บทที่ 2 - ปรมาจารย์แห่งการปรุงยา

บทที่ 2 - ปรมาจารย์แห่งการปรุงยา

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หลังจากการเรียนรู้ตลอดทั้งคืน หลี่เต้าเสียนก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าคำว่าอัจฉริยะมันเป็นยังไง

ความรู้ทุกอย่างแค่สะกิดนิดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง แถมยังประยุกต์ใช้ได้ร้อยแปดพันเก้า

ความสุขที่ได้เติมเต็มความรู้ให้ตัวเอง มันเร้าใจยิ่งกว่ากิจกรรมไหนๆ ที่เขาเคยทำมาเสียอีก ตอนนี้หลี่เต้าเสียนแทบอดใจรอไม่ไหว อยากจะลองพิสูจน์ไอเดียแปลกใหม่ที่อัดแน่นเต็มหัวดูสักครั้ง

ติดอยู่นิดเดียว ตรงที่วันนี้ดันเป็นวันบันทึกเทปรายการนี่สิ

กระบวนการทั้งหมดจะเป็นการถ่ายทอดสด และหลังจากจบไลฟ์ ทีมงานจะตัดต่อส่วนไฮไลต์ไปอัปโหลดลงเครือข่ายเวทมนตร์อีกที

ทางที่ดีเขาไม่ควรไปสาย จะได้ไม่ทิ้งความประทับใจแย่ๆ ไว้ให้พวกเมนเทอร์

ถึงแม้คาแร็กเตอร์ในคลิปวิดีโอของร่างเดิมจะเน้นความปากจัดอวดดี แต่ขืนเอาไปใช้ในชีวิตจริง มีหวังโดนสังคมรุมประชาทัณฑ์แน่

หลี่เต้าเสียนรีบตื่นแต่เช้า มุ่งหน้าไปยังสถานที่ถ่ายทำ

กองถ่ายตั้งอยู่แถบชานเมือง เป็นตึกที่สร้างขึ้นชั่วคราวด้วยเวทมนตร์ ทุกวันนี้เวทมนตร์แทรกซึมไปทั่วทุกมิติของการใช้ชีวิต ตึกเวทมนตร์แบบใช้งานระยะสั้นแค่ไม่กี่วันก็เสกขึ้นมาได้แล้ว

เขาคิดว่าตัวเองมาเช้าแล้วนะ แต่กลับกลายเป็นว่าเขามาถึงเป็นคนสุดท้ายซะงั้น...

แถมพอมาถึงปุ๊บ ก็มีผู้เข้าแข่งขันยกนิ้วโป้งให้เขาอีกต่างหาก

"พี่เต้า สุดยอดไปเลยว่ะ"

ประโยคนั้นเหมือนเป็นสัญญาณเริ่ม

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นที่ได้ยินก็เริ่มเข้าโหมดนกแก้วนกขุนทองพูดตามกันเป็นแถว

"พี่เต้า เจ๋งเป้ง"

"พี่เต้า แน่มาก"

หลี่เต้าเสียนนึกย้อนอย่างงุนงง ก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง

ก็ปกตินี่นา ไม่ได้ใส่ผิดสักหน่อย...

ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร หรือชมเรื่องอะไรกันแน่ หลี่เต้าเสียนเลยได้แต่ยิ้มแก้เก้อแบบสุภาพบุรุษส่งกลับไป

[ติ๊ง โฮสต์ได้รับการยอมรับ แต้มอัจฉริยะเพิ่มขึ้น (ได้รับแจ้งเตือนแต้มอัจฉริยะเป็นครั้งแรก)]

เฮ้ย จริงดิ

เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แบบนี้ก็ได้แต้มอัจฉริยะด้วยเหรอ

หรือว่าทุกคนจะยอมรับคาแร็กเตอร์ที่ร่างเดิมสร้างไว้ให้เขาแล้ว

อัจฉริยะปากร้ายผู้สันโดษ ผู้ตื่นรู้เพียงลำพังท่ามกลางคนเมามายงั้นเหรอ

นี่คือวิธีหาแต้มที่ถูกต้องสินะ

พอลองคิดดูแล้ว ก็ดูมีเหตุผลเหมือนกันแฮะ

เพราะร่างเดิมใช้คาแร็กเตอร์นี้จนกลายเป็นอินฟลูฯ เงินล้าน แสดงว่าคาแร็กเตอร์นี้มันขายได้จริงๆ

อืม ตัวเขาเองก็เป็นพวกกลัวการเข้าสังคมนิดๆ อยู่แล้ว การรักษาคาแร็กเตอร์นี้ไว้ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องยากอะไร...

หลี่เต้าเสียนจมอยู่ในห้วงความคิด

ส่วนที่ห้องพักเมนเทอร์บนชั้นสอง เมนเทอร์ทั้งสามกำลังมองผ่านกระจกทางเดียว เห็นเหตุการณ์ในโซนพักคอยได้อย่างชัดเจน

"นั่นคือเด็กที่เมื่อวานไม่มาใช่ไหม ชื่อหลี่เต้าเสียนสินะ ดูท่าทางจะโลกส่วนตัวสูงน่าดู เป็นคนบ้านเดียวกับคุณนี่นา อาจารย์เซวีย" แม็กกี้มองดูหลี่เต้าเสียนที่ดูแปลกแยกจากฝูงชน แล้วถามขึ้นด้วยความสนใจ

"ใช่ครับ... ต้องยอมรับเลยว่าเป็นผู้เข้าแข่งขันคนเดียวที่ไม่มาร่วมงานพบปะเมื่อวาน ทำเอาผมจำแม่นเลย เลือดร้อนดีเหมือนกัน ถ้าความสามารถของเขาจะแมตช์กับนิสัยได้ก็คงดี" เซวียเชียนเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางเลื่อนดูข้อมูลผู้เข้าแข่งขันที่ทีมงานส่งมาผ่านเครือข่ายเวทมนตร์

กอร์ดอนมองหลี่เต้าเสียนที่กำลังยืนครุ่นคิด แล้วเอ่ยขึ้น "อัจฉริยะมักจะมีนิสัยแปลกๆ พอเข้าใจได้ แต่ถ้าฝีมือไม่ถึงขั้น ผมจะคัดเขาออกโดยไม่ลังเลเลย"

แม็กกี้ดูเวลา "ได้เวลาแล้ว ลงไปกันเถอะ"

...

พลุเวทมนตร์ระเบิดตูมตามเสียงดังสนั่น

ผ้าม่านสะอาดสะอ้านทิ้งตัวลงมาจากเพดานโซนพักคอย พื้นที่ทั้งหมดเริ่มขยับเคลื่อนไหว ข้าวของรกรุงรังหายวับไป เหลือไว้เพียงโต๊ะปฏิบัติการที่เรียงรายเป็นระเบียบ

ตู้เก็บสมุนไพรขนาดมหึมาลอยเด่นอยู่บนเพดาน สมุนไพรแต่ละชนิดมองเห็นได้ชัดเจน ถูกพันธนาการไว้ด้วยเวทมนตร์โปร่งใสภายในตู้

เมนเทอร์ทั้งสามเดินออกมาจากทางเดิน ขึ้นไปยืนประจำที่บนเวทียกสูงด้านหน้า เรียกเสียงกรี๊ดจากผู้เข้าแข่งขันได้อีกระลอก

บนหน้าจอไลฟ์สดผ่านเครือข่ายเวทมนตร์ คอมเมนต์ก็ไหลรัวจนระเบิดเถิดเทิง

"ทุ่มงบไม่อั้นเลยวุ้ย"

"แม็กกี้ เมียจ๋า"

"เมนต์บน ไม่นึกว่านายจะเป็นพ่อมดแบบนี้นะเนี่ย... ฮี่ๆ ฉันก็เหมือนกัน"

"มาดวลดาบกันเถอะ"

"กรรมการมีแต่ระดับเทพทั้งนั้น..."

...

กอร์ดอนกวาดตามองผู้เข้าแข่งขัน แล้วเอ่ยขึ้น "ยินดีต้อนรับสู่รายการ ปรมาจารย์แห่งการปรุงยา"

เสียงโห่ร้องยินดีของผู้เข้าแข่งขันดังเซ็งแซ่

"พรสวรรค์ด้านการปรุงยาของพวกคุณ จะได้เฉิดฉายอย่างเต็มที่ที่นี่ ถ้าใครไม่เชื่อ แสดงว่าคุณยังไม่รู้จักผมและอีกสองท่านที่อยู่ข้างหลังดีพอ"

ในขณะเดียวกัน บนหน้าจอไลฟ์สดและจอมอนิเตอร์บนเวที ก็ขึ้นข้อมูลแนะนำเมนเทอร์ทั้งสาม

[เซวียเชียน : ผู้นำพ่อมดปรุงยารุ่นใหม่แห่งประเทศเซี่ย ปรมาจารย์ปรุงยาระดับพิเศษ เจ้าของรางวัลหม้อปรุงยาทองคำสองสมัย ผู้ฟื้นฟูสูตรยาโบราณสิบเอ็ดชนิด และเป็นผู้เขียนหนังสือ "เจาะลึกตราประทับโอสถเวทและการหลอมยา" ปัจจุบันดำรงตำแหน่งคณบดีคณะปรุงยาแห่งมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศเซี่ย และเป็นที่ปรึกษาระดับหนึ่งด้านการวิจัยและพัฒนาโอสถเวทของสถาบันวิจัยแห่งชาติ มีห้องแล็บปรุงยาระดับซูเปอร์คลาสเป็นของตัวเองในชื่อ "แดนลับ"]

[แม็กกี้ : ปรมาจารย์ปรุงยาระดับท็อปของโลก ผู้สร้างระบบยาเวทมนตร์สายรักษา ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ของโรงพยาบาลเวทมนตร์ชั้นนำระดับโลกสิบเอ็ดแห่ง เจ้าของสิทธิบัตรยานับพันรายการ ติดอันดับเจ็ดในทำเนียบมหาเศรษฐีพ่อมดโลก]

[กอร์ดอน : ปรมาจารย์ปรุงยาระดับท็อปของโลก เจ้าของแบรนด์ยาเวทมนตร์ของตัวเองชื่อ "นรก" จึงได้รับฉายาว่า นักปรุงยาจากขุมนรก]

กอร์ดอนพูดต่อ "พวกคุณทุกคนกำลังจะก้าวเดินในก้าวแรก เพื่อชิงสิทธิ์ในการแข่งขัน บอกตามตรง เราเตรียมเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ไว้ให้แชมป์ของรายการ เป็นชุดรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์รายการวาไรตี้เลยทีเดียว"

แม็กกี้ไม่ปล่อยให้รอนาน เธอยิ้มแล้วกล่าวว่า "ทุนสานฝันหนึ่งล้านเหรียญทอง จริงๆ อยากจะให้มากกว่านี้ แต่นี่คือเพดานสูงสุดของเงินรางวัลรายการวาไรตี้แล้ว ฉันแค่อยากจะบอกว่า ปรมาจารย์ปรุงยาไม่เคยขาดแคลนเงินทองหรอกนะ"

เซวียเชียนเสริมขึ้น "ถ้วยรางวัล 'ปรมาจารย์แห่งการปรุงยา' ครั้งที่หนึ่ง พร้อมใบรับรองระดับหนึ่งจากสมาคมปรุงยาโลก"

ยิ่งพูดเสริมขึ้นมาแต่ละประโยค เสียงเชียร์ด้านล่างก็ยิ่งดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ

กอร์ดอนรอสักพัก พอเสียงเริ่มเงียบลงจึงพูดต่อ "แต่นั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะยังมีรางวัลที่ใหญ่กว่านั้นอีก ผู้ชนะการแข่งขันจะได้รับการฝึกฝนที่สุดยอดที่สุด"

สิ้นเสียงของเขา ผู้เข้าแข่งขันที่พอจะเดาทางได้ก็ร้องอุทานออกมาแล้ว

"คุณพระ อย่าบอกนะว่า"

เซวียเชียน : "จะได้มาร่วมเรียนรู้กับทีมปรุงยาของผม"

โอ้วววว

แม็กกี้ : "บวกทีมของฉันเข้าไปด้วย"

โอ้วววว

กอร์ดอน : "แน่นอน รวมถึงทีมของผมด้วย"

ช่องคอมเมนต์ระเบิดตูมทันที

"หนึ่งล้านเหรียญทอง เชี่ยยย ฉันต้องเก็บเงินแบบไม่กินไม่ใช้ตั้งสามสิบปีถึงจะได้ขนาดนั้น"

"ล้านเหรียญทองไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือโอกาสได้ไปเรียนรู้กับทีมงานระดับเทพพวกนั้นต่างหาก เบาะแสยาโบราณ ทฤษฎี และผลงานวิจัยที่พวกเขาครอบครองอยู่ แค่ได้เรียนรู้เศษเสี้ยวมานิดเดียว ก็เหมือนได้ขึ้นทางด่วนสู่สวรรค์แล้ว"

"ไม่มีใครสนใบรับรองระดับหนึ่งของสมาคมปรุงยาโลกเลยเหรอ ใบนี้ถ้าสอบตามขั้นตอนปกติ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาเป็นสิบปีเลยนะ..."

"สมัครที่ไหน ยังเปิดรับสมัครอยู่ไหมเนี่ย"

ผู้เข้าแข่งขันในสตูดิโอต่างก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันตาเห็น

ให้เยอะเกินไปแล้ว

พูดตามตรง รางวัลพวกนี้มันเกินขอบเขตรายการวาไรตี้ไปไกลโข แค่เงินรางวัลอย่างเดียวก็มากกว่ารางวัลการแข่งขันปรุงยาที่เป็นทางการส่วนใหญ่เสียอีก

เซวียเชียนกล่าวต่อ "โอกาสที่จะชนะการแข่งขัน เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้ ผมอยากเห็นยาที่เป็นลายเซ็นของพวกคุณ เราอยากเห็นตัวตนของพวกคุณผ่านยาที่ปรุงออกมา"

"ถ้าพวกคุณทำได้ดีพอ ก็จะได้รับสิ่งนี้..."

กอร์ดอนพูดพลางหยิบกุญแจสีทองระยิบระยับออกมาจากกระเป๋า

"สิทธิ์ในการเข้าแข่งขันรายการปรมาจารย์แห่งการปรุงยา พวกคุณต้องงัดฟอร์มที่ดีที่สุดออกมา ปรุงยาที่ยอดเยี่ยมที่สุด เพื่อพิชิตใจพวกเราทั้งสามคน หมายความว่า แค่มีใครคนใดคนหนึ่งบอกว่าไม่ผ่าน คุณก็จะถูกคัดออกทันที"

"และต้องรักษาเวลาด้วย เพราะกุญแจมีแค่ยี่สิบดอก แต่จำนวนคนตรงนี้มีมากกว่านั้นเท่าตัว เอาล่ะทุกคน เริ่มได้ ไปประจำที่ของตัวเอง แล้วเริ่มโชว์ฝีมือได้เลย ถ้าปรุงยาเสร็จแล้ว ก็ถือผลงานของคุณเข้ามา เปิดหูเปิดตาพวกเราหน่อยซิ"

แม็กกี้ส่งจูบให้ผู้เข้าแข่งขัน "ขอให้โชคดีนะจ๊ะ"

เซวียเชียนพูดเสียงเรียบ "รอชมผลงานของพวกคุณอยู่"

ผนังด้านหลังเมนเทอร์เริ่มเปลี่ยนรูป นาฬิกาทรายขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นทางด้านซ้ายของผนัง ด้านบนเป็นอัญมณีสลักชื่อผู้เข้าแข่งขันทั้งสี่สิบคน ส่วนด้านล่างยังว่างเปล่า ใต้นาฬิกาทรายมีตัวเลข "0" กำกับอยู่

ตรงกลางผนังปรากฏประตูรูปทรงโค้งขึ้นมา เมนเทอร์ทั้งสามเดินเข้าไป ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะปิดลง...

[จบแล้ว]