ตอนที่ 17 เงื่อนไขการเลื่อนระดับ

ตอนที่ 17 เงื่อนไขการเลื่อนระดับ

เผชิญกับสายตาที่ระมัดระวังของเฉิงเซิ่งหู่ ในใจหลี่เหมิงรู้สึกแปลกใจกับความตาไวของเฉิงเซิ่งหู่อยู่บ้าง

ไม่ต้องสงสัย เฉิงเซิ่งหู่รู้แล้วว่าเขาต้องการหาคนเก่ง คนที่มีประโยชน์ มาช่วยบริหารจัดการสถานหลบภัย

ยิ้มบางๆ หลี่เหมิงกล่าวว่า “ไปเถอะ ไปตามคนในใจนายเหล่านั้นมา หาดีมีรางวัล หาไม่ดี...”

เผชิญกับสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งของหลี่เหมิง เฉิงเซิ่งหู่หัวเราะแหะๆ รีบกล่าวว่า “เข้าใจครับ เข้าใจ ท่านวางใจได้ รับรองไม่ทำให้ผิดหวัง งั้น... งั้นผมไปเลยนะครับ?”

โบกมือวูบหนึ่ง หลี่เหมิงกล่าว “ไปเถอะ ก่อนเที่ยงพาพวกเขามาหาฉัน”

“รับทราบ รับทราบ”

ผงกหัวปลกๆ เฉิงเซิ่งหู่รีบจากไป วิ่งออกไปราวกับบิน

มองประตูที่เฉิงเซิ่งหู่ปิดลง หลี่เหมิงถอดหมวกเหล็กวางไว้ข้างๆ สูดหายใจลึก

“2020 ระดับผู้บัญชาการเลื่อนขั้นหรือยัง?”

ก่อนหน้านี้ หลี่เหมิงไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจาก 2020 แม้จะถามออกไป แต่หลี่เหมิงก็เดาผลลัพธ์ได้แล้ว

เป็นไปตามคาด ในสมอง เสียงของ 2020 ดังขึ้น

“ยังไม่ผ่านเงื่อนไขที่กำหนด ระดับผู้บัญชาการปัจจุบันคือ ‘ศูนย์’”

หลี่เหมิงบ่นในใจอย่างจนปัญญา “ให้คำใบ้หน่อยไม่ได้เหรอ? ถ้ารู้เงื่อนไขการเลื่อนระดับผู้บัญชาการ ฉันจะได้มีทิศทางคร่าวๆ”

“...”

“โปรดรอสักครู่ กำลังส่งคำขอมูล ส่งสำเร็จ กำลังรับข้อมูล รับแล้ว กำลังสร้างหน้าทรัพยากร กำลังสร้างหน้าอาณาเขต อัปเดตหน้าไอเทม ป้อนข้อมูลที่เกี่ยวข้องแล้ว ผู้บัญชาการ โปรดตรวจสอบ”

ได้ยินดังนั้น ตาของหลี่เหมิงเป็นประกาย รีบเปิดหน้าทรัพยากรและหน้าอาณาเขต

หลี่เหมิงนึกไม่ถึงว่าคำบ่นประโยคเดียวของเขาจะมีผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

ในใจ ต่อการมีอยู่ของ 2020 หลี่เหมิงมีการคาดเดาอย่างหนึ่ง

2020 น่าจะเป็นเมนเฟรมในฐานบัญชาการส่วนหน้าของจักรวรรดิธงทมิฬ ต่อให้ไม่ใช่ ก็เป็น AI ที่แบ่งแยกออกมาจากเมนเฟรม การมีอยู่ของ 2020 เปรียบเสมือนผู้คุมสอบ ทำการทดสอบผู้บัญชาการ ทุกการกระทำของผู้บัญชาการล้วนอยู่ในสายตาของเมนเฟรมฐานบัญชาการส่วนหน้า และกฎกติกาก็ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ไม่อย่างนั้น คำบ่นของเขาคงไม่นำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ดีขนาดนี้

ในสายตาของหลี่เหมิง หน้าต่างสีฟ้าสองหน้าค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

หน้าหนึ่งคือหน้าทรัพยากร ด้านบนมีคำอธิบายยาวเหยียด ความหมายคร่าวๆ คือค่าทรัพยากรที่มีอยู่ในปัจจุบันของฐานบัญชาการส่วนหน้าจักรวรรดิธงทมิฬ

หมวดหมู่ทรัพยากรมีเยอะมาก เรียงกันเป็นพรืด

ทรัพยากรชีวภาพ 762

ทรัพยากรเหล็ก 638

ทรัพยากรทองแดง 1000

ทรัพยากรเงิน 1000

ทรัพยากรน้ำ 868

ทรัพยากรเส้นใย 986

ทรัพยากรยาง 1000

และอื่นๆ...

มีเยอะมาก ไม่ต่ำกว่าร้อยชนิด ค่าทรัพยากรส่วนใหญ่คือหนึ่งพัน ชัดเจนมาก ค่าหนึ่งพันนี้คือค่าทรัพยากรพื้นฐานของผู้บัญชาการคนใหม่

เห็นดังนี้ ในใจหลี่เหมิงพึมพำ

หรือว่าฐานบัญชาการส่วนหน้าของจักรวรรดิธงทมิฬมีเยอะมาก?

ไม่อย่างนั้น ถ้าผู้บัญชาการทุกคนสืบทอดฐานเดียวกัน ต่อให้ผู้บัญชาการคนก่อนหน้าล้มเหลว ทรัพยากรน่าจะเหลืออยู่บ้าง ค่าคงไม่พร้อมใจกันเป็นหนึ่งพันทั้งหมด

อีกอย่าง ฐานบัญชาการส่วนหน้าของจักรวรรดิธงทมิฬอยู่ที่ไหน?

ใกล้ๆ โลก?

หรืออยู่ที่ไหนสักแห่งในจักรวาลอันกว้างใหญ่?

ถ้าไกลเกินไป พลังงานที่ใช้ในการส่งผ่านจะมหาศาลขนาดไหน ฐานทำงานด้วยวิธีใด?

ความไม่รูต่อจักรวาล ความไม่รูต่ออารยธรรม ความไม่รูต่อเทคโนโลยี ทำให้ในใจหลี่เหมิงอดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้

“ฟู่ว...”

สูดหายใจลึก หลี่เหมิงส่ายหน้า สลัดความคิดฟุ้งซ่านในใจทิ้งไป มองไปที่หน้าอาณาเขต

หน้าอาณาเขตก็คือแผนที่ บนแผนที่มีเพียงพื้นที่เล็กๆ ที่สว่างอยู่ ส่วนอื่นล้วนเป็นสีเทา พอลองซูมเข้าไปดู หลี่เหมิงพบว่า พื้นที่เล็กๆ นี้ก็คือสถานหลบภัยชิ่งอัน

สถานหลบภัยชิ่งอันอยู่ใต้ดิน ในแผนที่ย่อมมองไม่เห็น แต่หลี่เหมิงเห็นสิ่งปลูกสร้างบนพื้นดิน ห้างสรรพสินค้าที่ถูกหิมะปกคลุม ในห้างสรรพสินค้า เหนือสถานหลบภัยชิ่งอันมีตึกสูงตึกหนึ่ง เป็นตึกสูงระฟ้าเพียงแห่งเดียวในห้างสรรพสินค้านี้ มีห้าสิบชั้น สูงตระหง่าน โอ่อ่า เป็นอาคารที่พักอาศัยเชิงพาณิชย์ที่หรูหรา

พื้นที่ที่แสดงบนแผนที่เล็กมาก หลี่เหมิงคำนวณดูแล้ว แสดงแค่ห้างสรรพสินค้าทั้งห้าง พื้นที่นอกห้างล้วนเป็นสีเทา

ข้างแผนที่ยังมีข้อมูลอีกหลายบรรทัด เป็นภาษาจีน หลี่เหมิงได้ข้อมูลบางอย่าง

พื้นที่ที่แสดงคืออาณาเขตที่มีอยู่ในปัจจุบันของหลี่เหมิง วิธีขยายอาณาเขตมีเพียงวิธีเดียว นั่นคือวางเซ็นเซอร์พิกัด

เซ็นเซอร์พิกัดมีทั้งหมดห้าประเภท

แท่งเซ็นเซอร์พิกัดจิ๋ว

หอคอยเซ็นเซอร์พิกัดขนาดเล็ก

สถานีทวนสัญญาณพิกัดขนาดกลาง

ดาวเทียมเซ็นเซอร์พิกัดขนาดใหญ่

ขอบเขตครอบคลุมของเซ็นเซอร์พิกัดแต่ละชนิดไม่เหมือนกัน ขอบเขตของแท่งเซ็นเซอร์จิ๋วคือรัศมีห้ากิโลเมตร ภายในมีแบตเตอรี่ไฮโดรเจนจิ๋วหนึ่งก้อน สามารถให้พลังงานแก่แท่งเซ็นเซอร์จิ๋วทำงานได้สิบปี

ขอบเขตของหอคอยเซ็นเซอร์พิกัดขนาดเล็กคือรัศมีห้าสิบกิโลเมตร ภายในมีแบตเตอรี่ไฮโดรเจนขนาดเล็ก สามารถให้พลังงานแก่หอคอยเซ็นเซอร์พิกัดขนาดเล็กทำงานได้สิบปี

ขอบเขตของสถานีทวนสัญญาณพิกัดขนาดกลางคือรัศมีห้าร้อยกิโลเมตร

ดาวเทียมเซ็นเซอร์พิกัดขนาดใหญ่คือรัศมีห้าพันกิโลเมตร

ในฐานะผู้บัญชาการระดับ “0” หลี่เหมิงแลกได้แค่แท่งเซ็นเซอร์พิกัดจิ๋ว

ของสิ่งนี้มีประโยชน์มาก มันไม่ใช่แค่อุปกรณ์รับส่งสัญญาณ แต่ยังสามารถแผ่คลื่นพัลส์ชนิดหนึ่ง ทำหน้าที่คล้ายเรดาร์ แต่ทรงพลังกว่าเรดาร์ที่หลี่เหมิงรู้จัก สามารถสร้างภาพกราฟิก ที่ทำให้หลี่เหมิงประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ทิศทางการปล่อยคลื่นพัลส์ของมันเป็นทรงกลม ใต้ดิน ท้องฟ้า ล้วนอยู่ในขอบเขตครอบคลุมของมัน ต่อให้เป็นผืนดินที่หนาทึบก็ไม่อาจขวางกั้นการทะลุทะลวงของคลื่นพัลส์ หมายความว่า ขอเพียงอยู่ในขอบเขตของเซ็นเซอร์พิกัด หลี่เหมิงก็สามารถเฝ้าระวังทุกที่ในอาณาเขตผ่านแผนที่ได้

บนแผนที่ หลี่เหมิงยังเห็นเงื่อนไขการเลื่อนระดับผู้บัญชาการ

ผู้บัญชาการระดับ 1

อาณาเขต 100 ตารางกิโลเมตร

ประชากร 10,000

จำนวนยูนิตทหาร 1,000

ผู้บัญชาการระดับ 2

อาณาเขต 100,000 ตารางกิโลเมตร

ประชากร 100,000

จำนวนยูนิตทหาร 10,000

ผู้บัญชาการระดับ 3

อาณาเขต 1,000,000 ตารางกิโลเมตร

ประชากร 10,000,000

จำนวนยูนิตทหาร 100,000

ผู้บัญชาการระดับ 4

อาณาเขต ดาวเคราะห์ที่อยู่อาศัยได้ × 1

ประชากร 1 พันล้าน

จำนวนยูนิตทหาร 1,000,000

ผู้บัญชาการระดับ 5

อาณาเขต ดาวเคราะห์ที่อยู่อาศัยได้ × 5, ระบบดาวฤกษ์ × 5

ประชากร 1 หมื่นล้าน

จำนวนยูนิตทหาร 10,000,000

“...”

มองดูตัวเลขยาวเหยียดเหล่านั้น หลี่เหมิงเลือกที่จะมองข้าม

ตอนนี้เขาเป็นแค่ผู้บัญชาการระดับ “0” หนทางต้องเดินทีละก้าว ข้าวต้องกินทีละคำ ตอนนี้ตั้งเป้าไปที่ผู้บัญชาการระดับ 1 ก่อน แล้วค่อยเป็นค่อยไป เลื่อนระดับไปทีละขั้น

แท่งเซ็นเซอร์พิกัดไม่มีข้อกำหนดระดับผู้บัญชาการ สามารถแลกได้ เพียงแต่ราคาค่อนข้างแพง แท่งหนึ่งต้องใช้ห้าร้อยแต้มทรัพยากร และยังต้องใช้ทรัพยากรอีกสิบกว่าชนิด แม้ทรัพยากรที่ใช้จะไม่เยอะ แต่แต้มทรัพยากรนี้หาไม่ง่ายเลย

เดี๋ยวนะ แต้มทรัพยากร?

เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ หลี่เหมิงหยิบหมวกเหล็กที่วางอยู่ข้างๆ มาสวม ลุกขึ้นยืนทันที

“เฝ้าบ้านยี่สิบคน ที่เหลือตามฉันมา”

พูดจบ หลี่เหมิงรีบเดินออกไปข้างนอก

เห็นดังนั้น พลหอกจักรวรรดิในห้องโถงและตามทางเดินรีบตามไป

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้า “เจิง เจิง” ดังขึ้นในห้องโถง