บทที่ 26 ชาวยามาโตะผู้เชี่ยวชาญการหลอกลวง!

เวลาในเขาวงกตผ่านไปสองชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว

รถถังทะเลทรายของยามาโตะถูกออกแบบมาเพื่อภูมิประเทศแบบทะเลทรายโดยเฉพาะ สมรรถนะจึงไม่ได้ช้ากว่ารถยนต์วิบาก

บวกกับอาโอกิ รินโซคุ้นเคยกับเส้นทางเดิมอยู่แล้ว ครั้งนี้การเดินทางจึงรวดเร็วกว่าเดิม

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงโอเอซิสเล็กๆ ที่กองคาราวานพักอยู่

"เจอเป้าหมายแล้ว นักรบกลุ่มโชกุนทุกคนเตรียมพร้อม! เราจะระดมยิงถล่มพวกต้าเซี่ย แล้วไปแย่งอูฐขาวมาให้ข้า" โทคุกาวะ อากิระโผล่หัวออกมาจากรถถัง แล้วใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตการณ์กองคาราวานแดนตะวันตก

อูฐสีขาวดูโดดเด่นมากในกองคาราวาน

"หยุดนะ! ห้ามบุกโจมตี!" อาโอกิ รินโซสั่งเสียงแข็งทันที

"เรื่องนี้ฉันมีแผนของฉันเอง"

"โทคุกาวะคุง สิ่งที่นายต้องทำคือนั่งเฉยๆ อยู่ในรถ!"

อาโอกิ รินโซเรียกสมาชิกทีมสี่คนที่หน้าตาดูเป็นมิตรลงมาจากรถถัง แล้วเปลี่ยนมาใส่ชุดฮั่นฝูของต้าเซี่ย

พร้อมทั้งยัดภาพวาดอุกิโยะของยามาโตะและทองคำแท่งหลายแท่งใส่ลงในเป้

จากนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหากองคาราวานแดนตะวันตก

โทคุกาวะ อากิระหัวเราะเยาะในลำคอ ในเมื่อไม่อยากให้เขาลงมือ เขาก็ยินดีที่จะนั่งดูเฉยๆ อยากจะรู้เหมือนกันว่าอาโอกิ รินโซจะเล่นลูกไม้ตื้นๆ อะไรอีก

...

ไม่นานอาโอกิ รินโซก็นำทีมเดินมาถึงหน้ากองคาราวาน

หัวหน้ากองคาราวานยังคงเป็นชายชราท่าทางประหลาดที่ชื่อ อันลี่หม่าน คนเดิมที่เขาเคยเจอในการพิชิตรอบก่อน

"สวัสดีครับท่านผู้เฒ่า ขอทราบชื่อของท่านได้ไหมครับ?"

อาโอกิ รินโซเก็บความเย่อหยิ่งที่มีอยู่เดิมจนมิด เปลี่ยนบุคลิกเป็นคนสุภาพอ่อนโยน

"ฮี่ๆ ข้าชื่ออันลี่หม่าน เป็นแผนที่เดินดินในทะเลทรายแห่งนี้" อันลี่หม่านฉีกยิ้มกว้างพูด

"พวกเจ้าเป็นใครกัน?"

"พวกเราเป็นพ่อค้ามาจากดินแดนอันไกลโพ้น หลงใหลในวัฒนธรรมต้าเซี่ยมาก ก็เลยตั้งใจเดินทางมาที่นี่เพื่อซื้อสินค้าหัตถกรรมของต้าเซี่ยกลับไป หวังว่าจะให้คนในเผ่าของพวกเราได้ประจักษ์ถึงความรุ่งเรืองและวัฒนธรรมของต้าเซี่ยครับ"

"แต่บังเอิญหลงทางในทะเลทรายเสียก่อน"

อันลี่หม่านพิจารณากลุ่มของอาโอกิ รินโซ เมื่อเห็นชุดฮั่นฝูบนตัวพวกเขา ก็ยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

"ต้าเซี่ยกว้างใหญ่ไพศาล ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ พวกเจ้าตาถึงมาก"

"อยากซื้อหาอะไร ถามข้าอันลี่หม่านได้โดยตรงเลย"

"ท่านผู้เฒ่า นี่คือของขวัญที่ผมมอบให้ท่านครับ" อาโอกิ รินโซยื่นทองคำแท่งและภาพวาดอุกิโยะให้อันลี่หม่าน

"ผมหวังว่าท่านจะกรุณาให้พวกเรายืมอูฐขาวสักหนึ่งตัว เพราะผมเคยได้ยินตำนานว่า มีเพียงอูฐขาวเท่านั้นที่พาคนเดินออกจากทะเลทรายได้"

อันลี่หม่านมองดูภาพวาดในมือ แล้วลองชั่งน้ำหนักทองคำแท่งพวกนั้นดู

จากนั้นก็เก็บภาพวาดไว้ แต่ส่งทองคำแท่งคืนไป

"ภาพวาดนี่สวยดี ข้ารับไว้ แต่ทองคำแท่งพวกเจ้าเอาคืนไปเถอะ"

พูดจบอันลี่หม่านก็จูงอูฐขาวตัวหนึ่งเดินเข้ามา

"พวกเจ้าเป็นชาวต่างชาติที่เป็นมิตร ส่วนชาวต้าเซี่ยเราเป็นชนชาติที่ต้อนรับแขกผู้มาเยือนด้วยความอบอุ่น" อันลี่หม่านตบไหล่อาโอกิ รินโซอย่างเป็นกันเอง

"เจ้ารู้ไหม? ในสมัยโบราณที่นี่มีเส้นทางสายไหม พ่อค้าจากทุกประเทศสามารถค้าขายได้อย่างอิสระบนเส้นทางนี้ ต้าเซี่ยเราไม่ชอบรุกรานใคร แต่หวังให้ทุกคนได้อยู่ดีกินดีกันถ้วนหน้า"

"จริงๆ แล้วต่อให้พวกเจ้าไม่แลกเปลี่ยนกับข้า ข้าก็จะให้ยืมอูฐขาวอยู่ดี"

อันลี่หม่านกระตือรือร้นมาก

แถมยังบอกวิธีเดินตามอูฐขาวให้อาโอกิ รินโซอย่างละเอียดทุกขั้นตอน

มองพวกยามาโตะที่จิตใจสกปรกกลุ่มนี้เป็นมิตรสหายโดยสนิทใจ

"พายุทรายดำใกล้จะมาแล้ว พวกเจ้าต้องเดินตามอูฐขาวไปนะ จะได้หลบเลี่ยงพายุทรายได้"

"เพื่อนจากแดนไกล ขอให้พวกเจ้าเดินทางโดยสวัสดิภาพ"

สุดท้ายกลุ่มของอาโอกิ รินโซก็โค้งคำนับอันลี่หม่าน แล้วจูงอูฐขาวเดินจากไป

วินาทีที่หันหลังกลับ มุมปากของอาโอกิ รินโซก็ยกขึ้น เผยรอยยิ้มเยาะหยัน

"หึหึ... คนต้าเซี่ยหลอกง่ายชะมัด"

หลังจากผ่านความล้มเหลวครั้งก่อน อาโอกิ รินโซก็ฉลาดขึ้น ครั้งนี้เขาจะไม่ทำร้าย NPC ในเขาวงกตสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด

เขาพยายามนึกย้อนถึงบทสนทนาระหว่างเขากับอันลี่หม่านในรอบที่แล้ว ประกอบกับบทสรุปของคนชื่อ ต้าปัวหลัว ในเน็ต เขาจึงฟันธงว่าอูฐขาวของกองคาราวานคือกุญแจสำคัญในการไขปริศนาภารกิจแรก

ห้ามฆ่าคนมั่วซั่ว แต่ไม่ได้แปลว่าห้ามหลอกคน

สาเหตุที่เขาเอาชุดฮั่นฝู ทองคำแท่ง และภาพวาดอุกิโยะเข้ามาด้วย ก็เพื่อปลอมตัวเป็นคนดี หลอกเอาอูฐขาวมานั่นเอง!

ในขณะนี้ คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดปลิวว่อน

แค่อ่านคอมเมนต์ก็จินตนาการออกเลยว่าประชาชนยามาโตะกำลังตื่นเต้นดีใจกันแค่ไหน

[ฮ่าฮ่าฮ่า คนต้าเซี่ยมันโง่จริงๆ ขนาด NPC ที่ออกแบบมายังโง่เลย!]

[แค่ปลอมตัวนิดหน่อยก็ตบตาผ่านไปได้แล้ว อาโอกิคุงอัจฉริยะแห่งยามาโตะทำให้โลกดูเป็นตัวอย่างแล้วนะ!]

[ทุกคนเห็นหรือยัง ถ้าวันหลังพวกนายมีโอกาสเข้าเมืองโบราณจิงเจวี๋ย ต้องหลอกไอ้แก่คนนี้ให้หนักๆ! แต่ว่านะ... พวกนายคงไม่มีโอกาสแล้วล่ะ ครั้งนี้กลุ่มอาโอกิกับกลุ่มโชกุนแห่งยามาโตะร่วมมือกัน เมืองโบราณจิงเจวี๋ยต้องแตกพ่ายแน่นอน!]

[ขำจะตาย ยังจะมาพูดเรื่องเส้นทางสายไหม นึกไม่ถึงว่าต้าเซี่ยยังจมปลักอยู่กับฝันหวานในอดีต! ในฐานะประเทศที่แข็งแกร่งก็ต้องกดขี่ผู้อ่อนแอสิ! คนต้าเซี่ยเอาแต่พูดเรื่องสันติภาพและมิตรภาพ ถึงได้กลายเป็นลูกแกะรอโดนเชือดแบบนี้ไง!]

[ประเทศอ่อนแอก็คือประเทศอ่อนแอ น่าขันสิ้นดี!]

การหลอกลวง ก็ถือเป็นวิธีการไขปริศนาแบบหนึ่ง

ในเขาวงกต การหลอก NPC เพื่อเอาไอเท็มภารกิจ ไม่ได้มีแค่คนยามาโตะที่ชอบทำ

แต่ถึงที่สุดแล้ว การใช้วิธีหลอกลวงก็ไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไร

คนยามาโตะใช้วิธีนี้ขโมยไอเท็มภารกิจแล้วยังมานั่งกระหยิ่มยิ้มย่อง

ใบหน้าท่าทางแบบนี้ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน!

จนทำให้เกิดความโกรธแค้นในหมู่ผู้ชมจากประเทศต่างๆ ทั่วโลก

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดจำนวนมากนึกย้อนไปถึงเมื่อร้อยกว่าปีก่อน ประเทศยามาโตะก็ใช้วิธีการแบบนี้หลอกลวงประเทศอื่น

ปากบอกว่าจะสร้าง วงไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียตะวันออก แต่ความจริงแล้วคือการรุกรานและฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างโหดเหี้ยม!

ตอนนี้แม้จะเป็นในสงครามเขาวงกต สันดานดิบอันเลวร้ายของยามาโตะก็ยังไม่เปลี่ยน กลับใช้อีกรูปแบบหนึ่งเพื่อซ้ำรอยเส้นทางเดิมของตัวเอง

[ก็แค่วิธีต้มตุ๋นหลอกลวง มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา]

[คนประเทศยามาโตะนี่น่าขยะแขยงจริงๆ ในโลกความจริงก็น่ารังเกียจ ในโลกเขาวงกตก็ยังน่ารังเกียจเหมือนเดิม!]

[ตอนนี้ฉันชักอยากให้ต้าเซี่ยชนะแล้วสิ หวังว่าเขาวงกตเมืองโบราณจิงเจวี๋ยจะฆ่าล้างบางพวกยุ่นพวกนี้ให้เหี้ยน!]

[เร็วเข้า! ต้าเซี่ยช่วยจัดหนักๆ หน่อยได้ไหม!]