บทที่ 10 เลือกซื้อของ

“ฮ่าๆ สหายเต๋า อย่าได้มีท่าทีเช่นนั้นเลย ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ ล้อเล่นเฉยๆ”

ผู้บำเพ็ญเพียรผู้นั้นหาได้สนใจสายตาอันดุร้ายของพ่อค้าไม่ เขายังคงร่ายยาวต่อไปตามใจตน

“อา... ยันต์วัชระน้อยนี่ก็ถือว่าดีอยู่หรอก แต่ข้าเองก็ขัดสนเงินทอง... อีกอย่าง ยันต์วัชระหนึ่งแผ่นจะไปต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรระดับรวบรวมลมปราณขั้นห้าได้จริงหรือ...”

“เอาอย่างนี้เป็นอย่างไรสหายเต๋า? ข้าขอซื้อยันต์วัชระน้อยสองแผ่นในราคา 5 หินปราณ ตกลงไหม?”

“ไม่ขาย!”

“งั้นข้าเหมา 4 แผ่น 10 หินปราณเลย! กำไรน้อยแต่ปล่อยของไว อย่างไรเจ้าก็ยังมีกำไรนะ!”

“ก็ได้ๆ! ข้าล่ะรำคาญเจ้าจริงๆ! ขายให้ 4 แผ่น 10 หินปราณก็ได้! เจ้านี่มันตื๊อเก่งเสียจริง!”

ไม่แน่ชัดว่าพ่อค้ารำคาญคนช่างต่อรองผู้นี้ หรือว่าราคาที่เสนอมานั้นแตะระดับขั้นต่ำในใจพอดี เขาจึงพยักหน้าตกลง ขายยันต์วัชระน้อย 4 แผ่นให้ไปในราคา 10 หินปราณ

‘ต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรระดับรวบรวมลมปราณขั้นห้าได้เชียวหรือ?’

จางเสี่ยวไป๋เองก็เริ่มรู้สึกสนใจยันต์วัชระน้อยนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว

เขาจึงก้าวเข้าไปสอบถามทันที

“สหายเต๋า ยันต์วัชระน้อยนี่ใช้แล้วหมดไปเลยหรือไม่?”

พ่อค้าปรายตามองจางเสี่ยวไป๋ เมื่อสัมผัสได้ว่าเขามีตบะอยู่เพียงระดับรวบรวมลมปราณขั้นสาม ใบหน้าก็พลันสว่างไสวขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบตอบกลับไปว่า

“แน่นอนว่าไม่! ยันต์วัชระน้อยของข้ามีค่ายกลยันต์ขนาดเล็กสลักอยู่ภายใน ซึ่งอาศัยพลังจากค่ายกลในการต้านทานความเสียหาย หากมันรับแรงกระแทกจากผู้บำเพ็ญเพียรระดับรวบรวมลมปราณขั้นสามหรือสี่ ตามทฤษฎีแล้วมันสามารถนำกลับมาใช้ซ้ำได้หลายครั้งเลยทีเดียว”

“หึๆ! ใช้ซ้ำได้หลายครั้งรึ? สหายเต๋า ท่านช่างไม่ซื่อสัตย์เอาเสียเลย คิดจะหลอกคนซื่ออย่างนั้นหรือ?”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่มีอีกร่างหนึ่งปรากฏขึ้นข้างหลังจางเสี่ยวไป๋ เอ่ยขัดคอพ่อค้าด้วยน้ำเสียงดูแคลน

เมื่อถูกแฉต่อหน้า พ่อค้าหาได้มีท่าทีขัดเขินไม่ แต่ยังคงอธิบายกับจางเสี่ยวไป๋ต่อไปว่า

“แหะๆ ข้าก็บอกแล้วไงว่าตามทฤษฎี... ในการต่อสู้จริงของผู้บำเพ็ญเพียร ใครเขาจะโจมตีแค่ครั้งเดียวแล้วหยุดกันเล่า? พวกเขาย่อมต้องลงมือต่อเนื่องไม่หยุดยั้งอยู่แล้ว...”

ถึงตอนนี้ จางเสี่ยวไป๋ก็เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ตามทฤษฎีใช้ซ้ำได้หลายครั้ง’ เสียที

ที่แท้ยันต์วัชระน้อยนี้ก็เปรียบเสมือนประตูไม้ คนธรรมดาอาจจะถีบครั้งเดียวไม่พัง แต่ถ้าถีบซ้ำหลายๆ ครั้งมันย่อมต้องแหลกสลาย และหากไปเจอคนที่มีพละกำลังมหาศาล อย่างมากมันก็ต้านทานได้เพียงหนึ่งถีบเท่านั้น

การโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรระดับรวบรวมลมปราณขั้นห้า ก็เปรียบได้กับลูกถีบมหาประลัยนั่นเอง

แม้ว่ายันต์วัชระน้อยนี้จะมีข้อเสียอยู่บ้าง แต่จางเสี่ยวไป๋ก็ตัดสินใจว่าจะซื้อติดตัวไว้เพื่อความอุ่นใจ

ของวิเศษสำหรับรักษาชีวิต ยิ่งมีเตรียมพร้อมไว้มากเท่าไหร่ย่อมดีกว่าเสมอ

จางเสี่ยวไป๋เคยเห็นยันต์วัชระในร้านค้าบนถนนสายหลักมาก่อน แต่น่าเสียดายที่ราคานั้นสูงลิบลิ่วจนเขาได้แต่ยืนมองตาปริบๆ

ยันต์วัชระน้อยที่นี่จึงเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก

แม้ประสิทธิภาพจะลดทอนลงไปมาก แต่ราคาก็สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว จางเสี่ยวไป๋จึงเอ่ยออกไปโดยตรง “สหายเต๋า เช่นนั้นข้าขอซื้อ 4 แผ่น ในราคา 10 หินปราณเช่นกัน”

ทว่าผิดคาด พ่อค้ากลับมีท่าทีไม่ยินยอมขึ้นมาเสียอย่างนั้น “สหายเต๋า ยันต์วัชระน้อยของข้าขายแผ่นละ 3 หินปราณ ไม่มีการโกงกัน ที่ขายให้คนเมื่อกี้ 4 แผ่น 10 หินปราณ ก็เพราะข้ารำคาญเขาหรอกนะ ข้อยกเว้นนี้มีให้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เชิญสหายไปดูที่อื่นเถอะ”

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นข้าไปลองดูร้านอื่นก่อนก็แล้วกัน”

จางเสี่ยวไป๋ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาหันหลังทำท่าจะเดินจากไปทันที

แง่หนึ่งคือแผงขายยันต์ไม่ได้มีเพียงเจ้าเดียว เดินสำรวจดูร้านอื่นก่อนก็ไม่เสียหาย หากหาที่ถูกใจกว่าไม่ได้จริงๆ ค่อยเดินย้อนกลับมาซื้อร้านนี้ก็ยังไม่สาย

อีกแง่หนึ่ง จางเสี่ยวไป๋ต้องการลองหยั่งเชิงดูว่าเขาสามารถต่อรองราคาด้วยวิธีนี้ได้หรือไม่

จากท่าทีของพ่อค้าเมื่อครู่ที่ยอมขาย 4 แผ่นในราคา 10 หินปราณ แสดงว่าราคานั้นเขาก็ยังคงได้กำไรอยู่อย่างแน่นอน...

“โอ้ๆ ก็ได้ๆ ถือว่าสร้างวาสนาต่อกัน 10 หินปราณแลกยันต์วัชระน้อย 4 แผ่น! เอ้า เอาไป!”

เมื่อเห็นจางเสี่ยวไป๋จะเดินไปจริงๆ พ่อค้าก็ทนนิ่งเฉยไม่ได้ รีบตะโกนเรียกไว้ทันควัน

จางเสี่ยวไป๋ลอบยิ้มอย่างรู้ทัน ได้ผลจริงๆ ด้วย

“ขาดทุนย่อยยับ ขาดทุนจริงๆ สหายเต๋า โปรดอย่าไปบอกใครเชียวล่ะ”

“ขายยันต์วัชระน้อย 4 แผ่น 10 หินปราณ วันนี้ข้าทำเพียงสองครั้งเท่านั้นนะ!”

ขณะรับหินปราณจากจางเสี่ยวไป๋ พ่อค้าก็ยังกำชับแล้วกำชับอีก

“เถ้าแก่ ข้าขอซื้อ 4 แผ่นด้วยสิ ราคาเดิมนั่นแหละ คงไม่ต้องให้ข้าพูดมากความใช่ไหม?”

ในตอนนี้เอง ผู้บำเพ็ญเพียรคนที่เคยเอ่ยเตือนจางเสี่ยวไป๋เมื่อครู่ก็ได้เอ่ยขึ้นมาบ้าง

“ได้เลย! 10 หินปราณเพื่อสหายขาประจำ เชิญรับไปได้เลย!”

ตบะของผู้บำเพ็ญเพียรคนนี้อยู่ในระดับรวบรวมลมปราณขั้นห้า ซึ่งสูงกว่าจางเสี่ยวไป๋ถึงสองขั้น พ่อค้าจึงรีบตอบรับทันทีเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ

เมื่อเห็นจางเสี่ยวไป๋มองมาด้วยสายตาประหลาดใจ

พ่อค้าก็ยิ้มแห้งๆ อย่างเคอะเขิน “แค่สามครั้งเท่านั้น! วันนี้แค่สามครั้งจริงๆ! แหะๆ!”

‘ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก!’

จางเสี่ยวไป๋ได้เรียนรู้ลึกซึ้งถึงแก่นแท้ของสิ่งที่เรียกว่า ‘ตลาดมืด’ เสียที

มันคือการดูหน้าคนแล้วเลือกปฏิบัตินี่เอง!

จางเสี่ยวไป๋มีตบะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน และมีความต้องการยันต์วัชระน้อยสูง พ่อค้าจึงสบโอกาสหาทางบีบคั้นหวังฟันกำไร

ครั้นพอรู้ว่าจางเสี่ยวไป๋ไม่หลงกล เขาก็ตัดสินใจขายให้ทันที

ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรอีกคนนั้นมีตบะสูงส่งและความต้องการยันต์นี้อาจจะไม่มากนัก บางทีอาจจะซื้อไปให้เพื่อนฝูงหรือลูกหลาน

พ่อค้าจึงยอมขายให้โดยไม่คิดมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ในตลาดมืดแห่งนี้ อย่าได้หวังว่าจะเจอคนที่มีเมตตาอย่างแท้จริง

แม้ผู้บำเพ็ญเพียรที่ยืนข้างหลังจะเคยเตือนเขาไว้หนึ่งครั้ง แต่ตอนที่เขากำลังต่อรองราคากับพ่อค้า อีกฝ่ายกลับยืนมองดูอยู่ห่างๆ อย่างเย็นชา คงเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้นเอง

หลังจากเก็บยันต์วัชระน้อยลงในย่าม อารมณ์ของจางเสี่ยวไป๋ก็ผ่อนคลายลงมาก

อย่างน้อยการมาตลาดมืดครั้งนี้ก็ได้ของที่น่าพอใจ ต่อให้ไม่มีสิ่งอื่นที่ถูกใจอีก ค่าเข้าตลาด 50 เศษหินปราณก็ไม่ถือว่าเสียเปล่าแล้ว

หลังจากเดินวนดูอีกไม่กี่รอบ จางเสี่ยวไป๋ก็มาหยุดอยู่ที่หน้าแผงลอยอีกเจ้าหนึ่ง

นี่คือแผงขาย ‘โอสถทิพย์’ ขนาดเล็ก

มีขวดและโหลหลากหลายรูปแบบวางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า พร้อมป้ายบอกราคาเสร็จสรรพ

โอสถมังกรพยัคฆ์น้อย ขวดละ 8 หินปราณ

โอสถรวมปราณน้อย ขวดละ 6 หินปราณ

โอสถบำรุงไตสูตรแกร่ง โหลละ 1 หินปราณ

...

โดยพื้นฐานแล้ว โอสถทิพย์ชื่อดังที่มีวางขายทั่วไปในท้องตลาด ล้วนมี ‘รุ่นย่อส่วน’ วางขายอยู่ที่นี่ในราคาที่ต่ำจนน่าใจหาย

แน่นอนว่าโอสถบำรุงไตสูตรแกร่งนั้นไม่นับรวม

มันไม่ใช่โอสถที่ช่วยในการบำเพ็ญเพียร ราคาของมันจึงย่อมถูกเป็นธรรมดา

จางเสี่ยวไป๋ไม่มีทางซื้อมันแน่ๆ

อีกอย่าง ยาบำรุงพวกนี้ก็มีขายในตลาดเสี่ยวฟาง แถมราคายังถูกกว่านี้เสียอีก

หากเขาอยากจะซื้อจริงๆ ไปซื้อที่ตลาดเสี่ยวฟางคงจะคุ้มค่ากว่า...

เช่นเดียวกับยันต์วัชระ โอสถรวมปราณของแท้นั้นมีราคาแพงหูฉี่ จางเสี่ยวไป๋ย่อมไม่มีปัญญาจ่ายแน่นอน

ทว่าเขากลับรู้สึกสนใจ ‘โอสถรวมปราณน้อย’ นี้อยู่ไม่น้อย

“ขออภัยสหายเต๋า โอสถรวมปราณน้อยนี่มีสรรพคุณเพียงใดหรือ?”

พ่อค้าที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ลืมตาขึ้นมาปรายตามองจางเสี่ยวไป๋

“มันสามารถช่วยในการฝึกตนสำหรับผู้ที่มีตบะต่ำกว่าระดับรวบรวมลมปราณขั้นห้าลงมา หากสูงกว่าขั้นห้าขึ้นไปจะไม่มีผลใดๆ”

หืม? โอสถชนิดนี้อย่างนั้นรึ?

จางเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ดูเหมือนราคาและสรรพคุณของโอสถรวมปราณน้อยนี้จะไม่ค่อยสอดคล้องกันเท่าไหร่นัก

ไม่ใช่ว่าราคามันแพงเกินไปนะ แต่มันถูก... ถูกจนเกินไปต่างหาก

ปกติโอสถรวมปราณขวดหนึ่งราคา 40 หินปราณ บรรจุ 10 เม็ด มีผลกับผู้ฝึกตนที่มีระดับต่ำกว่ารวบรวมลมปราณขั้นเจ็ดลงมา

แต่โอสถรวมปราณน้อยนี้ราคาเพียง 6 หินปราณ และมีผลกับคนระดับต่ำกว่าขั้นห้า

โอสถทิพย์นั้นแตกต่างจากยันต์ ตามหลักเหตุผลแล้วด้วยราคานี้มันควรจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าสิ

หรือว่า...

ด้วยความสงสัยในใจ จางเสี่ยวไป๋จึงลองถามหยั่งเชิงดู “สหายเต๋า ข้าขอถามหน่อย ในขวดนี้บรรจุโอสถกี่เม็ดหรือ?”

“ไม่ต้องถามหรอก มี 10 เม็ดแน่นอน”

“ข้าพอจะรู้ว่าเจ้าอยากถามอะไร ทำไมโอสถที่นี่ถึงได้ราคาถูกนักใช่ไหมล่ะ?”