บทที่ 13 กองทัพมดทหารทะเลทราย!

มดทหาร!

ใช่ว่าสิ่งมีชีวิตชนิดนี้จะไม่เคยปรากฏในเขาวงกตของดาวสีน้ำเงินมาก่อน ในเขาวงกตของประเทศแถบป่าดิบชื้นอเมซอนในทวีปอเมริกาใต้ มักจะมีเจ้าพวกนี้โผล่ออกมาให้เห็นบ่อยๆ

ในสุสานของเขาวงกตระดับฝันร้าย "สุสานโบราณมายา" ของประเทศโม่ซี ก็ใช้มดทหารเป็นหน่วยโจมตีหลักของเขาวงกต

ลำพังแค่ฝูงมดธรรมดา ก็มีความน่ากลัวในตัวของมันอยู่แล้ว แถมยังกระตุ้นอาการโรคกลัวรูของนักสำรวจได้เป็นอย่างดี

แต่มดทหารที่ปรากฏต่อหน้าทีมสำรวจกลุ่มอาโอกิในตอนนี้ กลับแตกต่างจากมดทหารที่พวกเขาเคยพบเจอมาอย่างสิ้นเชิง

มดทหารแต่ละตัวมีขนาดเท่าไข่ไก่!

ที่ปากมีเขี้ยวคู่หนึ่งรูปร่างเหมือนใบเลื่อย!

ขาคู่หน้าวิวัฒนาการจนมีรูปร่างเหมือนเคียว ดูแวววาวราวกับประกายโลหะ

ลำตัวสีแดงสด แต่ส่วนหางกลับเป็นสีแดงเลือด จนแยกไม่ออกว่าเป็นสีตามธรรมชาติหรือเป็นสีเลือดที่พวกมันดูดกินเข้าไป

ฝูงมดแบบนี้ ไม่สามารถเรียกว่าสัตว์ได้แล้ว นี่มันระดับสัตว์ประหลาดชัดๆ!

มันคือกองทัพสีแดงดำที่โหดเหี้ยมอำมหิต!

พวกยุ่นที่มีความรู้น้อยนิดเหล่านี้ย่อมไม่รู้ว่า มดทหารทะเลทรายแห่งทากลามากันคือสิ่งมีชีวิตในวงค์ย่อยมดทหารที่น่ากลัวที่สุดบนดาวสีน้ำเงิน

มดทหารในลุ่มน้ำอเมซอนจะเอามาเทียบอะไรกับมดทหารทะเลทรายที่อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายนี้ได้

ว่ากันว่านางพญามดมีขนาดตัวใหญ่กว่าลูกแกะเสียอีก!

อาโอกิ รินโซเห็นแค่ฝูงมดบนผิวดิน หารู้ไม่ว่าในเวลานี้ใต้ผืนทราย ฝูงมดที่แท้จริงได้แพร่กระจายไปทั่วแล้ว

หลังพายุทรายดำสงบลง สิ่งที่ฝูงมดจะทำคือการออกล่า

เมื่อได้กลิ่นมนุษย์ มดทหารก็ไต่ขึ้นมาจากรังใต้ดินอย่างบ้าคลั่ง แล้วพุ่งตรงเข้าใส่ทหารนายหนึ่งที่ถือปืน AK47 อยู่

เพียงชั่วพริบตา พวกมันก็ไต่ขึ้นไปตามรองเท้าบูทของทหารยามาโตะคนนั้นจนเต็มตัว

กรามอันแหลมคมกัดทะลุเนื้อผ้า เฉือนเข้าไปในผิวหนัง ฉีกกระชากชุดป้องกันของทหารนายนั้นจนขาดวิ่น

"อ๊ากกกกก! ช่วยด้วย!"

มดทหารนับหมื่นตัวระดมกัดพร้อมกับฉีดพิษเข้าสู่ร่างกาย

ฝูงมดปกคลุมหน้าอกของเขา เขาทำได้เพียงเบิกตามองแขนตัวเองถูกความมืดสีดำกลืนกิน ผิวหนังหดตัวและเน่าเปื่อยทันทีที่โดนกรดมด

มดมุดเข้าไปในแขนเสื้อ กัดกินไปตามแนวเส้นเลือด เส้นใยกล้ามเนื้อถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ราวกับถูกเพชฌฆาตตัวจิ๋วนับไม่ถ้วนแล่เนื้อเถือหนัง

ปลายนิ้วของเขาเผยให้เห็นกระดูกขาวโพลนเป็นที่แรก เสียงเปลือกแข็งของมดเสียดสีกับกระดูกดังชัดเจน

ทหารนายนั้นส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาที่สุด

หากไม่ได้รับความเจ็บปวดที่แสนสาหัสที่สุดในโลกมนุษย์ คงไม่มีทางส่งเสียงร้องแบบนี้ออกมาได้

เมื่อคลื่นมดทะลักขึ้นมาถึงลำคอ ลูกตาของเขาก็กลายเป็นเป้าหมายแรก

ของเหลวใสปนเลือดไหลทะลักออกจากเบ้าตา มดแย่งกันมุดเข้าไปในกะโหลกศีรษะ ดูดกินเนื้อสมองอันอ่อนนุ่ม

กระดูกขากรรไกรล่างของเขาโผล่ออกมา ฟันแสยะออกดูแปลกประหลาดราวกับกำลังยิ้ม

จากนั้นร่างทั้งร่างก็ล้มฟุบลงไปในฝูงมดราวกับก้อนโคลน

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที บนพื้นทรายเหลือเพียงโครงกระดูกที่เปียกชุ่ม เส้นเอ็นที่ยังหลงเหลือห้อยรุ่งริ่งอยู่ที่ข้อต่อ แกว่งไกวเบาๆ ในสายลมร้อน

เมื่อจับสัญญาณสิ่งมีชีวิตได้ เนินทรายลูกแล้วลูกเล่าก็ถูกฝูงมดดันขึ้นมา มองออกไปสุดลูกหูลูกตาตอนนี้กลายเป็นทะเลมดโดยสมบูรณ์

ทุกคนยืนตะลึง แม้แต่อาโอกิ รินโซก็ยังสติหลุด

เมื่อเห็นว่าฝูงมดกำลังจะโอบล้อมพวกเขา อาโอกิ รินโซถึงเค้นเสียงออกจากลำคอได้ไม่กี่คำ

"หนี!"

"รีบหนี!"

อีกห้าคนที่เหลือวิ่งหนีตายไปทางถ้ำอย่างไม่คิดชีวิต

ทหารนายหนึ่งวิ่งถอยหลังพลางกราดยิงปืนไรเฟิลใส่ฝูงมด! ทหารอีกนายถึงกับควักระเบิดมือออกมาขว้างใส่

ปัง ปัง ปัง!

ตูม!

ใช้ปืนยิงมด? ใช้ระเบิดบอมบ์มด?

เรื่องพรรค์นี้แค่คิดก็ตลกแล้ว มันจะได้ผลได้ยังไง?

การระดมยิงยิ่งไปกระตุ้นสัญชาตญาณการโจมตีของสัตว์ร้าย!

ฝูงมดที่ถูกโจมตีบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมในชั่วพริบตา พวกมันไต่ขึ้นไปบนร่างของทหารอีกสองนายทันที

สองคนนั้นถูกลากลงไปในฝูงมดในเสี้ยววินาที

"อ๊ากกกกกกก!"

ฉีกกระชาก กัดกร่อน ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา

ฝูงมดสีดำทมิฬ เวลานี้ได้กลายเป็น "ทะเลทรายกินคน" อีกแห่งหนึ่ง

ยังมีคนญี่ปุ่นอีกคนหนึ่งที่เห็นฝูงมดแล้วอาการโรคกลัวรูกำเริบ ยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ ปล่อยให้ตัวเองถูกเชือดเฉือน!

"บากะ! ใช้ปืนยิงมด สมองนิ่มหรือไง!" อาโอกิ รินโซด่าทอด้วยความโกรธ

"ใช้ไฟ! มดกลัวไฟ!"

อาโอกิ รินโซถอดเสื้อนอกออกทันที ใช้ไฟแช็กจุดไฟ แล้วแกว่งไปมาในมือ

เพื่อต้านทานการบุกของฝูงมดชั่วคราว

วิธีนี้ได้ผลดีกว่าการใช้ปืนไรเฟิลจริงๆ

ไม่นานอาโอกิ รินโซและผู้ช่วยนำทางในทีมสำรวจก็หนีมาถึงบริเวณหน้าถ้ำ

เขาชักปืนพกออกมา ยิงใส่ถังน้ำมันของรถออฟโรดที่จอดทิ้งไว้

ปัง ปัง ปัง!

สิ้นเสียงปืนสามนัด รถออฟโรดสามคันก็ระเบิดพลิกคว่ำ

เกิดเป็นกำแพงไฟกั้นอยู่ด้านหลังอาโอกิ รินโซ

การเคลื่อนที่ของฝูงมดถูกควบคุมด้วยฟีโรโมน พวกมันจึงไม่ได้เลือกที่จะเดินอ้อมหรือถอยกลับ

เปลือกแข็งของมดทหารแตกดังเปาะแปะในเปลวเพลิง ราวกับดินปืนเม็ดเล็กๆ นับไม่ถ้วนถูกจุดระเบิด กลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งไปทั่วอากาศ

"วิ่ง! อย่าหยุด!"

อาโอกิ รินโซพาผู้ช่วยนำทางวิ่งหนีเลียบแม่น้ำไปอย่างบ้าคลั่ง ไม่กล้าหยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว

แต่เสียงแจ้งเตือนของเทพเจ้าแห่งเขาวงกตกลับดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

[เทพปริศนาแจ้งเตือน: ตรวจพบการเสียชีวิตของสมาชิกทีมสำรวจ]

[โอโซโนะ อิจิคาวะ เสียชีวิตในเขาวงกตแล้ว!]

[ชิมิซึ เคน เสียชีวิตในเขาวงกตแล้ว!]

[คาโต้ ทากะ เสียชีวิตในเขาวงกตแล้ว!]

[โทนี่ โอคิ เสียชีวิตในเขาวงกตแล้ว!]

[ผู้เสียชีวิตจะถูกส่งตัวออกจากเขาวงกตทันที เป็นอันสิ้นสุดการท้าทายเขาวงกตครั้งนี้ ผู้เสียชีวิตจะไม่ได้รับรางวัลเขาวงกตใดๆ!]

[นักสำรวจที่เหลือ 2/10!]

[เทพปริศนาตรวจพบว่าทีมสำรวจสูญเสียสมาชิกจำนวนมาก! ขอให้หัวหน้าทีมสำรวจเพิ่มความระมัดระวัง และวางแผนการสำรวจให้เหมาะสม!]

เพียงชั่วพริบตาเดียว ทีมสำรวจก็เหลือแค่สองคน

เพื่อนร่วมทีมอีกสี่คนต้องมาตายอย่างอนาถ

แถมคนที่ถูกมดกัดตายเหล่านี้ ยังต้องเผชิญกับความทรมานที่เจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกแล่เนื้อเถือหนังเสียอีก!

"บัดซบ!"

"คนต้าเซี่ยบัดซบ!"

"ไอ้เจ้าหลินเย่บัดซบ!"

นักสำรวจอันดับหนึ่งผู้ยิ่งใหญ่แห่งยามาโตะ ต้องมาเจอทั้งพายุทรายดำและมดทหารทะเลทรายเล่นงานติดต่อกัน ตอนนี้ความเย่อหยิ่งจองหองในตัวไม่เหลืออยู่อีกแล้ว

ทำได้เพียงตะโกนระบายความโกรธใส่ท้องฟ้าอย่างคนไร้ทางสู้!

การถูกฝูงมดเล่นงานจนมีสภาพน่าสมเพชขนาดนี้ เขารู้สึกว่าเป็นความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิต

"ฉันจะต้องหาเมืองโบราณจิงเจวี๋ยให้เจอให้ได้!"