บทที่ 25 การเผชิญหน้า

หลังจากได้รับข้อมูลจากมหาวิทยาลัยอู่ยี่ เฉินชวนก็เดินทางตรงไปยัง บ้านแห่งนักสู้ เมื่อไปถึงเขาพบกับอวี๋กังและเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟัง

อวี๋กังถามว่า

“หมายความว่านายปฏิเสธทุนสนับสนุนสินะ?”

เฉินชวนตอบอย่างตรงไปตรงมา

“ใช่ครับคุณอวี๋ ผมไม่อยากให้ตัวเองต้องถูกควบคุมโดยสมาคมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”

อวี๋กังพยักหน้า

“ก็ดีที่นายตัดสินใจได้เอง เอาข้อมูลนักศึกษาที่นายได้รับมาให้ฉันดูหน่อย”

เฉินชวนหยิบเอกสารจากกระเป๋าสะพายแล้วยื่นให้อวี๋กังรับไปเปิดดูทีละแผ่นก่อนกล่าวว่า

“ข้อมูลที่มีไม่ได้ถือว่าน้อยแต่ก็คลุมเครือมาก มันยากที่จะวางแผนการซ้อมที่เฉพาะเจาะจงจากข้อมูลพวกนี้”

เฉินชวนพยักหน้า ข้อมูลในเอกสารมีเพียงชื่อ อายุ ส่วนสูง น้ำหนัก และความถนัดของนักศึกษารุ่นพี่เท่านั้น ไม่มีรายละเอียดเชิงลึกที่สามารถนำไปใช้วิเคราะห์ได้มากนัก

อวี๋กังกล่าวต่อ

“พอนายปฏิเสธทุนสนับสนุนนั่นหมายความว่านายจะไม่มีข้อได้เปรียบด้านข้อมูลเลย ที่เหลือก็มีแค่ฝีมือของนายเองล้วนๆที่ต้องเผชิญหน้ากับพวกนั้นโดยตรง”

เฉินชวนยิ้มบางๆ

“ผมจะลองดูสักตั้ง”

ความจริงแล้วหลังจากที่เขาเรียนรู้ วิชาหมัดสะท้านจิต มาได้ เขาก็มั่นใจว่าตัวเองสามารถต่อกรกับนักศึกษารุ่นพี่ที่เชี่ยวชาญพลังแฝงได้แล้ว ก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้าง แต่ไม่รู้เพราะอะไรหลังจากการต่อสู้บนถนนเมื่อวานแม้จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ความรู้สึกที่เคยมองนักศึกษารุ่นพี่เป็นเหมือนยอดเขาสูงที่อยู่ไกลเกินเอื้อมกลับหายไปอย่างสิ้นเชิง

อวี๋กังดูเหมือนจะสังเกตเห็นถึงสภาพจิตใจของเขาจึงถามด้วยเสียงทุ้ม

“ไอ้หนู เมื่อวานหลังจากกลับไปแล้วนายไปเจอใครมาหรือเปล่า?”

เฉินชวนประหลาดใจกับความเฉียบแหลมของอวี๋กังแต่เขาก็ไม่ได้ปิดบังอะไร

“เมื่อวานผมถูกโจมตีโดยพวกที่น่าจะเป็นคนของแก๊งค์ใต้ดิน”

อวี๋กังพินิจมองเขาแล้วกล่าว

“งั้นก็แปลว่านายผ่านประสบการณ์การต่อสู้ของจริงมาบ้างแล้ว นั่นก็ไม่เลวนะ”

เขาไม่ได้ซักไซ้รายละเอียดเพิ่มเติม เพราะเหตุการณ์ทำนองนี้เป็นเรื่องธรรมดาในฝั่งตะวันตกของเมืองที่นี่ ผู้คนต้องรับมือกับกลุ่มอิทธิพลมืดเป็นเรื่องปกติ ยิ่งไปกว่านั้นเฉินชวนเป็นหลานชายของเหนียนฟู่ลี่ เรื่องพวกนี้เขาไม่จำเป็นต้องถามให้มากความ

“กลับมาที่เรื่องการสอบสัมภาษณ์รอบสุดท้ายกันต่อ” อวี๋กังกล่าว

“การมีข้อมูลก็เป็นแนวทางการสู้แบบหนึ่ง แต่ถ้าไม่มีข้อมูลก็ต้องใช้วิธีอื่น ฉันแนะนำว่าเดือนนี้นายควรเพิ่มประสบการณ์จริงให้มากขึ้น เจอกับคู่ต่อสู้ที่มีสไตล์การต่อสู้ที่หลากหลาย ตอนนี้ลู่เคอไม่เพียงพอจะเป็นคู่ซ้อมให้นายแล้ว”

“นายสามารถไปท้าประลองกับโรงฝึกมวยบางแห่งโดยใช้ข้ออ้างว่าต้องการแลกเปลี่ยนความรู้ พวกนักสู้ที่ดีส่วนใหญ่จะไม่ปฏิเสธคู่ซ้อมที่แข็งแกร่ง แต่นายก็ต้องเลือกสถานที่ให้ดี โรงฝึกบางแห่งไม่คิดแบบนั้น ถ้านายไม่มีเส้นสายพวกนั้นอาจหาทางเล่นงานให้พิการเลยก็ได้”

ที่จริงแล้วยังมีอีกทางเลือกหนึ่งนั่นคือเข้าไปสู้ในสนามมวยใต้ดินที่เปิดโดยสองแก๊งใหญ่ ซึ่งที่นั่นเขาจะได้พบกับคู่ต่อสู้ที่หลากหลายที่สุด แต่เพราะเฉินชวนเป็นหลานของเหนียนฟู่ลี่ อวี๋กังจึงเลือกที่จะไม่พูดถึงมัน

เฉินชวนพยักหน้ารับ ขณะที่พิจารณาทางเลือกของตัวเองโรงฝึกมวยแห่งหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความคิด สำนักหมัดเหล็ก สถานที่ที่เขาเคยไปเมื่อครั้งก่อนบรรยากาศที่นั่นไม่ได้แย่และยังอยู่ใกล้ที่นี่พอดีบางทีนั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี

หลังจากซ้อมพื้นฐานตามปกติ เฉินชวนก็ออกจาก บ้านแห่งนักสู้ แต่หัววันและออกวิ่งตรงไปยังสำนักหมัดเหล็กที่ตั้งอยู่ในเขตซีเกิง

เวลานี้ยังค่อนข้างเร็ว ป้ายไฟด้านนอกของสำนักยังไม่ได้เปิด และภายในมีนักเรียนฝึกซ้อมอยู่เพียงไม่กี่คน ส่วนใหญ่เป็นนักสู้หลักของสำนักนี้

เสี่ยวเหลียงกำลังฝึกซ้อมการออกหมัดโดยใช้สายยืดออกกำลัง เมื่อเห็นเฉินชวนเดินเข้ามาเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะจำขึ้นมาได้ว่าครั้งก่อน โค้ชกู่ เคยบอกเขาว่าหากชายหนุ่มคนนี้กลับมาให้แจ้งให้เขารู้

แต่พอเห็นเฉินชวนอีกครั้งเสี่ยวเหลียงก็รู้สึกลังเลขึ้นมาเล็กน้อย เขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองจำผิดคนหรือเปล่า เพราะแม้รูปลักษณ์ของเฉินชวนจะดูดี แต่เขากลับไม่มีรังสีของนักสู้ที่ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชนเลย

เฉินชวนเดินตรงเข้าไปทักทายพลางยิ้ม

"พี่ชาย ไม่ได้มาซะนานเลย วันนี้เริ่มฝึกกันเลยได้ไหม?"

"เอ่อ…ได้ยินว่าที่นี่สามารถท้าประลองกับนักสู้ได้ใช่ไหม? วันนี้พอจะมีโอกาสไหม?"

เสี่ยวเหลียงรู้สึกตกใจขึ้นมาเล็กน้อย เขามองเฉินชวนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยความลังเล

"งั้น…จะรบกวนรอสักครู่ได้ไหม?โค้ชของเราพึ่งออกไปข้างนอก…"

ขณะที่กำลังพูดอยู่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

“จะไปหาถึงโค้ชทำไมล่ะ? ให้ฉันลองเองก็พอ”

ชายร่างกำยำลุกขึ้นจากเบาะฝึกซ้อมแล้วเดินเข้ามาใกล้

เขาดูจะอายุราว 26-27 ปี ใบหน้าแข็งกระด้างเต็มไปด้วยร่องรอบการต่อสู้ หน่วยก้านบึกบึนทั่วทั้งร่างคอของเขามีผ้าขนหนูสีขาวพาดไว้ สายตาจับจ้องเฉินชวนตรงๆขณะเดินเข้ามา

เสี่ยวเหลียงรีบแนะนำ

“นี่คือศิษย์พี่เหยียน หนึ่งในนักสู้มากประสบการณ์ของสำนักเรา”

ศิษย์พี่เหยียนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินชวน ตอนแรกเขาคิดว่าเฉินชวนเป็นแค่พวกมือใหม่ที่เรียนรู้มานิดหน่อยแล้วคิดว่าตัวเองเก่ง พวกที่มักจะมาท้าทายต่างถูกเตะออกจากสำนัก แต่เมื่อมองดูแล้วกลับไม่เห็นความตื่นตระหนกหรือความพยายามฝืนอะไรจากเขาเลย

เขาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก

"น่าสนใจนี่ สนใจสู้กับฉันไหม?"

เฉินชวนไม่ได้เลือกคู่ต่อสู้ เขาก็อยากจะทดสอบความสามารถของนักสู้รุ่นพี่ของสำนักนี้เหมือนกัน

"ได้เลยครับ"

“จะใช้เครื่องป้องกันไหม?”เหยียนถาม

“ไม่จำเป็นครับ”เฉินชวนตอบ

เหยียนหัวเราะร่วน

"กล้าดี! งั้นก็อย่ามาร้องเจ็บทีหลังล่ะ"

เฉินชวนยิ้มบางๆ

"คงไม่ถึงขนาดนั้น"

"ฉันถูกใจนาย! ฉันชอบพวกที่ไม่ปอดแหกแบบนี้" เหยียนยกนิ้วโป้งให้ก่อนจะดึงผ้าขนหนูออกจากคอแล้วเดินไปวอร์มร่างกาย

เฉินชวนถอดเสื้อนอกออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตแขนสั้นก่อนจะเริ่มยืดเส้นยืดสาย

ท่าการวอร์มอัปของเขาทำตามที่อวี๋กังสอน ซึ่งอันที่จริงก็ไม่ใช่เทคนิคเฉพาะของมหาวิทยาลัยอู่ยี่ คู่มือฝึกพวกนี้ถูกเผยแพร่ออกไปนานนับสิบปีแล้วถูกนำไปใช้โดยคนมากมาย ดังนั้นคนที่มองเขาอยู่จึงมองไม่ออกว่าเขาฝึกสำนักไหน ถ้าจะดูให้ออกก็ต้องรอขึ้นเวทีจริงๆเท่านั้น

เวลานี้ยังไม่ถึงช่วงของการประลองอย่างเป็นทางการ แต่คนทั่วไปก็ชอบดูเรื่องสนุกๆกันทั้งนั้น ปกติแล้วพวกที่ฝึกซ้อมที่นี่ก็มีแค่ไม่กี่คนวนเวียนกันซ้อมไปมา แต่วันนี้มีหน้าใหม่โผล่มาทุกคนจึงตื่นเต้นเป็นพิเศษ

คนที่อยู่รอบๆเริ่มมารวมตัวกัน บรรดาผู้ฝึกซ้อมที่อยู่ในสนามก็ลุกขึ้นมาดูเช่นกัน บางคนถึงกับไปหาซื้อแตงโมมาผ่าเป็นชิ้นแจกจ่ายให้ทุกคนได้กินพลางดูการประลอง

มีคนเริ่มโห่ร้องขึ้นมา

“เฮ้! ศิษย์พี่เหยียนอย่าอัดเด็กใหม่หนักเกินไปล่ะ เดี๋ยวเขาตกใจกลัว!”

“จริงว่ะ อย่าทำเหมือนครั้งที่แล้วนะ คนก่อนหน้านั้นฉี่ราดไปเลย!”

“เฮ้ กำลังกินแตงโมอยู่เว้ย! อย่าพูดเรื่องน่าขยะแขยงสิ ไปไกลๆไป!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากฝูงชนบรรยากาศเริ่มครึกครื้นขึ้นเรื่อยๆ

เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วสนามฝึก ทุกคนที่เหน็ดเหนื่อยจากการฝึกซ้อมต่างสนุกไปกับความบันเทิงที่หายากนี้

ศิษย์พี่เหยียนแค่นเสียงพลางพูดว่า

"หมอนั่นไม่มีโอกาสหรอก"

เมื่อทั้งสองฝ่ายวอร์มอัปเสร็จต่างก็ก้าวขึ้นเวที

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชวนได้ขึ้นไปบนเวที เขารู้สึกได้ว่าพื้นเวทีมีความยืดหยุ่นเล็กน้อยทำให้การควบคุมน้ำหนักตัวรู้สึกไม่มั่นคงเท่าที่ควร

ศิษย์พี่เหยียนสังเกตเห็นสิ่งนี้ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เนื่องจากนี่ไม่ใช่การแข่งขันอย่างเป็นทางการจึงไม่จำเป็นต้องมีกรรมการ การต่อสู้จะดำเนินไปตามที่ทั้งสองฝ่ายเห็นสมควร

เสี่ยวเหลียงนึกขึ้นได้ถึงเหตุการณ์ในวันนั้นกับกระสอบทราย เขารู้สึกกังวลขึ้นมาทันทีจึงตะโกนขึ้นไปบนเวที

"อย่าลงมือหนักเกินไปนะ!"

ศิษย์พี่เหยียนเข้าใจไปว่าประโยคนั้นพูดกับเขา เขาจึงตอบอย่างไม่สบอารมณ์

"ฉันรู้ขีดจำกัดของตัวเองดีน่า"

ในที่สุดมีคนดึงเชือกดัง กริ๊ง! เสียงระฆังบนเวทีก็ดังขึ้น

ทันทีที่ระฆังดัง ศิษย์พี่เหยียนพุ่งเข้าหาเฉินชวน ท่าตั้งการ์ดของเขาคือการวางมือข้างหนึ่งอยู่ข้างหน้าต่ำกว่าอีกข้างเล็กน้อย ในขณะที่ฝ่าเท้าหน้ายกขึ้นลงอย่างต่อเนื่องราวกับพร้อมจะเตะออกไปได้ทุกเมื่อ

เฉินชวนตั้งท่าตาม กระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูง โดยถ่วงน้ำหนักตัวลงต่ำเล็กน้อย รูปแบบดูเหมือนจะธรรมดาใครๆก็สามารถเลียนแบบได้ แต่เมื่อเขาตั้งท่าเสร็จร่างกายกลับให้ความรู้สึกหนักแน่นมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก

แม้คนทั่วไปอาจไม่เห็นความแตกต่าง แต่บรรดานักสู้ที่มีประสบการณ์สามารถสัมผัสได้ถึงความผิดแปลกในทันที บรรยากาศรอบข้างเงียบลงจากเสียงหัวเราะและล้อเล่นก่อนหน้านี้ ทุกคนเริ่มจดจ่อกับการต่อสู้

ศิษย์พี่เหยียนเองก็เลิกประเมินต่ำ เขาเห็นว่าเฉินชวนมีพื้นฐานที่มั่นคงจึงไม่หยุดนิ่งกับที่ เขายกเท้าขึ้นทำท่าหลอกว่าเป็นการเตะแล้วพลิกตัวทำลูกเตะกวาดกลับหลัง

ในเสี้ยววินาทีที่ศิษย์พี่เหยียนเริ่มออกตัว ดวงตาของเฉินชวนสว่างวาบ เขาก้าวพุ่งไปข้างหน้าทันทีใช้ท่าหนึ่งจาก กระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูง ที่เรียกว่า"ฝ่ามือบดสะบั้น "กดฝ่ามือลงที่ช่วงเอวและสะโพกของศิษย์พี่เหยียน

การกวาดเตะของศิษย์พี่เหยียนยังไม่ทันได้ออกแรงเต็มที่ ร่างของเขาก็ถูกกดลงกับพื้นกลางอากาศส่งเสียงตุบ! กระแทกลงกับเวที

โดยปกติแล้วเฉินชวนจะไม่เปิดใช้ ตัวตนที่สอง เป็นเวลานาน ยกเว้นในกรณีที่เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งหรือสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด วิธีของเขาคือเปิดใช้งานเพียงเสี้ยววินาทีในช่วงที่ออกหมัดหรือลงมือทำให้ทั้งซ่อนตัวได้แนบเนียนและสร้างความประหลาดใจให้กับคู่ต่อสู้ อีกทั้งยังช่วยประหยัดเวลาการใช้ตัวตนที่สองได้อีกด้วย

เมื่อเห็นศิษย์พี่เหยียนล้มคว่ำลงกับพื้นผู้ชมรอบเวทีก็ส่งเสียงฮือฮา

มีคนพูดขึ้นมา

“ศิษย์พี่เหยียนประมาทเกินไป นี่แค่เริ่มต้นยังไม่ทันดูว่าคู่ต่อสู้มีพื้นฐานแบบไหนเลยก็เข้าไปลุยแล้ว?”

อีกคนเสริม

“ใช่ ถ้านี่เป็นการแข่งขันจริงๆ การถูกกดลงกับพื้นแบบนี้ก็เหมือนกับจบเกมไปแล้ว”

แต่เอาจริงๆแล้วทุกคนก็พูดไปตามอารมณ์ เพราะสำนักมวยที่เปิดเป็นธุรกิจก็ต้องแสดงฝีมือให้ดูดีไปพร้อมกัน หากขึ้นเวทีแล้วไม่แสดงทักษะอะไรเลยคงไม่ต่างอะไรกับเสียชื่อเสียงของตัวเอง

หลังจากทำสำเร็จเฉินชวนไม่ได้ตามซ้ำ เขาถอยห่างจากคู่ต่อสู้ทันที

นี่เป็นแค่การประลองไม่ใช่การต่อสู้ถึงตาย อีกทั้งยังเป็นการประลองในสำนักของอีกฝ่ายด้วย เขายังต้องการประลองกับโค้ชของที่นี่ ดังนั้นจึงต้องให้เกียรติกันบ้าง

ศิษย์พี่เหยียนพลิกตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งไม่ได้มีท่าทางไม่พอใจ เพราะบนเวทีต่อสู้การโดนอัดเป็นเรื่องปกติ หากควบคุมอารมณ์ไม่ได้ก็ไม่สมควรขึ้นเวทีตั้งแต่แรก

เขารู้ว่าเฉินชวนไม่ได้ลงมือเต็มกำลัง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวขอบคุณ เพราะวิธีตอบแทนที่ดีที่สุดก็คือใช้พลังที่แท้จริงของตนเองและทำให้เฉินชวนล้มลงให้ได้เช่นกัน!

(จบบท)