บทที่ 7 - เกมพลิกอีกครั้ง?

บทที่ 7 - เกมพลิกอีกครั้ง?

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

กอร์ดอนตะโกนเสียงดัง "เหลือเวลาอีกสิบนาทีสุดท้าย พวกคุณต้องพิจารณาเรื่องการทดสอบฤทธิ์ยา และทำการปรับปรุงครั้งสุดท้ายได้แล้ว"

ผู้เข้าแข่งขันทั้งสี่คนกำลังง่วนอยู่กับการเก็บงานช่วงโค้งสุดท้ายอย่างขะมักเขม้น ในขณะที่แคทเธอรีนยืนรอเวลาหมดอย่างสบายอารมณ์

หลี่เต้าเสียนเครียดเขม็ง แท่งแก้วคนยาในมือจุ่มลึกลงไปในหม้อปรุงยา ทุกครั้งที่ขยับหมุนจะเป็นการปรับแต่ง หากมองในมุมของหลี่เต้าเสียนจะพบว่าภายในหม้อปรุงยาเต็มไปด้วยตาข่ายพลังเวทที่ถักทออย่างถี่ยิบ ความละเอียดอ่อนระดับนี้เกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

หากไม่ใช่เพราะเขาได้จัดระเบียบความทรงจำ รื้อสร้างระบบการรับรู้และกระบวนการคิดใหม่ จนสามารถควบคุมจิตสำนึกได้อย่างสมบูรณ์ ตัวเขาในตอนนี้คงไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้แน่

แต่เพราะเงื่อนไขเหล่านี้เอง ที่เป็นต้นทุนให้หลี่เต้าเสียนกล้าลงมือ

หัวใจของหลี่เต้าเสียนเต้นโครมคราม เพราะทั้งที่รู้ว่าตัวเองตกเป็นรอง เขาเลือกที่จะเสี่ยงแก้ไขสูตรยาและปรับกระบวนการปรุงยาในช่วงท้าย

ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ยาหม้อนี้จะกลายเป็นขยะทันที และเขาคงต้องร่วงลงไปแข่งในรอบคัดเลือก แต่ถ้าเขายืนยันทำตามแผนเดิม เขาก็น่าจะคว้าที่สองมาครองได้แบบนิ่มๆ

ถ้ามองในมุมของเหตุผล ตัวเลือกที่ปลอดภัยย่อมคุ้มค่ากว่า

เพียงแต่ว่า หลี่เต้าเสียนไม่ชอบความพ่ายแพ้ที่ปลอดภัย

มีวิธีที่จะชนะแต่ไม่กล้าลอง เขาคงต้องมานั่งเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองในภายหลังแน่

ชาติที่แล้วเขาผ่านเรื่องราวที่น่าเสียดายมามากเกินพอแล้ว

อีกอย่าง แค่ต้องไปแข่งรอบคัดเลือก ก็ไม่ได้แปลว่าจะตกรอบสักหน่อย ทำไมต้องยอมให้คาใจด้วยล่ะ

หลี่เต้าเสียนเลือกที่จะทำตามใจตัวเอง

ในเวลานี้ สีของน้ำยาในหม้อสว่างไสวราวกับแสงแดดที่กำลังไหลริน สิ่งเจือปนสีแดงเลือดกำลังค่อยๆ ละลายหายไปในน้ำยา กลายเป็นจุดแสงระยิบระยับ

"สิบ เก้า แปด..."

เมนเทอร์เริ่มนับถอยหลังแล้ว

หลี่เต้าเสียนไม่มีเวลามาเช็ดเหงื่อ เขาใช้ช้อนชิมยาตักขึ้นมาแตะลิ้นเบาๆ รสสัมผัสหวานละมุน พลังชีวิตอันมหาศาลแผ่ซ่านทันทีที่สัมผัสปลายลิ้น ราวกับกางอาณาเขตบริสุทธิ์ขึ้นในช่องปาก

สมบูรณ์แบบ

"หก ห้า สี่..."

แบ่งบรรจุขวด หลี่เต้าเสียนใช้เวทมนตร์ชักนำน้ำยาในหม้อให้ไหลลงสู่ขวดแก้วคริสตัล แบ่งออกเป็นสี่ขวด

"สาม สอง หนึ่ง..."

หลี่เต้าเสียนปิดจุกขวด เสียงสุดท้ายของเมนเทอร์ก็จบลงพอดี

"หมดเวลา วางมือเดี๋ยวนี้!"

เปลวไฟเวทมนตร์ระเบิดดังปัง นาฬิกานับถอยหลังด้านหน้าหยุดที่ 00:00 หลี่เต้าเสียนสลายเวทมนตร์แล้วชูมือขึ้นสูง

ตรงหน้าเขาคือยารักษาระดับสูงสี่ขวดที่มีสีสันสมบูรณ์แบบ

เสียงของกอร์ดอนดังเข้าหูทุกคน "ลำดับการนำเสนอผลงานครั้งนี้จะเรียงจากท้ายตารางคะแนนรอบแรก เริ่มจากเคยีและบาร์รอส ต่อด้วยจอร์จ และปิดท้ายด้วยแคทเธอรีนกับหลี่เต้าเสียน"

"เคยี เอาผลงานของคุณขึ้นมา"

เด็กหนุ่มชื่อเคยีเดินขึ้นมาบนเวที วางยาสามขวดเรียงกันบนโต๊ะตัดสิน

เหล่าเมนเทอร์เริ่มทดสอบฤทธิ์ยา กอร์ดอนหันไปทางซ้าย "เซวียเชียน คุณคิดว่าไง"

เซวียเชียนขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ตอบแต่หยิบขวดแก้วตรงหน้าขึ้นมาเอียงเล็กน้อย จะเห็นได้ว่าน้ำยาข้างในแยกชั้นกันอย่างชัดเจน

"ไม่ได้มาตรฐานเลยสักนิด ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นการแยกชั้นแบบนี้คือตอนกินเค้กสายรุ้ง"

กอร์ดอนหันไปถามอีกคน "แม็กกี้"

แม็กกี้ถอนหายใจ "น่าเสียดาย ยาแบบนี้ยากที่จะผ่านมาตรฐานได้"

หลังจากกอร์ดอนชิมยาแล้ว เขาก็เห็นด้วยกับแม็กกี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ คุณสมบัติยาเจือจางมาก เป็นแค่น้ำยาเสริมกำลังที่ผลข้างเคียงดันแรงกว่าฤทธิ์ยาเสียอีก "เคยี ผลงานของคุณมันตลกสิ้นดี คุณใช้วัตถุดิบหายากมาปรุงยาพิษอ่อนๆ กลับไปที่โต๊ะของคุณซะ"

"ขอบคุณครับเมนเทอร์" เคยีตอบเสียงเครียด จิตตกจนดูเหมือนศพเดินได้

"คนต่อไป บาร์รอส"

"บาร์รอส?"

กอร์ดอนขึ้นเสียงสูง จนกระทั่งเห็นบาร์รอสเดินตัวเปล่าขึ้นมาบนเวทีตัดสิน

"คุณทำยาไม่เสร็จ พระเจ้าช่วย..."

กอร์ดอนหลับตาลง ใช้สองมือนวดขมับและหน้าผาก รู้สึกเลือดขึ้นหน้า

บาร์รอสก้มหน้าต่ำด้วยความหดหู่ไม่ต่างกัน เดิมทีเขาอยากจะหนีไปให้พ้นๆ ตั้งแต่อยู่ข้างล่างแล้ว ภาพตรงหน้าทำให้เขาภาวนาในใจว่าขอให้ตัวเองเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่บาร์รอส แต่น่าเสียดายที่ไม่สมหวัง

"ขอบคุณที่ไม่อุตริเอายากึ่งสำเร็จรูปขึ้นมา กลับไปเถอะ" เซวียเชียนเอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศอึมครึม

ประโยคนั้นเหมือนช่วยเปิดช่องอากาศรอบตัวบาร์รอส ทำให้เขาหายใจได้ทั่วท้องอีกครั้ง เขารีบหนีกลับไปที่โต๊ะราวกับวิ่งหนีตาย บนโต๊ะปฏิบัติการยังมีหม้อปรุงยาที่กำลังต้มอยู่ ชั่วขณะหนึ่งบาร์รอสก็สับสนว่าควรจะทำต่อให้เสร็จดีไหม หรือถึงทำเสร็จไปจะมีประโยชน์อะไร

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป เซวียเชียนเรียกชื่อคนที่สาม "จอร์จ นำยาของคุณขึ้นมาข้างหน้า"

จอร์จเคราดกเดินขึ้นมาพร้อมยาที่เตรียมมาอย่างดีสามชุด

"แนะนำยาของคุณหน่อย" กอร์ดอนพิจารณายาตรงหน้า

"ครับ ครั้งนี้ผมทำน้ำยาเลียนแบบ ผมใช้หญ้าล่องหนเพิ่มผลการเลียนแบบ ใช้ผงหินมิติเติมเต็มความเสถียร และยังมีหญ้าวายุกับหญ้าแสงจันทร์มาช่วยรักษาสมดุล"

"ขั้นตอนมาตรฐาน" กอร์ดอนพยักหน้า "พวกเรารู้ว่าคุณเป็นนักสมุนไพรศาสตร์ คุณมีความรู้เรื่องการจัดการสมุนไพรเป็นอย่างดี รอยยิ้มตอนปรุงยาของคุณมันโกหกกันไม่ได้ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องดี"

"ขอบคุณครับเมนเทอร์" ใบหน้าของจอร์จเริ่มมีรอยยิ้มมากขึ้น

เซวียเชียนหยิบยาของตัวเองขึ้นมา เปิดฝา แล้วหยิบชิ้นส่วนขาแมลงหย่อนลงไปพลางพูดว่า "สิ่งที่สำคัญที่สุดของน้ำยาเลียนแบบคือผลลัพธ์การจำลอง ตามด้วยระยะเวลาออกฤทธิ์ ยิ่งคุณภาพสูงเท่าไหร่ ขอบเขตการเลียนแบบก็จะยิ่งกว้างขวางขึ้น และกุญแจสำคัญในการแบ่งเกรดน้ำยาเลียนแบบก็คือ มันสามารถรองรับการจำลองที่ซับซ้อนได้หรือไม่... จอร์จ"

"ครับเมนเทอร์" จอร์จเงยหน้ามองเซวียเชียน

"ที่ผมใส่ลงไปคือเขี้ยวของแมงมุมยักษ์แปดตา คุณคาดหวังผลลัพธ์แบบไหน"

จอร์จตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด "เขี้ยวจะถูกน้ำยาเลียนแบบห่อหุ้ม แล้วสร้างภาพลวงตาของแมงมุมยักษ์แปดตาออกมา เป็นสัญลักษณ์ว่าฤทธิ์ยาทำงานครับ"

"ดีมาก"

เป็นไปตามที่จอร์จคาดหวัง เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในขวดยาของเซวียเชียน น้ำยากลืนกินเขี้ยวแมงมุม เงาเลือนรางของแมงมุมยักษ์แปดตาขนาดจิ๋วปรากฏขึ้นในขวดแก้ว ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป

เซวียเชียนเทน้ำยาลงในช่องดูดซึมทางขวามือ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ฤทธิ์ยาสมบูรณ์แบบ เก็บรายละเอียดได้สมจริง"

ระหว่างนั้น กอร์ดอนและแม็กกี้ก็ได้ทดสอบยาเช่นกัน คนแรกใส่ขนหนูเปลวเพลิง คนหลังใส่เนื้อเยื่อปลาหมึกยักษ์

กอร์ดอนคลายปมคิ้วลงบ้าง "ฤทธิ์ยาทำงานเร็ว กระบวนการเลียนแบบเสถียรดี เพียงแต่การดึงคุณสมบัติของสิ่งมีชีวิตต้นแบบอาจจะยังอ่อนไปหน่อย ครั้งหน้าลองเพิ่มธาตุพลังงานลงไปบ้าง จะช่วยให้ดึงคุณสมบัติของสิ่งมีชีวิตต้นแบบออกมาได้ดีขึ้น แม็กกี้ว่าไง"

"ความสามารถในการเปลี่ยนสีผิวหนังตามพรสวรรค์ของปลาหมึกยักษ์ไม่ได้รับการสืบทอดมาเท่าที่ควร น่าจะเพราะการวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์หรือวัตถุดิบต้นแบบยังเรียบง่ายเกินไป แต่โดยรวมแล้วสามารถทำผลงานระดับนี้ได้ภายในสองชั่วโมง ถือว่าไม่เลวเลย"

แม็กกี้ให้คำแนะนำในการปรับปรุงเช่นกัน

เมนเทอร์ทั้งสามลงความเห็นว่ายานี้ผ่านเกณฑ์ จอร์จที่ลุ้นจนตัวโก่งในที่สุดก็วางใจลงได้

"คุณผ่านแล้วจอร์จ เอายากลับไปที่โต๊ะ ทำได้ดีมาก" กอร์ดอนพูดพร้อมรอยยิ้ม

พอจอร์จหน้าบานเดินกลับไป กอร์ดอนก็หันไปมองผู้เข้าแข่งขันสองคนสุดท้าย "ต่อไปเป็นคู่เอกของงาน หนึ่งคือศิษย์เอกสำนักบริสุทธิ์ อีกหนึ่งคือผู้นำหัวตารางตั้งแต่เริ่มรายการ ผมคาดหวังมากทีเดียว"

"แคทเธอรีน นำยาของคุณขึ้นมา!"

แคทเธอรีนวิ่งเหยาะๆ ขึ้นเวทีนำเสนอยา วางขวดแก้วสามใบบนโต๊ะตรงหน้าเมนเทอร์แต่ละคน

สิ่งที่อยู่ในขวดแก้วไม่ใช่ของเหลว แต่เป็นผลึกที่ส่องประกายระยิบระยับ นี่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก แต่มันคือจุดเด่นของสำนักบริสุทธิ์ พวกเขามักจะระเหิดวัตถุดิบหลักที่บริสุทธิ์แล้วควบแน่นให้กลายเป็นผลึก ลวดลายบนผลึกคล้ายคลึงกับลวดลายของเถาวัลย์เปลี่ยนสีมาก แต่มีความแตกต่างตรงที่ประณีตกว่า

เมนเทอร์ทั้งสามสังเกตดูแล้ว ก็เริ่มชิมยาโดยไม่ได้นัดหมาย

แคทเธอรีนจับตาดูสีหน้าเมนเทอร์ แต่พวกเขากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ดูสงบนิ่งมาก

"แคทเธอรีน ฉันต้องบอกว่า..." เมนเทอร์กอร์ดอนทำหน้าเคร่งขรึม แต่พออ้าปากพูด น้ำเสียงร่าเริงก็ปิดไม่มิด "เทคนิคการกลั่นแก่นแท้สวยงามมาก คุณเพิ่งอายุยี่สิบสอง แต่มีความสามารถขนาดนี้ในวัยเท่านี้ หาได้ยากจริงๆ"

แม็กกี้เองก็ชื่นชม "มีคนเคยบอกว่าเทคนิคการกลั่นแก่นแท้คือวิชาลับขั้นสุดยอดในการจัดการวัตถุดิบ ฉันเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์"

เซวียเชียน "ยังมีบางจุดที่ดูติดขัดไปบ้าง แต่คุณอายุแค่ยี่สิบกว่าๆ ความไม่สมบูรณ์แบบนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ผมไม่มีปัญหา"

ถึงจะเป็นเรื่องที่คาดไว้แล้ว แต่พอได้รับคำชมจากเมนเทอร์ แคทเธอรีนก็อดดีใจไม่ได้

"งั้น" กอร์ดอนถาม "ส่วนไหนในยาของคุณที่ตอบโจทย์หัวข้อ 'จุดเด่น' "

"ฉันใช้เทคนิคการกลั่นแก่นแท้สายสัตว์ป่าเพื่อแนะนำตัวเองค่ะ นี่คือเอกลักษณ์ของฉัน และเป็นสิ่งที่ฉันถนัดที่สุด ฉันชอบเห็นวัตถุดิบยกระดับขึ้นท่ามกลางการแข่งขัน และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ฉันมาแข่งรายการนี้ ฉันหวังว่าจะได้เจอคู่ต่อสู้ที่น่าสนใจค่ะ"

แคทเธอรีนตอบฉะฉาน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

กอร์ดอนพยักหน้า "เป็นเอกลักษณ์ในแบบของคุณจริงๆ แถมยังทำให้ผมประทับใจมาก"

เซวียเชียน "เท่าที่ผมรู้ เทคนิคการกลั่นแก่นแท้สายสัตว์ป่ามีความต้องการสูงมาก เรื่องนี้ทำให้ผมจำคุณได้แม่นเหมือนกัน"

แม็กกี้สายตาอ่อนโยน "ไม่ต้องสงสัยเลย ในใจฉันให้คุณเป็นที่หนึ่งไปแล้ว"

"ขอบคุณค่ะเมนเทอร์"

กอร์ดอนหันไปมองแม็กกี้แล้วยิ้ม "แม็กกี้ดูจะชอบเธอมากเลยนะ แต่อย่าลืมสิว่ายังมีแชมป์รอบแรกอยู่อีกคน"

แม็กกี้เองก็ยิ้มตอบ "ฉันก็กำลังจะพูดอยู่พอดี ยกเว้นแต่อีกฝ่ายจะใช้วิชาลับการปรุงยาเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นระดับความสมบูรณ์ของผลงานมันเทียบกันไม่ได้เลย"

"ผู้ชมบางท่านอาจจะไม่เข้าใจเรื่องวิชาลับการปรุงยา ผมขออธิบายสักหน่อย"

"ระบบการปรุงยาสืบทอดกันมาตั้งแต่โบราณ ชื่อเรียกอาจเปลี่ยนไปตามยุคสมัยและท้องถิ่น แต่ล้วนเคยรุ่งเรืองมาแล้วทั้งนั้น แนวคิดที่แตกต่างก่อให้เกิดสำนักต่างๆ คนที่มีแนวคิดคล้ายกันก็รวมกลุ่มกัน ครอบครองวิชาลับประจำสำนัก เหมือนอย่างแคทเธอรีนที่อยู่ตรงหน้าผม เธอเป็นสมาชิกของสำนักบริสุทธิ์ และเชี่ยวชาญวิชาลับการกลั่นแก่นแท้"

"วิชาลับคือผลึกความรู้ที่อัจฉริยะรุ่นแล้วรุ่นเล่าสั่งสมและขัดเกลามา ขีดจำกัดล่างของมันแทบจะเท่ากับขีดจำกัดบนของการปรุงยาแบบทั่วไปแล้ว"

เซวียเชียนรู้สึกถูกชะตากับเพื่อนร่วมชาติผมดำตาดำคนนี้ จึงมีความเห็นต่างออกไป "คุณก็บอกเองว่านั่นคือนักปรุงยาทั่วไป แต่กฎเกณฑ์ปกติใช้กับอัจฉริยะไม่ได้หรอกนะ ผมเชื่อว่าผู้เข้าแข่งขันหลี่เต้าเสียนยังมีลุ้น"

กอร์ดอนแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็สนใจ "ไม่นึกเลยว่าฝั่งเมนเทอร์จะเสียงแตกเป็นสองฝ่าย งั้นเรามาดูผลงานของหลี่เต้าเสียนกัน หลี่เต้าเสียน เชิญขึ้นมาบนเวที"

มองดูหลี่เต้าเสียนที่กำลังเดินขึ้นมา กอร์ดอนก็พูดความเห็นของตัวเอง "ถ้าจะพึ่งแค่ยาระดับสูงแบบสมบูรณ์เพื่อป้องกันแชมป์ คงมีความเสี่ยงสูงมาก ที่ผมสนใจคือในช่วงครึ่งหลังของการแข่งขัน จริงๆ แล้วหลี่เต้าเสียนได้ใช้เทคนิคพิเศษบางอย่าง ไม่อย่างนั้นดูจากความคืบหน้าก่อนหน้านั้น เขาควรจะทำเสร็จก่อนเวลาประมาณยี่สิบนาที"

ฟังคำพูดของเมนเทอร์ หลี่เต้าเสียนจิตใจสงบนิ่ง ครั้งนี้เขาทุ่มสุดตัวแล้ว

ต่อให้แพ้ ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ

การกระทำของแคทเธอรีนทำให้หลี่เต้าเสียนตระหนักได้ลึกซึ้งขึ้นว่า หนทางข้างหน้าของเขายังอีกยาวไกล สำนักปรุงยาและการสืบทอดวิชาลับที่เมนเทอร์แม็กกี้พูดถึง เป็นสิ่งที่นักปรุงยาธรรมดาอย่างเขาไม่มีทางเข้าถึงได้

แม้ "ปรมาจารย์แห่งการปรุงยา" จะเป็นทางเลือกของเจ้าของร่างเดิม แต่ถ้าเขาอยากก้าวหน้าในวิถีพ่อมด นี่คือหนทางเดียว แม้จะเป็นการเลือกของคนเก่า แต่ถ้าเป็นตัวเขาเอง ก็คงเลือกเข้าร่วมรายการนี้เหมือนกัน

เมนเทอร์ทั้งสามเดินลงจากเวที

มายืนล้อมวงมองขวดยาสามใบที่วางอยู่บนโต๊ะตัดสิน

สีสันมักจะเป็นตัวบ่งบอกคุณภาพของยาได้อย่างชัดเจน

แม็กกี้สังเกตเห็นความผิดปกติทันที "สีไม่ค่อยตรงตามมาตรฐานนะ ออกแดงๆ"

เซวียเชียนก็สังเกตเห็นเช่นกัน "เลือดมังกรไม่ได้ถูกกำจัดออกไป ตอนนี้ยานี้ไม่เป็นสวรรค์ก็เป็นนรก ไม่มีทางสายกลางแล้วล่ะ กอร์ดอน วิธีจัดการที่คุณคิดไว้ก่อนหน้านี้คืออะไรนะ"

"สามารถใช้ควอตซ์ที่ผ่านการปลุกเสกพิเศษใส่ลงไปในน้ำยา สิ่งเจือปนจากเลือดมังกรจะไปเกาะที่ผลึก วิธีนี้ง่ายมากและได้ผลดี ข้อดีที่สุดคือประหยัดเวลา"

แม็กกี้ "เห็นได้ชัดว่าผู้เข้าแข่งขันคิดไม่เหมือนคุณ"

"นั่นไม่สำคัญหรอก" กอร์ดอนเปิดขวดยา ดมกลิ่นเบาๆ แล้วกระดกยาลงคอจนหมด

พลังชีวิตเข้มข้นระเบิดออกภายในร่างกาย คุณสมบัติของขนนกฟีนิกซ์ถูกดึงออกมาจนถึงขีดสุด แนวคิดเรื่องการฟื้นฟูที่เติมเต็มร่างกาย คือดัชนีชี้วัดที่สำคัญที่สุดของยารักษา ซึ่งปกติต้องใช้เวลาเคี่ยวนานมาก กว่าจะจัดการฤทธิ์ยาให้ออกมาเป็นแบบนี้ได้

เหลือเชื่อ แทบไม่เหมือนผลงานที่ทำเสร็จในสองชั่วโมงเลย

นอกจากนั้น เลือดมังกรยังหลอมรวมเข้ากับน้ำยาได้อย่างสมบูรณ์แบบ คุณสมบัติพลังชีวิตอันแข็งแกร่งของมันกลายเป็น "หัวใจ" อีกดวงของยานี้ ที่คอยสูบฉีดพลัง มันช่วยเติมเต็มพละกำลังและความกระปรี้กระเปร่าให้ผู้ใช้

และกุญแจสำคัญที่เชื่อมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน คือคุณสมบัติการชำระล้างของยูนิคอร์น

คุณสมบัติหลักของยูนิคอร์นคือความบริสุทธิ์และการรักษา พลังชีวิตที่อ่อนโยนแต่มหาศาล

ในยามาตรฐาน พลังชีวิตของยูนิคอร์นควรจะอยู่ในตำแหน่งของ "เลือดมังกร" ในตอนนี้ แต่ในยานี้ หลี่เต้าเสียนใช้ประโยชน์จากคุณสมบัติการชำระล้างอย่างชาญฉลาด เปลี่ยนความรุนแรงในการกัดกร่อนของเลือดมังกรให้กลายเป็นผลเชิงลบที่ถูกกำจัด

เมื่อเป็นเช่นนี้ ขนนกฟีนิกซ์ ขนหางยูนิคอร์น และเลือดมังกร คุณสมบัติทั้งสามอย่างจึงหลอมรวมกันได้อย่างแยบยล ผ่านการควบคุมสัดส่วนอันแม่นยำ ก่อเกิดเป็นวงจรที่ละเอียดอ่อน

ปฏิกิริยาอันรุนแรงของเลือดมังกรกระตุ้นให้อีกสองส่วนแสดงผลออกมา แต่หางเลขของผลเสียก็ถูกยูนิคอร์นกลืนกินไป คุณสมบัติร่วมของทั้งสามสิ่ง สร้างสรรค์ผลลัพธ์การฟื้นฟูที่ครอบคลุมรอบด้าน ทั้งการงอกใหม่ของเนื้อเยื่อ การฟื้นฟูจิตวิญญาณ และการเติมเต็มพลังชีวิต

แทบไม่เหมือนยาที่ปรุงขึ้นแบบเร่งด่วน ต่อให้คิดสูตรมาอย่างดีก็ยังไม่แน่ว่าจะทำได้ขนาดนี้

กอร์ดอนลืมตาขึ้น สบตากับแม็กกี้ ก็เห็นความตื่นตะลึงในแววตาของเธอเช่นกัน

ชั่วขณะหนึ่ง เหล่าเมนเทอร์ต่างพากันเงียบกริบ

หลี่เต้าเสียนยืนรอคำวิจารณ์อย่างสงบ

กลับกัน ผู้ชมในไลฟ์สดเริ่มกระวนกระวายกันแล้ว

"สรุปมันยังไงกันแน่ ทำออกมาไม่ดีเหรอ..."

"ที่ไม่ได้กำจัดเลือดมังกรออกก่อนหน้านี้ น่าจะเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุด"

"เวลามันน้อยเกินไป แล้วคู่แข่งก็เก่งมากด้วย ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ จะกดดันจนฟอร์มตกก็เรื่องปกติ"

"กูรูอย่างผมบอกแล้วไง เวลาสองชั่วโมงเลือกทำยาระดับสูง ต่อให้ทำเสร็จก็ต้องมีตำหนิ แค่คนโง่ที่หลงตัวเองเท่านั้นแหละ"

"กูรู ไหนบอกว่าถ้าทำเสร็จจะกินโชว์ไง... จะเปิดไลฟ์เมื่อไหร่"

"ตลกน่า เขายังไม่ผ่านเกณฑ์สักหน่อย เรื่องอะไรผมต้องกิน"

[จบแล้ว]