บทที่ 18 - ธนูกระดูกงู จี้เขี้ยวหมาป่า

บทที่ 18 - ธนูกระดูกงู จี้เขี้ยวหมาป่า

เมื่อเลือกตำแหน่งสร้างวัดได้แล้ว ทุกคนก็ยังไม่รีบกลับ จ้าวเจินสั่งให้วัดขนาดพื้นที่ยอดเขา ตำแหน่งต้นไม้ แล้วทำเครื่องหมายลงในกระดาษ

รออีกไม่กี่วันพอกลับโลกหลัก จะได้จ้างคนออกแบบแปลน แล้วค่อยมาสร้าง

อาศัยแสงจันทร์ส่องทาง ทุกคนขี่ม้ากลับคฤหาสน์พร้อมเสียงหัวเราะ จ้าวหยวนหลี่เตรียมงานเลี้ยงรอไว้แล้ว

แน่นอนว่าต้องมีการดื่มกินกันจนดึกดื่นก่อนแยกย้ายไปพักผ่อน

ตอนกลางวัน จ้าวเจินอาศัยช่วงเช้าเย็นที่อากาศดีฝึกวิรยุทธ์กับสามยอดคน สลับกับไปตรวจงานก่อสร้าง พอตกค่ำก็สังสรรค์กับกวงฮุ่ย เจียวถิ่ง และหานป๋อหลง ทั้งสี่คนยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้น

ผ่านไปสองวัน จ้าวเจินเห็นเจียวถิ่งมีเสื้อผ้าเก่าๆ แค่ไม่กี่ชุดใส่สลับกัน จึงเบิกผ้าป่านและผ้าแพรอย่างละ 3 พับ เรียกช่างตัดเย็บมาวัดตัวตัดชุดใหม่ให้คนละสี่ชุด

สามยอดคนตั้งใจจะโชว์ฝีมืออยู่แล้ว พอเห็นจ้าวเจินให้เกียรติขนาดนี้ ก็ยิ่งทุ่มเททำงานมากขึ้น

วันหนึ่ง กวงฮุ่ยและพรรคพวกฝึกยุทธ์เสร็จ ชวนกันไปที่เนินเขาทางเหนือ ด้วยความคันไม้คันมือ อยากไปล่าสัตว์เพราะเห็นไก่ป่ากระต่ายป่าเยอะแยะ

จ้าวเจินขี้ร้อนเลยปฏิเสธ เขาไม่เคยเห็นทั้งสามคนฝึกยิงธนู ไม่รู้ว่าจะล่าได้มากน้อยแค่ไหน พอกวงฮุ่ยไปแล้ว จ้าวเจินสั่งให้ยกเก้าอี้มานั่งตากลมใต้ต้นหลิวในเรือนตะวันออก

กำลังนั่งคิดแผนพัฒนา จ้าวหยวนหลี่ก็พาหลี่กู้เข้ามาหา

หลี่กู้ถือของบางอย่างมาด้วย ยื่นให้ทีละชิ้น มีธนูกระดูกงูสองคัน กระดูกงูสองท่อน และจี้เขี้ยวหมาป่าหนึ่งอัน

"แรงดึงเท่าไหร่ ชั่งน้ำหนักหรือยัง" จ้าวเจินรับมาถาม

บันทึกโลกนิมิต ธนูกระดูกงู (ทำจากซี่โครงงูยักษ์วารีมรกตคลาส 3 สายทำจากเอ็นวัว ยาวไม่ถึง 5 ฟุต) คุณสมบัติ 1: ธนูขี่ม้า ตัวคันสั้น เหมาะกับการยิงบนหลังม้า คุณสมบัติ 2: ยิงไกล ระยะยิง 60 ก้าว

ตำราพิชัยสงคราม "ชุ่ยเวยเป่ยเจิงลู่" บันทึกว่า: อาวุธทหารมีสามสิบหกชนิด ธนูเป็นหนึ่ง วิรยุทธ์มีสิบแปดอย่าง ธนูเป็นเอก ธนูทหารราบ: ทหารทั่วไปใช้หนึ่งตั้นหนึ่งโต่ว... พวกนี้ใช้ไม่ได้จริง ที่ควรใช้คือเก้าโต่ว แปดโต่ว เจ็ดโต่ว ธนูทหารม้า: ทหารทั่วไปใช้หนึ่งตั้น เก้าโต่ว... พวกนี้ใช้ไม่ได้จริง ที่ควรใช้คือแปดโต่ว เจ็ดโต่ว หกโต่ว

ดังนั้น ธนูต้องวัดแรงดูว่าเหมาะมือไหม แรงน้อยหรือแรงมากล้วนไม่เหมาะเป็นอาวุธกองทัพ แรงน้อยใช้ล่าสัตว์ แรงมากต้องให้จอมพลังใช้

ตำรา "เทียนกงไคอู้" กล่าวว่า: การสร้างธนู ความหนักเบาขึ้นอยู่กับแรงคน แรงมากดึงร้อยยี่สิบชั่ง เกินกว่านี้เรียกว่าแรงพยัคฆ์ ซึ่งหาได้ยาก แรงปานกลางลดลงสองสามส่วน แรงน้อยลดลงครึ่งหนึ่ง

"ยังไม่เคยวัดขอรับ" หลี่กู้ตอบ

จ้าวเจินสั่งให้จ้าวหยวนหลี่ไปเอาตาชั่งมาทดสอบทันที

เอาสายธนูลง ตัวคันขึ้น เอาตะขอตาชั่งเกี่ยวตัวคัน แขวนตาชั่งไว้บนคานไม้ที่บ่าวไพร่สองคนช่วยกันหาม ใช้เท้าเหยียบสายธนูจนตึง เลื่อนตุ้มน้ำหนักดู ค่าที่ได้คือแรงดึง วัดทั้งสองคันได้หกโต่วเท่ากัน

จ้าวเจินถามต่อ "ถ้าให้เด็กฝึกงานทำ จะทำได้ไหม"

"ท่านเจ้าบ้าน ธนูนี้ต่างจากแบบโบราณ ตำราบันทึกว่า: ช่างทำธนูต้องเลือกวัสดุหกอย่างตามฤดูกาล... ฤดูหนาวผ่าไม้ ฤดูใบไม้ผลิแช่เขาสัตว์ ฤดูร้อนเคี่ยวเอ็น ฤดูใบไม้ร่วงประกอบสามส่วน ฤดูหนาวจัดทรง... ต้องใช้เวลาปีนึงถึงจะได้ธนู ถ้าไม่ใช่ช่างทำธนูโดยเฉพาะทำไม่ได้"

"แต่ธนูกระดูกงู แรงดีดมาจากกระดูกงูและเอ็นวัวโดยตรง เด็กฝึกงานก็ทำได้ แค่ขัดด้ามจับให้เรียบ ไม่ให้กินเนื้อธนูก็พอ ส่วนสายธนูกับกาวที่คฤหาสน์มีน้อย ต้องซื้อเพิ่มครับ"

"ดีมาก ดีมาก" จ้าวเจินชมเปาะ แล้วหันมาดูกระดูกงูสองท่อน

บันทึกโลกนิมิต กระดูกงูยักษ์วารีมรกต (วัสดุคลาส 2) ดูดซับพลังฟ้าดิน รวมพลังสุริยันจันทราจนเป็นกระดูกนี้ ความแข็งแกร่ง +1

หลี่กู้กล่าว "ท่านเจ้าบ้าน ข้าดูกระดูกงูทั้งหมด มีแค่สองท่อนนี้ที่ต่างจากเพื่อน น้ำหนักมากกว่าเท่าตัว กลายเป็นของวิเศษไปแล้ว ข้าแม้จะทำธนูได้ แต่เกรงว่าจะทำของดีเสียของ ถ้าท่านหาช่างทำธนูตัวจริงได้จะดีที่สุด"

จ้าวเจินพยักหน้าเห็นด้วย ให้จ้าวหยวนหลี่เก็บเข้าคลังไว้รวมกับหินเขียว สุดท้ายหยิบจี้เขี้ยวหมาป่าขึ้นมา

จี้เขี้ยวหมาป่า (สมบัติ บนสลักว่า ยอดเขาเขียว ล่างสลักว่า เสียดฟ้า เขี้ยวแห่งยอดเขา แข็งแกร่ง คมกริบ ปลายเขี้ยวมีลายเลือดพาดผ่าน เลี่ยมด้วยเงิน เขี้ยวราชาหมาป่า สั่งการฝูงหมาป่า)

ผลลัพธ์ 1: กล้าหาญ พละกำลัง +1 ผลลัพธ์ 2: ขับไล่สิ่งชั่วร้าย จิตวิญญาณ +1 ผลลัพธ์ 3: น่าเกรงขาม เขี้ยวหมาป่าสลักลายสัตว์ร้าย ผู้พบเห็นจะเกิดความยำเกรง ง่ายต่อการได้รับความภักดีจากสัตว์ประเภทสุนัข

จ้าวเจินดูแล้วยิ่งชอบใจ สวมคอทันที แล้วหันไปพูดกับหลี่กู้ "ผู้เฒ่าหลี่ ฝีมือยอดเยี่ยมจริงๆ รับสมัครเด็กฝึกงานได้หรือยัง"

"มาสิบกว่าคน เป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่น ตอนนี้กำลังเรียนรู้วัสดุและเครื่องมือ อีกสามสี่วันน่าจะเริ่มขัดธนูกระดูกได้แล้ว"

"เยี่ยม โรงงานกระดูกรบกวนผู้เฒ่าหลี่ดูแลให้ดี ต่อไปนี้ท่านคือหัวหน้าโรงงาน"

"ขอบคุณท่านเจ้าบ้าน ข้าน้อยจะทำให้เต็มที่ เฮ้อ... ตั้งแต่เป็นโรคปอดก็หากินลำบาก นึกว่าจะมาขอข้าวกิน ไม่นึกว่าท่านจะให้เกียรติขนาดนี้ ผู้เฒ่าคนนี้ยอมตายถวายชีวิต จะถ่ายทอดวิชาให้หมด ให้โรงงานมีผลผลิตเร็วๆ" พูดจบก็น้ำตาไหลพราก ด้วยความตื้นตันเลยไอโขลกๆ หอบแฮ่กๆ อีกรอบ

จ้าวเจินเข้าไปลูบหลังให้หายใจสะดวก ปลอบว่าไม่ต้องรีบ ค่อยๆ สอนไป พรอหลี่กู้สงบลง จ้าวเจินก็ชวน "วันนี้ว่างพอดี ไปดูโรงงานกันหน่อย"

ทั้งสามผลักประตูเข้าไป เห็นเด็กหนุ่มแบ่งเป็นสองกลุ่ม กำลังจับๆ คลําๆ กระดูกงู พอเห็นหลี่กู้พาจ้าวเจินเข้ามา เด็กๆ ก็วางมือ ลุกขึ้นสวัสดีจ้าวเจิน แล้วทำความเคารพหลี่กู้ หลี่กู้ชี้ไปที่เด็กสองคนแถวหน้า "สองคนนี้มีเซนส์เรื่องกระดูกดีที่สุด กระดูกกลายพันธุ์สองท่อนนั้นก็ได้สองคนนี้แหละเจอ ตอนนี้ให้เป็นหัวหน้ากลุ่ม คุมคนละ 5 คน"

บันทึกโลกนิมิต ถังซู่ (ลูกชายหัวหน้าถังเซิน), ติงอี (ลูกชายหัวหน้าติงโฉว) เด็กฝึกงานแกะสลักกระดูก

สองคนนี้วางตัวดีกว่าคนอื่นสมกับที่เป็นลูกหลานหัวหน้างาน

ถามว่าทำไมลูกคนระดับหัวหน้าถึงยอมมาเป็นเด็กฝึกงาน ต้องรู้ว่าช่างฝีมือดีกว่าชาวนาเยอะ รายได้ดีกว่า สถานะสูงกว่า งานสบายกว่า

หมู่บ้านซีซีเพิ่งเคยรับสมัครเด็กฝึกงานครั้งแรก ปกติชาวบ้านซ่อมแซมอะไรเองหมด พอประกาศรับสมัคร เด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกพ่อแม่พามากันเต็มไปหมด คัดเหลือ 12 คน

จ้าวเจินให้กำลังใจเด็กๆ ให้ตั้งใจเรียน ช่วงฝึกงานจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงตามผลงานเดือนละ 100 ถึง 200 อีแปะ พอจบหลักสูตร โรงงานจะจ้างเป็นพนักงานประจำ จ่ายเงินเดือนตามระดับฝีมือ

ดูโรงงานเสร็จ จ้าวหยวนหลี่พาไปดูความคืบหน้าร้านเหล้า บ้านสองหลังถูกเจาะทะลุถึงกัน อวิ้นเกอกับชาวบ้านกำลังช่วยกันจัดร้าน ตัวบ้านมีอยู่แล้วแค่ซ่อมแซมนิดหน่อย อีกสามสี่วันก็เปิดกิจการได้

[จบแล้ว]