บทที่ 42 - ความเคลื่อนไหวของแต่ละฝ่าย

บทที่ 42 - ความเคลื่อนไหวของแต่ละฝ่าย

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เสียงของผู้กำกับเหยียนเย็นยะเยือก "ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้..."

เขาตบโต๊ะดังปัง

ทีมงานด้านหลังสะดุ้งเฮือก

พ่อมดรักษาความปลอดภัยแถวหน้าก้มหน้าเงียบกริบ

"เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนถูกทำร้าย ผู้เข้าแข่งขันถูกลักพาตัวไปต่อหน้าต่อตา พวกคุณที่กินเงินเดือนสูงลิ่วกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย! ผมจ้างพวกคุณมาเพื่ออะไร"

"พูดสิ!"

ปัง! ปัง! ปัง!

ผู้กำกับเหยียนตบโต๊ะรัวสามครั้ง จ้องมองเหล่าพ่อมดรักษาความปลอดภัยตรงหน้าด้วยความโกรธจัด

มันเลวร้ายมาก ผู้เข้าแข่งขันถูกลักพาตัวระหว่างการแข่งขัน ทำให้มีเรื่องยุ่งยากตามมาเพียบ

ต้องแจ้งกรมสอบสวน ติดต่อครอบครัวที่อาจจะมีอยู่ของผู้เข้าแข่งขัน สื่อสารกับนักข่าว ปรับเปลี่ยนรายการหลังจากนี้ หรือกรณีที่เลวร้ายที่สุดคือรายการถูกยุบ

หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยทำลายความเงียบ เอ่ยปากอธิบายว่า "สภาพแวดล้อมของโรงพยาบาลซับซ้อน ข้อห้ามเวทมนตร์และเขตแดนอาคมมีข้อจำกัด อีกฝ่ายเตรียมการมาอย่างดี ปฏิบัติการรวดเร็วมาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้ระบบรักษาความปลอดภัยของเราเป็นอย่างดี ซึ่งหมายความว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นมืออาชีพ แถมเหตุการณ์ก็เกิดขึ้นกะทันหัน..."

ผู้กำกับเหยียนขัดจังหวะ "ผมไม่อยากฟังข้อแก้ตัวพวกนี้ บอกผมมาว่าสถานการณ์แบบนี้จะป้องกันได้ไหมในอนาคต!"

"ได้ครับ!"

ทันใดนั้นเอง

ผู้กำกับเหยียนก็ได้รับข่าวว่ากอร์ดอนและหลี่เต้าเสียนกลับมาแล้ว

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยสถานการณ์ก็ไม่ได้เลวร้ายไปจนถึงที่สุด

แม้จะมีเรื่องให้จัดการเพิ่มขึ้นมาโดยใช่เหตุ แต่ผู้กำกับเหยียนที่อารมณ์ไม่ดีก็แค่นเสียงใส่หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย "ผู้เข้าแข่งขันกลับมาแล้ว ตอนนี้พวกเราต้องคิดหาทางจัดการปัญหาที่ตามมาให้หมด!"

...

"กลับมาก็ดีแล้ว"

"ไม่เป็นไรใช่ไหม..."

ด้านหลังแคทเธอรีน ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ก็เข้ามามุงดู เดิมทีนึกว่าหลี่เต้าเสียนมีธุระด่วน คิดไม่ถึงว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น

การถูกลักพาตัวระหว่างถ่ายทำรายการ เป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก

ยังคุยกันได้ไม่กี่คำ

ผู้กำกับเหยียนและคณะก็รีบร้อนเดินเข้ามา

ผู้กำกับเหยียนที่ดูเหนื่อยล้ามีสีหน้าเคร่งเครียด มองดูเหล่าผู้เข้าแข่งขันที่เงียบกริบ เห็นได้ชัดว่าเรื่องครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อจิตใจผู้เข้าแข่งขันไม่น้อย

เขาและทีมงานทั้งหมด โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง แล้วกล่าวกับผู้เข้าแข่งขันด้วยความจริงจังว่า

"ผู้เข้าแข่งขันทุกท่าน ก่อนอื่นผมต้องขอโทษพวกคุณอย่างสุดซึ้ง อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในรายการครั้งนี้เป็นสิ่งที่ผมเองก็รับไม่ได้เช่นกัน เราได้ดำเนินมาตรการที่จำเป็นทุกอย่างแล้ว เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก!"

เขาหันไปมองหลี่เต้าเสียน "คุณได้รับความเสียหายจากอุบัติเหตุครั้งนี้ พวกเราจะชดเชยให้อย่างสุดความสามารถ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ"

ผู้เข้าแข่งขันมีท่าทีแตกต่างกันไป แต่พวกเขาก็จับจ้องไปที่หลี่เต้าเสียน รอประติกรยาของเขา

เรื่องครั้งนี้ รายการต้องรับผิดชอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ผู้กำกับเหยียนเตรียมใจที่จะจ่ายไม่อั้น ขอแค่ปลอบขวัญผู้เข้าแข่งขันได้ ชดเชยได้เหมาะสม รายการนี้ก็จะดำเนินต่อไปได้

เขาตั้งความหวังกับรายการนี้ไว้มาก ถ้ารายการต้องสะดุดเพราะเรื่องนี้ ครั้งหน้าจะเชิญเมนเทอร์ระดับนี้มาอีก คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

พ่อมดระดับนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องค่าตอบแทนแล้ว แต่เป็นเรื่องของความสนใจมากกว่า

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้กำกับเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นว่า "ขอแค่ชดเชยความรู้สึกไม่สบายใจของคุณได้ เชิญเรียกร้องมาได้เลยครับ!"

การกระทำนี้ ดูมีความจริงใจเปี่ยมล้น

หลี่เต้าเสียนเอ่ยถาม "หลังจากนี้ จะรับประกันได้ยังไงว่าจะไม่เกิดปัญหาแบบนี้ขึ้นอีกครับ"

ครั้งนี้ ผู้กำกับเหยียนยังไม่ทันได้พูด หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยก็ก้าวออกมาข้างหน้า แล้วพูดอย่างหนักแน่นว่า "หลังจากนี้เราจะเพิ่มกำลังคน ยกระดับมาตรการรักษาความปลอดภัย เพื่อรับประกันความปลอดภัยสูงสุดของผู้เข้าแข่งขันครับ"

สถานการณ์เงียบลง

หลี่เต้าเสียนมองผู้กำกับเหยียน แล้วมองเหล่าเมนเทอร์ที่อยู่ด้านข้าง ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ขอบคุณผู้กำกับเหยียนมากครับที่ให้โอกาสผม ผมเองก็เห็นคุณค่าของโอกาสนี้ เรื่องนี้เป็นแค่อุบัติเหตุครับ"

ประโยคนี้ เท่ากับเป็นการให้ทางลงแก่ผู้กำกับเหยียน เรื่องนี้ถือว่าจบแล้ว

ผู้กำกับเหยียนโล่งอกในใจ และรับปากทันทีว่า หลังจากนี้จะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อมอบการชดเชยที่น่าพอใจให้หลี่เต้าเสียน

แม็กกี้เดินมาข้างกายหลี่เต้าเสียน แล้วพูดกับคนอื่นๆ ว่า "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันพาหลี่เต้าเสียนไปตรวจร่างกายก่อนนะ"

...

โถงทมิฬ

ที่พำนักผู้อาวุโสสี่

เงาร่างสามร่างเดินผ่านระเบียงทางเดินอันมืดมิด มาหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง ผู้ติดตามเคาะประตูไม้เบาๆ

"ท่านผู้อาวุโส หลี่ซานทงและหลี่ซานซุ่นมาแล้วครับ"

เสียงชราภาพดังมาจากในห้อง "เข้ามาสิ..."

ผู้ติดตามผลักประตูห้อง ผายมือให้ทั้งสองเข้าไป

ด้านในมีชายชราใกล้ฝั่ง ใบหน้าเหลืองซีด ผิวหนังหย่อนคล้อย คิ้วและตาตกลง กำลังถือมีดแกะสลักด้ามยาว บรรจงแกะสลักรูปปั้นประหลาดบนโต๊ะ

ผู้อาวุโสสี่มองดูสองพี่น้องที่เดินเข้ามา หยุดมือแล้วเงยหน้าขึ้นช้าๆ "โอ้? พาคนมาแล้วรึ..."

หลี่ซานทงส่ายหน้า "มีจอมเวทระดับกฎเกณฑ์ลงมือครับ พวกเรารอดกลับมาได้ก็ถือว่าฉลาดแล้ว"

เขาชี้ไปที่หัวของตัวเอง ความเสียหายทางวิญญาณจากเพลิงนรก ไม่ใช่สิ่งที่จะรักษาให้หายได้ในเวลาสั้นๆ

"เอาคนมาไม่ได้ แต่เอาเลือดมาได้ ก็ถือว่าบรรลุเงื่อนไขขั้นต่ำของภารกิจแล้วใช่ไหมครับ"

พูดจบ หลี่ซานทงก็หยิบขวดเลือดออกมา

ขวดเลือดลอยขึ้น แล้วไปตกลงข้างกายชายชรา

"น่าเสียดายจริงๆ..."

ผู้อาวุโสสี่ค่อยๆ เลื่อนจุกขวดออก เทเลือดลงบนรูปปั้นแกะสลักตรงหน้า

กิ่งไม้แห้งที่แตกแขนงชี้ขึ้นฟ้าของรูปปั้นเมื่อสัมผัสเลือด ก็ค่อยๆ ดูดซับเลือดเข้าไป แล้วบิดตัวหันไปในทิศทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง ดอกไม้สีแดงดอกเล็กๆ เบ่งบานขึ้นบนกิ่งไม้แห้ง

ที่ปลายกิ่งสุดท้าย ผลไม้สีแดงที่มีรูปร่างเหมือนใบหน้าคนก็ผุดขึ้นมา

ผลไม้สีแดงส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนว่า "เส้นแบ่งเขตที่มืดมิดยิ่งกว่าความมืดมิด ตามหาสิ่งที่หายไปอย่างไม่อาจค้นพบ หากปรารถนา..."

เสียงหลังจากนั้นแหลมสูงและบิดเบี้ยว จากนั้นผลไม้ก็ปริแตก และเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว

มุมปากที่ตกอยู่แล้วของผู้อาวุโสสี่เม้มแน่นยิ่งขึ้น ร่องลึกข้างปีกจมูกปรากฏชัดขึ้นสองรอย

หลี่ซานซุ่นสีหน้าเคร่งเครียด สายตามองต่ำ ไม่พูดไม่จาสักคำ

ส่วนหลี่ซานทงไม่มีความกังวลอะไร จึงเสนอว่า "ท่านครับ จะให้เพิ่มกำลังคน ไปจับตัวหลี่เต้าเสียนกลับมาไหมครับ"

ผู้อาวุโสสี่พูดด้วยน้ำเสียงร่อแร่ "ไม่ต้องแล้ว... ออกไปเถอะ..."

"ครับ!" x2

หลี่ซานทงและหลี่ซานซุ่นเดินถอยหลังออกจากห้อง ขณะจากไป แสงเทียนในห้องสั่นไหว ร่างของชายชราหลังรูปปั้นไม้แห้ง ราวกับรูปปั้นหิน

ปิดประตูห้อง

พยักหน้าให้ผู้ติดตามที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ แล้วทั้งสองก็เดินผ่านระเบียงทางเดิน มุ่งหน้ากลับห้องตัวเอง

"เฮอะ น่าสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วแฮะ"

หลี่ซานทงเดินไปพลางหัวเราะเบาๆ ไปพลาง "เริ่มจากท่านหลี่กังขโมยสมบัติแล้วหนีไป ต่อมาหลี่เต้าเสียนที่ถูกลบตราประทับก็ดันอยู่รอดปลอดภัย แถมยังได้รับการคุ้มครองจากจอมเวทระดับกฎเกณฑ์ ตอนนี้คำพยากรณ์ของผู้อาวุโสสี่ก็ถูกขัดจังหวะ ดูเหมือนอะไรๆ ก็ไม่ราบรื่นไปซะหมดเลยนะ..."

"พี่ พอพี่พูดแบบนี้ มันก็จริงแฮะ" หลี่ซานซุ่นเกาหัว

หลี่ซานทงถอนหายใจ "น้องโง่ของพี่ ถ้าไม่มีพี่แล้วแกจะทำยังไงเนี่ย..."

...

ตึกอาถรรพ์ ชั้นหก

เมนเทอร์แม็กกี้เปิดประตูห้อง พาหลี่เต้าเสียนเดินเข้าไป

วันนี้วันเดียว หลี่เต้าเสียนได้เห็นห้องของเมนเทอร์ถึงสองคน

ห้องของเมนเทอร์แม็กกี้ ต่างจากของเมนเทอร์กอร์ดอนอย่างสิ้นเชิง

ห้องของเมนเทอร์กอร์ดอนจะเรียกว่าห้องพักก็ไม่ถูก มันเหมือนห้องแล็บที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากกว่า เข้ากับภาพจำของฉายานักปรุงยาจากนรกสุดๆ

แต่ห้องของเมนเทอร์แม็กกี้ ไม่มีอุปกรณ์ปรุงยาเลย

มีแค่เตียงนอนเรียบง่าย เก้าอี้หวาย โต๊ะน้ำชา และหนังสือจำนวนหนึ่ง ถึงขั้นให้ความรู้สึกโล่งว่างด้วยซ้ำ

[จบแล้ว]