ตอนที่ 8: "เชี่ย! LAPD!"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และในที่สุดก็ถึงวันเสาร์ ทำงานอีกแค่วันเดียว อาเธอร์ก็จะได้หยุดพักสักที

ถูกต้องแล้ว การเป็นตำรวจในอเมริกาถือเป็นงานที่ค่อนข้างยุ่งมาโดยตลอด

โดยเฉพาะตำรวจในเมืองใหญ่ การทำงานหกวันพักหนึ่งวัน และทำวันละ 12 ชั่วโมงเป็นเรื่องปกติ การได้ทำงานแค่ห้าวันต่อสัปดาห์ถือเป็นเรื่องหายาก

เพราะประชากรในเมืองนั้นมหาศาล แต่จำนวนตำรวจกลับน้อยนิด การทำงานล่วงเวลาจึงกลายเป็นเรื่องปกติ

แต่ไม่ค่อยมีใครบ่น เพราะที่นี่จ่ายค่าล่วงเวลาให้จริงๆ

ตำรวจที่นี่ไม่ใช่ข้าราชการ ทุกคนอยู่ในสถานะลูกจ้าง คนในระบบอาจจะให้คำมั่นสัญญาปากเปล่าได้ แต่คนนอกทำไม่ได้

สหรัฐอเมริกาใช้ระบบจ่ายค่าจ้างรายสัปดาห์ แต่ไม่ใช่ทุกอุตสาหกรรมจะจ่ายทุกสัปดาห์ หลายแห่งจ่ายทุกครึ่งเดือน ทุกเดือน หรือแม้แต่รายไตรมาส

กรมตำรวจลอสแองเจลิสใช้ระบบจ่ายเงินทุกสองสัปดาห์ โดยปกติจะแจกสลิปเงินเดือนให้เจ้าหน้าที่ล่วงหน้าสองหรือสามวัน

ถ้าตัวเลขถูกต้อง เงินเดือนก็จะถูกจ่ายตามสลิปนั้น

หากเจ้าหน้าที่รู้สึกว่าเงินที่ได้ไม่ตรงกับผลงาน ก็สามารถยื่นเรื่องคัดค้านเพื่อตรวจสอบใหม่ได้

ในตอนเย็น เพื่อนร่วมงานเริ่มทะยอยกันไปต่อแถวที่แผนกการเงิน

มาเรีย สาวร่างท้วม ยื่นสลิปเงินเดือนให้อาเธอร์ "คุณทำงานหนักเสมอเลยนะอาเธอร์ เช็คดูสิว่าตัวเลขถูกต้องไหม?"

"ไม่ต้องเช็คหรอก ผมเชื่อใจคุณ มาเรีย"

สาวร่างท้วมยิ้มหวาน "ขอบคุณค่ะ เอ่อ..."

เมื่อเห็นเธอลังเล อาเธอร์ที่กำลังจะเดินออกไปก็หันกลับมา "มีอะไรเหรอครับ?"

"เอ่อ... พรุ่งนี้คุณว่างไหมคะ? เพื่อนฉันให้ตั๋วหนังเรื่อง Star Wars Episode III มาสองใบ ฉันว่าเราน่าจะไปดูด้วยกัน จะได้ไม่เสียของ"

อาเธอร์ส่ายหน้าเล็กน้อย "ขอโทษทีนะมาเรีย ผมมีนัดแล้ว พรุ่งนี้ผมต้องไปเยี่ยมป้า"

เมื่อได้ยินดังนั้น สาวร่างท้วมก็รู้สึกผิดหวัง แต่แล้วเธอก็ฉุกคิดได้ว่า การไปเยี่ยมป้าในวันหยุดสุดสัปดาห์อาจหมายความว่าอาเธอร์ยังไม่มีแฟน

และในเมื่อเขาไม่ได้ปฏิเสธเธอตรงๆ บางทีเธออาจจะยังมีโอกาส

คิดได้ดังนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มหวาน "ตกลงค่ะ งั้นไว้คราวหน้าตอนคุณว่างนะคะ"

"อื้ม"

อาเธอร์รู้ทันทีว่ามาเรียกำลังคิดอะไรอยู่ แค่ใช้หัวแม่ตีนคิดยังรู้เลย แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่สเปกเขา

เขารับมือกับรถถังเบาไหว และเขาก็ชอบสาวอวบอัด แต่ระดับรถถังไทเกอร์นี่ไม่ไหวจริงๆ ดูแลยากเกินไป แถมกินน้ำมันดุเดือด

อย่างไรก็ตาม เขาจะปฏิเสธตรงๆ ให้ผู้หญิงเกลียดขี้หน้าไม่ได้

เพราะมีข่าวลือว่าพ่อของมาเรียอยู่แผนกกิจการภายใน และดูเหมือนจะเป็นระดับหัวหน้าด้วย

แผนกกิจการภายในก็เทียบได้กับคณะกรรมการวินัยของอีกฝั่ง ซึ่งมีหน้าที่จัดการกับคนกันเองโดยเฉพาะ

การไปขัดใจพวกเขาหมายความว่าพวกเขาอาจจะขุดคุ้ยหาเรื่องได้แม้ว่าจะไม่มีมูลความผิดก็ตาม แล้วจะมีตำรวจหน้าไหนกล้าพูดว่าตัวเองขาวสะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์?

เขาก้มหน้าตรวจสอบสลิปเงินเดือนทีละรายการ ยอดรวมสุดท้ายอยู่ที่ 5,885 ดอลลาร์

แม้จะเป็นยอดก่อนหักภาษี แต่ตัวเลขนี้ถือว่าไม่น้อยเลย อย่าว่าแต่ปี 2005 เลย แม้แต่ปี 2025 ก็ยังถือว่าเยอะ

โดยทั่วไปแล้ว เงินเดือนพื้นฐานของตำรวจอเมริกันอยู่ในระดับปานกลางของประเทศ และแตกต่างกันไปในแต่ละรัฐ

รัฐอย่างแคลิฟอร์เนีย ซึ่งเป็นที่ตั้งของลอสแองเจลิส ติดอันดับท็อปๆ ของประเทศ ตราบใดที่คุณได้เป็นเจ้าหน้าที่เต็มตัว เงินเดือนพื้นฐานก็เกือบ 60,000 ดอลลาร์แล้ว

แคลิฟอร์เนียนั้นร่ำรวย สร้างจีดีพีได้ถึงประมาณ 15% ของทั้งสหรัฐฯ จากรัฐเดียว

ในทางตรงกันข้าม รัฐที่ยากจนกว่าอย่างอลาบามาและมิสซิสซิปปี้ เงินเดือนตำรวจอยู่ที่ประมาณ 30,000 ดอลลาร์เท่านั้น

ถ้ารวมสวัสดิการเข้าไปด้วย ความแตกต่างก็จะยิ่งห่างกันอย่างน้อยสองเท่า

ยิ่งเงินเดือนพื้นฐานสูง โบนัสและค่าล่วงเวลาก็ยิ่งสูงตามไปด้วย

ในจำนวนเงินที่อาเธอร์ได้รับ เงินเดือนพื้นฐานจริงๆ มีแค่ประมาณ 1,000 ดอลลาร์ ส่วนที่เหลือเป็นค่าล่วงเวลาและโบนัส โดยโบนัสเป็นส่วนที่เยอะที่สุด

ตัวอย่างเช่น เหตุการณ์กราดยิงในโรงเรียนเพียงคดีเดียว ก็อนุมัติโบนัสให้อาเธอร์ถึง 2,450 ดอลลาร์

เมื่อเขาได้เป็นเจ้าหน้าที่เต็มตัวในสัปดาห์หน้า เขาจะได้รับสวัสดิการอื่นๆ อีกมากมาย เช่น เบี้ยเลี้ยงต่างๆ การตรวจร่างกายปีละสองครั้ง วันหยุดพักร้อนประจำปีสี่สัปดาห์ ประกันภัย และนโยบายสวัสดิการอื่นๆ

การเป็นตำรวจในสหรัฐฯ นอกเหนือจากความเสี่ยงต่อชีวิตที่อาจตายได้ทุกเมื่อแล้ว ถือว่าเป็นอาชีพที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

ค่ำคืนมาเยือน บาร์ ซึ่งอยู่ห่างจากสถานีตำรวจไปห้าบล็อก คือแหล่งซ่องสุมประจำของพวกเขา

อาเธอร์จอดมอเตอร์ไซค์ไว้ด้านนอกและรีบผลักประตูเข้าไป

วันนี้ลุงเฉินเลี้ยงเหล้า เขาตั้งใจจะดื่มให้หนำใจ

ทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็ชนกับบิ๊กบิลลี่ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเข้าอย่างจัง อีกฝ่ายกอดอาเธอร์ไว้แน่น "ฉันต้องขอบคุณนายจริงๆ นะ อาเธอร์"

"ทำไมล่ะ?"

อาเธอร์งุนงงเล็กน้อย

"ก็ลุงเฉินร้อยวันพันปีไม่เคยเลี้ยงเหล้าใคร แต่แกได้ค่าโอทีบานเบอะตอนฝึกนายนี่แหละ"

"ถ้าไม่มีนาย ฉันคงไม่ได้กินเหล้าฟรีของแกแน่ ฮ่าๆๆๆๆ..."

เขาเดินตรงไปที่กลุ่มเพื่อน วันนี้มีกันอยู่แปดคน: อาเธอร์กับคาร์ล และตำรวจรุ่นเก๋าอีกหกคน

รุ่นของอาเธอร์มีเด็กใหม่เจ็ดคน ชายสี่ หญิงสาม

สองคนถูกประเมินว่าไม่ผ่านเกณฑ์และจะถูกให้ออกในวันจันทร์หน้า เหลือชายสามหญิงสองที่จะได้บรรจุเป็นเจ้าหน้าที่เต็มตัว

สองสาวไม่ได้มาร่วมวงด้วย และช่วงนี้พีทก็เหนื่อยเกินไป ดังนั้นเด็กใหม่ที่เหลืออยู่จึงมีแค่อาเธอร์กับคาร์ล

"อาเธอร์ นายมาช้าไปแล้ว เฉินซัดรอบแรกไปหมดแล้ว"

ลุงเฉินหัวเราะร่า "มาช้าต้องโดนปรับสามแก้ว น้องสาว เอาเบอร์เบินสามแก้วให้น้องชายฉันหน่อย"

บาร์เทนเดอร์สาวในชุดน้อนชิ้นมองอาเธอร์ด้วยรอยยิ้มหยอกล้อทันที เธอดันแก้วเหล้าสามใบมาตรงหน้าเขาด้วยสายตายั่วยวน

ดวงตาประสานกัน ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความปรารถนาในแววตาของอีกฝ่าย

แต่อย่าคิดว่าจะหิ้วสาวกลับบ้านได้ เพราะที่นี่คือบาร์สะอาด

คุณมองได้ แต่ห้ามแตะ และแน่นอนว่าห้ามหลับนอนด้วย ก่อนหน้านี้ใครที่ถูกจับได้ว่านอนกับลูกค้าจะโดนเจ้านายไล่ออกทันที

ลูกค้าคนไหนกล้าลวนลามพวกเธอจะถูกการ์ดโยนออกไปทันที

ถ้าอยากได้บริการทางเพศ ต้องไปที่บาร์สกปรก

เขากระดกเหล้าสามแก้วรวดเดียวหมด ทุกคนโห่ร้องและปรบมือให้ทันที

เบอร์เบินไม่ใช่เหล้าอ่อนๆ ของที่ขายที่นี่ดีกรีประมาณ 50% และมันบาดคอเอาเรื่อง

"เฮ้! อาเธอร์ ลุงเฉินจะเกษียณแล้ว หลังจากแกไป เรามาจับคู่กันไหม?"

ตำรวจรุ่นเก๋านายหนึ่งเอ่ยถาม

"หือ? พี่มีคู่หูแล้วไม่ใช่เหรอ? เคลวินไม่ว่าเหรอ?"

"เคลวินมันทำอะไรก็ช้าไปหมด ฉันต้องการเลือดใหม่ ให้ไอ้หมอนั่นไสหัวไปเถอะ"

"โอเค ถ้าพี่คุยกับเขาได้ ผมก็ไม่มีปัญหา"

"ฮ่าๆ... งั้นตกลงตามนี้นะ"

"ไร้สาระ! อย่าไปฟังมันนะอาเธอร์ มันหวังโบนัสกับค่าโอทีของนายต่างหาก"

"ใช่เลย เจ้าหนูอาเธอร์ ตอนนี้นายคือของร้อนประจำสถานี ใครๆ ก็จ้องจะเสียบแทนที่ลุงเฉินกันทั้งนั้น"

"อาเธอร์ มาคู่กับฉันดีกว่า นายตีนไว ส่วนฉันข่าวไว เราจะกลายเป็นคู่หูทองคำประจำสถานี"

"ไอ้ลูกหมา! ฉันพูดก่อนนะเว้ย"

"แต่ฉันเสนอเงื่อนไขดีกว่า"

เมื่อเห็นกลุ่มตำรวจรุ่นเก๋าแย่งกันจะเป็นคู่หูของอาเธอร์ คาร์ลที่เป็นเด็กใหม่เหมือนกันก็ได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ

เขาระมัดระวังตัวมาตลอดสองเดือนนี้ กลัวทำผิดพลาด และทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

นี่คือสิ่งที่โรงเรียนตำรวจสอนมา แต่มันดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้เขาได้รับความเคารพเลย กลับกลายเป็นอาเธอร์ มอร์แกน ตัวสร้างปัญหาที่ได้รับความนิยมมากกว่า

ช่องว่างระหว่างคนกับคน บางครั้งมันกว้างกว่าช่องว่างระหว่างคนกับหมาจริงๆ

เมื่อดนตรีเรกเก้แนวไซคีเดลิกสุดยั่วยวนเริ่มบรรเลง บาร์เทนเดอร์สาวสองคนก็ปีนขึ้นไปบนเคาน์เตอร์บาร์พร้อมกัน

คนหนึ่งสวมชุดหนังและกางเกงรัดรูป อีกคนสวมกระโปรงสั้นและเสื้อแขนสั้น เผยให้เห็นชุดชั้นในวับๆ แวมๆ ขณะที่พวกเธอเริ่มโยกย้ายส่ายสะโพกต่อหน้าทุกคน

"ใครบอกชื่อฉันได้บ้าง?"

คนที่มีผมบลอนด์ลอนยาวถามขึ้น

"แอนนา!"

ลูกค้าประจำหลายคนตะโกนตอบทันที

"ใครบอกฉายาฉันได้บ้าง?"

"อีร่านรัสเซีย!"

"เย้!"

วอดก้าดีกรีแรงแก้วหนึ่งถูกราดลงบนบาร์ ไฟแช็กจุดพรึ่บ และเปลวไฟก็ลุกท่วมบาร์ทันที

สองสาวเต้นอย่างบ้าคลั่งและเร่าร้อนท่ามกลางเปลวเพลิง บรรยากาศพุ่งสู่จุดพีคในพริบตา

อาเธอร์และคนอื่นๆ ก็โห่ร้องเสียงดัง

ความเป็นตำรวจเหรอ?

ไม่มีอยู่จริง!

งานปกติก็กดดันจะแย่แล้ว ปลดปล่อยบ้างจะเป็นไรไป?

ไม่นาน อาเธอร์ก็นัวเนียอยู่กับสาวหน้าตาดีคนหนึ่ง ที่นี่ห้ามยุ่งกับบาร์เทนเดอร์ แต่คนอื่นนอกเหนือจากนั้นถือว่าไฟเขียว

หลังจากเลี้ยงเครื่องดื่มเธอไปสองสามแก้ว ทั้งสองก็เดินออกจากบาร์ไปยังตรอกข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

แสงไฟที่นี่สลัว เหมาะแก่การทำธุระให้เสร็จสิ้น

เสียงครางต่ำๆ ดังขึ้น ชายหญิงสองคนที่ยังไม่รู้ชื่อของกันและกันเริ่มบรรเลงเพลงรัก

เมื่ออาเธอร์เร่งจังหวะ หญิงสาวก็ไม่อาจกลั้นเสียงร้องดังลั่นได้

อ๊า!

ฮ้า!

"เชี่ย!"

"เร็วเข้า!"

"เรียกชื่อฉันสิ!"

"แด๊ดดี้!"

...ในขณะที่ทั้งสองกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม จู่ๆ ลำแสงก็สาดส่องเข้ามาจนตาพร่า

"เชี่ย! LAPD!" (กรมตำรวจลอสแองเจลิส!)

ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความสนุก อาเธอร์กระชากตราตำรวจออกจากกระเป๋าด้วยความโกรธ กลุ่มคนที่อยู่อีกฝั่งรีบวงแตกกระเจิงไปพร้อมกับเสียงหัวเราะทันที