บทที่ 10 การต่อสู้เชิงรุก

เมื่อเห็นหมัดของลู่เคอพุ่งตรงเข้ามา เฉินชวนตอบสนองโดยอัตโนมัติยกมือทั้งสองขึ้นกดลงเพื่อป้องกัน

แต่หมัดนี้เป็นแค่หมัดหลอก

หมัดอีกข้างที่ซ่อนไว้ของลู่เคอพุ่งตามขึ้นมาติดๆพร้อมกับร่างกายที่พุ่งเข้าประชิด

จังหวะการเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วมาก เฉินชวนถึงแม้จะเอนตัวหลบ แต่ก็ยังโดนหมัดซัดเข้าที่เกราะป้องกันคาง ส่งผลให้เขาถอยหลังไปสองก้าว

ลู่เคอหยุดมือทันทีแสร้งทำเป็นเป็นห่วง

“คุณชายเฉิน ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ผมอาจจะออกแรงมากไปหน่อย”

เฉินชวนมองเขายิ้มบางๆแล้วตอบกลับ

“ไม่เป็นไร”

อวี๋กังกอดอกเงียบๆไม่ได้พูดอะไร

เขามองออกว่าลู่เคอกำลังใช้กลอุบายเล็กๆ แต่เขาไม่คิดจะห้าม เพราะในการต่อสู้จริงไม่มีใครเล่นตามกฎ

สิ่งที่ลู่เคอพยายามทำคือชกให้โดนเฉินชวนก่อน

เหตุผลหนึ่งก็เพราะเขาไม่เคยพอใจเฉินชวนอยู่แล้ว การได้ชกอีกฝ่ายก่อนจึงทำให้เขารู้สึกดี

อีกเหตุผลหนึ่งคือเขาต้องการยั่วยุให้เฉินชวนหัวร้อน

หากเฉินชวนเสียการควบคุมอารมณ์การต่อสู้จะง่ายขึ้นมาก

แต่สิ่งที่ลู่เคอพบเจอคือเฉินชวนไม่ได้โมโหเลย

ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ตกใจหรือถอยหนี เขายังสงบนิ่งเหมือนเดิม

ท่าทางนั้นทำให้ลู่เคอรู้สึกระมัดระวังมากขึ้น

เฉินชวนไม่มีประสบการณ์ต่อสู้มาก่อนจึงทำได้เพียงใช้แนวคิดพื้นฐานที่อวี๋กังเคยสอน

เขาป้องกันการโจมตีของลู่เคอพร้อมกับค่อยๆเคลื่อนเข้าใกล้

ในระหว่างนั้นเขาใช้มือข้างหน้าทดสอบระยะห่างและรบกวนจังหวะของลู่เคอ

เมื่อมั่นใจว่าอยู่ในระยะที่เหมาะสมแล้วเขาก็ออกหมัดตรงไป

แต่ลู่เคอหลบได้อย่างง่ายดาย

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังสวนกลับด้วยหมัดอัปเปอร์คัต!

โชคดีที่เฉินชวนระวังไว้แล้ว เขายกแขนขึ้นตั้งการ์ดทันทีทำให้หมัดนั้นพุ่งชนแขนของเขาแทนที่จะโดนหน้า

ตามปกติลู่เคอควรฉวยโอกาสนี้กดดันต่อเนื่องด้วยการโจมตีเพิ่มเติมเพื่อควบคุมจังหวะการต่อสู้

แต่แทนที่จะทำแบบนั้นเขากลับถอยออกไปทันที

เหมือนกำลังระวังอะไรบางอย่าง

ทำไมลู่เคอถึงไม่กล้าเข้าใกล้?

ตลอดหลายวันที่ฝึกซ้อมด้วยกันมา ลู่เคอเริ่มสังเกตว่าพลังของเฉินชวนไม่คงที่

บางครั้งหมัดของเขาก็ธรรมดา

แต่บางครั้งก็มีกำลังระเบิดที่รุนแรงผิดปกติ

เขายังไม่เข้าใจกลไกเบื้องหลังสิ่งนี้ แต่เขาไม่กล้าเสี่ยงที่จะโดนหมัดเต็มๆ

ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะคอยรักษาระยะห่าง

เมื่อเห็นว่าลู่เคอไม่ยอมเข้าประชิดเฉินชวนจึงพยายามบุกเข้าหา

แต่ลู่เคอมีความคล่องตัวสูง ทุกครั้งที่เฉินชวนจะโจมตีเขาจะขยับหลบไปก่อน

หากเฉินชวนเข้าใกล้มากเกินไป เขาจะเตะสวนกลับเพื่อผลักเฉินชวนออกไป

เขาใช้กลยุทธ์โจมตีขาและใบหน้าเป็นระยะๆเพื่อทำให้เฉินชวนลังเล

ตั้งแต่ช่วงต้นของการต่อสู้ ลู่เคอพยายามควบคุมระยะให้เป็นระยะกลางถึงไกลตลอดเวลา

ทำให้เฉินชวนเอื้อมไปโจมตีไม่ถึง

ในความคิดของลู่เคอนักสู้ที่เพิ่งเริ่มฝึกมักจะไม่มีความอดทนสูง

โดยเฉพาะในการต่อสู้จริงการใช้พลังงานอย่างต่อเนื่องจะทำให้ร่างกายล้าอย่างรวดเร็ว

หากเขาสามารถดึงให้เฉินชวนออกแรงมากเกินไปไม่ต้องถึงกับลงมือหนักๆ แค่ให้เฉินชวนหมดแรงไปเอง

พอถึงรอบต่อไปเฉินชวนก็จะอยู่ในสถานะเสียเปรียบ เขาจะคุมเกมได้อย่างสมบูรณ์

หลังจากพยายามโจมตีหลายครั้ง แต่กลับไม่สามารถโจมตีได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เฉินชวนรู้ว่านี่เป็นเพราะเขายังขาดทักษะและประสบการณ์

ถ้าเป็นไปตามปกติ เขาไม่มีทางชนะ

แต่…เขาอยากชนะ!

ถ้าเป็นการต่อสู้ถึงชีวิตหรือเป็นการสอบซ่อมเข้าเรียนอีกครั้ง เขาย่อมไม่ลังเลที่จะใช้ "ตัวตนที่สอง"อย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้เป็นแค่การต่อสู้แบบปกติ การมุ่งหวังชัยชนะเพียงแค่ในรูปแบบไม่ได้มีความหมายอะไรมากนัก ซ้ำยังทำให้เสียโอกาสในการฝึกฝนไป ดังนั้นเฉินชวนไม่เพียงแต่ต้องชนะ แต่ยังต้องชนะโดยไม่ใช้ "ตัวตนที่สอง" อีกด้วย

ลู่เคอไม่ใช่ไม่มีจุดอ่อน แม้ว่าเขาจะมีการป้องกันที่แน่นหนา แต่ก็ขาดแรงกดดันที่เพียงพอซึ่งทำให้ เฉินชวน มีโอกาสคิดหาวิธีรับมือ หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่งเขาก็พบจุดที่อาจใช้เพื่อทำลายเกมของลู่เคอได้

ลู่เคอมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง ทุกครั้งที่เขาโจมตี หากเป็นพื้นที่โล่งกลางสนามเขาจะเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว แต่หากเข้าใกล้กำแพงหรือเสาเขามักจะใช้เท้าเตะส่งตรงไปข้างหน้าเพื่อผลักคู่ต่อสู้ออกไป

ถ้าเป็นแบบนี้ บางทีเขาอาจจะลองทำอะไรบางอย่างได้...

เฉินชวนไม่ได้รีบร้อนและก็ไม่ได้แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจของตัวเองอย่างโจ่งแจ้ง เขาอดทนรอโอกาสอย่างใจเย็น

การไล่ต้อนและป้องกันของทั้งสองฝ่ายดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเข้าใกล้จุดสิ้นสุดของยกแรก

ขณะที่ลู่เคอหลบหลีกอยู่นั้น เขาก็สังเกตเฉินชวนไปด้วยและพบว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันแตกต่างจากผู้เริ่มต้นทั่วไปโดยสิ้นเชิง

เขาเริ่มเข้าใจแล้ว...

ให้ตายสิ! นี่เป็นเพราะ "เทคนิคการหายใจ" !

การทำงานอย่างต่อเนื่องของ เทคนิคการหายใจ ทำให้ร่างกายของเฉินชวนพัฒนาขึ้นอย่างมาก แม้ว่าเขาจะผ่านการฝึกหนักมาแล้ว แต่เฉินชวนก็สามารถใช้สิ่งนี้เพื่อไล่ตามเขาทัน และที่สำคัญในไม่ช้าเขาก็จะแซงหน้าไปแน่นอน

เมื่อนึกถึงจุดนี้ ความอิจฉาอันแรงกล้าก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของเขา ซึ่งทำให้เขาสูญเสียความเยือกเย็นไปเล็กน้อย

เฉินชวนสัมผัสได้ทันทีว่าสภาพจิตใจของลู่เคอเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะไม่รู้เหตุผลแน่ชัด แต่เขาก็รู้ว่านี่คือโอกาสที่เขารอคอย!

เขาจับตาดูสภาพแวดล้อมรอบตัวและเมื่อลู่เคอเข้าใกล้กำแพงอีกครั้ง เขาก็ฉวยโอกาสพุ่งเข้าประชิดตัวพร้อมกับใช้ เทคนิคการหายใจ ช่วยควบคุมกล้ามเนื้อหน้าท้องให้เตรียมพร้อม จากนั้นเขาก็ลดมือลงต่ำในจังหวะที่แม่นยำ!

และก็เป็นไปตามคาด!

ลู่เคอเหยียดขาออกเตะไปข้างหน้าอย่างที่เคยทำ แต่ครั้งนี้มันกลับเหมือนกับว่าเขากำลัง "ส่ง" ขาของตัวเองมาให้เฉินชวน

เฉินชวนคว้ามันไว้ได้ทันที!

เพราะเขาเตรียมพร้อมไว้แล้ว แม้ว่าเท้าของลู่เคอจะกระแทกเข้าที่หน้าท้องของเขา แต่มันไม่ได้สร้างความเสียหายมากนัก เขาใช้แรงผลักนั้นถอยหลังออกไปเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็จับข้อเท้าของลู่เคอไว้แน่นแล้วออกแรงดึงเพื่อทำให้คู่ต่อสู้เสียสมดุล!

ลู่เคอตกใจที่ขาของตัวเองถูกจับได้ แต่ด้วยประสบการณ์ที่มากพอเขาไม่ตื่นตระหนก เขาเหวี่ยงหมัดพุ่งตรงไปที่หน้าของเฉินชวนในทันที!

เฉินชวนตั้งใจจะทำให้ลู่เคอเสียสมดุลก่อนแล้วค่อยโจมตี แต่ในการต่อสู้จริงไม่มีทางให้ทำทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาจึงช้ากว่าจังหวะไปเสี้ยววินาทีและหมัดของลู่เคอก็พุ่งเข้ามาก่อน!

เขารีบก้มศีรษะลง หมัดนั้นจึงกระแทกเข้าที่ อุปกรณ์ป้องกันศีรษะของเขาแทน แม้ว่าศีรษะจะสั่นสะเทือนเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายจริงจัง

ตอนนี้เขาเลิกพยายามโจมตีโดยตรงและหันมาใช้กลยุทธ์แทน!

เขาหนีบขาของลู่เคอไว้แน่น พร้อมกับเหยียดขาตัวเองออกไปขัดขาของอีกฝ่าย เป้าหมายของเขาชัดเจน...ตราบใดที่เขาสามารถทำให้ลู่เคอล้มลงได้เขาก็จะเป็นฝ่ายชนะ!

แต่เขาก็พบอย่างรวดเร็วว่าในการฝึกซ้อม ท่าจับล็อคนี้สามารถใช้ได้ง่าย แต่เมื่ออยู่ในสถานการณ์จริง แรงฉุดกระชากระหว่างร่างกายของทั้งสองทำให้การเคลื่อนไหวติดขัดมากขึ้น เมื่อเขายื่นเท้าออกไประยะห่างยังไม่พอที่จะเกี่ยวส้นเท้าของลู่เคอได้อย่างเต็มที่ ปลายเท้าของเขาเพียงแค่สัมผัสขอบรองเท้าของอีกฝ่ายเท่านั้น

ถึงอย่างนั้นลู่เคอก็ยังตกใจและสะดุ้งถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ขาข้างหนึ่งกระโดดไปด้านหลังเพื่อหลบหลีก

ทว่าการกระโดดหนีครั้งนี้ทำให้เขาหยุดเคลื่อนไหวไปเสี้ยววินาที!

เฉินชวนรู้สึกได้ถึงแรงต่อต้านที่ลดลงทันทีโดยไม่ต้องคิด เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างฉับพลันและใช้ "ท่าฝ่ามือรอง " จาก "กระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูง" !

นี่เป็นกระบวนท่าที่โจมตีจากด้านล่างขึ้นด้านบน โดยใช้ส้นฝ่ามือตีทะลุช่องว่างระหว่างแขนของลู่เคอก่อนจะกระแทกเข้าที่ปลายคางของเขา!

แรงกระแทกทำให้ศีรษะของลู่เคอเงยไปด้านหลังทันที แม้ว่าเขาจะสวมอุปกรณ์ป้องกันคางอยู่ แต่ก็ยังรู้สึกมึนงงจนทรงตัวไม่อยู่ ร่างกายเซไปด้านหลัง

“หยุด!”

เสียงของอวี๋กังดังขึ้นพอดี

เฉินชวนได้ยินเสียงสั่งก็รีบหยุดมือทันที ในขณะที่ ลู่เคอถอยหลังออกไปเขาส่ายศีรษะสองสามครั้งก่อนจะใช้มือพยุงตัวเองกับเสาอยู่พักหนึ่งจึงค่อยฟื้นตัวกลับมาได้

อวี๋กังรอจนลู่เคอตั้งตัวได้ก่อนจะเรียกทั้งสองกลับมา

เขามองไปที่ลู่เคอก่อนและกล่าวว่า

"เทคนิคและประสบการณ์ของนายเหนือกว่าเฉินชวนก็จริง แต่พอเปิดเกมได้เปรียบ นายกลับคิดว่าตัวเองมีชัยแล้ว จากนั้นก็กลัวจะโดนชกคืนจนพยายามแต่จะหลบ หวังให้เฉินชวนหมดแรงเสียเอง"

"เรื่องแนวคิดของนายว่าถูกหรือผิดฉนยังไม่พูดถึง แต่ปัญหาคือการเคลื่อนไหวของนายซ้ำไปซ้ำมา ไม่มีการหลอกและพลิกแพลง นี่จึงเป็นเหตุผลที่ฉันไม่แปลกใจเลยว่านายโดนจับจุดอ่อนได้"

"ยังดีที่เฉินชวนยังไม่รู้วิธีใช้ ‘กระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูงสุด’ และยังสวมนวมอยู่ ลองคิดดูสิว่าถ้าเขารู้ล่ะ ผลจะเป็นยังไง?"

ใบหน้าของลู่เคอเปลี่ยนสีทันที

ใน "กระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูง"หลังจากใช้ "ฝ่ามือรอง" แล้ว กระบวนท่าที่ตามมาต่อเนื่องมักจะเป็น "ท่าฝ่ามือแหวกม่าน" ซึ่งเป็นท่าที่โหดเหี้ยมอย่างมาก หากโดนเข้าไปเต็มๆนิ้วทั้งห้าจะฉีกใบหน้าของศัตรูออก หรือไม่ก็อาจถึงขั้นทำลายกระดูกลำคอเลยทีเดียว! แม้ว่าอวี๋กังจะยังไม่ได้สอนกระบวนท่านี้ให้เขา แต่ลู่เคอก็รู้ดีว่ามันอันตรายขนาดไหน

จากนั้นอวี๋กังก็หันไปทางเฉินชวนและกล่าวว่า

"เฉินชวน ตอนที่พวกนายคารวะกันก่อนเริ่มต่อสู้ จากตำแหน่งที่ยืนกันอยู่ไม่มีทางที่หมัดแรกของลู่เคอจะชกโดนนายได้เลย แต่กลับกันนายกลับตั้งการ์ดป้องกันโดยไม่จำเป็น ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้นายเสียเปรียบตั้งแต่ต้น"

"นี่เป็นเพราะนายยังมีประสบการณ์น้อยเกินไปและยังประเมินสภาพแวดล้อมในสนามไม่ละเอียดพอ นายต้องจดจำสิ่งนี้ไว้ และต้องเรียนรู้ที่จะประเมินระยะห่างของคู่ต่อสู้ให้แม่นยำกว่านี้"

เฉินชวนพยักหน้ารับฟังคำแนะนำด้วยความจริงใจ

อวี๋กังกล่าวต่อ

"แต่ฉันก็ต้องชมเชยนายด้วย แม้ว่านายจะเสียเปรียบตั้งแต่ต้น แต่นายก็ไม่เคยละความพยายามและยังคงค้นหาโอกาสอย่างไม่ลดละ นี่เป็นสิ่งที่ดี"

"ที่สำคัญที่สุด นายชนะ"

"ดังนั้น ยกนี้ฉันให้คะแนนนายสองแต้ม"

(จบบท)