยุค 50-60 ในโลกก่อนที่ชาร์ล็อตต์จะข้ามภพมา

ส่วนมหาวิทยาลัยจักรวรรดิ คนละเรื่องกับมหาวิทยาลัยบนโลกเลย

วงการการศึกษาจักรวรรดิมีคำกล่าวที่ว่า วิทยาลัยแห่งชาติรับใช้ราชวงศ์และจักรวรรดิ มหาวิทยาลัยจักรวรรดิรับใช้ทวยเทพ มหาวิทยาลัยแต่ละแห่งเป็นตัวแทนการอวยพรของเทพเจ้าแต่ละองค์ สถานะของบัณฑิตจึงสูงส่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

นี่คือเหตุผลว่าทำไมชาร์ล็อตต์ถึงได้เข้าทำงานที่สำนักงานรัฐบาลกลาง ได้รับเงินเดือนสูงลิ่ว และมีปัญญาลาพักร้อนได้ทุกปี

เพราะเขาจบจากมหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์

หนึ่งในสี่มหาวิทยาลัยที่มีอยู่เพียงน้อยนิดในจักรวรรดิฟาร์ส

เมนิลแมนพยักหน้ายิ้ม ยื่นมือขวาออกมาในลักษณะคว่ำมือลงต่ำ

ชาร์ล็อตต์ใช้สองมือประคองมือขวานั้นขึ้นเบาๆ แล้วใช้หน้าผากแตะที่ปลายนิ้วเรียวของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

ในจักรวรรดิ นี่คือมารยาทที่สำคัญมาก แสดงถึงการที่ชายหญิงทั้งสองฝ่ายได้เริ่มต้นมิตรภาพอันบริสุทธิ์ต่อกัน

[จบแล้ว]