บทที่ 9 กระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูง

เฉินชวนได้ยินคำเรียกของอวี๋กังก็เดินมายืนกลางลานฝึกซ้อมตั้งท่ายืนตรงหน้าคู่ต่อสู้

ลู่เคอที่กำลังฝึกซ้อมของตัวเองอยู่ก็ชะลอจังหวะลงหันมามองเหตุการณ์ด้วยความสนใจ

อวี๋กังยืนนิ่งสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้เร่งเร้าด้วยคำพูดใดๆ แต่เฉินชวนกลับรู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น มันเหมือนเป็นการส่งสัญญาณเตือนให้เขาต้องรีบออกหมัด

เขาเผลอใช้งานเทคนิคหายใจโดยไม่รู้ตัว กำหมัดแน่นก่อนจะปล่อยหมัดตรงไปยังอกของอวี๋กัง

ปัง!

เขารู้สึกเหมือนชกเข้าไปบนยางรถที่หนาแน่น มีแรงสะท้อนกลับส่งมายังตัวทำให้เขาถอยหลังไปสองสามก้าว

อวี๋กังให้คำวิจารณ์แบบไม่ไว้หน้า

“ท่าชกของนายเหมือนคนที่ไม่เคยฝึกเลย พลังไม่พอ ความเร็วช้าเหมือนหอยทาก แค่เด็กฝึกซ้อมมาเดือนเดียวก็ล้มได้นายสบายๆ”

“แบบนี้ไม่มีทางสอบเข้ามหาวิทยาลัยอู่ยี่ได้ ต่อให้มีเส้นสายก็ช่วยไม่ได้”

ลู่เคอที่นั่งอยู่ข้างๆยิ้มออกมาเล็กน้อย

อวี๋กังมองสีหน้าที่สงบนิ่งของเฉินชวนแล้วพูดต่อ

“แต่ดูจากท่าทางของนายคงยังไม่ทุ่มสุดตัวใช่ไหม? ใช้พลังเต็มที่ซะ ฉันจะได้ประเมินระดับของนายถูก”

เฉินชวนรู้ดีว่าระหว่างการฝึกมันเป็นไปไม่ได้ที่จะปิดบังพลังของ ตัวตนที่สอง ได้ตลอด

ดังนั้นครั้งนี้เขาจะไม่ออมมืออีกต่อไป

เขาสูดลมหายใจลึกกลับไปยืนที่เดิม จากนั้นเปล่งเสียงต่ำ แล้วชกออกไปอีกครั้ง!

ทันทีที่หมัดออกจากมือ ตัวตนที่สอง ก็ซ้อนทับกับร่างกายของเขาในชั่วพริบตา

ปัง!

แรงสะท้อนกลับเกิดขึ้นอีกครั้งทำให้เขาถอยหลังหลายก้าวเหมือนเดิม

แต่ครั้งนี้ทุกคนสัมผัสได้ชัดเจนว่าแรงหมัดของเขาหนักขึ้นมาก!

ลู่เคอที่ดูอยู่ข้างๆเผลอนั่งตัวตรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

อวี๋กังยังคงยืนนิ่งเช่นเดิม

เพียงแต่ในดวงตามีประกายแปลกใจแวบขึ้นมา เขาคิดในใจ พรสวรรค์งั้นเหรอ…

จากนั้นกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ

“ครั้งนี้ดูมีอะไรขึ้นมาบ้าง ถ้านายสามารถแก้ไขการใช้พลังและปรับจังหวะหายใจให้ดีขึ้น พลังหมัดจะเพิ่มขึ้นอีกมาก”

เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ

“ระบบศิลปะการต่อสู้ปัจจุบัน แบ่งออกเป็น ยุคเก่ากับยุคใหม่

“ปัจจุบันมหาวิทยาลัยใช้ระบบยุคใหม่เป็นหลัก มีพื้นฐานจากศิลปะการต่อสู้มือเปล่า การจับทุ่ม และเทคนิคล็อกตัว

“การฝึกของยุคใหม่ มีแบบแผนชัดเจนและใช้งานได้จริง เป็นแนวทางที่ใช้กันแพร่หลายและเป็นหลักสูตรหลักของมหาวิทยาลัยอู่ยี่ ดังนั้นเราจะเริ่มจากศิลปะการต่อสู้ยุคใหม่”

เฉินชวนเพิ่งเคยได้ยินคำว่า “ยุคเก่า” และ “ยุคใหม่” เป็นครั้งแรก

เขาจึงถามด้วยความอยากรู้

“คุณอวี๋ เรากำลังฝึกตามแนวทางยุคใหม่ใช่ไหม? แล้วศิลปะการต่อสู้ยุคเก่าล่ะ เป็นแบบไหน?”

อวี๋กังตอบ

“ยุคเก่ามีหลายแขนงและหลากหลายแนวทาง แต่โดยทั่วไปแล้วมุ่งเน้นการใช้อาวุธเป็นหลัก ศิลปะการต่อสู้มือเปล่าเป็นเพียงเทคนิคเสริม

“ในอดีตศิลปะการต่อสู้เป็นเรื่องของการเอาชีวิตรอดและใช้ในการต่อสู้เป็นตาย

“ลองคิดดูว่าถ้านายต้องสู้กับคนอื่นหรือออกล่าสัตว์ป่า นายมีอาวุธในมือนายจะเลือกใช้หมัดไหม?”

เฉินชวนตอบทันที

“แน่นอนว่าไม่”

อวี๋กังพยักหน้า

“เพราะแบบนั้นศิลปะการต่อสู้ยุคเก่าจึงพัฒนาไปในแนวทางที่ชัดเจน

“เทคนิคมือเปล่าหลายอย่างมีไว้เพื่อสนับสนุนการใช้อาวุธ เมื่อแยกมาฝึกแบบมือเปล่าล้วนมันจึงมีท่าที่ดูเกินความจำเป็น และอาจเสียเปรียบในการต่อสู้กับศิลปะยุคใหม่

“แน่นอนศิลปะการต่อสู้ยุคใหม่ไม่ได้ละทิ้งการใช้อาวุธ

“เพียงแต่มันแยกออกจากกันอย่างชัดเจน ต่างจากยุคเก่าที่ใช้หมัดและอาวุธควบคู่กันไป”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ

“แต่เอาเถอะ นี่ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องสนใจตอนนี้”

“กลับมาที่เรื่องหลักก่อน ฉันจะสอนพื้นฐานศิลปะการต่อสู้ให้กับนาย”

“คนทั่วไปเรียกมันว่ากระบวนท่ามือเปล่าขั้นต้นหรือกระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูง”

“ความแตกต่างของสองแขนงนี้คือแนวคิดเรื่องการโจมตีและป้องกัน”

“นอกจากนี้ยังมีกระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูงสุด ซึ่งเป็นแขนงที่เก็บไว้เฉพาะนักเรียนที่ได้รับประกาศนียบัตรจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เท่านั้น”

“แต่สิ่งที่ฉันจะสอนนายในวันนี้ คือ กระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูง”

“ตั้งใจดูให้ดี”

อวี๋กังเดินไปด้านข้างก่อนจะตั้งท่าพื้นฐาน

เท้าของเขาแยกออกโดยวางขาข้างหนึ่งไว้ด้านหน้า อีกข้างหนึ่งอยู่ด้านหลัง ร่างกายโน้มลงเล็กน้อย น้ำหนักเน้นไปที่ขาหลัง มือหนึ่งยื่นไปข้างหน้า อีกมือหนึ่งวางป้องกันหน้าท้อง

เขากล่าวว่า

“ท่านี้ไม่ใช่ท่าตายตัว รูปแบบของมันขึ้นอยู่กับคู่ต่อสู้และกลยุทธ์ที่นายใช้

“ถ้าเจอศัตรูที่ถนัดการจับทุ่มและล็อกตัว นายควรลดจุดศูนย์ถ่วงลงให้ต่ำ ถ้าเจอศัตรูที่ว่องไว ควรยกจุดศูนย์ถ่วงขึ้นเพื่อเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่

“นอกจากนี้มือที่ตั้งท่าหมัดยังสามารถปรับเปลี่ยนเป็นการโจมตีด้วยฝ่ามือได้ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์และระดับความเชี่ยวชาญของนาย”

เมื่อพูดจบเขายืดตัวตรงและสั่งว่า

“ลองตั้งท่าดู”

เฉินชวนเดินไปที่กลางลานฝึกแล้วตั้งท่าเลียนแบบตามที่อวี๋กังทำ

อวี๋กังเดินเข้าไปใกล้และปรับท่าของเขา

“อย่าเกร็งเกินไป”

“อย่าเงยหน้ามากนัก เก็บคางลง”

“มือทั้งสองข้างต้องอยู่ในตำแหน่งที่สามารถป้องกันตัวเองได้”

ภายใต้คำแนะนำของอวี๋กังไม่นานนัก เฉินชวนก็สามารถตั้งท่าได้ใกล้เคียงกับต้นแบบมากขึ้น

จากนั้นอวี๋กังก็สอนวิธีการกำหมัดและตั้งฝ่ามือ การออกหมัดและเตะอย่างถูกต้อง รวมถึงพื้นฐานการเคลื่อนที่ทั้งการรุกและการถอย

เนื่องจากทักษะที่สอนในวันแรกยังไม่มาก หลังจากฝึกทั้งช่วงเช้า แม้ว่าจะยังเรียกว่าชำนาญไม่ได้ แต่เฉินชวนก็สามารถจำทั้งหมดได้

ช่วงบ่าย

นอกจากการฝึกฝนทักษะที่เรียนมาในช่วงเช้าแล้ว การฝึกช่วงบ่ายเน้นไปที่การพัฒนาพื้นฐานทางร่างกาย

ทุกขั้นตอนดำเนินไปภายใต้คำแนะนำที่เข้มงวดของอวี๋กัง

ระหว่างฝึกมีการหยุดพักเป็นช่วงๆเพื่อเติมสารอาหารก่อนจะฝึกต่อไปจนถึงช่วงเย็นประมาณห้าโมงเย็น จากนั้นอวี๋กังก็ให้เฉินชวนวิ่งกลับบ้าน

ในระหว่างกระบวนการฝึกฝน เฉินชวนไม่ลืมที่จะใช้ เทคนิคการหายใจ ซึ่งเป็นหัวใจหลักของการฝึก

นอกจากการใช้เทคนิคนี้ในตอนกลางวัน เขายังใช้ ตัวตนที่สอง เป็นตัวช่วยในการฝึกพื้นฐานหายใจตอนกลางคืนอีกด้วย

เขาฝึกฝนอย่างต่อเนื่องจนกระทั่ง ตัวตนที่สอง อยู่ในสภาพพร่ามัวจนเกือบจะเลือนหายไปจึงค่อยเข้านอน

ช่วงเวลาหลังจากนั้นเขายังคงรักษาตารางฝึกแบบนี้ทุกวัน

ไม่ถึงสิบวันเขาก็สามารถใช้เทคนิคจากกระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูงได้อย่างค่อนข้างชำนาญ

นอกจากนี้เขายังสังเกตเห็นว่า เมื่อคุ้นเคยกับท่วงท่ามากขึ้น ทุกครั้งที่ใช้เทคนิคหายใจร่างกายของเขาจะรับรู้ได้เองว่าท่าทางไหนควรใช้พลังแบบไหน

ถ้าหากการออกหมัดหรือท่าทางผิดพลาดการไหลเวียนของลมหายใจจะไม่ราบรื่น

แต่หากจังหวะลมหายใจเป็นธรรมชาติพลังที่ปล่อยออกมาก็จะสมบูรณ์

นี่ทำให้เขาเข้าใจอย่างแท้จริงว่า ทำไมอวี๋กังถึงบอกว่าเทคนิคการหายใจเป็นหัวใจสำคัญของศิลปะการต่อสู้

เพราะรู้สึกถึงความก้าวหน้าของตัวเองอย่างชัดเจน เขาจึงหมกมุ่นอยู่กับการฝึก

ร่างกายของเขาค่อยๆแข็งแกร่งขึ้นจากการฝึกในตอนกลางวัน

ขณะที่เทคนิคการหายใจช่วย เพิ่มประสิทธิภาพของการฝึกซ้อมทำให้เวลาที่เขาสามารถรักษาสภาวะหายใจได้ยาวนานขึ้น

การฝึกทั้งสองส่วนส่งเสริมซึ่งกันและกันทำให้เขาก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว

นอกจากนี้เขายังค้นพบว่าระยะเวลาที่เขาสามารถใช้ตัวตนที่สองได้นานขึ้นเรื่อยๆ

ซึ่งอาจเป็นผลจากปฏิกิริยาตอบสนองทางบวกที่เกิดขึ้นจากการฝึก

หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกดีใจจากการพัฒนาตัวเองช่วยกระตุ้นให้ ตัวตนที่สอง แข็งแกร่งขึ้น

.....

กลางเดือนมิถุนายน

เฉินชวนไปหาอวี๋กังและพูดว่า

“คุณอวี๋ ช่วงนี้ทุกครั้งที่ผมฝึกเทคนิคหายใจพื้นฐานเสร็จ ร่างกายจะรู้สึกอุ่นขึ้น ไม่แน่ใจว่าเกิดจากอะไร?”

อวี๋กังดูแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเขา

“รู้สึกร้อนขึ้นหลังจากฝึกหายใจ?”

“นายแน่ใจ?”

เฉินชวนพยักหน้า

“แน่ใจครับ ตอนแรกแค่รู้สึกนิดหน่อย แต่ช่วงสองสามวันนี้มันชัดเจนขึ้น”

อวี๋กังขมวดคิ้ว

“เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”

เฉินชวนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ประมาณสี่ถึงห้าวันครับ”

อวี๋กังยกแขนกอดอกหรี่ตาลงเล็กน้อยเข้าสู่ภาวะครุ่นคิด

เฉินชวนเห็นท่าทีของเขาจึงถามด้วยความสงสัย

“คุณอวี๋…หรือว่ามีปัญหาอะไร?”

อวี๋กังตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ไม่มีปัญหา นี่เป็นอาการปกติที่เกิดขึ้นเมื่อลมหายใจเริ่มปรับเข้ากับร่างกายได้ดีขึ้น”

“โดยทั่วไปมันต้องใช้เวลาสักระยะถึงจะเกิดขึ้น แต่ในกรณีของนายกลับเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คาด”

“ดูเหมือนว่านายจะพร้อมเข้าสู่การฝึกขั้นต่อไปแล้ว”

อาการร่างกายอุ่นขึ้นหลังจากฝึกเทคนิคหายใจ เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าร่างกายของผู้ฝึกเริ่ม ปรับตัวเข้ากับจังหวะลมหายใจอย่างสมบูรณ์

โดยเฉพาะในกลุ่มวัยรุ่นที่ร่างกายยังไม่เติบโตเต็มที่ เมื่อเวลาผ่านไปผลลัพธ์จากการฝึกฝนจะยิ่งชัดเจนขึ้น

แต่สำหรับคนทั่วไปอาการนี้มักจะเกิดขึ้นหลังจากฝึกเทคนิคหายใจ หลายสิบวันหรืออาจใช้เวลาครึ่งปีถึงหนึ่งปี บางคนแม้จะฝึกมาทั้งชีวิตก็ยังไม่เคยสัมผัสอาการแบบนี้เลย

แต่เฉินชวนล่ะ? เขาเพิ่งฝึกมาไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ!

อวี๋กังอดคิดในใจไม่ได้ว่า นี่คือพรสวรรค์ที่แท้จริงสินะ…

อวี๋กังเรียกเฉินชวนและลู่เคอมารวมตัวกัน

“เฉินชวน ต่อจากนี้ไปนายจะได้ฝึกซ้อมกับคู่ต่อสู้จริง”

“ลู่เคอ นายจะเป็นคู่ซ้อมของเฉินชวน ช่วงนี้เลื่อนตารางฝึกของนายไปก่อน”

ลู่เคอรู้สึกไม่ค่อยพอใจนักแต่ก็ยังยิ้มตอบ

“ได้ครับ อาจารย์”

จากนั้นเขาหันมาพูดกับเฉินชวน

“คุณชายเฉิน ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ”

เฉินชวนตอบกลับอย่างสุภาพ

“ขอบคุณลู่เคอ”

ตั้งแต่วันนี้การฝึกของเฉินชวนเริ่มมีการฝึกซ้อมแบบสองคน โดยเน้นการโจมตีและป้องกันเป็นหลัก

ลู่เคอเป็นคู่ซ้อมของเขาคอยช่วยให้เฉินชวนคุ้นเคยกับการนำกระบวนท่ามือเปล่าขั้นสูงมาใช้จริง

หลังจากฝึกซ้อมรูปแบบนี้ต่อเนื่องเป็นเวลาเจ็ดวัน อวี๋กังก็ให้ทั้งสองคนเริ่มการต่อสู้จริง

แน่นอนว่าเพื่อป้องกันอาการบาดเจ็บ พวกเขาจึงต้องสวมอุปกรณ์ป้องกันและนวมต่อสู้

แต่ถ้าเป็นการฝึกที่มหาวิทยาลัยอู่ยี่?

ยกเว้นแค่การเรียนรู้เกี่ยวกับอาวุธหรือฝึกซ้อมเบื้องต้น การฝึกต่อสู้จริงจะไม่มีอุปกรณ์ป้องกันเลย

ดังนั้นในภายหลังอวี๋กังมีแผนจะค่อยๆลดการใช้เครื่องป้องกันเพื่อให้พวกเขาคุ้นเคยกับการต่อสู้จริง

“วันนี้เป็นการซ้อมต่อสู้วันแรกของพวกนาย”

“ดังนั้นจะให้แข่งกัน สามรอบ แต่ละรอบจำกัดเวลา สามนาที”

“ระหว่างรอบจะได้พักห้านาที”

“ฉันจะเป็นคนให้คะแนนเอง”

“คนที่ได้คะแนนน้อยกว่าวันนี้ต้องเป็นคนเก็บกวาดสถานที่และดูแลอุปกรณ์ฝึก”

หลังจากพูดจบอวี๋กังก็ถอยออกไป แล้วส่งสัญญาณให้เริ่มได้

เฉินชวนและลู่เคอเดินไปที่กลางสนามยืนประจันหน้ากัน

ทั้งคู่ทำท่าคารวะก่อนต่อสู้ตามหลักการต่อสู้มือเปล่า

แต่ยังไม่ทันที่เฉินชวนจะลดมือลงจนสุด...

ลู่เคอก็พุ่งหมัดออกมาอย่างกะทันหัน!

เป้าหมายของเขา...ตรงไปยังอกของเฉินชวน!

(จบบท)