บทที่ 19 - ข้อเสียเดียวของเมดสาว
บทที่ 19 - ข้อเสียเดียวของเมดสาว
บทที่ 19 - ข้อเสียเดียวของเมดสาว
เซียวเฉินขังตัวเองอยู่ในห้อง ด่ำดิ่งสู่โลกของเกมออนไลน์อย่างเมามัน
ปล่อยให้โม่เสี่ยวถงเก็บกวาดซากอารยธรรมมื้อเช้าตามลำพัง
ขณะล้างจาน หญิงสาวเริ่มคิดหนัก
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันนายท่านต้องเบื่อเธอแน่
ทำกับข้าวก็ไม่เป็น ปรนนิบัติก็ยังเก้ ๆ กัง ๆ ดูไร้ประโยชน์สิ้นดี
เธอหยิบมือถือเปิดกลุ่มแชตแก๊งนางฟ้า พิมพ์ข้อความระบายความในใจ : ‘วันนี้ลองหัดทำเกี๊ยวตามคลิป แต่ดันลืมใส่เกลือ จืดสนิทเลยพวกแก ดีนะที่นายท่านไม่โกรธ’
หลงปิงปิง : ‘คุณพระ! นี่ใช่โม่เสี่ยวถงคนเดิมที่ฉันรู้จักหรือเปล่า? คนอย่างแกเนี่ยนะยอมเข้าครัวทำเกี๊ยวให้ผู้ชาย แถมยังมานั่งรู้สึกผิดอีก โดนผีสิงหรือเปล่ายะ?’
โหย่วลี่หยา : ‘ไม่ใช่ผีสิงหรอก ฉันว่าโดน "ผู้ชาย" สิงมากกว่ามั้ง คิกคิก’
หลงปิงปิง : ‘ยัยลามก! วัน ๆ คิดแต่เรื่องใต้สะดือ’
ฟ่านมี่มี่ : ‘แกยังมีของสดทำเกี๊ยวอีกเหรอ? ไส้อะไรอะ?’
โม่เสี่ยวถงหน้าแดงก่ำเมื่อนึกถึงรสชาติเกี๊ยวจืดชืดเมื่อเช้า แต่ก็พิมพ์ตอบไป : ‘ไส้หมูต้นหอม จริง ๆ มีกุยช่ายด้วย แต่ฉันซอยไม่เป็น หั่นออกมาท่อนเท่าท่อนซุง เลยไม่ได้ใส่’
ฟ่านมี่มี่ : ‘พระเจ้า! ไอ้จ้าวตึกนั่นมีกุยช่ายด้วยเหรอ! ฉันอยากกินเกี๊ยวไส้กุยช่ายไข่จะตายอยู่แล้ว’
หลงปิงปิง : ‘ในตู้เย็นแกก็มีเกี๊ยวแช่แข็งไม่ใช่เหรอ?’
ฟ่านมี่มี่ : ‘ของแช่แข็งจะไปสู้ของสดทำใหม่ ๆ ได้ไง อีกอย่าง... ของฉันหมดเกลี้ยงแล้ว ตอนนี้เหลือขนมถุงเดียว กินหมดนี่ก็ต้องอดข้าวแล้ว’
โม่เสี่ยวถงเห็นเพื่อนลำบากก็ใจอ่อน : ‘มี่มี่... หรือแกจะมาช่วยฉันทำครัวล่ะ? แกทำกับข้าวเก่งนี่นา’
ฟ่านมี่มี่ : ‘เขาเสบียงเยอะจริงเหรอ?’
โม่เสี่ยวถง : ‘เยอะจนแกล้มทับตายได้เลยแหละ ปัญหาคือฉันทำไม่เป็นสักอย่าง’
ฟ่านมี่มี่ : ‘อยากไปนะ... แต่เขาไม่รับแอดฉันนี่สิ’
โม่เสี่ยวถง : ‘งั้นเดี๋ยวฉันลองคุยให้’
...
ห้อง 2305
ฟ่านมี่มี่จ้องหน้าจอตาละห้อย ท้องร้องโครกคราก
ติ๊ง!
แจ้งเตือนจากกลุ่มลับ ‘แก๊งนางฟ้า (ไม่มีเสี่ยวถง)’ เด้งขึ้นมา
หลงปิงปิง : ‘มี่มี่ แกจะไปจริงเหรอ? ไม่สังเกตเหรอว่าเสี่ยวถงเปลี่ยนไป ยัยนั่นดูหลงผู้ชายคนนี้หัวปักหัวปำ จากเจ้าหญิงจอมหยิ่งกลายเป็นแจ๋วไปแล้ว ฉันว่าโดนล้างสมองชัวร์’
โหย่วลี่หยา : ‘เห็นด้วย ตอนนี้ต้องระวังตัวนะมี่มี่’
ฟ่านมี่มี่ : ‘แต่ฉันหิวจะตายอยู่แล้วนะ! พวกแกไม่เข้าใจหรอก คนที่กินแต่ขนมถุงมาหลายวัน มันโหยหาข้าวสวยร้อน ๆ กับข้าวผัดหอม ๆ แค่ไหน’
หลงปิงปิง : ‘ฉันก็หิวเหมือนแกนั่นแหละ เมื่อก่อนเห็นขนมเป็นสวรรค์ เดี๋ยวนี้เห็นแล้วอยากจะอ้วก’
โหย่วลี่หยา : ‘อิอิ โชคดีนะที่ฉันไหวตัวทัน ไปอ้อนขอสเต๊กกับไก่ทอดมาจากพี่จ้าวตึกได้ก่อน’
หลงปิงปิง : ‘ยัยคนไร้น้ำใจ! มีของดีไม่รู้จักแบ่ง’
โหย่วลี่หยา : ‘ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกแกฟอร์มจัดเอง แต่เตือนไว้ก่อนนะ อย่าโง่ไปเป็นทาสรับใช้แบบเสี่ยวถงเด็ดขาด’
หลงปิงปิง : ‘ฉันไม่โง่หรอกย่ะ ผู้ชายคนนี้ดูเจ้าเล่ห์จะตาย ไปหลอกเขาไม่ได้ง่าย ๆ หรอก’
โหย่วลี่หยา : ‘มี่มี่ คิดดี ๆ นะ ถ้าแกไป แกอาจจะกลายเป็นเมียทาสเบอร์สอง’
ฟ่านมี่มี่ : ‘แต่ของกินฉันจะหมดแล้วจริง ๆ... พวกแกพอจะแบ่งให้ฉันบ้างได้ไหม?’
...
ความเงียบเข้าปกคลุมกลุ่มแชตทันที
ไม่มีใครตอบ ไม่มีใครอ่าน
มิตรภาพพลาสติกแหลกสลายเมื่อภัยมาถึงตัว
ฟ่านมี่มี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ น้ำตาซึม
“เพื่อนกินหาง่าย เพื่อนตายหาไม่เจอจริง ๆ”
ใจหนึ่งก็กลัวจะโดนรังแก แต่อีกใจความหิวมันบีบคั้น
“ไม่ไปดีกว่า... รออีกหน่อย รัฐบาลต้องส่งคนมาช่วยแน่ ๆ” เธอปลอบใจตัวเองด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ
...
ที่ห้อง 2808 เซียวเฉินละสายตาจากจอเกมเมื่อได้ยินคำถามของโม่เสี่ยวถง
“ฟ่านมี่มี่... คนไหนในกลุ่มเธอ?”
เขาจำหน้าสี่สาวแก๊งนางฟ้าได้แม่น เพราะแต่ละคนสวยระดับท็อปของตึก
โดยเฉพาะคนตัวสูงที่เป็นนางแบบ คนนั้นสวยสง่าแต่หยิ่งทะนง เดินผ่านผู้ชายทีไรเชิดหน้ามองเพดานตลอด
“คนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มค่ะ หน้าตาน่ารัก ๆ” โม่เสี่ยวถงอธิบาย
ภาพของสาวน้อยร่างเล็กผุดขึ้นในหัวเซียวเฉิน
สาวน้อยสไตล์โลลิ ยิ้มแย้มสดใสเหมือนดวงตะวัน ตัวเล็กพกพาง่าย หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แก้มป่องเวลายิ้มตาหยีจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์
เธอดูเป็นมิตรและเข้าถึงง่ายที่สุดในกลุ่ม ใครเห็นก็เอ็นดู
และนั่นทำให้เธอมีกองทัพ "ทาสรัก" คอยเปย์ของกำนัลให้ไม่ขาดสาย
เซียวเฉินเคยเผลอใจเต้นตอนเธอยิ้มให้ ก่อนจะมารู้ความจริงว่าเธอยิ้มโปรยเสน่ห์ให้ผู้ชายทุกคนเพื่อเช็กเรตติ้ง
“อ๋อ... ยัยห้อง 2305 สินะ”
“ใช่ค่ะ”
“ไม่เอา” เซียวเฉินปฏิเสธทันควัน
เขาจำได้แม่น ยัยคนนี้แหละที่ทักแชตมาเสนอตัวแลกอาหาร แถมโฆษณาสรรพคุณเรื่องบนเตียงแบบไม่อายฟ้าดิน
“เป่า สี ดีด ร้อง” ครบวงจร... ลูกค้าประทับใจ
คนประเภทนี้ ถึงหน้าตาจะดูใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนผ้าพับไว้ แต่เนื้อในกร้านโลกยิ่งกว่ากระดาษทราย
คำโบราณว่าไว้ "ยิ่งดูไร้เดียงสา ยิ่งอันตราย"
รับเข้ามาก็รังแต่จะนำปัญหามาให้ ดีไม่ดีอาจจะมาชักจูงโม่เสี่ยวถงให้เสียคนไปอีก
เขาพอใจกับโม่เสี่ยวถงตอนนี้แล้ว ซื่อสัตย์ หัวอ่อน และว่าง่าย
ข้อเสียเดียวคือทำกับข้าวไม่เป็น... แต่นั่นฝึกกันได้
ส่วนยัยโลลิอาบยาพิษนั่น... ปล่อยให้หิวต่อไปเถอะ!
[จบแล้ว]