บทที่ 22 - ตลาดมืดกลางโถงทางเดิน

บทที่ 22 - ตลาดมืดกลางโถงทางเดิน

ห้อง 1614

สภาพห้องรกเละเทะราวกับรังหนู เสื้อผ้าเก่าๆ ถุงเท้าเน่าๆ และขยะเกลื่อนกราดส่งกลิ่นเหม็นอับคลุ้งไปทั่ว

ชายฉกรรจ์สองคนนั่งอยู่บนเตียงที่ผ้าปูที่นอนดำเป็นปื้น แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ยี่หระกับความสกปรกเหล่านี้เลยสักนิด

"พี่จู... เราไม่ได้แอ้มสาวมานานแล้วนะพี่ ไข่จะบวมตายอยู่แล้วเนี่ย" ชายร่างเล็กทำท่าทางลามกประกอบคำพูด แววตาหื่นกระหาย

ชายร่างใหญ่กว่าหรือ 'พี่จู' เงยหน้าขึ้นจากชามบะหมี่ที่เลียจนเกลี้ยง "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ปากท้องสำคัญกว่า เราต้องหาทางรอด"

"พี่ยังมีแผนเหรอ?"

พี่จูไม่ตอบแต่หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความลงในกลุ่มตึก

1614 : ‘ประกาศครับ ผมมีของแบรนด์เนมเพียบ ทั้งเครื่องสำอาง กระเป๋าหรู ทองคำ เครื่องเพชร เสื้อผ้าแฟชั่น แต่ตอนนี้ข้าวสารกรอกหม้อไม่มีแล้ว ใครสนใจแลกเปลี่ยนทักมาได้เลยครับ ยอมขายขาดทุน’

ข้อความนี้เหมือนโยนหินลงน้ำ วงกระเพื่อมกระจายไปทั่ว

สองวันที่ผ่านมาทุกคนเงียบกริบเพราะกลัวโดนปล้นเหมือนป้าห้อง 1017 แต่พอความหิวเข้าตา ความกลัวก็เริ่มจางหาย

2222 : ‘ของกินผมพอมี แต่ของที่นายเสนอมามันของใช้ผู้หญิงทั้งนั้น ผมจะเอาไปทำซากอะไร’

1614 : ‘ผมมีเงินสด มีทองแท่ง บิตคอยน์ด้วยนะ อยากได้อะไรว่ามา’

2222 : ‘บิตคอยน์เก็บไว้ดูต่างหน้าเถอะพ่อคุณ นาทีนี้จับต้องไม่ได้ก็ไร้ค่า ส่วนทองคำ... เอางี้ ทองหนึ่งกรัมแลกอาหารหนึ่งกรัม แฟร์ๆ’

2401 : ‘คุณ 2222 นี่มันหน้าเลือดชัดๆ ทองบาทละตั้งเท่าไหร่ เอามาแลกข้าวคำเดียว จิตใจทำด้วยอะไร’

2222 : ‘นี่มันการค้าเสรีครับลุง ไม่พอใจก็ผ่านไป อย่ามาโลกสวยแถวนี้ ตอนนี้ทองคำกินไม่ได้ แต่ข้าวมันต่อชีวิตได้ เข้าใจตรงกันนะ’

3205 : ‘เห็นด้วยกับ 2222 ว่ะ ทองคำตอนนี้ก็แค่เศษเหล็กสีเหลือง อาหารสิคือพระเจ้า’

2401 : ‘อย่าเพิ่งหมดหวัง รัฐบาลกำลังจะมาช่วย อดทนอีกนิดเดี๋ยวทุกอย่างก็กลับมาปกติ ถึงตอนนั้นทองคำก็ยังมีค่านะคุณ 1614 อย่าเพิ่งรีบขายหมู’

1817 : ‘ฉันพอมีของกินนะ แต่อย่างว่าแหละ... ใครจะกล้าแลก กลัวโดนปล้นเหมือนป้า 1017’

ในห้อง 1614 พี่จูอ่านข้อความแล้วแสยะยิ้มมุมปาก

"ปล้นยายแก่นั่นมันงานหมูๆ"

ใช่แล้ว... คนที่ดักตีหัวและชิงเสบียงป้าห้อง 1017 ก็คือพวกเขาสองคนนี่แหละ ไม่งั้นคงไม่มีข้าวกินจนถึงป่านนี้

เขาพิมพ์ตอบกลับไปเพื่อสร้างภาพ : ‘ผมมีข้อเสนอครับ เพื่อความสบายใจของทุกคน เรานัดเจอกันที่ส่วนกลางดีไหม คนเยอะๆ จะได้ไม่มีใครกล้าตุกติก’

1003 : ‘ไอเดียดี งั้นเจอกันที่โถงทางเดินชั้น 10 ไหมล่ะ ตรงกลางพอดี ไปมาสะดวก’

2401 : ‘เห็นด้วยครับ วิธีนี้โปร่งใสและปลอดภัยที่สุด ผมเองก็อยากหาแลกของเหมือนกัน งั้นบ่ายสามเจอกันที่ชั้น 10 นะครับ’

3205 : ‘เออ เข้าท่าแฮะ ไปกันเยอะๆ โจรมันจะได้ไม่กล้าแหยม’

1717 : ‘งั้นฉันไปด้วย บ้านฉันเกลี้ยงตู้แล้ว ใครมีอะไรเอามาแลกกันนะ’

1314 : ‘ผมจะขอแฟนแต่งงานครับ ใครมีแหวนเพชรบ้าง ผมยอมแลกด้วยมาม่าหนึ่งแพ็ค’

0520 : ‘ผมมีข้าวสารยี่สิบโล มันฝรั่งกับหอมหัวใหญ่อีกเพียบ ตอนนี้ผมรวยเละ! สาวๆ คนไหนอยากมีคนเลี้ยงดูทักมาได้เลย โดยเฉพาะน้องสาวห้อง 2318 ที่เสียงหวานๆ น่ะ พี่รอนะจ๊ะ’

เรื่องสาวสวยชั้น 23 เป็นที่เลื่องลือไปทั่วตึก แม้คนส่วนใหญ่จะไม่รู้ว่าใครอยู่ห้องไหน แต่ห้อง 2318 ที่เคยส่งเสียงหวานๆ ในกลุ่มก็ตกเป็นเป้าสนใจทันที

2318 : ‘แค่ข้าวสารยี่สิบโลทำมาคุยโว? เก็บไว้กินเองเถอะย่ะ ค่าตัวฉันแพงกว่านั้นเยอะ หรือถ้าอยากได้จริงๆ ฉันเอาชุดชั้นในใช้แล้วแลกข้าวสิบโล เอามะ?’

0520 : ‘อี๋... โรคจิตเหรอเจ๊ ผมไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น เก็บไว้ใส่เองเถอะ เดี๋ยวหิวโซเมื่อไหร่ก็คงซมซานมาหาผมเองแหละ’

...

เซียวเฉินอ่านแชตแล้วส่ายหัว

เขากดก๊อปปี้ข้อความหากินแปะลงไปอีกครั้ง : ‘วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ผมมีเสบียงเพียบ ใครอยากฝากตัวเป็นลูกน้อง ทักแชตส่วนตัวมา’

เหมือนเช่นเคย ข้อความของเขาถูกเมินอย่างสมบูรณ์แบบ

ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับตลาดนัดแลกของที่จะเกิดขึ้น

เซียวเฉินไม่ยี่หระ เขามีเวลาถมเถ รอให้ปลาหิวโซกว่านี้เดี๋ยวก็มางับเหยื่อเอง

...

ห้องข้างๆ

โม่เสี่ยวถงอ่านข้อความในกลุ่มเพื่อนสาวแล้วหน้าซีด

ฟ่านมี่มี่ : ‘พวกแก... อย่าออกไปแลกของนะ แม่ฉันเพิ่งโทรมาบอกว่าตึกข้างๆ เกิดเรื่องสยอง มีผู้หญิงโดนฆ่าข่มขืนแล้วชิงทรัพย์ น่ากลัวมาก’

โหย่วลี่หยา : ‘ว้าย! ตายจริง ฉันกะว่าจะเอาขนมไปแลกครีมหน้าเด้งซะหน่อย ไม่กล้าออกไปแล้วเนี่ย’

ฟ่านมี่มี่ : ‘นาทีนี้ยังจะห่วงสวยอีกเหรอแก เอาชีวิตให้รอดก่อนเถอะ’

โม่เสี่ยวถง : ‘มี่มี่... ฉันว่าแกมาอยู่กับฉันเถอะ มาอยู่กับนายท่าน... เอ้ย จ้าวตึก เขาดูแลดีนะ แถมมีปืนด้วย ปลอดภัยหายห่วง’

ฟ่านมี่มี่ : ‘แต่เขาไม่รับฉันนี่นา’

โม่เสี่ยวถง : ‘เดี๋ยวฉันลองคุยให้อีกรอบ บอกเขาไปว่าเรื่องขายตัวนั่นแกพูดเล่น’

แต่แล้วข้อความจากกลุ่มลับ 'ไม่มีเสี่ยวถง' ก็เด้งเตือนฟ่านมี่มี่

หลงปิงปิง : ‘มี่มี่ อย่าหลงกลนะ ฉันว่าเสี่ยวถงโดนไอ้จ้าวตึกนั่นล้างสมองไปแล้ว ดูคำพูดคำจาสิ แปลกๆ ชอบกล ขืนแกไปอาจจะโดนจับขังทำมิดีมิร้ายก็ได้’

ฟ่านมี่มี่อ่านแล้วขนลุกซู่

ภาพจินตนาการอันโหดร้ายผุดขึ้นมาในหัว ผู้ชายโรคจิตกับทาสสาวที่ถูกกักขังหน่วงเหนี่ยว...

"ไม่ไปดีกว่า... รอรัฐบาลมาช่วยปลอดภัยที่สุด" เธอตัดสินใจเด็ดขาด

...

บ่ายสามโมงตรง

โถงทางเดินชั้น 10 เริ่มคึกคัก ผู้คนทยอยเดินลงมาจากบันไดหนีไฟและออกจากลิฟต์

ทุกคนต่างถือข้าวของติดมือมาด้วยสายตาระแวดระวัง

บรรยากาศเหมือนตลาดมืดในหนังสายลับ ต่างคนต่างจ้องตากันอย่างไม่ไว้ใจ

คนแปลกหน้าที่อยู่ตึกเดียวกันมาเป็นปี เพิ่งจะได้มาเห็นหน้าค่าตากันชัดๆ ก็วันนี้

[จบแล้ว]