บทที่ 5 - กล่องสุ่มของกอร์ดอน
บทที่ 5 - กล่องสุ่มของกอร์ดอน
บทที่ 5 - กล่องสุ่มของกอร์ดอน
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้อง หลี่เต้าเสียนจัดแจงเสื้อคลุมยาวของตนให้เรียบร้อย ก่อนจะโดยสารลิฟต์ลอยฟ้าลงไปด้านล่าง
การแข่งขันในวันนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง การได้เป็นอัจฉริยะ การคว้าแชมป์ และการพิชิต "รางวัลปริศนา" ที่กอร์ดอนเคยพูดถึง ทั้งสามอย่างนี้ไม่ขัดแย้งกันเลย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว หลี่เต้าเสียนจะไม่ยอมให้ตัวเองประมาทเด็ดขาด เขาต้องทุ่มสุดตัว
ประตูบานใหญ่ของลานประลองยังปิดสนิท หลี่เต้าเสียนเห็นผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ยืนรออยู่หน้าประตู โดยมีผู้ช่วยเมนเทอร์สองคนคอยจัดระเบียบ
หลี่เต้าเสียนเดินเข้าไปใกล้ ผู้ช่วยคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา "ช่วยไปยืนหัวแถวด้วยครับ เดี๋ยวพอรายการเริ่มคุณต้องเป็นคนนำขบวนเข้าไป"
ม่านพลังเวทของลานประลองเปิดทำงานแล้ว หมายความว่ารายการกำลังอยู่ระหว่างการเตรียมความพร้อม และเหล่าเมนเทอร์ก็น่าจะอยู่ข้างในแล้วเช่นกัน
—
"จุดพลุ เริ่มเช้าวันใหม่อีกแล้ว"
"ตื่นเต้นเว้ย"
"ได้ข่าวว่าวันนี้จะมีการคัดออกอีกเหรอ"
"ไม่ใช่คัดออก แต่เป็นการรอพิจารณาต่างหาก"
"ในบรรดาห้าคนนี้ พี่ตี๋ผมดำเก่งสุดแล้วมั้ง รางวัลวันนี้คงเสร็จเขาแหละ"
"มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่อยากรู้ว่ารางวัลปริศนาคืออะไร"
...
รายการเพิ่งเริ่ม แต่คอมเมนต์ก็ไหลมาเทมาจนแน่นจอ
เมนเทอร์ทั้งสามยืนอยู่กลางเวที หันหน้าเข้าหาโต๊ะปฏิบัติการที่เรียงรายอยู่ ซึ่งดูโล่งตาไปถนัดตา
ประตูบานใหญ่เปิดออก ผู้เข้าแข่งขันทั้งห้าคนเดินเรียงแถวเข้ามา
"เชิญพวกคุณมายืนข้างหน้า" กอร์ดอนพูดเสียงดัง
เมื่อผู้เข้าแข่งขันทุกคนยืนประจำที่ กอร์ดอนก็เอ่ยถาม "หลี่เต้าเสียน เมื่อคืนพักผ่อนเป็นยังไงบ้าง"
"ยอดเยี่ยมมากครับเมนเทอร์"
กอร์ดอนยิ้ม "แน่นอนว่าต้องยอดเยี่ยม หอคอยนภาถูกสร้างขึ้นตามมาตรฐานห้องแล็บขนาดเล็กระดับท็อป ผสมผสานความสะดวกสบายและความเป็นมืออาชีพเข้าด้วยกัน จำไว้ว่านี่คือรางวัลสำหรับผู้ที่ทำคะแนนได้อันดับหนึ่งในรายการ ปรมาจารย์แห่งการปรุงยา ผู้ที่สะสมคะแนนได้สูงสุดเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เสพสุขกับเกียรติยศนี้ ดังนั้นงัดฟอร์มที่ดีที่สุดของพวกคุณออกมาซะ"
เซวียเชียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่ามกลางผู้เข้าแข่งขันมากมายที่ผ่านการคัดเลือก พวกคุณทั้งห้าคนโดดเด่นออกมา จะบอกว่าพวกคุณได้ก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าสู่เส้นทางของปรมาจารย์ปรุงยาก็ว่าได้ เรื่องนี้น่านับถือ"
แม็กกี้พูดต่อ "ในการแข่งขันรอบนี้ มีผู้เข้าแข่งขันบางคนที่สร้างความประทับใจให้เรามาก เช่นหลี่เต้าเสียน เทคนิคการปรุงยาของคุณเกือบจะสมบูรณ์แบบ ดูเพลินตามาก แคทเธอรีน อัตราส่วนวัตถุดิบของคุณมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและมีความคิดสร้างสรรค์ แต่สำหรับผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ต้องขออภัยที่เรายังไม่ค่อยรู้จักพวกคุณเท่าไรนัก ดังนั้นเราจึงต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกคุณเตรียมตัวมาดีพอ และพวกคุณก็ต้องพิสูจน์ตัวเองว่ามีความสามารถพอที่จะรับมือได้ทุกสถานการณ์"
"พวกคุณต้องโชว์ของให้เราดูมากกว่านี้ จะคว้าความสำเร็จหรือจะถูกส่งไปอยู่โซนรอพิจารณา" กอร์ดอนใช้นิ้วเคาะโต๊ะปฏิบัติการตรงหน้า "ผมเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้พวกคุณแล้ว อยู่ในกล่องด้านหลังพวกคุณนั่นไง"
"นี่คือบททดสอบแรกของพวกคุณ เกมกล่องสุ่ม เชิญทุกคนประจำที่โต๊ะปฏิบัติการของตัวเอง"
บนโต๊ะปฏิบัติการด้านหลังผู้เข้าแข่งขัน มีกล่องไม้สี่เหลี่ยมวางอยู่คนละใบ
ผู้เข้าแข่งขันหลายคนพอจะเดาทางได้แล้ว ถึงจะเปลี่ยนรูปแบบเป็นกล่องสุ่ม แต่เนื้อแท้มันก็คือโจทย์บังคับใช้วัตถุดิบ ซึ่งถือเป็นโจทย์สุดคลาสสิกในการสอบใบอนุญาตนักปรุงยา
หลี่เต้าเสียนยืนอยู่ที่โต๊ะหมายเลขสี่ รอฟังเสียงของกอร์ดอน
"นับถึงสามแล้วเปิดกล่องพร้อมกัน หนึ่ง สอง สาม เปิดได้"
ภายใต้กล่องไม้นั้น คือวัตถุดิบปรุงยาที่แตกต่างกันสามชนิด
"ขนนกฟีนิกซ์" "ผลึกเลือดมังกร" และ "เถาวัลย์เปลี่ยนสี"
ทุกอย่างล้วนเป็นวัตถุดิบระดับสูง ราคาสูงลิ่ว และขึ้นชื่อเรื่องความยากในการจัดการ
หลี่เต้าเสียนใจหายวาบในตอนแรก ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ขอบคุณสเนป ขอบคุณนกของอาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ ยังดีที่มี "ขนนกฟีนิกซ์" วัตถุดิบที่คุ้นเคยโผล่มา
ส่วนวัตถุดิบอีกสองอย่างนั้น อยู่นอกเหนือขอบเขตความรู้ของเขาอย่างสิ้นเชิง
ถ้าทั้งสามอย่างเป็นของแปลกหน้าทั้งหมด การจะปรุงยาให้ออกมาน่าพอใจภายในเวลาที่กำหนด ก็คงเป็นได้แค่ฝันกลางวัน
เรื่องนี้ช่วยเตือนสติหลี่เต้าเสียนได้ดีว่า ความรู้เกี่ยวกับโลกเวทมนตร์แห่งนี้ที่เขายังขาดแคลน คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ หากไม่รีบอุดรอยรั่ว สักวันต้องเกิดเรื่องแน่
ไม่ใช่ทุกครั้งที่เทพีแห่งโชคจะเข้าข้าง ดลบันดาลให้โจทย์ตรงกับความสามารถของสเนปพอดี
กอร์ดอนรอสักพักเพื่อให้แน่ใจว่าผู้เข้าแข่งขันได้ทำความเข้าใจกับ "เซอร์ไพรส์" ในกล่องสุ่มแล้ว จึงพูดขึ้น "วันนี้เราหวังว่าหนึ่งในสามวัตถุดิบสุดโปรดของฉัน จะกลายเป็นพระเอกในยาของพวกคุณ และข้อที่สำคัญที่สุด หัวข้อที่พวกคุณต้องยึดถือคือคำว่า 'จุดเด่น' "
เซวียเชียนเสริม "ยาเวทมนตร์ทุกชนิดมีความซับซ้อน และมีคุณสมบัติหลากหลายเป็นเรื่องปกติ คุณสามารถเลือกจุดที่สำคัญที่สุดออกมานำเสนอได้"
แม็กกี้เสนอแนวคิดอีกมุม "จุดเด่นที่ว่านี้อาจจะเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคุณเองก็ได้ การพิชิตยาและประทับตราของตัวเองลงไปในยาก็นับเป็นจุดเด่นแบบหนึ่ง"
"มันยากนะ แต่มีเพียงนักปรุงยาที่ทะเยอทะยานเท่านั้นที่จะเฉิดฉาย" เซวียเชียนเลิกคิ้วให้ข้อเสนอของแม็กกี้
เขาชี้มือขึ้นไปบนเพดานแล้วพูดต่อ "ในตู้เก็บวัตถุดิบระดับปรมาจารย์มีของคุณภาพเยี่ยมทุกชนิด พวกคุณหยิบใช้ได้ตามใจชอบ ขอแค่ปรุงยาให้เสร็จภายในสองชั่วโมง"
แม็กกี้ "เราจะคอยสังเกตและประเมินทุกรายละเอียดในระหว่างที่พวกคุณลงมือทำ"
กอร์ดอนปรบมือสรุปปิดท้าย "ถูกต้อง เวลาการแข่งขันสองชั่วโมง จับเวลา... เริ่มได้!"
ต่างจากรอบก่อน ครั้งนี้รวมถึงหลี่เต้าเสียนด้วย ทุกคนไม่มีใครผลีผลามขยับตัว ต่างคนต่างใช้ความคิดวางแผนการปรุงยาอย่างจริงจัง
ครั้งนี้หลี่เต้าเสียนตั้งใจจะปรุงยารักษา
คุณสมบัติการฟื้นฟูที่แฝงอยู่ในขนนกฟีนิกซ์ จะแสดงประสิทธิภาพสูงสุดในยารักษาระดับสูง ไม่มีระบบยาไหนจะเหมาะให้ขนนกฟีนิกซ์แสดงฤทธิ์เดชไปมากกว่านี้แล้ว
อีกทั้งยารักษาของโลกนี้ กับยาสมานแผลในโลกแฮร์รี่ พอตเตอร์ ไม่ว่าจะเป็นแนวคิดหรือส่วนประกอบก็มีความคล้ายคลึงกันหลายจุด ทำให้ประสบการณ์ของสเนปสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้
เมื่อคิดตกผลึกแล้ว หลี่เต้าเสียนไม่ลังเล ในขณะที่คนอื่นยังขบคิด เขาเป็นคนแรกที่ลงมือเรียกวัตถุดิบที่ต้องการลงมาจากเพดาน
การกระทำนี้ดึงดูดความสนใจของเมนเทอร์
เมนเทอร์ทั้งสามเดินลงจากเวที มุ่งหน้ามาหาหลี่เต้าเสียน
คอมเมนต์เริ่มวิจารณ์กันเซ็งแซ่
"มั่นใจเกินเบอร์ไปไหม"
"ผมเป็นนักปรุงยาประสบการณ์สิบปี สองชั่วโมงไม่มีทางทำยาระดับสูงแบบสมบูรณ์ได้ทันหรอก ทางที่ดีควรใช้เวลาวางแผนทำยาระดับสูงแบบลดทอนขั้นตอนที่ให้ผลดีกว่าจะดีกว่า"
"เมนต์บนพิมพ์ยาวจัง ผมเชื่อคุณ"
"แต่ดูส่วนผสมที่หลี่เต้าเสียนเลือกสิ... ไม่น่าใช่สูตรลดทอนนะ เผลอๆ วัตถุดิบเยอะกว่าสูตรสมบูรณ์อีก..."
"หยิ่งผยองเกินไป ล้มเหลวชัวร์ กูรูอย่างผมฟันธงไว้ตรงนี้เลย ถ้าเขาทำสำเร็จนะ ผมยอมกินขี้โชว์เลย"
...
ไม่นานนัก โต๊ะปฏิบัติการตรงหน้าหลี่เต้าเสียนก็เต็มไปด้วยวัตถุดิบที่แยกประเภทไว้อย่างดี
เขาเริ่มลงมือจัดการอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ ยาระดับสูงหากต้องการดึงสรรพคุณยาออกมาให้สมบูรณ์แบบ ต้องใช้วัตถุดิบประกอบเยอะมาก หมายความว่าขั้นตอนการเตรียมการจะยุ่งยากซับซ้อน แทบทุกขั้นตอนต้องใช้พลังเวทเข้าแทรกแซง ซึ่งเรียกร้องทั้งปริมาณและความละเอียดอ่อนของพลังเวทสูงมาก
"จัดการรากแมนเดรกได้ดีมาก หลี่เต้าเสียน" กอร์ดอนมองดูการกระทำของหลี่เต้าเสียนแล้วพยักหน้าเบาๆ
"เต้าเสียน ช่วยแนะนำยาของคุณหน่อย" เซวียเชียนเห็นการทำงานของหลี่เต้าเสียน แต่เขาสนใจชนิดของวัตถุดิบบนโต๊ะมากกว่า
หลี่เต้าเสียนบดผงดอกนาร์ซิสซัสไปพลางตอบไปพลาง "ผมคิดว่าไม่มีอะไรจะสื่อถึงคุณสมบัติของขนนกฟีนิกซ์ได้ดีไปกว่ายารักษาแล้วครับ ผมเลยเลือกใช้ขนนกฟีนิกซ์เป็นส่วนผสมหลัก เพื่อเน้นคุณสมบัติการฟื้นฟู ใช้ขนหางยูนิคอร์นมาเสริมฤทธิ์และชำระล้างสิ่งเจือปน แล้วใช้แมนเดรก ผงดอกนาร์ซิสซัส หญ้าสมานแผล และอื่นๆ มาปรับสมดุลยา"
แม็กกี้สังเกตเห็นจุดที่ไม่ธรรมดา "คุณเลือกใช้เลือดมังกรด้วย นี่หายากมากนะในยารักษา"
"ใช่ครับ ผมต้องการใช้พลังเวทที่รุนแรงของเลือดมังกร มากระตุ้นปฏิกิริยาของยา"
"เป็นความคิดที่บ้าบิ่นมาก ต้องมีสายตาที่เฉียบคมสุดๆ ถึงจะจับจังหวะเสี้ยววินาทีท่ามกลางปฏิกิริยาอันรุนแรงนั้นได้ คุณกำลังเพิ่มความยากให้ตัวเอง แต่ฉันชอบนะ"
แม็กกี้อุทานชม "คิดจะปรุงยาระดับสูงแบบสมบูรณ์ กล้ามากที่เลือกทางนี้"
เซวียเชียนเตือน "ต้องระวังพิษของเลือดมังกรเป็นพิเศษ ถ้าจัดการไม่ดี ประสิทธิภาพยาอาจจะลดฮวบหรือพังทั้งกระดานได้เลย"
"ครับผม"
"ขอให้โชคดี"
ฉากนี้ถูกถ่ายทอดสดผ่านเครือข่ายเวทมนตร์อย่างครบถ้วน ผู้ชมเริ่มงงงวย ในช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
"ฉันเพิ่งไปเปิดดูตำรา การปรุงยาระดับสูง ในวัตถุดิบมาตรฐานไม่มีเลือดมังกรนะ..."
"เสี่ยงเกินไปแล้ว แนวคิดนี้เป็นไปได้แค่ในทฤษฎี แถมเลือดมังกรเป็นวัตถุดิบที่ทำปฏิกิริยารุนแรงตลอดเวลา ควบคุมยากเกินไป เตรียมตัวพังได้เลย"
"เหลิงแล้ว พ่อหนุ่มผมดำเริ่มเหลิงแล้ว..."
"กูรูอย่างผมบอกแล้วไงว่าไม่รอด งานนี้อย่าว่าแต่ทำเสร็จเลย เผลอๆ ได้ยาขยะออกมาแทน"
หลี่เต้าเสียนไม่ได้รับรู้ถึงกระแสวิจารณ์ของคนดู เขาตัดสินใจแล้วว่าจะทำยาระดับสูงให้เสร็จภายในสองชั่วโมง จึงจำเป็นต้องใช้ตัวเร่งปฏิกิริยา เลือดมังกรคือตัวเลือกที่ดีที่สุด ไม่เพียงไม่กระทบต่อฤทธิ์ยา แต่มันยังช่วยส่งเสริมการรักษา เพราะเลือดมังกรเองก็มีคุณสมบัติการเยียวยาที่ทรงพลัง เพียงแต่มันจะยากขึ้นมหาศาล
เหล่าเมนเทอร์เดินมาถึงโต๊ะของแคทเธอรีน
หลี่เต้าเสียนกับแคทเธอรีนดูโดดเด่นออกมาจากผู้เข้าแข่งขันทั้งห้าคนอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นฝีมือหรือไอเดีย ทั้งคู่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยม
ถ้าการทดสอบรอบนี้จะมีใครได้ที่หนึ่ง ก็คงหนีไม่พ้นสองคนนี้
แคทเธอรีนเลือก "เถาวัลย์เปลี่ยนสี"
"แคทเธอรีน เป็นไงบ้าง" แม็กกี้ถาม
"แน่นอนค่ะ ฉันมีไอเดียเด็ดๆ แล้ว และกำลังทำให้มันเป็นจริง" แคทเธอรีนตอบพร้อมรอยยิ้มทะเล้น
มือข้างหนึ่งของเธอบีบตรงจุดตายของงูพิษ ส่วนมืออีกข้างใช้มีดควักดวงตางูออกมาอย่างเฉียบขาด
"วัตถุดิบที่คุณเตรียมมาดูไม่ธรรมดาเลยนะ" เซวียเชียนชอบดูวัตถุดิบที่ผู้เข้าแข่งขันเตรียมไว้เป็นอันดับแรก จึงสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตมากมายบนโต๊ะ
แมงมุม คางคก งู ค้างคาว...
กอร์ดอนดูออกถึงเจตนาของแคทเธอรีน จ้องตาเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "ศาสตร์การกลั่นแก่นแท้ คุณเป็นคนของ 'สำนักบริสุทธิ์' สินะ"
แคทเธอรีนตอบสั้นๆ ได้ใจความ "คุณพ่อของฉันเป็นศาสตราจารย์อยู่ที่สำนักค่ะ"
"พระเจ้า นี่มันมวยคนละรุ่นชัดๆ" เซวียเชียนหัวเราะ
ได้ยินคำพูดของเซวียเชียน รอยยิ้มของแคทเธอรีนก็ยิ่งสดใส "ฉันหวังว่าจะคว้าแชมป์ เพราะฉันอยากรู้มากว่ารางวัลปริศนาของเมนเทอร์กอร์ดอนคืออะไร"
หลังจากช็อตนี้ออกอากาศไป ผู้ชมจำนวนมากก็ใจเต้นรัว ผู้ชายหลายคนเปลี่ยนสถานะจากคนผ่านทางมาเป็นแฟนคลับทันที คอมเมนต์พร้อมใจกันพิมพ์คำหวานๆ เลี่ยนๆ อย่าง "ฉันมีความรัก" กันเต็มจอ
กอร์ดอนหัวเราะร่า เขาชี้ไปที่หลี่เต้าเสียนด้านหน้า "คู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดของคุณในตอนนี้คือเขา ล้มเขาให้ได้ แล้วรางวัลจะเป็นของคุณ"
แม็กกี้ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ได้ข่าวว่าเมื่อวานคุณชวนเขาไปดื่ม แต่โดนปฏิเสธเหรอ"
กอร์ดอนกับเซวียเชียนที่กำลังจะเดินไปถึงกับชะงักฝีเท้า รอฟังเรื่องซุบซิบอย่างสนใจ
รอยยิ้มของแคทเธอรีนค้างอยู่บนใบหน้า ก่อนจะตอบเสียงอู้อี้ "ฉันถึงจะเอาชนะเขา แล้วทำให้เขารู้ว่าการปฏิเสธสุภาพสตรีมันเสียมารยาทขนาดไหน"
คอมเมนต์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามและรูปดาบ ไม่คิดเลยว่าสาวน้อยน่ารักจะเป็นฝ่ายรุกชวนผู้ชายก่อน และที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือดันโดนปฏิเสธซะงั้น
มีบางคนพิมพ์ถามว่า "สำนักบริสุทธิ์กับศาสตร์การกลั่นแก่นแท้คืออะไร..."
...
จอร์จเคราดกมีอาชีพหลักเป็นนักสมุนไพรศาสตร์ ปกติก็ใช้สมุนไพรปรุงยาอยู่บ้าง ถึงจะไม่คิดว่าจะผ่านเข้ารอบรายการนี้มาได้ แต่ก็ไม่ได้คิดจะหยุดอยู่แค่นี้
เขาเลือกเถาวัลย์เปลี่ยนสี ในฐานะนักสมุนไพรศาสตร์ เขาท่องคุณสมบัติของมันได้จนขึ้นใจ
"ตอบสนองต่ออารมณ์ ชี้วัดพลังเวท พรางตัวตามสภาพแวดล้อม แปรเปลี่ยนและผสานพลังงาน และโครงสร้างเวทจำลอง"
ความหายากของวัตถุดิบชนิดนี้ อยู่ที่การมีคุณสมบัติซ้อนทับกันหลายอย่างตามธรรมชาติ ซึ่งทำให้มันแสดงผลลัพธ์ที่แตกต่างกันไปตามสภาพแวดล้อม
เซวียเชียนเอ่ยทักเป็นคนแรก "จอร์จ คุณทำได้เร็วมาก คุณตั้งใจจะนำเสนอคุณสมบัติไหนของเถาวัลย์เปลี่ยนสี"
จอร์จแยกส่วนเถาวัลย์เสร็จเรียบร้อยแล้ว หม้อปรุงยากำลังร้อนได้ที่ เมื่อเทียบกับสองคนก่อนหน้าที่ยังง่วนกับการเตรียมของ เขาถือว่าเข้าสู่กระบวนการหลักแล้ว เขาหยุดมือเล็กน้อยเพื่อตอบคำถาม
"ผมตั้งใจจะปรุงยาน้ำยาลอกเลียนแบบครับ ผมต้องใช้หญ้าล่องหน ดอกไฮยาซินธ์ และผงหินมิติ เพื่อสกัดองค์ประกอบของเถาวัลย์เปลี่ยนสี แล้วปรุงยาให้สำเร็จ"
เซวียเชียนเห็นด้วยกับความคิดนี้ "ฉลาดมาก น้ำยาลอกเลียนแบบเป็นยาที่เป็นเอกลักษณ์ของเถาวัลย์เปลี่ยนสีจริงๆ การปรุงยาระดับกลางให้เสร็จปกติใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง แต่กุญแจสำคัญอยู่ที่ระดับความเจือจางของยา ซึ่งเป็นจุดอ่อนไหวของเถาวัลย์เปลี่ยนสี ขั้นตอนนี้คุณต้องระวังให้มาก ถ้าพลาดคือไม่มีโอกาสแก้ตัวแล้ว"
จอร์จไม่ได้มองหน้าเมนเทอร์ แต่มือที่ทำอยู่ลงน้ำหนักมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ผมเป็นนักสมุนไพรศาสตร์ ผมอาจจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องยาไปซะทุกอย่าง แต่ผมเคยจัดการกับเถาวัลย์เปลี่ยนสีมาแล้วมากกว่าร้อยเมตร ผมรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ผมต้องบอกไว้ก่อนนะครับเมนเทอร์ ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำเรื่องขายหน้า"
เซวียเชียนกับแม็กกี้สบตากัน
แม็กกี้ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ขอให้โชคดี" จากนั้นก็เดินไปโต๊ะอื่นพร้อมเซวียเชียน...
ผู้เข้าแข่งขันสองคนสุดท้ายเลือกผลึกเลือดมังกร วัตถุดิบชนิดนี้มีความเฉื่อยสูงมาก หากต้องการดึงประสิทธิภาพออกมาให้สมบูรณ์ต้องผ่านกระบวนการพิเศษ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อดี เมื่อเทียบกับความละเอียดอ่อนของวัตถุดิบอีกสองชนิด ความเฉื่อยของผลึกเลือดมังกรทำให้ยามีโอกาสผิดพลาดได้มากกว่า ถือเป็นทางเลือกที่เน้นความชัวร์
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังเห็นได้ชัดว่าผู้เข้าแข่งขันทั้งสองคนเหงื่อตกกันเป็นแถว
การที่เมนเทอร์เข้าไปชวนคุยถึงกับทำให้คนหนึ่งตื่นเต้นจนทำเหล้าหมักหก ไฟลุกท่วมหม้อ เล่นเอาผู้ชมทางบ้านร้องโอ้โหกันลั่น ดีที่กอร์ดอนยื่นมือเข้าช่วยไว้ทัน ไม่งั้นวัตถุดิบคงกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว
กอร์ดอนกลับขึ้นมาบนเวทีแล้วคุยกับเมนเทอร์อีกสองคน "ฝีมือพวกเขายังดิบมาก กล่องสุ่มรอบนี้ไปสะกิดโดนจุดบอดความรู้ของพวกเขาเข้าเต็มๆ"
เซวียเชียนเห็นอุบัติเหตุเมื่อครู่เหมือนกัน จึงแสดงความเห็นว่า "ส่วนสำคัญที่สุดของการจัดการผลึกเลือดมังกร คือการกระตุ้นฤทธิ์ยา ต่อให้เพิ่งเคยทำครั้งแรกก็ควรจะกล้าเสี่ยงหน่อย ถ้ามองในมุมนี้ การที่พวกเขาเลือกช้อยส์นี้ถือว่าดีที่สุดในสามตัวเลือกแล้ว"
นักปรุงยาไม่มีทางเคยจัดการกับวัตถุดิบทุกชนิดบนโลก เมื่อเจอของที่ไม่คุ้นเคย จึงเป็นการวัดกึ๋นของนักปรุงยาอย่างแท้จริง
แน่นอนว่าถ้ามีทุนทรัพย์ให้ลองผิดลองถูกกับยาระดับสูงจนชินมือ นั่นก็นับเป็นความสามารถส่วนหนึ่งเหมือนกัน
[จบแล้ว]