บทที่ 43 - ตามฉันไปฆ่าล้างบาง!

บทที่ 43 - ตามฉันไปฆ่าล้างบาง!

หลังจากจัดของเสร็จ ฉู่เป่ยก็ออกไปหาอะไรกิน พอกินเสร็จก็ได้รับโทรศัพท์จากสวีเฟย

"พี่เป่ย รีบออนเกมด่วน คนของเราโดนพวกกิลด์เซิ่งซื่อรุมฆ่า เจ้าอู๋จี๋ก็โดนเก็บไปแล้ว!" เสียงปลายสายของสวีเฟยต่ำลึก ฟังดูก็รู้ว่ากำลังข่มความโกรธเอาไว้

ฉู่เป่ยได้ยินดังนั้นหัวใจก็กระตุกวูบ ถามกลับ "มันเกิดอะไรขึ้น?"

"แม่เอ๊ย อู๋จี๋พาคนของเราทีมหนึ่งไปเก็บเลเวลที่แท่นบูชาภูตผีทางทิศใต้ ดันไปจ๊ะเอ๋กับหน่วยลาดตระเวนของกิลด์เซิ่งซื่อเข้า พวกมันบอกว่าจุดทรัพยากรตรงนั้นเป็นของพวกมัน ไล่ให้คนของเราไสหัวไป อู๋จี๋มันยอมที่ไหนล่ะ ก็เลยซัดกับพวกลาดตระเวนเข้าให้ อู๋จี๋นำทีมไล่ต้อนพวกมันจนแตกพ่าย แต่พวกกิลด์เซิ่งซื่อดันขนคนมาเพิ่มอีกโขยงใหญ่ แถมมียอดฝีมือมาด้วย รุมฆ่าพวกอู๋จี๋จนตายเรียบ!"

ไฟโทสะลุกโชนขึ้นในใจฉู่เป่ย เขาพูดเสียงเย็น "กิลด์เซิ่งซื่อช่างวางก้ามใหญ่นัก บอกว่าเป็นของตัวเองก็เป็นงั้นรึ? รอฉัน เดี๋ยวฉันจะออนไลน์เดี๋ยวนี้!"

ฉู่เป่ยรีบเช็กบิลแล้วบึ่งกลับคฤหาสน์ ล็อกอินเข้าเกมทันที

ที่ตึกอำนวยการพรรค ฉู่เป่ยเจอจางอู๋จี๋หน้าตาบอกบุญไม่รับ กำลังขอเบิกอุปกรณ์กับหลี่ฮ่าวหราน กะจะกลับไปล้างแค้น

"ฮ่าวหรานเอาของมา กูจะไปฆ่าพวกมัน กูทนไม่ได้โว้ย!" จางอู๋จี๋กัดฟันกรอด

"รอพี่เป่ยมาก่อน!" หลี่ฮ่าวหรานเตือนสติ

ฉู่เป่ยเดินเข้าไป สมาชิกพรรคที่อยู่แถวนั้นเห็นเขาเข้าก็ตะโกน "หัวหน้าพรรคมาแล้ว!"

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ฉู่เป่ยเป็นจุดเดียว

ฉู่เป่ยสีหน้าเรียบเฉย มองเห็นว่าชุดเกราะและรองเท้าของจางอู๋จี๋หายไปแล้ว ส่วนสมาชิกอีกยี่สิบคนที่ยืนอยู่ข้างหลังก็โดนดรอปของไปไม่น้อย

"พี่เป่ย พวกกิลด์เซิ่งซื่อมันรังแกกันเกินไปแล้ว!" จางอู๋จี๋มองฉู่เป่ยด้วยความคับแค้นใจ

หลี่ฮ่าวหรานเดินเข้ามาเสริม "กิลด์เซิ่งซื่อส่งคนมาล้อมปราบตั้งห้าร้อยกว่าคน ล้วนแต่เป็นระดับหัวกะทิ แม้ทีมของอู๋จี๋จะฆ่าพวกมันไปได้ร้อยกว่าศพ แต่ฝั่งนั้นมียอดฝีมือเลเวล 20 กว่า แถมยังมีสัตว์ภูตด้วย เลยโดนรุมกินโต๊ะจนหมดสภาพ!"

ฉู่เป่ยตบไหล่จางอู๋จี๋เบาๆ พูดว่า "รวมพลพี่น้องกลุ่มนี้ ตามฉันมา ความแค้นนี้ ฉันจะทวงคืนให้เอง!"

จางอู๋จี๋ซึ้งจนน้ำตาแทบไหล สมาชิกพรรคข้างหลังต่างลุกฮือขึ้นมาตะโกนก้อง "หัวหน้าพรรคจงเจริญ!"

"ฉางกง จัดอุปกรณ์ชุดใหม่ให้พี่น้องกลุ่มนี้!" ฉู่เป่ยหันไปสั่งเสี่ยวพั่วฉางกง

เสี่ยวพั่วฉางกงกำหมัดแน่น ตอบรับเสียงดังฟังชัด "รับทราบครับหัวหน้า!"

ไม่นานสมาชิกที่โดนสังหารหมู่ก็ได้รับอุปกรณ์ครบชุดอีกครั้ง ฉู่เป่ยนำทัพด้วยตัวเอง พาพวกเขามุ่งหน้าออกจากที่ทำการพรรค ตรงไปยังแท่นบูชาภูตผี

ณ แท่นบูชาภูตผี สมาชิกกิลด์เซิ่งซื่อนับร้อยกำลังแบ่งกลุ่มกันตีมอนสเตอร์เก็บเลเวล มีกลุ่มหนึ่งที่อุปกรณ์ดูดีกว่าเพื่อนและฝีมือก็เหนือชั้นกว่ากลุ่มอื่น

"พี่เฟย ศึกเมื่อกี้โคตรมันเลยว่ะ ผมเหม็นขี้หน้าไอ้พรรคโต้วเทียนอะไรนั่นมานานแล้ว แม่งไม่มีกฎระเบียบเอาซะเลย นึกจะเข้าตรงไหนก็เข้า ไม่เห็นหัวกิลด์เซิ่งซื่อของเราเลยสักนิด!" ชายร่างใหญ่หัวโล้นหัวเราะร่า

"พั่วหลัว จำไว้ วันหลังเจอคนพรรคโต้วเทียนที่ไหน ให้ฆ่าล้างโคตรที่นั่น พี่ชายฉันสั่งมาแล้ว อีกไม่นานพรรคโต้วเทียนจะต้องถูกลบชื่อออกจากเขตไท่จวิน! ฮ่าฮ่าฮ่า" หลี่เฟยหัวเราะเสียงเหี้ยม เขาคือน้องชายแท้ๆ ของเสี่ยฉยง หัวหน้ากิลด์เซิ่งซื่อ ย่อมรู้ตื้นลึกหนาบางดี

"จัดไปพี่เฟย วันไหนว่างๆ เราขนคนสักพันคนไปเดินเล่นหน้าพรรคพวกมันกันดีกว่า ได้ข่าวว่าพรรคมันมีคนแค่ร้อยเดียว เอาคนไปข่มให้ขี้หดตดหายไปเลย ฮี่ฮี่!" พั่วหลัวหัวเราะอย่างชั่วร้าย

"ได้ เดี๋ยวพี่ชายฉันเป็นแบ็กให้ เราจะจัดหนักให้พวกมันร้องไม่ออก!" หลี่เฟยโบกมืออย่างป๋า

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยฟุ้ง จู่ๆ ก็มีคนวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงาน "พี่เฟย แย่แล้วครับ ดูเหมือนพวกพรรคโต้วเทียนมันจะกลับมาแล้ว!"

หลี่เฟยฟังแล้วก็แสยะยิ้ม ทิ้งมอนสเตอร์ที่ตีอยู่ "พี่น้อง ตามมา เราไปต้อนรับพวกมันหน่อย ดีเลย จะได้ฆ่าพวกมันอีกสักรอบ!"

"เอาเล้ย!" สมาชิกกิลด์เซิ่งซื่อโห่ร้องอย่างสนุกสนาน

"ปุ้ง! ปุ้ง!" พุสัญญาณสองดอกถูกยิงขึ้นฟ้า นี่เป็นสัญญาณรวมพลเฉพาะของกิลด์เซิ่งซื่อ

ยิงสัญญาณเสร็จ หลี่เฟยก็นำคนร้อยกว่าคนเดินออกไปเผชิญหน้า ที่ชายขอบแท่นบูชาภูตผี เขาเห็นกองกำลังของพรรคโต้วเทียน

หลี่เฟยจำจางอู๋จี๋ที่ถือดาบใหญ่ยืนอยู่หน้าแถวได้แม่น

"ฮ่าฮ่า ไอ้หนู แกกลับมาส่งตายอีกรอบรึไง? ขนคนมาแค่ยี่สิบคนเนี่ยนะ มึงนึกว่าตัวเองเป็นเทพสงครามหรือไง จะมาหนึ่งต่อร้อย?" หลี่เฟยหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง

สมาชิกกิลด์เซิ่งซื่อข้างหลังก็พากันหัวเราะเยาะถากถาง

"ไอ้เด็กพวกนี้คงขนอุปกรณ์มาแจกพวกเราอีกแล้วมั้ง แม่เอ๊ย รอบที่แล้วของที่ดรอปมาก็ใช้ได้เลยนะ รอบนี้จะมีอะไรมาบรรณาการอีกวะ?"

"แจกหัวแจกแต้มไง จะมีอะไร ดาบข้ากำลังคมเลย!"

"พรรคโต้วเทียนสมองมีรอยหยักบ้างไหมวะ ฮ่าฮ่าฮ่า คนแค่นี้ริอาจมาซ่า?"

...

จางอู๋จี๋โกรธจนควันแทบออกหู เตรียมจะพุ่งเข้าไปแลกชีวิต

ตอนนั้นเอง ฉู่เป่ยก็ขี่ราชาม้าเพลิงม่วงเดินออกมา ม้าสีม่วงโดดเด่นสะดุดตาเป็นสง่า

หลี่เฟยจำไม่ได้ แต่มีคนในกิลด์เซิ่งซื่อจำได้

"นั่นมันเซียวเหยาเป่ยเฟิง!"

"อะไรนะ? เซียวเหยาเป่ยเฟิงมาเหรอ?"

"เฮ้ย ตัวจริงเสียงจริงว่ะ!"

บรรยากาศฝั่งกิลด์เซิ่งซื่อเริ่มตื่นตระหนก

ชื่อเสียงเรียงนามย่อมมีผล ฉู่เป่ยฆ่าล้างบางในหุบเขาอสรพิษ แถมยังฆ่าหวงฝู่ป้าเทียน หัวหน้ากิลด์ป้าเทียนได้อีก ชื่อเสียงระบือไกล หลายคนเดาว่าฝีมือเขาอาจจะเหนือกว่าหวงฝู่ป้าเทียนด้วยซ้ำ!

"เซียวเหยาเป่ยเฟิง? ไอ้เด็กที่ฆ่าหวงฝู่ป้าเทียนกับพี่เจ๋อคนนั้นน่ะเหรอ?" หลี่เฟยเพิ่งนึกออก เคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง

สีหน้าของพั่วหลัวเริ่มเครียด ไม่ผ่อนคลายเหมือนเมื่อครู่ กระซิบตอบ "ใช่ครับพี่เฟย ไอ้เด็กนั่นแหละ มันคงมีดีพอตัว!"

"เชอะ กลัวหัวหดอะไรวะ พวกเรา เตรียมตัว ยิงมันเลย!" หลี่เฟยสั่งการ เมื่อกี้เขายิงพุสัญญาณไปแล้ว เดี๋ยวพวกเสริมทัพก็มา เขาไม่กลัวสักนิด

กิลด์เซิ่งซื่อจัดกระบวนทัพอย่างรวดเร็ว นักธนูสิบกว่าคนง้างสายเล็งไปที่ฉู่เป่ย

ฉู่เป่ยขี่ราชาม้าเพลิงม่วงย่างสามขุมออกไป แล้วเร่งความเร็วพุ่งฝ่าดงธนูเข้าไปดื้อๆ!

"เกราะเพลิงม่วง!"

ร่างกายของฉู่เป่ยถูกห่อหุ้มด้วยม่านแสงสีแดงเข้มทันที ลูกธนูที่ยิงมาปะทะม่านแสงแล้วกระดอนออก ไม่ระคายผิวแม้แต่น้อย!

"ระเบิดเพลิงม่วง!"

ราชาม้าเพลิงม่วงอ้าปาก พ่นลูกไฟสีม่วงออกมาเป็นชุด ถล่มใส่ฝูงชนกิลด์เซิ่งซื่อ!

หนึ่งลูก สองลูก สามลูก!

ลูกไฟสีม่วงระเบิดตูมตามกลางวงล้อม แรงระเบิดซัดคนกระเด็นกระดอน พอไฟติดตัวก็เผาไหม้ต่อเนื่อง สร้างความเสียหายไม่หยุด

แค่ระเบิดเพลิงม่วงสามลูก กองกำลังร้อยคนของกิลด์เซิ่งซื่อก็ล้มตายไปเป็นเบือ

"พี่น้องทั้งหลาย ถึงเวลาล้างแค้นแล้ว ตามฉันไปฆ่าล้างบาง!" ฉู่เป่ยชูกระบี่ชิงเย่ตะโกนก้อง

สมาชิกพรรคโต้วเทียนทุกคนล้วนมีม้าศึกเพลิงเป็นพาหนะ กองทหารม้ากลุ่มนี้พุ่งทะยานเข้าใส่กิลด์เซิ่งซื่อราวกับพายุ

จางอู๋จี๋รอเวลานี้มานานแล้ว ตะโกนอย่างสะใจ "ฆ่าแม่งให้เหี้ยน!"

โดยมีฉู่เป่ยเป็นหัวหอกทะลวงฟัน นำทัพบุกเข้ากลางวงกิลด์เซิ่งซื่อ คนอื่นๆ ตามมาติดๆ ตีฝ่าจนขบวนทัพของกิลด์เซิ่งซื่อแตกกระเจิงไม่เป็นท่า!

[จบแล้ว]