บทที่ 10 - มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียน

บทที่ 10 - มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียน

ฟ่านมี่มี่แคปหน้าจอแชตที่ถูกปฏิเสธส่งลงในกลุ่ม "เห็นไหมล่ะยัยเสี่ยวถง หมอนั่นไม่ใช่ตาแก่บ้ากามอย่างที่คิดหรอก เขาต้องการใจคน ไม่ใช่แค่ร่างกายฉาบฉวย"

หลงปิงปิง : ‘จะเอาชนะใจผู้หญิง ขั้นแรกก็ต้องได้ตัวก่อนไม่ใช่เหรอ มันก็ค่าเท่ากันนั่นแหละ’

โม่เสี่ยวถง : ‘ไม่รู้สิ ฉันไม่อยากเอาตัวไปแลกกับคนพรรค์นั้น ดีไม่ดีอาจจะเป็นพวกโรคจิตชอบความรุนแรงก็ได้ ใครจะไปรู้’

โหย่วลี่หยา : ‘มี่มี่ ลองตื๊ออีกรอบสิ อยากรู้เหมือนกันว่าหมอนั่นจะมาไม้ไหน’

ฟ่านมี่มี่ : ‘ไม่ไหวแล้วย่ะ โดนบล็อกไปเรียบร้อย’

พร้อมแนบรูปหน้าจอที่ขึ้นว่าส่งข้อความไม่ผ่าน

โม่เสี่ยวถง : ‘ผู้ชายคนนี้แปลกประหลาดชะมัด บล็อกทั้งฉันทั้งแก... หรือจะเป็นเกย์?’

ฟ่านมี่มี่ : ‘เสี่ยวถง ลองดูอีกทีสิ ฉันว่าหมอนี่น่าจะเป็นพวกหนุ่มซิงไม่ประสีประสาโลก อารมณ์แบบอยากมีความรักที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ผู้ชายแบบนี้เสร็จมารยาแกแน่ ๆ ลองดู’

สองสาวคุยกันจ้อ โดยหารู้ไม่ว่าเพื่อนรักอีกสองคนในกลุ่มเงียบกริบผิดปกติ

เพราะทั้งโหย่วลี่หยากับหลงปิงปิงแอบแอดไลน์ไปหาจ้าวตึกกันเรียบร้อยแล้ว

พวกเธอไม่ใช่คนโง่ ในเมื่อพิสูจน์แล้วว่าฝ่ายชายมีอาหารจริงแถมไม่ได้หื่นกามขนาดนั้น ทำไมจะไม่ลองเสี่ยงดูล่ะ

นาทีนี้ถ้าแลกกับของกิน ต่อให้ต้องเรียกไอ้หมอนั่นว่า 'ป๋า' พวกเธอก็ยอม

...

ณ ห้อง 2808

เซียวเฉินกดรับเพื่อนห้อง 2307 กับ 2308 แทบจะพร้อมกัน

โหย่วลี่หยา (2307) มาสไตล์สาวขี้อ้อน ตรงไปตรงมา : ‘พี่ชายขา... หนูหิวจังเลยค่ะ ไม่มีแรงจะเดินแล้ว พี่ชายใจดีแบ่งขนมให้หนูหน่อยได้ไหมคะ สัญญาว่าหนูจะตอบแทนอย่างงามเลย’

ตามด้วยรูปเด็ดไม้ตาย

ในรูปเธอสวมชุดนักเรียนญี่ปุ่นกระโปรงลายสก๊อตสั้นจู๋ หรือที่เรียกกันว่าชุด JK เข้าคู่กับถุงน่องสีดำบางเบาที่รัดรึงเรียวขาขาวเนียน ผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวลงมาคลอเคลียไหล่

แม้จะเอามือถือบังหน้าไว้ แต่กลิ่นอายความสาวสะพรั่งก็ทะลุจอออกมา

รูปนี้แหละที่ตกผู้ชายมานับไม่ถ้วน

เธอมั่นใจว่าไอ้หนุ่มจ้าวตึกต้องสยบแทบเท้า

เซียวเฉินยิ้มมุมปาก ‘แก๊งนี้มันศีลเสมอกันจริง ๆ’

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าฟ่านมี่มี่คงคาบข่าวไปบอกเพื่อน ๆ จนหมดเปลือก ยัยสองคนนี้ถึงได้รีบแจ้นมาขอส่วนบุญ

เซียวเฉินพิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ : ‘อยากได้ของกิน ก็เอาคนมาแลก’

โหย่วลี่หยา : ‘ได้สิคะ ขอแค่พี่เลี้ยงดูหนู หนูสัญญาว่าจะซื่อสัตย์กับพี่คนเดียว รักเดียวใจเดียวเลยค่ะ’

อ่านข้อความนี้แล้วเซียวเฉินเริ่มกุมขมับ

ไอ้คำว่า 'ซื่อสัตย์' เนี่ย มันวัดกันยังไงวะ?

ความภักดีมันไม่ได้เขียนไว้บนหน้าผากซะหน่อย

ดูอย่างเจ้าอ้วนเฝิงสิ ปกติก็รักกันปานจะกลืนกิน พอถึงเวลาตายดันถีบหัวส่งกันดื้อ ๆ

ต้องถามตัวช่วย

“ระบบ ฉันจะรู้ได้ไงว่าใครซื่อสัตย์จริง?”

เสียงระบบดังขึ้นในหัว : “เมื่อภารกิจสำเร็จ ระบบจะแจ้งเตือนทันที”

อ๋อ... ง่าย ๆ แบบนี้เลยสินะ

เซียวเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบกลับไป : ‘เดี๋ยวฉันจะส่งอาหารไปให้ แลกกับความจงรักภักดีของเธอ ถ้าเธอคิดตุกติกหรือทรยศ อย่าหวังว่าจะได้กินอะไรจากฉันอีก’

เขาไม่กลัวว่ายัยนี่จะเบี้ยว

ในนรกวันสิ้นโลกแบบนี้ อาหารคือพระเจ้า

เสบียงของเขาต่อให้เยอะแค่ไหนก็มีวันหมด แต่ระบบสามารถเสกอาหารมาให้ได้ทุกวันไม่รู้จบ

ใครกล้าหักหลังเขา ก็เท่ากับทุบหม้อข้าวตัวเอง

การหลอกลวงพระผู้ช่วยให้รอด มีโทษประหารสถานเดียว

โหย่วลี่หยา : ‘ขอบคุณค่ะพี่ชาย พี่ใจดีที่สุดในโลกเลย จุ๊บ ๆ’

ในเวลาเดียวกัน ข้อความจากห้อง 2308 ก็เด้งขึ้นมา

‘ฉันอยู่ห้อง 2308 ได้ยินว่าคุณมีอาหาร ต้องใช้อะไรแลกเปลี่ยนคะ?’

สไตล์การคุยของหลงปิงปิงดูเป็นผู้ใหญ่กว่า มีเหตุผล และแฝงความหยิ่งทะนงไว้หน่อย ๆ

เซียวเฉินไม่รู้หรอกว่าใครเป็นใครในสี่สาว แต่เขาก็ใช้สูตรเดิม : ‘เอาคนมาแลก’

2308 : ‘น่ารังเกียจ! มีของกินหน่อยทำเป็นกร่าง คิดจะหลอกฟันผู้หญิงหรือไง’

เซียวเฉิน : ‘ฉันต้องการลูกน้องที่ซื่อสัตย์ ไม่ได้จะฟัน’

2308 : ‘ข้อเรียกร้องประหลาดจัง อยากเป็นบอสมากหรือไงคะ’

แม่สาวคนนี้ฝีปากกล้าใช้ได้ ไม่มีความอ่อนน้อมถ่อมตนเหมือนคนเมื่อกี้เลย

เขาพิมพ์ตอบกลับไป : ‘วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว สันดานดิบของคนกำลังจะเปิดเผย มีแต่ลูกน้องที่ไว้ใจได้เท่านั้นที่คู่ควรกับอาหารของฉัน’

หลงปิงปิงเงียบไปนาน ก่อนจะตอบกลับมา : ‘คุณเชื่อจริง ๆ เหรอว่านี่คือวันสิ้นโลก’

เซียวเฉิน : ‘ไม่ใช่แค่เชื่อ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว อยู่ที่ว่าเธอจะยอมรับความจริงได้ไหม’

2308 : ‘แล้วต้องทำยังไงถึงจะเป็นลูกน้องคุณ ต้องเซ็นสัญญาจ้างงานไหม’

เซียวเฉิน : ‘โลกแตกแล้ว สัญญากระดาษมันไร้ค่า แค่เธอภักดีกับฉันจริง ๆ ฉันก็จะเลี้ยงดูเธอเอง รับรองไม่อดตาย’

2308 : ‘สรุปคือฉันทำงานให้คุณ คุณจ่ายค่าจ้างเป็นอาหาร แบบนี้ใช่ไหม?’

เซียวเฉิน : ‘เงื่อนไขคือความซื่อสัตย์’

2308 : ‘แล้วคุณจะรู้ได้ไงว่าฉันซื่อสัตย์’

เซียวเฉิน : ‘เมื่อเธอไร้ทางเลือก เธอจะซื่อสัตย์เอง’

...

ที่ชั้น 23 หลงปิงปิงอ่านข้อความสุดท้ายแล้วขมวดคิ้ว

ผู้ชายคนนี้ดูมีอะไรบางอย่าง ไม่ใช่แค่พวกหื่นกามทั่วไป

ความคิดความอ่านดูลึกซึ้ง

'เมื่อไร้ทางเลือก จะซื่อสัตย์เอง'

แต่ถ้ามีทางเลือกอื่นล่ะ? นั่นหมายความว่าจะทรยศงั้นเหรอ?

ความภักดีที่แลกมาด้วยความหิวโหย มันจะยั่งยืนได้จริงหรือ

ติ๊ง!

เสียงไลน์กลุ่มดังขึ้น

โหย่วลี่หยาโพสต์รูปสเต๊กเนื้อชิ้นโตกับไก่ทอดร้อน ๆ ลงในกลุ่ม : ‘อิอิ พี่จ้าวตึกไม่ใช่คนบ้ากามหรอก เขาแค่ซื่อบื้อ ฉันแค่อ้อนนิดหน่อยก็ได้ของกินมาเพียบเลย ดูสิ!’

โม่เสี่ยวถงตาลุกวาว รีบพิมพ์ตอบ : ‘ลี่หยา! น่ากินมาก แบ่งฉันหน่อยสิ ฉันหิวจนตาลายแล้ว’

โหย่วลี่หยา : ‘ยัยโง่ เอ้ย... เพื่อนรัก ไปขอพี่เขาเองสิ เขามีอีกเยอะ คนซื่อ ๆ แบบนั้นหลอกง่ายจะตาย’

...

ณ ห้อง 2808

ฮัดชิ้ว!

เซียวเฉินจามเสียงดังสนั่น "ใครนินทาตูวะ"

เขาส่ายหัว หยิบหูฟังมาสวม เตรียมลุยเกมต่อ

แต่แล้วหน้าจอมือถือก็สว่างวาบ แจ้งเตือนขอเป็นเพื่อนจาก 2306 หรือโม่เสี่ยวถงเด้งขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้เขาตัดสินใจกดรับ

ทางฝั่งห้อง 2306

โม่เสี่ยวถงดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรับแอดแล้ว

ในเมื่อฟ่านมี่มี่การันตีว่าไม่หื่น แถมโหย่วลี่หยาบอกว่าหลอกง่าย เธอก็มีความหวัง

เธอรีบปั้นคำหวานส่งไป : ‘พี่จ้าวตึกคะ หนูหิวจังเลย ไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว พี่ใจดีช่วยบริจาคอาหารให้หนูหน่อยได้ไหมคะ พลีสสส’

เซียวเฉิน : ‘กฎเดิม เอาคนมาแลก’

โม่เสี่ยวถงกลั้นความขยะแขยง พิมพ์ตอบเสียงสอง : ‘แหม... หนูก็ยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่นะคะ จะให้ยกให้พี่ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ’

เซียวเฉิน : ‘แค่มาเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ ฉันเลี้ยงดูอย่างดี’

โม่เสี่ยวถงยิ้มร่า เข้าทางโจร : ‘ตกลงค่ะ! พี่อยู่ชั้นไหนคะ เดี๋ยวหนูขึ้นไปรายงานตัวเดี๋ยวนี้เลย’

เซียวเฉิน : ‘2808’

โม่เสี่ยวถงแสยะยิ้ม โยนบะหมี่แห้งก้นถุงทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

เธอลุกขึ้นมาแต่งหน้าทาปากอย่างประณีต ปัดแก้มระเรื่อ เขียนขอบตาให้ดูเย้ายวน

"คอยดูเถอะแม่จะตกให้หนีไปไหนไม่รอด จะหลอกใช้ให้เป็นทาสรับใช้ คอยหาอาหารมาประเคนให้ฉัน"

เธอหมุนตัวหน้ากระจก เช็กความเป๊ะปัง แล้วเดินเชิดหน้าออกจากห้อง มุ่งหน้าสู่ชั้น 28

[จบแล้ว]