บทที่ 42 การจัดการ

ในสำนักงานของสำนักงานรับสมัครและคัดเลือกนักศึกษา เวลานี้มีอาจารย์ที่ปรึกษากว่าสิบคนกำลังนั่งอยู่ หนึ่งในนั้นส่ายหัวก่อนจะพูดออกมาตรงๆว่า

"อาจารย์เกา บอกตามตรงผมไม่อยากรับเขาเป็นศิษย์"

อาจารย์คนอื่นๆหันมามองทันทีต่างก็แอบชื่นชมความกล้าของเขา

อาจารย์เกานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆเพียงแค่ถามกลับไปว่า

"เหตุผลล่ะ?"

อาจารย์คนนั้นโยนเอกสารของเฉินชวน ลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า

"ดูจากประวัติแล้วเขาฝึกฝน 'วิชาลมหายใจ' เร็วเกินไป และจากอาการบาดเจ็บของจงอู๋ มีความเป็นไปได้สูงว่าเขาฝึก 'หมัดทำลายขีดจำกัด' ด้วย เด็กที่ไม่รู้จักถนอมร่างกายแบบนี้เอาแต่รีดเค้นศักยภาพของตัวเองอนาคตของเขาย่อมมีขีดจำกัด"

"แต่ถ้าอาจารย์เกายอมให้ผมตรวจร่างกายเขาอย่างละเอียดและพิสูจน์ได้ว่าเขาไม่มีปัญหาอะไร และตรงตามเงื่อนไขของผม ผมก็พอจะรับเขาเป็นศิษย์ได้"

อาจารย์เกาไม่สนใจคำพูดของเขา แต่หันไปถามอาจารย์อีกคนแทน

"แล้วคุณล่ะ คิดเหมือนกันหรือเปล่า?"

อาจารย์คนนั้นอ้ำอึ้งอยู่พักหนึ่ง

"อาจารย์เกา ผม...เอ่อ ผม..."

"พอ ไม่ต้องพูดแล้ว" อาจารย์เกาหันไปมองคนอื่นๆในห้อง

"ดูเหมือนพวกคุณจะคิดเหมือนกันหมดสินะ?"

ไม่มีใครตอบ ทุกคนยังคงนั่งเงียบ

ความจริงแล้วสุขภาพของนักศึกษาจะเป็นอย่างไรและเขาจะพัฒนาไปถึงระดับไหน มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกเขามากนัก ในเมื่อเรียนกันแค่สองสามปีเท่านั้น นักศึกษาไม่ใช่ลูกหลานของพวกเขาเองจึงไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจขนาดนั้น

เหตุผลหลักที่พวกเขาไม่อยากรับเฉินชวน เป็นเพราะพวกเขาไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งภายในของมหาวิทยาลับ อยู่เงียบๆสอนหนังสือไปตามหน้าที่ไม่ดีกว่าเหรอ? เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อนพวกเขายังจำได้ดีจึงไม่มีใครอยากรับภาระอันหนักหน่วงนี้

อาจารย์เกาหันไปมองอาจารย์หนุ่มคนหนึ่งแล้วถามว่า

"ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย?"

อาจารย์หนุ่มคนนั้นมีสีหน้าลำบากใจ

"อาจารย์ ผมสอนเขาได้นะครับ แต่ปัญหาคืออีกหนึ่งเดือนผมต้องไปแลกเปลี่ยนต่างประเทศ และไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ต่อให้รับเขาเป็นศิษย์ก็สอนได้ไม่นานอยู่ดี"

อาจารย์เกาพูดว่า

"ฉันก็ไม่ได้คาดหวังให้นายรับผิดชอบอยู่แล้ว เอาล่ะ ในเมื่อไม่อยากรับงั้นก็แยกย้ายกันเถอะ"

อาจารย์ที่ปรึกษาทั้งหมดพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขาลุกขึ้นโค้งคำนับอาจารย์เกาเล็กน้อยจากนั้นก็ทยอยออกจากห้องไป

หลังจากที่ห้องทำงานกลับมาเงียบสงบ อาจารย์เกาหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมากดโทรออก เมื่อปลายสายรับเขาพูดขึ้นว่า

"ไม่มีใครอยากรับเขาเลย ผมบอกแล้วว่ามันเสียเวลาเปล่า น่าจะมอบหมายหน้าที่ไปให้ใครสักคนตั้งแต่แรก"

เสียงปลายสายถามกลับว่า

"แบบนี้แปลว่านายมีคนที่คิดไว้แล้ว?"

อาจารย์เกาตอบว่า

"ผมคิดว่าให้ เฉิงจื่อทง รับหน้าที่ไปก่อน"

เสียงปลายสายลังเลเล็กน้อย

"เสี่ยวเฉิงน่ะเหรอ? เขาจะไหวเหรอ?"

อาจารย์เกาพูดหนักแน่นว่า

"ทางของ เหอเสี้ยวสิง ยังอยู่ระหว่างการเจรจา กว่าจะแก้ไขเรื่องนั้นได้ก็ควรให้เฉิงจื่อทงช่วยจัดการไปก่อน" จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นและพูดเสียงดัง

"หรือว่าคุณมีตัวเลือกที่ดีกว่านี้?"

ปลายสายเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะตอบว่า

"งั้นนายก็ต้องดูแลต้นกล้านี้ให้ดีหน่อย"

อาจารย์เกาหัวเราะ

"ขนาดให้ร่มเงาแล้วยังต้องคอยรดน้ำพรวนดินให้อีกเหรอ? ผมว่าเด็กคนนั้นไม่ได้เปราะบางขนาดนั้นหรอก เขาจะไปถึงจุดที่พวกเราคิดไว้ได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับว่าเขาจะกัดฟันสู้ได้นานแค่ไหน"

ปลายสายพูดว่า

"นายวางแผนไว้หมดแล้วสินะ? ในเมื่อเป็นความคิดของนายก็รับผิดชอบให้ดีล่ะ อย่ามาโยนงานให้ฉันอีก" พูดจบสายก็ตัดไปทันทีไม่ปล่อยให้เขาพูดอะไรต่อ

อาจารย์เกาถึงกับอึ้งมองโทรศัพท์ในมือแล้วบ่นพึมพำว่า

"ตาแก่ โยนภาระมาให้ฉันอีกแล้วสิเนี่ย"

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็หยิบโทรศัพท์มากดหมายเลขอีกครั้ง เขารอสายอยู่พักใหญ่กว่าจะมีคนรับ

"เสี่ยวเฉิง นี่ฉันเองเกาผิง...ใช่ ฉันติดต่อมาเพราะอยากให้นายรับนักศึกษาคนหนึ่ง"

เสียงปลายสายบ่นว่า

"ยุ่งยากชะมัด!"

"บอกมาจะรับหรือไม่รับ? อย่ามาต่อรองกับฉัน"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจแล้วตอบ

"โอเค ตกลง!"

อาจารย์เกายิ้ม

"งั้นก็ตกลงตามนี้!"

.....

หลังจากส่งใบสมัครแล้วเฉินชวนไม่ได้นั่งรอเฉยๆ แต่เลือกไปสำรวจ "อาคารเวทีประลอง" ที่เว่ยฉางอันเคยพูดถึง

ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นอาคารแห่งนี้จากระยะไกล ภายนอกมีรูปร่างเหมือนเปลือกหอยสีขาวขนาดยักษ์ดูงดงามมาก เมื่อเดินเข้าไปภายในยิ่งกว้างขวางและโปร่งโล่งทำให้รู้สึกสบายตา

ที่นี่เป็นสถานที่ฝึกซ้อมหลักของนักศึกษาระดับบี เวลานี้มีนักศึกษาจำนวนไม่น้อยกำลังซ้อมประลองกันอยู่ทั้งชายและหญิง โดยเฉพาะนักศึกษาระดับสูงที่มีอยู่ไม่น้อยเลย

ในขณะที่เฉินชวนเดินเข้าไป นักศึกษาบางคนก็หันมามองเขาอยู่บ้าง เครื่องแบบของนักศึกษาระดับเอและระดับบีเหมือนกันทุกอย่าง ยกเว้นที่หน้าอกซึ่งระดับเอจะมีตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยติดอยู่ ในขณะที่ระดับบีไม่มี

แม้ว่าการที่เขาเข้ามาที่นี่จะดูแปลกไปสักหน่อย แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ต่างคนต่างทำสิ่งที่ตนเองต้องทำ

อีกทั้งเฉินชวนเองก็ไม่ได้เริ่มพูดคุยกับใครก่อนทำให้ไม่มีใครเข้ามาทักทายเขาเช่นกัน และทุกที่ที่เขาเดินผ่าน นักศึกษาระดับบีจะหลีกทางให้อย่างเป็นธรรมชาติหรือไม่ก็รอให้เขาเดินผ่านไปก่อน

ท่าทีเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นมารยาทที่ดี แต่ในขณะเดียวกันเฉินชวนก็สัมผัสได้ถึงความห่างเหินและเส้นแบ่งชัดเจน

ทำให้เขานึกถึงคำพูดของเว่ยฉางอัน ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกคนต่างก็ยึดถือขอบเขตของตัวเองอยู่ภายในวงสังคมของตนเอง ไม่ใช่แค่ในโรงเรียน แม้แต่โลกภายนอกก็คงเป็นแบบเดียวกัน

เมื่อสังเกตไปสักพักเขาพบว่าในบรรดานักศึกษาที่ฝึกซ้อมอยู่ที่นี่มีเพียงไม่กี่คนที่ฝึก "วิชาลมหายใจ" ได้ ส่วน "พลังแฝง" นั้นเขาไม่สามารถบอกได้ เว้นแต่จะได้ต่อสู้กันจริงๆ แต่จากสิ่งที่เขารู้ หากไม่มีวิชาลมหายใจก็เป็นไปไม่ได้ที่จะฝึกพลังแฝง

ด้านทักษะพื้นฐานทุกคนล้วนมีรากฐานที่มั่นคงและฝึกฝนกันอย่างหนัก ระหว่างที่เขามองอยู่ก็ได้เห็นอะไรบางอย่างที่ช่วยให้เขาเข้าใจเพิ่มเติมโดยไม่รู้ตัว

แต่ที่เขาไม่ได้สังเกตคือทุกครั้งที่สายตาของเขามองไปที่ใคร คนนั้นจะเกิดอาการตึงเครียดขึ้นมาทันที

หลังจากเฝ้าดูอยู่พักใหญ่เขาพบว่าไม่น่าจะได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมจากที่นี่อีกจึงตัดสินใจเดินออกไป

และทันทีที่เขาก้าวออกจากอาคาร นักศึกษาหลายคนก็ถอนหายใจโล่งอก

"นั่นคือระดับเอใช่ไหม? ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?"

"เป็นรุ่นพี่คนไหนรึเปล่า? รู้สึกว่าสายตาเขากดดันมากเลย"

"แต่ว่าหน้าตาก็ดูดีอยู่นะ"

กลุ่มนักศึกษาระดับสูงของแผนกกระบวนท่ามือเปล่ามองหน้ากัน สีหน้าเคร่งเครียด พวกเขาไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะในช่วงที่เฉินชวนยืนอยู่ที่นั่นพวกเขาทุกคนสัมผัสได้ถึงความกดดันมหาศาล

ความรู้สึกนี้ไม่ใช่เพียงแค่จินตนาการ แต่มันเกิดจากการเคลื่อนไหวของร่างกาย ท่าทาง แววตา และการปรับท่วงท่าโดยไม่ตั้งใจ ยิ่งไปกว่านั้นทุกครั้งที่เฉินชวนมองไปที่ใครก็มักจะเป็นช่วงที่อีกฝ่ายเกิดช่องโหว่ในท่าทางของตนเอง

นี่ทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมากพร้อมกับความรู้สึกพ่ายแพ้ เพราะเฉินชวนเป็นนักศึกษาที่พวกเขาไม่เคยพบมาก่อน มีโอกาสสูงที่จะเป็นเด็กใหม่

แต่พวกเขาเองพยายามฝึกซ้อมอย่างหนักมาตลอดโดยหวังว่าวันหนึ่งจะสามารถไล่ตามนักศึกษาระดับเอให้ทัน

ทว่าตอนนี้กลับพบว่าเพียงแค่นักศึกษาใหม่คนเดียวก็สามารถทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนมีหนามตำอยู่ที่หลัง นี่เป็นเรื่องที่ทำให้พวกเขาหนักใจไม่น้อย

พวกเขาไม่มีอะไรจะพูดจึงได้แต่กัดฟันแล้วตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนต่อไป

หลังจากออกจากอาคารเวทีประลอง เฉินชวนไปที่ทะเลสาบชุนชิว เขาวิ่งจ็อกกิ้งรอบทะเลสาบสองสามรอบแล้วเข้าไปที่ "ห้องฝึกเดี่ยว" ของมหาวิทยาลัย เขาฝึกซ้อมจนถึงช่วงเย็นจากนั้นจึงไปกินข้าวที่โรงอาหาร และเมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดก็กลับไปที่หอพัก

แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าหอพักกำลังจะหยิบกุญแจออกมาก็มีเสียงเรียกจากระยะไกล

"เฮ้เพื่อน รอเดี๋ยว""

เฉินชวนหันไปมองเห็นนักศึกษาร่างเล็กคนหนึ่งถือกระดาษแผ่นหนึ่งวิ่งตรงมาหา

เขาหยุดมือแล้วถามว่า

"มีอะไรเหรอ?"

นักศึกษาคนนั้นยื่นมือออกมา

"สวัสดี นายเป็นนักศึกษาจากห้องพักหมายเลขสี่ใช่ไหม? ฉันมาจากห้องสาม ฉันชื่อ เฟิงเสี่ยวฉี"

เฉินชวนจับมือเขา

"เฟิงเสี่ยวฉี ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อเฉินชวน"

เฟิงเสี่ยวฉีพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น

"เฉินชวน คือแบบนี้" เขาชูเอกสารในมือ

"หอพักของพวกเราต้องเลือกหัวหน้ากลุ่มเพื่อให้มั่นใจว่าการสื่อสารผ่านกล่องรับส่งภายในไม่ติดขัด หัวหน้ากลุ่มจะเป็นคนดูแลแจ้งข่าวสารจากโรงเรียนและหอพักรวมถึงช่วยเหลือเพื่อนร่วมกลุ่มเวลามีปัญหา ฉันอาสาเป็นหัวหน้ากลุ่มไม่รู้ว่านายมีข้อโต้แย้งอะไรไหม?"

เฉินชวนเข้าใจทันทีว่านี่เป็นงานวิ่งเต้นประสานงานเล็กๆอาจมีอำนาจอยู่บ้าง แต่เขาไม่ได้สนใจนัก

"ไม่มีปัญหา" เขาตอบ

"เยี่ยมเลย! ขอบใจมากนะ!" เฟิงเสี่ยวฉียิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะไปเคาะประตูห้องพักหมายเลขสอง

ประตูเปิดออกและมีเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินออกมา

เฉินชวนเดินไปแนะนำตัวกับเขาด้วย แต่เด็กหนุ่มคนนั้นไม่ใช่คนพูดมาก

"สวัสดี นายชื่ออะไร?"

"...หลัวไคหยวน"

"คือว่า นายโอเคไหมถ้าให้เฟิงเสี่ยวฉีเป็นหัวหน้ากลุ่ม?"

"...โอเค"

ส่วนห้องพักหมายเลขหนึ่งไม่มีคนอยู่ เฟิงเสี่ยวฉีบอกว่าเขามาถึงที่นี่ก่อนห้าวันแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยเห็นใครเข้ามาพัก แม้ว่าห้องนั้นจะถูกจองไว้แล้ว

ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่เสียงลิฟต์ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เนิบนาบ

ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดทางการแบบตะวันตก สวมแว่นตา ใบหน้าดูใจดี เขาเดินเข้ามาหาพวกเขาและส่งยิ้มให้เฉินชวน

"เฉินชวน เราพบกันอีกครั้งแล้วนะ"

เฉินชวนจำได้ทันที เขาคือรุ่นพี่ที่เคยต้อนรับเขาในการสอบรอบสุดท้ายและเป็นคนแนะนำ "สมาคมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน"

เขาถามขึ้นว่า

"รุ่นพี่มาหาผม มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

ชายหนุ่มใส่แว่นล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสูดลมหายใจแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ได้รับคำขอให้มาคุยกับนายเป็นการส่วนตัว"

(จบบท)