บทที่ 11 - สาวน้อยย้อนแย้ง

บทที่ 11 - สาวน้อยย้อนแย้ง

โม่เสี่ยวถงมายืนอยู่หน้าประตูห้อง 2808 เธอเคาะประตูเบา ๆ แล้วรีบถอยฉากไปยืนคุมเชิงที่หน้าบันไดหนีไฟ

เผื่อไอ้จ้าวตึกเป็นโรคจิตหน้าปรุ จะได้ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทัน

เซียวเฉินส่องตาแมวดู พอเห็นว่าเป็นโม่เสี่ยวถง ยัยตัวแสบที่เคยดูถูกเขาว่าเป็น 'ไอ้กระจอก' แถมยังเป็นต้นเหตุให้เขาตายในชาติที่แล้ว เขาก็แสยะยิ้มเย็น

โลกกลมจริง ๆ นะแม่คุณ

แต่ช่างเถอะ ตอนนี้เขาต้องการลูกน้อง และยัยนี่ก็หลงเข้ามาในกรงเอง

เขาคลำปืนกล็อกที่เอวเพื่อความอุ่นใจ แล้วเปิดประตูผัวะ "เข้ามา"

โม่เสี่ยวถงชะโงกหน้ามอง พอเห็นหน้าเซียวเฉินชัด ๆ ความกังวลก็มลายหายไป

แม้เซียวเฉินจะหน้าตาดีใช้ได้ แต่ในสายตาเธอ เขาก็เป็นแค่ 'หนุ่มออฟฟิศเกรดต่ำ' คนหนึ่ง

พวกชนชั้นกลางระดับล่าง เช้าตอกบัตร เย็นกินข้าวแกง ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูเธอให้สุขสบายได้หรอก

สเปกของเธอต้องระดับผู้บริหาร ขับซูเปอร์คาร์ เปย์หนัก ๆ เท่านั้น

แต่เอาเถอะ ในเมื่อหมอนี่มีของกิน หน้าตาก็พอดูได้ ไม่ใช่ตาลุงพุงพลุ้ย เธอก็พอจะทำใจยอมรับได้

"อ้าว ที่แท้ก็คนกันเองนี่นา" เธอแสร้งทำเป็นทักทายอย่างสนิทสนม

เซียวเฉินเบี่ยงตัวหลบ "จะเข้าก็รีบเข้า"

โม่เสี่ยวถงลังเลนิดหน่อย แต่พอนึกถึงความหิวและคิดว่าคนหน้าตาซื่อ ๆ แบบนี้คงไม่มีพิษสงอะไร เธอจึงก้าวเท้าเข้าไป

ทันทีที่พ้นประตู ดวงตาคู่สวยก็เบิกโพลงจนแทบถลน

ภาพที่เห็นทำเอาเธอช็อก

ตั้งแต่โถงทางเดินยันห้องนั่งเล่น เต็มไปด้วยภูเขาเสบียง!

ลังบะหมี่ ลังขนม น้ำดื่มแพ็ค ตั้งเรียงรายสูงจรดเพดาน

ตู้แช่ใบยักษ์สี่ตู้เรียงเป็นตับ ส่งไอเย็นฉ่ำออกมา

ทางเดินเหลือแค่ช่องแคบ ๆ พอให้แทรกตัวผ่านไปได้เท่านั้น

นี่มันซูเปอร์มาร์เก็ตส่วนตัวชัด ๆ!

สายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับกล่องโอริโอ้และเค้กนึ่งตาลี่หยวนของโปรด น้ำลายสอขึ้นมาทันที

ความทรงจำเกี่ยวกับรสชาติหวานนุ่มของเค้กนึ่งที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ทำเอากระเพาะประท้วงโครกคราก

"นาย... นายบอกว่าอยากได้ลูกน้องใช่ไหม ได้เลย! ฉันสมัครตอนนี้เลย ขอแค่มีของกิน ฉันยอมทำทุกอย่าง" เธอพูดเสียงใส แววตามีประกายความหวัง

เซียวเฉินปิดประตูลงกลอนดัง กริ๊ก! แล้วบิดล็อกซ้ำอีกชั้น

ขังเหยื่อให้ดิ้นไม่หลุด

กฎหมายไม่มีผลบังคับใช้อีกต่อไป ที่นี่คืออาณาจักรของเขา ใครเข้ามาแล้วอย่าหวังว่าจะได้ออกไปง่าย ๆ

เขายืนกอดอกพิงกองลังสินค้า มองหญิงสาวด้วยสายตาของผู้ล่า "ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันต้องการความซื่อสัตย์ ไม่ใช่แค่คำพูดลอย ๆ"

โม่เสี่ยวถงยักไหล่ "ก็ฉันบอกแล้วไงว่ายอมเป็นลูกน้อง แค่ให้กินอิ่ม ฉันก็ซื่อสัตย์แล้วน่า"

เซียวเฉินแอบถามในใจ “ระบบ ยัยนี่พูดจริงหรือเปล่า?”

เสียงระบบตอบกลับ : “เป้าหมายเป็นบุคคลประเภทอนุรักษนิยมและย้อนแย้ง แนะนำให้ผูกมัดด้วยความสัมพันธ์ฉันชู้สาว จะสามารถกระตุ้นค่าความภักดีได้สูงสุด”

พรวด!

เซียวเฉินแทบสำลัก

อนุรักษนิยม? ยัยเนี่ยนะ?

ผู้หญิงที่ปั่นหัวผู้ชายเจ็ดแปดคนพร้อมกัน หลอกแดกของแบรนด์เนมเป็นว่าเล่นเนี่ยนะหัวโบราณ?

แต่พอลองคิดดูดี ๆ ระบบอาจจะพูดถูก

ยัยนี่เป็นมนุษย์ย้อนแย้งตัวแม่

ปากบอกเกลียดผู้ชายจน แต่ก็บริหารเสน่ห์ใส่พวกนั้นไม่ยั้งเพื่อผลประโยชน์

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังหวงเนื้อหวงตัว ไม่ยอมเปลืองตัวง่าย ๆ รอเก็บซิงไว้ให้เศรษฐีในฝัน

เขาจ้องมองเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดรัดรูป ผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกชั้นดี

คำโบราณว่าไว้ 'อยากได้ลูกเสือต้องเข้าถ้ำเสือ'

'อยากได้ใจหญิง ก็ต้องชิงเรือนร่างนางเสียก่อน'

ความคิดดิบเถื่อนแล่นพล่าน ในเมื่อโลกนี้ไร้กฎเกณฑ์ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเป็นสุภาพบุรุษอีกต่อไป

เซียวเฉินสาวเท้าเข้าไปหาอย่างคุกคาม

โม่เสี่ยวถงเริ่มรู้สึกลางไม่ดี ถอยหลังกรูด "นะ... นายจะทำอะไร อย่าเข้ามานะ!"

แต่ห้องเต็มไปด้วยของวางระเกะระกะ ถอยไปไม่กี่ก้าวก็ชนกับลังสินค้าจนมุมที่หน้าประตูห้องนอน

"อย่าทำบ้า ๆ นะ ฉันแจ้งตำรวจจริง ๆ ด้วย!"

เซียวเฉินหัวเราะในลำคอ "แจ้งตำรวจ? ตลกน่าแม่คุณ ดูข้างนอกนั่นสิ โลกมันจบเห่ไปแล้ว กฎหมายคืออะไร? ศีลธรรมคืออะไร? ตอนนี้ฉันคือผู้คุมกฎ และคำสั่งของฉันคือประกาศิต"

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน "เธอตกลงจะเป็นลูกน้องฉันเองไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อพูดแล้วก็ต้องรับผิดชอบคำพูดสิ"

...

โม่เสี่ยวถงนั่งกอดเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนเตียง ห่อตัวด้วยผ้าห่มผืนหนา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว

เซียวเฉินโยนห่อโอริโอ้ให้ "เอ้า กินรองท้องซะ แล้วลุกไปทอดสเต๊กให้ฉัน"

โม่เสี่ยวถงลังเล แต่พอเห็นขนมของโปรด สัญชาตญาณความหิวก็ชนะความกลัว

เธอฉีกซองยัดคุกกี้เข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ความหวานมันของครีมรสวานิลลาแผ่ซ่านไปทั่วปาก ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำได้เป็นอย่างดี

"กินเสร็จแล้วก็ไปทำกะเพรา... เอ้ย ทอดสเต๊กซะ" เซียวเฉินโยนเนื้อวากิวสองชิ้นลงบนโต๊ะ

โม่เสี่ยวถงมองก้อนเนื้อตาปริบ ๆ

"ทำไม่เป็น..." เธอตอบเสียงอ่อย "ฉันต้มเป็นแต่มาม่า กับลวกไข่"

เซียวเฉินส่ายหัวอย่างระอาใจ ผู้หญิงยุคนี้สกิลการบ้านการเรือนติดลบกันหมดหรือไง

"ลุกขึ้นมา เดี๋ยวฉันสอน" เขาโยนเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งให้เธอใส่คลุม

[จบแล้ว]