บทที่ 2 วิกฤตการณ์ต้าเซี่ย ผมต้องลงมือ!
บทที่ 2 วิกฤตการณ์ต้าเซี่ย ผมต้องลงมือ!
[เหลือเวลาอีกห้านาทีก่อนการแข่งขันออกแบบเขาวงกตจะเริ่มขึ้น ขอให้ประเทศต้าเซี่ยคัดเลือกนักออกแบบเขาวงกตขึ้นเวทีโดยเร็ว!]
เสียงอันน่าขนลุกของเทพเจ้าแห่งเขาวงกตยังคงดังก้องอยู่ภายในสนาม
ณ ที่นั่งของประเทศต้าเซี่ย ใบหน้าของทุกคนแผ่ซ่านไปด้วยความสิ้นหวัง
ในขณะเดียวกัน ผู้ชมจากที่นั่งของประเทศอื่นต่างก็จับจ้องมายังตำแหน่งของต้าเซี่ย
โดยเฉพาะชาวประเทศยามาโตะที่เป็นผู้พิชิตเขาวงกตของต้าเซี่ยในรอบที่แล้ว ตอนนี้เริ่มส่งเสียงเยาะเย้ยถากถางกันอย่างสนุกปาก
พวกเขาถือโทรโข่งตะโกนโหวกเหวกใส่ทิศทางของผู้ชมชาวต้าเซี่ยอย่างบ้าคลั่ง
"ไอ้พวกขี้โรคแห่งเอเชียตะวันออก ฉันว่าพวกแกอย่าดิ้นรนอีกเลยดีกว่า!"
"สิบรอบติดต่อกันแล้วนะที่เขาวงกตของพวกแกเปราะบางเหมือนกระดาษ ไม่รู้ว่าจะด้านหน้าทนต่อไปทำไม!"
"บากะ! บ้านผีสิงขยะๆ ที่พวกแกสร้างขึ้นมา พูดตรงๆ ก็แค่เสียเวลาของนักสำรวจยามาโตะเปล่าๆ!"
"ผู้ที่รู้สถานการณ์คือยอดคน! แนะนำให้พวกแกยอมยกดินแดนต้าเซี่ยให้ยามาโตะของพวกเราแต่โดยดี บางทีจักรพรรดิของพวกเราอาจจะอารมณ์ดีแล้วไว้ชีวิตพวกแกก็ได้!"
ยามนั้นก็ยามหนึ่ง ยามนี้ก็ยามหนึ่ง
ก่อนที่เทพเจ้าแห่งเขาวงกตจะจุติลงมา ประเทศยามาโตะเคยถูกต้าเซี่ยกดหัวจนติดพื้น กองทัพต้าเซี่ยถึงขั้นข้ามทะเลเหลืองเตรียมจะบดขยี้ประเทศยามาโตะให้สิ้นซาก
แต่ตอนนี้ ยามาโตะกลับกลายเป็นประเทศมหาอำนาจ ส่วนต้าเซี่ยกลายเป็นผู้อ่อนแอ!
ใบหน้าของผู้ที่ได้ทีขี่แพะไล่นั้นไม่แม้แต่จะเสแสร้งเก็บอาการอีกต่อไป
ไม่ใช่แค่คนของยามาโตะที่เยาะเย้ย ประเทศอื่นๆ ที่ชอบดูเรื่องสนุกก็เริ่มส่งเสียงผสมโรง
ที่นั่งของประเทศเทียนจู๋ข้างๆ พวกอาบังที่โพกผ้าเหล่านั้นก็พากันสนับสนุน
"ต้าเซี่ยอ่อนแอเกินไปจริงๆ ยอมแพ้ไปเลยเถอะ! อย่ามาเสียเวลา!"
"นี่คือเวทีของผู้แข็งแกร่ง พวกไก่อ่อนรีบไสหัวไปได้ไหม"
"พวกแกฆ่าตัวตายไปเลยก็ได้ ทำไมต้องคอยแจกแต้มชะตาประเทศให้ยามาโตะด้วย!"
ประเทศเทียนจู๋เป็นมหาอำนาจระดับแนวหน้าเช่นเดียวกับยามาโตะ การแข่งขันของทั้งสองประเทศจึงดุเดือดมาตลอด
ในสายตาของเทียนจู๋ ประเทศอ่อนแออย่างต้าเซี่ยก็มีค่าแค่เป็นตัวแจกแต้มให้ยามาโตะเท่านั้น
ในเมื่อจะแจกแต้ม ทำไมไม่มาแจกให้พวกเขาชาวเทียนจู๋ล่ะ?
ยังไงซะเขาวงกตที่ต้าเซี่ยออกแบบ ไม่ว่าใครเข้าไปก็เหยียบย่ำได้เหมือนกัน
เมื่อเห็นสองมหาอำนาจเยาะเย้ยต้าเซี่ย ประเทศเล็กๆ อื่นๆ ก็พากันส่งเสียงโห่ร้องตาม
ไม่มีข้อยกเว้น ทุกคนต่างเข้าข้างฝั่งยามาโตะ
แม้แต่ประเทศเล็กๆ ซอมซ่อที่เคยได้รับผลประโยชน์จากต้าเซี่ย ในเวลานี้ก็กลายเป็นพวกเนรคุณกันหมด
แต่เมื่อเผชิญกับคำดูถูกเหยียดหยามที่ไม่จบไม่สิ้นเหล่านี้ ผู้ชมในที่นั่งของประเทศต้าเซี่ยกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ทำได้เพียงกัดฟันกลืนความแค้นทั้งหมดลงท้องไป
เพราะระหว่างประเทศต่อประเทศ พลังอำนาจคือไพ่ที่แข็งแกร่งที่สุดเสมอ
ถ้าออกแบบเขาวงกตที่เก่งกาจไม่ได้ ต่อให้พูดมากแค่ไหน ก็เป็นได้แค่คนไร้ความสามารถที่ทำได้เพียงโกรธแค้นเท่านั้น
...
ด้านหน้าสุดของที่นั่งฝั่งต้าเซี่ย คือพื้นที่พิเศษสำหรับทีมออกแบบเขาวงกตและสมาคมนักสำรวจ
ผู้ที่นั่งอยู่หน้าสุดคือชายชราผมขาวสวมแว่นตาและหญิงสาวอายุน้อยในชุดเสื้อโค้ทกันลมสีดำ
ชายชราชื่อโจวชิงซาน เป็นหัวหน้าหน่วยบัญชาการเขาวงกต และเป็นผู้บัญชาการสูงสุดในการวางแผนกลยุทธ์เขาวงกตของต้าเซี่ยในขณะนี้
เดิมทีเขาเป็นศาสตราจารย์ด้านสถาปัตยกรรมที่เกษียณแล้ว ซึ่งควรจะได้ใช้ชีวิตในวัยชราอย่างสงบสุข แต่กลับต้องมาเจอกับวิกฤตของชาติ
เพื่อประเทศชาติ เขาจึงเลือกที่จะก้าวออกมา
หญิงสาวอายุน้อยชื่อจินอิง เป็นประธานสมาคมนักสำรวจแห่งต้าเซี่ย อดีตเคยมีตัวตนเป็นโมจินเซี่ยวเว่ย หรือโจรขุดสุสานที่ไม่อาจเปิดเผยตัว
ในยุคสมัยที่โหดร้ายเช่นนี้ ไม่มีใครสนที่มาที่ไปอีกแล้ว
ขอแค่ช่วยให้ประเทศชนะการแข่งขันเขาวงกตได้ ก็ถือเป็นวีรบุรุษ
ในเวลานี้ ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
ไม่นานนัก กลุ่มนักออกแบบเขาวงกตของต้าเซี่ยก็กรูกันเข้ามาด้านหลังโจวชิงซาน
"หัวหน้าโจว ให้ผมไปเถอะ!"
"นายมันแค่เด็กเหลือขออายุยี่สิบห้าจะไปอวดเก่งอะไร? ถ้าเขาวงกตถูกพิชิต นายต้องตายนะ! ฉันเป็นนักออกแบบเขาวงกตระดับสอง ให้ฉันไป!"
"ฉันจะใช้เขาวงกตของฉันฆ่าพวกยุ่นพวกนี้ให้หมด!!"
"..."
ความรักชาติอันแรงกล้าอัดแน่นอยู่ในใจของชาวต้าเซี่ยทุกคน
ความจริงทุกคนต่างรู้ดีว่า ครั้งนี้ต้าเซี่ยมีโอกาสรอดน้อยมาก
ความพ่ายแพ้สิบรอบติดต่อกัน รูปแบบเขาวงกตที่พอจะนึกออกก็ใช้ไปหมดแล้ว
ต่อให้ฝืนออกแบบออกมาสักอัน โอกาสที่จะชนะก็ริบหรี่เต็มทน
แต่ยอมยืนตาย ดีกว่าคุกเข่ายอมจำนน!
ถ้าตอนนี้ไม่มีใครกล้าขึ้นเวทีสักคน นั่นต่างหากคือความอัปยศอดสูที่สุด
"หุบปากกันให้หมด! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาอวดเก่งเป็นฮีโร่"
"พวกคุณคิดว่าเขาวงกตของพวกคุณจะต้านทานทีมสำรวจของยามาโตะได้งั้นเหรอ?"
โจวชิงซานค่อยๆ ถอดแว่นตาออก แล้วลุกขึ้นยืนมองลูกทีมด้านหลัง
รอยย่นที่สลักลึกบนใบหน้าทำให้เขาดูแก่ชราอย่างยิ่ง
"ศึกนี้ถ้าแพ้ ต้าเซี่ยจะถูกลงโทษด้วยภัยพิบัติ!"
"ประเทศที่มีประวัติศาสตร์นับพันปี อาจจะพังพินาศในคราวเดียว ข้อหานี้พวกคุณรับไหวเหรอ?"
"ครั้งสุดท้ายนี้ให้ฉันจัดการเองเถอะ"
สิ้นเสียงของโจวชิงซาน บรรยากาศรอบข้างก็เย็นเยียบจนถึงจุดเยือกแข็ง
หากไม่มีปาฏิหาริย์ นี่คงเป็นการแข่งขันเขาวงกตครั้งสุดท้ายของต้าเซี่ย
แม้ความตกต่ำของต้าเซี่ยในตอนนี้จะเป็นผลพวงมาจากความล้มเหลวของเขาวงกตนับครั้งไม่ถ้วน แต่ผู้แพ้ในศึกสุดท้ายนี้ จะกลายเป็นคนบาปตลอดกาลของต้าเซี่ยอย่างแน่นอน
เรื่องราวทั้งหมดนี้จะถูกโลกบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์
จินอิงที่อยู่ด้านข้างพูดเสียงเบา "ท่านผู้เฒ่าโจว ท่านอย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้นเลยค่ะ"
"ต่อให้การออกแบบเขาวงกตจะไม่ไหว แต่การสำรวจเขาวงกตของสมาคมนักสำรวจเราก็ยังพอมีฝีมืออยู่บ้าง อย่างมากรอบหน้าฉันจะนำทีมไปพิชิตเขาวงกตให้มากขึ้น!"
"หัวหน้าจิน ไม่มีประโยชน์หรอก..." โจวชิงซานถอนหายใจ
"ตอนนี้แต้มชะตาประเทศเหลือแค่ 300 แต้ม เว้นเสียแต่ว่าเขาวงกตที่ออกแบบครั้งนี้จะไม่ถูกพิชิตในทันที ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีโอกาสแล้ว"
"ประเทศมหาอำนาจไม่มีทางเดินด้วยขาข้างเดียวได้ พูดไปแล้วก็เป็นทีมออกแบบของพวกเราที่ถ่วงแข้งถ่วงขาทีมสำรวจของพวกคุณ"
นักสำรวจของต้าเซี่ยนั้นไม่ถือว่าอ่อนแอ เพราะต้าเซี่ยไม่เคยขาดแคลนทหารและนักศิลปะการต่อสู้ที่มีฝีมือ รวมถึงเหล่า "จอมยุทธ์" ที่ซ่อนตัวอยู่ในภาคประชาชน
แต่ทฤษฎีถังไม้จะดูที่จุดอ่อนที่สุดของประเทศเสมอ
การออกแบบเขาวงกตของต้าเซี่ย มันอ่อนแอเกินไปจริงๆ...
ชั่วขณะนั้นขอบตาของจินอิงเริ่มชื้นแฉะ เธอพูดเสียงสั่นเครือ "คนต้าเซี่ยเหมือนกัน ท่านผู้เฒ่าโจวอย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ"
"ยังไงซะ ถ้ายังไม่ถึงวาระสุดท้าย เราจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด"
"ฉันจะใช้เขาวงกตของฉันสร้างแนวป้องกันสุดท้ายให้ต้าเซี่ยเอง"
ตอนที่พูดประโยคนี้ โจวชิงซานให้ความรู้สึกเหมือนคนที่พร้อมจะสละชีพอย่างกล้าหาญ
"แต่ว่า... พวกเราก็ต้องเตรียมใจสำหรับเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้ด้วย"
"หัวหน้าจิน เบื้องบนได้วางแผนไว้แล้ว มีเรือเตรียมพร้อมอยู่ที่บริเวณเกาะเขาวงกต"
"หลังจากวันนี้ แผ่นดินแม่ต้าเซี่ยอาจจะล่มสลาย ชื่อของประเทศอาจไม่เหลืออยู่"
"และคุณจะต้องพาเหล่านักออกแบบและนักสำรวจทั้งหมดขึ้นเรือ... เพื่อเก็บรักษาเชื้อไฟเอาไว้"
เมื่อแต้มชะตาประเทศเป็นศูนย์ ประเทศจะเผชิญกับภัยพิบัติอันโหดร้าย ประชาชนบนแผ่นดินแม่ย่อมไม่อาจเรียกว่าประเทศได้อีก
เมื่อไม่มีประเทศ ชาวต้าเซี่ยบนเกาะเขาวงกตเหล่านี้ก็ไม่อาจอยู่บนเกาะต่อไปได้
ทางรอดเดียวคือการหลบหนีไปในมหาสมุทร
แม้มันจะน่าอับอาย แต่อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสรอดชีวิต
แน่นอนว่า...
ความเป็นไปได้ที่จะรอดชีวิตนั้นริบหรี่มาก
ต่อให้โชคดีรอดไปได้ คนกลุ่มนี้ก็จะไม่ใช่คนของประเทศต้าเซี่ยอีกต่อไป แต่กลายเป็นผู้เร่ร่อนไร้สัญชาติ
"แล้วท่านล่ะคะ?"
"ฉันเหรอ... หึหึ ในฐานะผู้รับผิดชอบสูงสุดด้านการออกแบบเขาวงกต ฉันทำให้ความคาดหวังของประเทศต้องสูญเปล่า"
"ถ้าครั้งนี้เขาวงกตล้มเหลว พี่น้องร่วมชาติกว่าพันล้านคนต้องตายเพราะฉัน แล้วฉันจะหน้าด้านมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง?"
"ฉัน..."
คำพูดของโจวชิงซานยังไม่ทันจบ เสียงของเทพเจ้าแห่งเขาวงกตบนเวทีก็ดังขึ้นเสียก่อน
[ประเทศต้าเซี่ยได้เลือกผู้เข้าแข่งขันในการออกแบบเขาวงกตครั้งนี้แล้ว: นักออกแบบเขาวงกตระดับหนึ่ง หลินเย่!]
[การออกแบบเขาวงกตรอบนี้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!]
[ผู้เข้าแข่งขันทุกคนถูกส่งตัวไปยังมิติออกแบบเขาวงกตแล้ว!]
[ขอให้ผู้ชมทุกท่านโปรดรอคอย การกำเนิดของเขาวงกตแห่งใหม่!]