บทที่ 23 - ความจริงเบื้องหลังการล่มสลายของเผ่ามังกร

บทที่ 23 - ความจริงเบื้องหลังการล่มสลายของเผ่ามังกร

โบราณว่าไว้ พันปีตะพาบ หมื่นปีเต่า!

เต่าหญ้าตัวหนึ่งที่มีชีวิตอยู่ตั้งแต่สมัยเทพเจ้าแม่น้ำองค์ก่อนจนถึงยุคที่เขามารับช่วงต่อ คุณค่าที่มีต่อจางเคอนั้นไม่ต้องพูดถึง

องค์ก่อนที่ว่าไม่ใช่ไอ้ลิงน้ำที่เขาตบตายไปง่ายๆ นะ แต่เป็นตัวจริงเสียงจริง เทพเจ้าแม่น้ำที่ได้รับการยอมรับจากตราประทับและปกครองแม่น้ำหุนทั้งสายเหมือนกับจางเคอ!

ถึงแม้เต่าหญ้าจะถ่อมตัวว่าตอนนั้นมันเป็นแค่เบ๊รับใช้

แต่ การได้เรียนรู้ระบบการทำงานขององค์กรภายใต้เทพเจ้าแม่น้ำจริงๆ ผ่านปากเต่าเฒ่า ก็นับเป็นมรดกล้ำค่าไม่น้อย

ที่สำคัญกว่านั้น นี่คือเต่าแก่ที่เริ่มบำเพ็ญเพียรมาตั้งแต่ต้นราชวงศ์หยวน มีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้ก็นานโขถึงสี่ร้อยกว่าปี

ภูมิปัญญาของมัน และความเข้าใจต่อโลกดันเจี้ยน คือสิ่งที่จางเคอที่เป็นคนต่างถิ่นต้องการอย่างยิ่ง

แถมตั้งแต่โบราณกาลมา เต่ามักจะปรากฏตัวในฐานะผู้ติดตามของเผ่าพันธุ์มังกรเสมอ

เสนาบดีเต่า เสนาบดีเต่า

ข้างกายมังกรขาดเต่าไม่ได้ ธรรมชาติของเต่าก็ขาดมังกรไม่ได้เช่นกัน

ถึงตอนนี้จางเคอจะอยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย แต่ในฐานะมังกรไม่กี่ตัวที่หลงเหลืออยู่ในยุคต้าหมิง แทบจะไม่มีใครน่าให้เต่าเฒ่าฝากเนื้อฝากตัวเท่าเขาอีกแล้ว

"ทำไมองค์ชายรัชทายาทถึงมีความคิดแบบนี้พะยะค่ะ?"

เทียบกับคำว่าเทพเจ้าแม่น้ำ เต่าเฒ่าคุ้นเคยกับสถานะเผ่ามังกรของจางเคอมากกว่า โดยเฉพาะพอได้ยินว่าเขาเป็นทายาทของราชันย์มังกรเฒ่าแห่งห้วงทุกข์แดนโยวโจว มันก็รีบเปลี่ยนคำเรียกเป็นองค์ชายรัชทายาททันที

ถึงแม้ห้วงทุกข์จะถูกเทพบนสวรรค์ถมที่ไปตั้งแต่รุ่นปู่ของมัน ได้ยินว่าครอบครัวราชันย์มังกร รวมทั้งวังมังกรถูกสะกดไว้ใต้ดิน แต่มันเป็นแค่เต่าตัวน้อยๆ ในเมื่อจางเคอว่าไงมันก็ว่าตามนั้น

ต่อให้บอกว่าเป็นราชันย์มังกรทะเลตะวันออก มันก็เชื่อ!

ก็นะ ไม่นับพวกเลือดผสม มังกรที่เหลืออยู่ใต้หล้านี้จับมารวมกันจะถมตำแหน่งราชันย์มังกรสี่คาบสมุทรให้เต็มได้รึเปล่ายังต้องลุ้นเลย

ฟังจางเคอเล่าจบ เต่าเฒ่าก็ตาโตเท่าไข่ห่าน "ราชวงศ์แต่ละยุค ล้วนแต่เป็นพวกกินคนไม่คายกระดูกทั้งนั้น พวกเราเผ่าพันธุ์สัตว์น้ำต้องตกระกำลำบากขนาดนี้ก็เพราะหลงกลต้าซ่ง ไม่รู้ว่าพวกเวรตะไลนั่นไปหาวิธีต่อชะตาบ้านเมืองมาจากไหน!"

"ทั้งหลอก ทั้งจับ เผ่ามังกรตามแม่น้ำลำคลองทะเลสาบถูกตัดขาดการสืบทอด แต่พวกมันดันยื้อเวลาต่อมาได้ตั้งหลายร้อยปี!"

จางเคอรู้สึกเหมือนหูฝาด "ไม่ต่อต้านกันบ้างเหรอ?"

"ต่อต้าน? จะเอาอะไรไปต่อต้าน?" เต่าเฒ่าแค่นเสียงเย็น "ตอนแรกที่เริ่มจับเจียวมังกร (มังกรไม่มีเขา) ก็ไม่มีใครพูดอะไร ต่อมาพอถึงคราวพวกกำเนิดต่ำต้อยก็ไม่มีใครพูดอะไร พอถึงคราวสุดท้าย เหล่าราชันย์มังกรเริ่มร้อนตัว แต่แม่น้ำลำคลองทั่วหล้า ยังเหลือสัตว์น้ำใต้บังคับบัญชาเผ่ามังกรสักกี่ตัวกันเชียว?"

ราชันย์มังกร? ราชันย์มังกรหัวเดียวกระเทียมลีบจะมีน้ำยาอะไร!

กลับกัน ฆ่าราชันย์มังกรเฒ่าทิ้ง ยังได้สมบัติจากคลังวังมังกรติดไม้ติดมือกลับไป คราวนี้ไม่ใช่แค่เชื้อพระวงศ์ พวกขุนนางเศรษฐีก็ได้อิ่มหมีพีมัน เผลอๆ จ่ายส่วยบรรณาการได้เพิ่มอีกสองส่วนด้วยซ้ำ!

เห็นจางเคอเริ่มยอมรับความจริงได้แล้ว เต่าเฒ่าก็ถอนหายใจโล่งอก "องค์ชายคิดได้ก็ดีแล้วพะยะค่ะ!"

จากนั้นก็กล่าวต่อ "ส่วนวิธีอำพรางตัวนั้น กระหม่อมอยู่มานาน ก็พอรู้จักเพื่อนบ้านบนฝั่งอยู่บ้าง ให้พวกมันไปตามพรรคพวกมา ช่วยๆ กันกินก็น่าจะย่อยหมด"

"อย่างแย่ที่สุด ก็อย่าให้พวกมันกินฟรี ลูกศิษย์ลูกหาเยอะแยะ ให้ไปก่อเรื่องในเมืองมนุษย์สักหน่อยก็น่าจะพอเบี่ยงเบนความสนใจได้!"

"แน่นอนว่า ข้อแม้คือองค์ชายต้องยอมอดทนสักพัก ห้ามใช้พลังเต็มที่ และถ้าจะให้พวกมันช่วย คาดว่าพวกนั้นคงถือโอกาสยื่นข้อแลกเปลี่ยน!"

"งั้นก็ทำตามที่เจ้าว่า ข้อเสนอถ้าไม่เกินเลยไปนักก็รับปากแทนข้าได้เลย!" จางเคอพยักหน้า "แต่ทางเราก็ต้องขยับบ้าง รอให้เจ้าพวกนั้นย่อยไอวิญญาณกับเลือดมังกรเสร็จ ก็ส่งพวกมันไปแม่น้ำซางกาน!"

มนุษย์เชื่อไม่ได้ แล้วสัตว์เดินดินจะเชื่อได้เหรอ?

จางเคอไม่คิดงั้น

เต่าเฒ่ากับเจ็ดขุนพลลาดตระเวนแม่น้ำของเขา เพราะเป็นสัตว์น้ำทั้งหมด และตัวเขาเป็นมังกร เลยมีความสัมพันธ์แบบเจ้านายลูกน้องโดยธรรมชาติ

ปีศาจบก... หึ!

แต่ในเมื่อเป็นความเห็นที่เต่าเฒ่าเสนอมา เขาไม่อยากหักหน้า

อีกอย่าง ไม่ได้ให้พวกมันทำอะไร แค่เรื่องรับผลประโยชน์ จางเคอเชื่อว่าใครที่มีความโลภคงไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกต่อสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก

แต่แม่น้ำหุน ถ้าไม่ขุดลอกชีพจรวารี เพดานความเก่งก็เห็นๆ กันอยู่

ตันที่หยินเสิน!

และที่เขาล่มปากอ่าวที่แม่น้ำหุนสองรอบก่อน ก็เพราะมีตัวตนระดับเหนือกว่าหยินเสินถูกส่งมา

นักพรตระดับหยางเสินสิบกว่าคน แถมคนที่เรียกฟ้าผ่าใส่จางเคอยังเป็นว่าที่ปรมาจารย์เทียนซือรุ่นต่อไปอีก

ถ้าไม่อัพเกรดเพดานเลเวลตัวเอง จางเคอไม่มีทางสู้พวกนั้นได้ ดังนั้น เขาเลยเล็งไปที่ต้นน้ำของแม่น้ำหุน ชื่อโบราณคือแม่น้ำเหล่ย แม่น้ำสัวกวน หรือก็คือแม่น้ำซางกาน!

แม่น้ำหุนที่เป็นสาขายังอยู่ระดับแปด แม่น้ำซางกานที่เป็นสายหลักอย่างน้อยก็น่าจะระดับเจ็ด พอฟัดพอเหวี่ยงกับพวกนักพรตหยางเสินได้บ้างมั้ง?

ระดับเดียวกัน ตราบใดที่ไม่ขึ้นแท่นพิธี จางเคอคิดว่าตัวเองคงไม่ถึงกับโดนลากไปเลาะกระดูกเลาะหนัง ส่วนเรื่องโดนจับได้แล้วต้าหมิงจะจับเข้าพวก หรือหลังจากนั้นจะแตกหักกัน ก็เป็นเรื่องที่คาดเดาได้อยู่แล้ว

ใครมันจะอยากให้มีคนนอกอยู่ในที่ของตัวเอง

ไม่ยอมสยบ ก็ต้องตาย!

ไม่มีทางเลือกที่สาม!

"ก่อนหน้านี้ยังพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินต้าถงได้ ถ้าได้เป็นเทพเจ้าแม่น้ำซางกาน พื้นที่ทางเหนือเกินครึ่งก็อยู่ในมือข้า อย่างน้อยก็มีโอกาสขึ้นโต๊ะเจรจา..."

จางเคอถอนหายใจ

ชีวิตมันเศร้า!

เกมชาวบ้านเขามีสำนักฝ่ายธรรมะหนุนหลัง ทำภารกิจปราบปีศาจมารร้าย แต่พอถึงตาเขา ถึงจะไม่ใช่ตัวร้าย แต่ด้วยสถานะ "เนื้อหอม" ก็กลายเป็นเป้าโจมตีของฝ่ายธรรมะทั้งยุทธภพ

อย่าว่าแต่พวกลัทธิมารเลย ลำพังแค่พุทธกับเต๋า และราชสำนักต้าหมิง ก็ทำเอาภารกิจของจางเคอยากจนแทบขยับไม่ได้

แน่นอน พวกลัทธิมารจะสู้จางเคอได้รึเปล่ายังต้องลุ้น อย่าหวังเลยว่าหนูท่อระบายน้ำพวกนั้นจะมาแย่งอาหารจากปากเสือ!

ตะวันขึ้นเดือนตก

วันที่สาม ในขณะที่จางเคอรอนจนเริ่มหงุดหงิด ในที่สุดขุนพลลาดตระเวนแม่น้ำของเขาก็ย่อยผลประโยชน์เสร็จสิ้น

มองดูท่าทางพลังเปี่ยมล้นของแต่ละตัว จางเคอก็อดชมเชยไม่ได้สองสามคำ จากนั้นก็เก็บไว้ลาดตระเวนสองตัว ที่เหลือไล่ไปต้นน้ำ ไปสืบข่าวที่แม่น้ำซางกาน!

"พวกเจ้าอย่าเพิ่งคิดไปบวกกับเทพเจ้าแม่น้ำล่ะ รอบนี้ไปสืบข่าว แล้วก็ซื้อตัวคน!"

"ถ้าพาปลามาได้ ข่าวสารก็ตามมาเอง!"

"ท่าไม่ดีให้รีบกลับมา อย่าไปตายข้างนอกล่ะ!"

จางเคอกำชับ

ก็แหม ใช้เลือดมังกร จ่ายค่าตอบแทนไปตั้งเยอะกว่าจะปั้นลูกน้องขึ้นมาได้ ถ้าตายไปคงปวดใจแย่

แต่จะให้ใช้ตัวอื่นก็ไม่มีตัวเลือก พวกมนุษย์ปลานั่นถึงจะดูฉลาดขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่ต่างกับหมาแมว ใช้พวกมันสู้จางเคอลงมือเองดีกว่า

แต่ตอนนี้ ในฐานะเทพเจ้าแม่น้ำ อยู่ในเขตแม่น้ำหุนยังพอว่า พอก้าวขาออกจากเขตตัวเอง อำนาจเทพเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ แถมยังเอิกเกริกอีกต่างหาก

จางเคอตอนนี้ต้องใช้วิธีแอบย่องเข้าหมู่บ้าน ห้ามยิงปืน

รอให้รู้เขารู้เรา แล้วค่อยจ้วงจุดอ่อน ทีนี้ก่อนจะถึงตอนนั้น... จางเคอถูมือไปมา เขาอยากลองสำรวจใต้ดินดู

ยังไงซะ เขาก็ต้องทำความคุ้นเคยว่าไพ่ตายของตัวเองหน้าตาเป็นยังไง

อีกอย่าง โลกดันเจี้ยน มันจะเป็นเหมือนที่เขาคิดจริงๆ รึเปล่า ว่าราชวงศ์ในอดีต สิ่งที่หลงเหลือตกทอดมาที่ราชวงศ์ปัจจุบันจัดการยาก ล้วนถูกแบ่งชั้น... ไม่ว่าจะขับไล่หรือสะกด ก็ไปกองรวมกันอยู่ใต้ดิน?

[จบแล้ว]