บทที่ 1 - เปิดกาชาใบแรกระดับทอง

บทที่ 1 - เปิดกาชาใบแรกระดับทอง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ปฏิทินเวทมนตร์ศักราชใหม่ปี 211 เดือนพฤษภาคม

เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งวันก่อนจะเริ่มบันทึกเทปรายการ "ปรมาจารย์แห่งการปรุงยา"

ภายในหอพักชั่วคราว

หลี่เต้าเสียนนอนแผ่อยู่บนเตียง พลิกหน้าหนังสือ "การปรุงยาเบื้องต้นสู่ระดับเชี่ยวชาญ" ไปมาพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

ยากชะมัด...

แค่หลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาอีกที ก็ข้ามมิติมาซะแล้ว

ข่าวดีคือร่างเดิมเป็นอินฟลูฯ สายปรุงยาที่มีคนติดตามเป็นล้าน ชีวิตดีกินหรูอยู่สบาย แถมยังได้เข้าร่วมรายการวาไรตี้พ่อมดแม่มดชื่อดัง เรตติ้งกระฉูด

ข่าวร้ายคือหลี่เต้าเสียนคนก่อนที่จะข้ามมาดันปรุงยาไม่เป็นเลยสักนิด

ข่าวดีคือหลี่เต้าเสียนได้รับความทรงจำทั้งหมดของร่างเดิมมาครบถ้วน

ข่าวร้ายคือความทรงจำของร่างเดิมก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องปรุงยาอยู่เลยเหมือนกัน

เจ้าของช่องที่เน้นคอนเทนต์ความรู้เรื่องยาแต่ดันไม่รู้อะไรเลย ฟังดูเหลือเชื่อพิลึก

แต่ความจริงก็คือเจ้าของร่างเดิมเรียนจบจากวิทยาลัยเวทมนตร์มาสองปีแล้ว และความรู้ในหัวก็ว่างเปล่ากลายเป็นขยะไปเรียบร้อย

เขาใช้เพียงฝีปากจัดจ้านบวกกับสร้างภาพลักษณ์ว่าเป็นคนเก่งที่หยิ่งในศักดิ์ศรี พาแฟนคลับไปทัวร์ลงวิจารณ์ชาวบ้านไปทั่ว อาศัยการตลาดปั่นกระแสจนกลายเป็นคนดังระดับล้านซับฯ

แต่พอกระแสแรงขึ้น ก็เริ่มมีคนตั้งข้อสงสัยว่าทำไมหมอนี่ไม่มีผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ดีแต่ใช้ปากเก่งวิจารณ์คนโน้นคนนี้ ทั้งที่ตัวเองอาจจะห่วยกว่าคนที่ไปด่าเขาด้วยซ้ำ

เป็นคำถามที่แทงใจดำสุดๆ

แฟนคลับเดนตายได้ยินแบบนั้นก็ของขึ้น ประจวบเหมาะกับรายการใหม่ "ปรมาจารย์แห่งการปรุงยา" กำลังโปรโมตอย่างดุเดือด เลยช่วยกันดันหลังให้เขาไปสมัคร

ทางรายการตั้งใจจะทำรายการแข่งขันที่เน้นความเป็นมืออาชีพแบบสุดๆ แถมเป็นระบบเชิญเข้าร่วม พอเห็นว่ามี "คนดังสายความรู้" มาร่วมแจมก็รีบตอบรับทันที เรียกว่าวินวินกันทั้งสองฝ่าย... ถ้าเจ้าของร่างเดิมมีความสามารถเท่ากับความปากเก่งของเขาล่ะก็นะ ถือว่าเป็นเรื่องดีเลยล่ะ

ผลสุดท้ายเจ้าของร่างเดิมที่โดนกระแสกดดันจนต้องมาร่วมรายการ ก็เกิดปอดแหกหนีปัญหาไปดื้อๆ ทิ้งให้หลี่เต้าเสียนที่เพิ่งข้ามมิติมาต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจที่ยากลำบาก

ทางเลือกแรกคือแข่งต่อ ภาพลักษณ์ผู้เชี่ยวชาญพังยับเยิน อับอายขายขี้หน้าประชาชี แฟนคลับเลิกติดตาม รายได้หดหาย กลายเป็นคนถังแตก

ทางเลือกที่สองคือถอนตัว จ่ายค่าปรับผิดสัญญาจำนวนมหาศาล กลายเป็นคนถังแตก... หรือเผลอๆ อาจจะมีหนี้สินก้อนโตแถมมาด้วย

ทางตันทั้งสองทาง

หลี่เต้าเสียนเปิดหนังสือหน้าสุดท้าย จินตนาการถึงเนื้อหาในเล่ม รู้สึกเหมือนจะเข้าใจอะไรเยอะแยะไปหมด แต่ก็อธิบายไม่ได้ว่าเข้าใจอะไรกันแน่

ดูท่าการมาเร่งอ่านหนังสือเอาดาบหน้าคงไม่เวิร์ก เพราะนี่ไม่ใช่รายการตลกโปกฮา

ในเมื่อหวังพึ่งการแข่งแบบปกติไม่ได้แล้ว งั้นการถอนตัวก็อาจจะเป็นทางเลือกที่ไม่เลวร้ายนัก ถึงแฟนคลับจะผิดหวังจนเลิกติดตาม แต่ก็ยังดีกว่าโดนประจานกลางรายการสด

โชคดีที่เขาเตรียมแผนสำรองไว้แล้ว หลี่เต้าเสียนที่ยอมรับความจริงลุกขึ้นจากเตียง หยิบขวดยาพิษที่ตัวเองปรุงไว้จากลิ้นชัก ค่อยๆ ยกขึ้นจ่อริมฝีปาก ลังเล แล้วก็วางลง แล้วก็ยกขึ้นมาลังเลใหม่อีกรอบ

ในความทรงจำบอกว่าหลังจากกินยานี้เข้าไปมันจะทรมานน่าดู...

[ติ๊ง!]

มือของหลี่เต้าเสียนสั่นกึก เกือบทำขวดยาพิษร่วงแตก

อะไรน่ะ

หน้าจอโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน

[ระบบสุ่มการ์ดตัวละครอัจฉริยะ :

ระบบนี้มุ่งมั่นที่จะช่วยให้โฮสต์คิดวิเคราะห์ได้ดั่งอัจฉริยะ และกลายเป็นอัจฉริยะในสายตาผู้คน

สกุลเงินสากลของระบบคือแต้มอัจฉริยะ การได้รับแต้มอัจฉริยะสามารถนำไปสุ่มการ์ด อัปเกรดการ์ดตัวละคร ปลดล็อกรางวัล และฟังก์ชันอื่นๆ อีกมากมาย...]

ระบบสุ่มการ์ดตัวละครอัจฉริยะเหรอ

หลี่เต้าเสียนลูบหัวตัวเอง... ดูเหมือนจะเจ๋งไม่หยอกแฮะ

เมื่อเห็นว่าบนหน้าจอมีกล่องของขวัญสำหรับมือใหม่ หลี่เต้าเสียนจึงใช้ความคิดสั่งการเพื่อกดรับทันที

[กำลังเลือกคลังการ์ดสำหรับมือใหม่... กำลังบันทึกเงื่อนไข... ยืนยันคลังการ์ดเรียบร้อย! โลกของคลังการ์ดคือ : แฮร์รี่ พอตเตอร์]

[เปิดกล่องของขวัญมือใหม่ กำลังสุ่มจากคลังการ์ด...]

ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มราวกับคลื่นทะเล การ์ดใบหนึ่งที่ทอแสงระยิบระยับก็ถูกดึงออกมา

บนการ์ดเป็นรูปชายผมมันเยิ้ม สวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิท มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังเย้ยหยันโลกใบนี้

[เจ้าชายเลือดผสม — เซเวอร์รัส สเนป

พรสวรรค์ :

อัจฉริยะด้านการปรุงยา : คุณมีความคิดสร้างสรรค์ไม่รู้จบในการจับคู่สมุนไพร คุณสามารถเรียนรู้ ปรับปรุง สร้างสรรค์ และดัดแปลงยาเวทมนตร์ได้อย่างง่ายดาย

คุณสมบัติลับ 2 : รอการปลดล็อก

คุณสมบัติลับ 3 : รอการปลดล็อก

ความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง :

เชี่ยวชาญศาสตร์การปรุงยา : ในด้านการปรุงยา คุณจะมีคุณสมบัติสี่ประการติดตัวถาวร ได้แก่ แม่นยำสูง ใจเย็น มีสัญชาตญาณแม่นยำ และประสาทสัมผัสเฉียบคม (คลิกเพื่อดูรายละเอียด)

ความเชี่ยวชาญลับ 2 : รอคุณสมบัติ 2 ปลดล็อก

ความเชี่ยวชาญลับ 3 : รอคุณสมบัติ 3 ปลดล็อก]

หลี่เต้าเสียนอึ้งไปเลย

"แฮร์รี่ พอตเตอร์" เป็นนิยายชุดที่ดังพลุแตกในโลกเก่า และสเนปก็เป็นตัวละครสำคัญคนหนึ่ง เป็นศาสตราจารย์วิชาปรุงยาที่ฮอกวอตส์ แถมยังเป็นอัจฉริยะที่สามารถดัดแปลงสูตรยามาตรฐานในตำราเรียนได้ตั้งแต่สมัยยังเป็นนักเรียน

ถ้าดูจากการ์ดตัวละคร พรสวรรค์และความเชี่ยวชาญนี้เกื้อหนุนกันอย่างดีเยี่ยม เพียงพอที่จะสร้างสัตว์ประหลาดในวงการปรุงยาขึ้นมาได้เลย

หลี่เต้าเสียนจ้องมองการ์ด แล้วสังเกตเห็นคุณสมบัติลับและความเชี่ยวชาญลับที่ยังถูกล็อกอยู่

พอเพ่งสมาธิไปที่จุดนั้น ข้อความอธิบายก็ลอยขึ้นมา

[คุณสมบัติลับ 2 : ต้องใช้แต้มอัจฉริยะ 100 แต้มในการปลดล็อก]

[ความเชี่ยวชาญลับ 2 : รอคุณสมบัติ 2 ปลดล็อก]

แต้มอัจฉริยะ... ระบบพูดถึงบ่อยมาก แต่ดูเหมือนจะยังไม่ได้บอกวิธีหาแต้มเลย

ทันทีที่หลี่เต้าเสียนเกิดความสงสัย ข้อความอธิบายก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

[เมื่อกลายเป็นอัจฉริยะในสายตาผู้อื่น จะได้รับแต้มอัจฉริยะตามรอบเวลา]

อย่างนี้นี่เอง... หลี่เต้าเสียนเข้าใจแจ่มแจ้ง

ถ้าการ์ดที่สุ่มได้มีความมหัศจรรย์ตามคำบรรยายจริง การจะแกล้งทำตัวเป็นอัจฉริยะก็น่าจะพอไหวอยู่

ไม่สิ... คงมองโลกในแง่ดีเกินไปหน่อย

ตามความทรงจำของร่างเดิม โลกผู้วิเศษนี้ได้ก้าวไปไกลถึงขั้นทำสงครามแย่งชิงทรัพยากรข้ามมิติกันแล้ว

"แฮร์รี่ พอตเตอร์" ถึงจะมหัศจรรย์แค่ไหน แต่นิยามของมันก็เป็นแค่นิยายวรรณกรรมเยาวชน ขอบเขตเรื่องราวส่วนใหญ่ไม่เคยเกินโลกมนุษย์ หรือจะพูดให้ถูกคือวนเวียนอยู่แค่ในอังกฤษด้วยซ้ำ

การจะสร้างภาพลักษณ์อัจฉริยะให้เป็นที่ยอมรับ คงต้องเจอคู่แข่งที่น่ากลัวเพียบแน่

เดี๋ยวนะ...

หลี่เต้าเสียนฉุกคิดขึ้นมาได้ ร่างเดิมเป็นอินฟลูฯ ที่มีคนตามเป็นล้านนี่นา แฟนคลับพวกนั้นก็มองว่าไอดอลตัวเองเป็นอัจฉริยะอยู่แล้ว แบบนี้ก็น่าจะเข้าเงื่อนไขหรือเปล่า

คิดได้ดังนั้น

เขาเก็บการ์ดแล้วเปิดหน้าต่างสถานะตัวละครขึ้นมาดู

[ระบบสุ่มการ์ดตัวละครอัจฉริยะ :

โฮสต์ : หลี่เต้าเสียน

ระดับ : พ่อมดเต็มตัว

การ์ดที่สวมใส่ (0/1) : ไม่มี

คลังการ์ด (1)

แต้มอัจฉริยะ : 0 (+113.3641/สัปดาห์)]

นั่นไง ฐานแฟนคลับเดิมก็นับรวมด้วย แต่น่าเสียดายที่ต้องรออีกหนึ่งสัปดาห์กว่าแต้มก้อนแรกจะเข้ากระเป๋า

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือภายในหนึ่งสัปดาห์นี้ ต้องประคองภาพลักษณ์นักปรุงยามือโปรไม่ให้พังครืนลงมา

แต่แต้มนี่มันคำนวณยังไงนะ...

แฟนคลับเขามีล้านห้า แฟนคลับหมื่นกว่าคนคิดเป็นหนึ่งแต้มอัจฉริยะงั้นเหรอ

ถ้าจะบอกว่าแฟนคลับสองในสามเชื่อว่าเขาเป็นอัจฉริยะ สัดส่วนนี้ดูจะสูงเกินจริงไปหน่อย แต่ถ้าบอกว่าสองในสามเป็นพวกชอบดูเรื่องสนุกๆ อันนี้หลี่เต้าเสียนเชื่อสนิทใจเลย

หลี่เต้าเสียนจดปัญหานี้ไว้ในใจ กะว่ารอครบรอบสัปดาห์ค่อยมาดูความเปลี่ยนแปลงอีกที

เขาเปิด [คลังการ์ด] มองดูการ์ดที่เพิ่งได้มา เจ้าชายเลือดผสมสเนป แล้วกดเลือกใช้งานโดยไม่ลังเล

การ์ดถูกฝังลงในช่องสวมใส่

ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในสมองทันที

คัน ยิบๆ ไปหมด หลี่เต้าเสียนรู้สึกเหมือนสมองกำลังพองตัวออกอย่างรวดราวกับลูกโป่ง

ในจิตสำนึกของหลี่เต้าเสียนมีภาพความทรงจำแทรกเข้ามามากมาย ทั้งตอนเด็ก ตอนหนุ่ม ตอนวัยกลางคน ความทรงจำในเวลาและสถานที่ที่แตกต่างกัน...

บ้างก็กำลังก้มหน้าอ่านตำรา บ้างก็กำลังคนหม้อปรุงยา...

น้ำยาสารพัดสี ปฏิกิริยาอันซับซ้อน และการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยต่างๆ นานา

ผ่านไปครู่ใหญ่

อาการปวดหัวของหลี่เต้าเสียนค่อยๆ ทุเลาลง เขาก้มมองมือตัวเอง มันให้ความรู้สึกแปลกหน้าแต่ก็คุ้นเคย เหมือนเพิ่งดูหนัง VR ความยาวมาราธอนผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่งมาหมาดๆ

ความรู้เรื่องการปรุงยาทั้งหมดในหัวให้ความรู้สึกคุ้นมืออย่างน่าประหลาด ราวกับมีเส้นด้ายเส้นหนึ่งร้อยเรียงความรู้ทั้งหมดเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเริ่มจากจุดไหน เขาก็สามารถแตกยอดความคิดออกไปได้ไม่รู้จบ

นี่สินะมุมมองของอัจฉริยะ...

หลี่เต้าเสียนค้นหาหนังสือ "เจาะลึกกลไกและหลักการปรุงยา (คุณสมบัติซ้อนทับและการปฏิบัติที่ดีที่สุด)" ฉบับล่าสุดจากเครือข่ายเวทมนตร์ ซึ่งมีคำอธิบายประสาทสัมผัสทั้งห้าอย่างละเอียด ผ่านเครือข่ายเวทมนตร์ เขามองเห็นกระบวนการทั้งหมดได้อย่างชัดเจน แม้กระทั่งกลิ่นก็ยังแยกแยะได้ เนื้อหาที่เคยซับซ้อนยืดยาวและน่าปวดหัว บัดนี้แค่มองปราดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

ระบบความรู้ของทั้งสองโลกมีส่วนที่คล้ายคลึงกัน และยังมีทฤษฎีใหม่ๆ อีกส่วนหนึ่ง ความรู้แต่ละจุดล้วนผสานเข้ากับโครงข่ายความรู้เดิมของเขา กระตุ้นให้เกิดแรงบันดาลใจใหม่ๆ พรั่งพรูออกมา

หลี่เต้าเสียนดำดิ่งลงไปในห้วงความคิด ตะกละตะกลามตักตวงความรู้ด้านการปรุงยาของโลกใบนี้อย่างไม่รู้จักพอ

ในขณะเดียวกัน ณ สถานที่ถ่ายทำรายการ

ผู้เข้าแข่งขันสามสิบเก้าคนกำลังพบปะกับเหล่าเมนเทอร์

"นั่นเมนเทอร์กอร์ดอน"

"มีเซวียเชียนด้วย"

"นั่นแม็กกี้ ปรมาจารย์ปรุงยาที่ฉันชอบที่สุดเลย"

เสียงเชียร์ดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย ท่ามกลางเสียงปรบมือของผู้เข้าแข่งขัน เมนเทอร์ทั้งสามคนเดินออกมา

เซวียเชียนโบกมือทักทายทุกคน กอร์ดอนตีหน้านิ่งขรึม ส่วนแม็กกี้ยิ้มบางๆ พร้อมพยักหน้าให้

ไม่ต้องมีใครมาแนะนำตัวพวกเขาก็ได้ เพราะพ่อมดแม่มดสายปรุงยาทุกคนล้วนเคยอ่านผลงานของทั้งสามท่านมาแล้ว พวกเขาคืออัจฉริยะที่จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์วงการปรุงยา

ยกเว้นกอร์ดอน อีกสองท่านยังไม่เคยออกรายการวาไรตี้มาก่อน การที่รายการเชิญพวกเขามาร่วมงานได้ ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าผู้จัดมั่นใจกับรายการนี้ขนาดไหน

ผู้เข้าแข่งขันต่างพูดคุยแลกเปลี่ยนกับเมนเทอร์ที่ตัวเองชื่นชอบ บรรยากาศเป็นไปอย่างราบรื่น

ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยกระซิบกับผู้กำกับเหยียนเบาๆ ว่า "หลี่เต้าเสียนยังไม่มาครับ ผมไปเคาะประตูแล้วแต่ไม่มีเสียงตอบรับ ทางเมนเทอร์ดูจะไม่พอใจนิดหน่อยแล้วครับ"

ผู้กำกับเหยียนพยักหน้า "ไม่ต้องไปจัดการหรอก มีดราม่าถึงจะมีคนดู"

ถ้าหลี่เต้าเสียนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนนี้ เขาคงตะโกนร้องขอความเป็นธรรมแน่ๆ เพราะตอนที่ผู้ช่วยไปเคาะประตู ร่างเดิมเพิ่งจะจากไป ส่วนเขาก็ยังไม่ฟื้น เลยไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น...

[จบแล้ว]