บทที่ 25 : แนวโน้มพลังงาน

ฉินเหยาชูปมปีศาจ ขึ้นแล้วพูดกับทุกคน "แม้ว่าวัตถุดิบชิ้นนี้จะมีพลังงานธาตุสูง แต่แนวโน้มพลังงานของมันมืดมนและแปลกประหลาดเกินไป ซึ่งไม่ตรงกับความต้องการของเราครับ"

จากนั้นเขาก็ชูผลึกราตรี ขึ้น "สิ่งที่เราตามหาคือแบบนี้ ซึ่งให้ความรู้สึกสงบและเงียบเชียบ ไม่ใช่ความรู้สึกขนลุกน่าสยดสยอง ในบรรดาผลึกธาตุมืด ผลึกราตรีชิ้นนี้ผ่านมาตรฐาน และค่าความเข้ากันได้ก็สูงมาก"

"ผลึกธาตุแสงก็เหมือนกันครับ เราต้องการอันที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยน พวกที่รุนแรงและแผดเผาเกินไปใช้ไม่ได้" ฉินเหยาหยิบอัญมณีแสงกระจ่าง ขึ้นมาให้ทุกคนดู แล้วส่งสัญญาณให้ลองสัมผัสเพื่อจำความรู้สึกนั้นไว้ "น่าเสียดายที่แม้อัญมณีแสงกระจ่างชิ้นนี้จะมีแนวโน้มพลังงานที่ถูกต้อง แต่ปริมาณพลังงานต่ำเกินไปจนใช้ไม่ได้"

หลังจากนั้น เขาหยิบผลึกราตรีและผลึกทองรุ่งอรุณ ขึ้นมา แล้วหันไปถามรุ่งอรุณแห่งรัตติกาล "ผลึกราตรีนี้มีแค่ชิ้นเดียวเหรอครับ?"

รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลมองหินในมือฉินเหยาแล้วพยักหน้า

หินก้อนนี้ถูกค้นพบโดยสมาชิกในฝูงหมาป่าเมื่อนานมาแล้วจากรอยแยกที่ลึกมาก ตอนนั้นพวกมันนึกว่าเจอเหมืองผลึกธาตุมืด เพราะพลังงานธาตุมืดตรงนั้นหนาแน่นมาก แต่พอขุดกันครึ่งค่อนวัน กลับเจอแค่ก้อนเดียว ต่อมาพวกมันก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร เลยเก็บไว้ในคลังเฉยๆ

"แล้วผลึกทองรุ่งอรุณนี้ล่ะครับ? เกี่ยวข้องอะไรกับฝูงของคุณหรือเปล่า? ผลึกทองรุ่งอรุณชิ้นนี้ก็ผ่านมาตรฐาน แต่แค่คาบเส้น พอถูไถได้ พลังงานธาตุไม่บริสุทธิ์หรือหนาแน่นพอ แต่ถ้าจนแล้วจนรอดเราหาชิ้นที่สองไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องใช้อันนี้แก้ขัดไปก่อน"

รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลมองดูผลึกทองรุ่งอรุณ พยักหน้าอย่างครุ่นคิด แล้วโบกอุ้งเท้าเก็บวัตถุดิบที่ไม่ผ่านเกณฑ์กลับไป เหลือไว้แค่ผลึกราตรีและผลึกทองรุ่งอรุณ

สุดท้าย ฉินเหยามองไปที่กล่องใบเล็กอีกสองใบที่เหลือ ซึ่งใส่วัตถุดิบประเภทพืช เขาแอบสแกนดูคร่าวๆ แล้ว ไม่มีอะไรที่ดูเหมือนดอกบัวแฝดเลย ดังนั้นมันน่าจะเกี่ยวข้องกับ "ดอกไม้แห่งชีวิต"

ฉินเหยาเปิดกล่องใบหนึ่ง ข้างในเป็นดอกบัวสีฟ้าอ่อน กลีบดอกสีจางๆ มีระลอกคลื่นส่องประกายระยิบระยับ

【บัวอาบวารี

แนวโน้มธาตุ: น้ำ

คำอธิบาย: พืชที่เติบโตใน 'น่านน้ำสงบ' บรรจุพลังงานธาตุน้ำอันอ่อนโยนและ 'พลังชีวิต' จำนวนเล็กน้อย

ผลลัพธ์: ซ่อมแซมอาการบาดเจ็บเล็กน้อยหลังบริโภค】

ความเข้ากันได้: 37%

ฉินเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย สัดส่วนธาตุน้ำเยอะเกินไป และพลังชีวิตก็น้อยเกินไป น่าจะเหมาะกับผู้ฝึกสัตว์วิญญาณธาตุน้ำมากกว่า

จากการวิเคราะห์และอนุมานวัตถุดิบวิวัฒนาการทีละขั้นตอน วัตถุดิบหลักคือผลึกธาตุทั้งสอง ในขณะที่ดอกบัวแฝดและหินตรึงกระแสธาตุเป็นวัตถุดิบรองที่มีไว้เพื่อปรับสมดุล ทำให้เสถียร หรือแม้แต่หลอมรวมธาตุแสงและมืดเข้าด้วยกัน

ส่วนดอกไม้แห่งชีวิตน่าจะทำหน้าที่มอบพลังชีวิตที่จำเป็นเมื่อธาตุใดธาตุหนึ่งเกิดการเปลี่ยนแปลง ป้องกันไม่ให้อ่อนแอจนทนรับการเปลี่ยนแปลงไม่ไหว

เงื่อนไขสามข้อสุดท้ายเป็นเรื่องของสภาพแวดล้อมหรือพิธีกรรม ซึ่งจำเป็นต่อการเพิ่มอัตราความสำเร็จ และขาดไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว

ฉินเหยาปิดกล่องลงแล้วดูใบถัดไป

กล่องนี้ใส่ต้นหญ้าต้นเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตา ใบเรียวเล็กสีเขียวอ่อนมีลวดลายสีเขียวอมฟ้า และรากสีขาวยังมีดินติดอยู่

【หญ้าเร้นลับขาว (ยังไม่โตเต็มที่)

แนวโน้มธาตุ: ไม้, แสง (มืด?)

คำอธิบาย: หญ้าต้นน้อยที่มีความทนทาน เติบโตใน 'พื้นที่รับแสง' เป็นตัวแทนของพลังชีวิตที่เปี่ยมล้น จะโตเต็มที่และออกดอกในคืนวันที่แปดสิบเอ็ดหลังจากเติบโตมาแปดสิบวัน และจะเหี่ยวเฉาเมื่อเจอแสงอาทิตย์ อีก 3 วันจะโตเต็มที่

ผลลัพธ์: หญ้าเร้นลับขาวที่ยังไม่โตเต็มที่มีพิษ ห้ามบริโภคสุ่มสี่สุ่มห้า ธาตุของมันจะเปลี่ยนไปหลังออกดอก การบริโภคทั้งต้นสามารถรักษาอาการบาดเจ็บภายในได้ และผลของมันสามารถแก้พิษได้】

นี่แหละใช่เลย!

ฉินเหยามองคำอธิบายของหญ้าเร้นลับขาวแล้วรู้สึกว่ามันเหมาะสมที่สุด พลังชีวิตของธาตุไม้ และการเปลี่ยนจากแสงเป็นมืดหลังออกดอก แถมจังหวะเวลายังพอดีเป๊ะ!

เขารีบเหลือบดูค่าความเข้ากันได้

28% (ออกดอก 92%, ออกผล 42%)

อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด!

ฉินเหยามองตัวเลข 28% ที่เด่นชัด และตัวเลข 92% ที่จางกว่าด้านหลัง

ค่าความเข้ากันได้ของหญ้าเร้นลับขาวตอนออกดอกสูงกว่าผลึกราตรีเสียอีก!

"ใครเป็นคนเจอต้นนี้ครับ?" ฉินเหยาโชว์หญ้าเร้นลับขาวในกล่องให้ทุกคนดู

"เอ่อ... ผมเจอเองครับ มีอะไรเหรอ?" ชายหนุ่มผมสั้นรูปร่างสมส่วนเกาหัวแล้วยกมือขึ้น ฉินเหยาจำได้ว่าเขาคือผู้ฝึกสัตว์วิญญาณของงูเงาทมิฬ ชื่อ 'เสี่ยวชี' (เจ็ดน้อย) "เมื่อบ่ายผมเห็นหญ้ากอนั้นดูเขียวชอุ่มกว่าแถวๆ นั้นมาก และพอลองไปอยู่ใกล้ๆ ก็รู้สึกสบายตัวดี เลยขุดต้นที่ดูแปลกที่สุดมาต้นนึง"

"ทำได้เยี่ยมมากครับ!" ฉินเหยายกนิ้วโป้งให้ "ตรงนั้นยังมีต้นแบบนี้อีกไหมครับ? ต้นนี้ยังไม่โตเต็มที่และมีพิษ แต่พอมันโตเต็มที่แล้วจะเป็นสิ่งที่เราต้องการพอดี! ต้นนี้ขุดมาแล้วคงเอาไปปลูกต่อไม่น่ารอด ต้องไปหวังต้นอื่นแล้วครับ"

"น่าจะมีนะครับ? แถวนั้นพื้นที่ค่อนข้างกว้าง" เสี่ยวชีลูบคางนึกย้อนดู นี่ขนาดมีพิษตอนยังไม่โต โชคดีที่เขาไม่เป็นอะไรหลังจากขุดมาดื้อๆ ต้องขอบคุณงูเงาทมิฬที่มีความต้านทานพิษตามธรรมชาติ

"หัวหน้าหลิวครับ ต้นนี้จะโตเต็มที่ในอีก 3 วัน ต้นอื่นๆ ก็น่าจะไล่เลี่ยกัน มันจะออกดอกแค่คืนเดียวหลังจากโตเต็มที่ พอเช้าเจอแดดก็จะเหี่ยวและออกผล เราต้องการมันตอนช่วงออกดอกครับ" ฉินเหยาหันไปคุยกับหัวหน้าหลิว

"อีกอย่าง หญ้าชนิดนี้มีประโยชน์มากไม่ว่าจะออกดอกหรือออกผล หลังออกดอกช่วยรักษาอาการบาดเจ็บ ผลช่วยแก้พิษ สัตว์วิญญาณตัวอื่นอาจจะมาแย่งก็ได้"

"เราอาจจะต้องส่งคนไปหาและเฝ้าพื้นที่ไว้ก่อนครับ"

"ตกลง" หัวหน้าหลิวพยักหน้าทันที "ในเมื่อเรามีเป้าหมายชัดเจน พรุ่งนี้เราจะค้นหาเจ้าหญ้านี่ก่อน แล้วแบ่งทีมผลัดกันเฝ้า อย่างที่นายบอก ถ้ามีต้นอื่นที่มีสรรพคุณแบบนี้อีก ก็ยิ่งดี เพราะมันมีประโยชน์กับพวกเรามากเหมือนกัน"

"บรู๊ว!" ไม่ต้องหรอก ข้าจะให้ลูกฝูงไปช่วยหา พอพวกเจ้าหาเจอ ก็บอกพวกมัน แล้วให้พวกมันเฝ้าให้ พวกเจ้าแค่ส่งคนไปสักสองคนทุกคืนเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่พลาดตอนออกดอกก็พอ

รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลส่ายหัว

"วูว..." มนุษย์หาสิ่งของและขุดสมุนไพรคล่องกว่า พวกเรายังขาดของอีกหลายอย่าง ข้าจะลองไปดูว่าจะหาผลึกทองรุ่งอรุณที่ดีกว่านี้ได้ไหมด้วย

"เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ" หัวหน้าหลิวพยักหน้าให้รุ่งอรุณแห่งรัตติกาล เห็นด้วยกับข้อเสนอ

"งั้นผมจะเก็บผลึกราตรีและผลึกทองรุ่งอรุณไว้ที่นี่ก่อน ส่วนอันอื่นคุณเอากลับไปเถอะครับ เผื่อจะได้ใช้ในอนาคต หรือไม่ก็ขายได้ราคาดี"

"วูว" งั้นข้าขอตัวก่อน พรุ่งนี้เช้าจะกลับมาใหม่

รุ่งอรุณแห่งรัตติกาลพยักหน้าลาทุกคน หันหลังกลับและหายวับไปในป่า

"อู๊ว~" คืนนี้เจ้าหนูสองคนกับแมวน้อยไปนอนในถ้ำกับพวกเรานะ ปลอดภัยกว่า

ราชันหมาป่าจันทราขาวก้มลงเอาหน้าดุนหน้าผากฉินเหยาเบาๆ

ฉินเหยาสบตาเจียงเย่ แล้วหันไปมองหัวหน้าหลิว หัวหน้าหลิวพยักหน้าเล็กน้อย

"ได้ครับ งั้นรบกวนด้วยนะครับ"

จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจส่วนตัว สางขนให้คู่หู เช็ดหน้าเช็ดตา และเตรียมตัวเข้านอน

แน่นอนว่า ต่อให้อยู่ในถิ่นราชันหมาป่า คนที่มีหน้าที่เข้าเวรก็ยังต้องเข้าเวรต่อไป...