บทที่ 8 - ขยับ เบรก หยุด

บทที่ 8 - ขยับ เบรก หยุด

แม่น้ำหุน

เวลานี้ที่นี่เปลี่ยนสภาพไปโดยสิ้นเชิง น้ำที่ไหลลงมาจากต้นน้ำจู่ๆ ก็เชี่ยวกรากขึ้นมา ม้วนเอาโคลนทรายสองฝั่งแม่น้ำไหลบ่าลงมาอย่างเกรียวกราว

ตัวตนของจางเคอในดันเจี้ยนคือเผ่าพันธุ์มังกร การควบคุมกระแสน้ำเป็นทักษะที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอ

ตอนนี้แถมยังได้รับตำแหน่งเทพแม่น้ำอีก สองพลังบวกกัน ผลลัพธ์ที่ได้มันมากกว่าสองเท่าตัว

แม้สถานะตอนนี้ของเขาจะเรียกว่ามีชีวิตได้ไม่เต็มปาก และอำนาจเทพแม่น้ำก็ครอบคลุมแค่ต้นน้ำแม่น้ำหุน แต่ความแตกต่างระหว่างทายาทสายตรงกับพวกแรงงานต่างด้าวเถื่อนมันคนละเรื่องกัน เขาอยากทำอะไร แม่น้ำหุนก็พร้อมจะให้ความร่วมมือ ต่อให้ผลลัพธ์จะเลวร้ายแค่ไหน หรือแม่น้ำจะหายไปทั้งสาย ก็จะไม่มีอะไรมาขัดขวางเขาในตอนนี้

เหมือนอย่างตอนนี้

น้ำท่วมสูง ซัดสาด กวาดโคลนทรายสองฝั่งลงแม่น้ำ จะทำให้ท้องน้ำตื้นเขิน เขื่อนแตก หรือแม่น้ำเปลี่ยนทิศทาง ก็ช่างหัวมัน

เขาไม่โดนขัดขวางสักนิด

แม่น้ำหุนถึงขั้นช่วยปั่นป่วนโคลนทรายให้มากขึ้น เปลี่ยนแม่น้ำให้กลายเป็นโคลนเหลวที่ไหลบ่า

"ตูม!"

"ครืนนน!"

วินาทีถัดมา น้ำโคลนมหาศาลก็ไหลบ่าลงสู่ปลายน้ำ เพียงชั่วพริบตาก็พังทลายกระแสน้ำเลือดที่ไหลย้อนขึ้นมา ผลักดันให้กระแสน้ำกลับไปไหลในทิศทางปกติ

เมื่อน้ำเลือดถอยร่น กองทัพวิญญาณผีตายโหงที่ตามหลังมาก็สูญเสียเกราะป้องกัน ถูกน้ำพัดจมลงก้นแม่น้ำในทันที โดนมวลน้ำหนักนับพันตันบดขยี้ไปมา

"อ๊ากกก!"

"เจ็บเหลือเกิน... พ่อจ๋า แม่จ๋า..."

พริบตาต่อมา เสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้โหยหวนของวิญญาณนับไม่ถ้วนก็ดังก้องไปทั่วสองฝั่งแม่น้ำ เสียงผีร้องหมาหอนดังไปไกลลิบ

ชาวบ้านในหมู่บ้านสองฝั่งแม่น้ำต่างพากันวิ่งหนีเข้าบ้าน ปิดประตูแน่นหนา ฟังเสียงวิปริตที่น่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความหวาดผวา

เสียงร้องบาดหูมาก แต่จางเคอทำหูทวนลม มันปรากฏขึ้นในฐานะเกม จางเคอก็ปฏิบัติกับมันเหมือนเป็นเกมมาตลอด

และเล่นเกมทั้งที การตีศัตรูด้วยทุกวิถีทางที่มีมันเป็นเรื่องปกติจะตาย

ก็แหม:

ลูกสาวของลูกสาวก็คือลูกสาวของฉัน (อ้างอิงเกม CK3)

แผนที่ตรงนี้มันขัดหูขัดตา งั้นประกาศสงครามแม่มเลย! (อ้างอิงเกมวางแผน)

เพื่อทายาทที่ยิ่งใหญ่กว่า เพื่อความรุ่งเรืองของชาติ: ฝ่าบาทโปรดขึ้นม้า (อ้างอิงเกมม้า)

แปะป้ายว่าเป็นวัตถุดิบแสนอร่อยให้เผ่าพันธุ์อื่น (อ้างอิงเกม Stellaris)

เพื่อความมั่นคงและสงบสุขของแม่น้ำหุน มันต้องมีคนเสียสละ และเมื่อรู้ว่าจางเคอไม่ใช่ผู้เสียสละแน่ๆ ดังนั้นก็...

"จำต้องให้พวกคนน่าสงสารเหล่านี้รับเคราะห์ไปก่อนแล้วกัน!"

จางเคอพึมพำกับตัวเอง

ในฐานะหนึ่งในกลุ่มผู้เล่นค่ายเกมเหลี่ยม (Paradox Interactive) ตอนนี้จิตวิญญาณของเขาดูเหมือนจะเปล่งประกายเจิดจรัส

ลูกสมุนทุกตัวที่ขวางทางถูกกดทับจมก้นน้ำอย่างไร้ความปรานี ภายใต้แรงปะทะของมวลน้ำนับพันตัน ไม่มีใครต่อต้านได้ แม้แต่พวกที่ซ่อนตัวในมุมมืดแล้วแอบยื่นหนวดออกมา เพราะความโลภอยากมีส่วนร่วมในความขัดแย้ง ก็ถูกบดขยี้อย่างป่าเถื่อน

เขายังไม่สะใจ แอบแถมให้อีกสองสามที จนไม่มีใครกล้าหืออีก

แต่จางเคอก็ไม่ได้ไล่ล่าพวกมันจนสุดทาง ของแปลกๆ ในแม่น้ำมีเยอะแยะ ถ้าไปกระตุ้นให้พวกมันโกรธแค้นขึ้นมาพร้อมกัน ตอนนี้อาจจะสร้างปัญหาให้เขาได้

รอให้รวบรวมแม่น้ำหุนเป็นหนึ่งเดียว นั่งบัลลังก์มั่นคงแล้วค่อยกลับมาฟาร์มมอนสเตอร์เก็บเลเวลทีหลัง

จางเคอดึงสติกลับมา ตั้งสมาธิควบคุมแม่น้ำให้ไหลบ่าต่อไป

ปลาดุกที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความโกรธชะงักกึก แววตาปลาสีเลือดฉายแววหวาดกลัวแบบมนุษย์

ไอ้ลิงน้ำต้นน้ำนั่น มันไปเอาความเก่งกาจขนาดนี้มาจากไหน

เมื่อก่อน ไอ้เวรที่โชคดีชิงตำแหน่งเทพไปได้ก่อนตัวนี้ก็เคยคิดจะเขี่ยพวกเดียวกันทิ้ง แต่ทุกครั้งก็มาแบบห้าวเป้งแล้วกลับไปแบบหางจุกตูด

แต่คราวนี้ กองทัพวิญญาณที่มันควบคุม ปรสิตที่ได้กินของเซ่นไหว้จนอิ่มหนำ... ยังไม่ทันได้ปะทะหน้ากัน ก็ขาดการติดต่อเรียบวุธ

อย่างอื่นไม่เท่าไหร่ แต่ปรสิตพวกนั้นมันเลี้ยงมากับตัว พรวดเดียวตายเกลี้ยง เล่นเอาปวดสมองปลาตุบๆ

ปลาดุกอ้วนเริ่มรู้สึกตงิดๆ ว่าคราวนี้สถานการณ์ไม่ปกติ

แต่ กว่ามันจะใช้เวลาสามสิบปียึดครองแม่น้ำสายเล็ก อาศัยการบูชายัญจนได้เป็นเทพแม่น้ำ แล้วใช้เวลาอีกยี่สิบปีกว่าจะยึดครองแม่น้ำหุนได้แค่ช่วงเดียว

อุตส่าห์ลงแรงไปห้าสิบปี เพิ่งจะได้กินไปแค่นิดเดียว จะให้คายออกมาง่ายๆ ได้ยังไง

คิดได้ดังนั้น มันก็ตัดสินใจเด็ดขาด

พุงป่องพองลมขยายร่างจนใหญ่ถึงสิบเมตร หนังปลาสีดำกลายเป็นสีแดงฉานน่าสยดสยอง

พร้อมกันนั้น มันอ้าปากพ่นปรสิตสีขาว สีเนื้อ ออกมาจากรูขุมขนยุบยับทั่วตัว พอตกถึงพื้นก็กลายเป็นหนอนยาวครึ่งเมตรเลื้อยยั้วเยี้ยเข้ามาหา

ปากปลาอ้ากว้างพ่นเลือดหนองสีดำคล้ำออกมาเป็นจำนวนมาก ปนเปไปกับเศษซากศพที่ยังย่อยไม่หมด

ลูกไม้พวกนี้ จางเคอที่อยู่ต้นน้ำไม่ต้องลงมือเอง แค่ขยับความคิด สายน้ำสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาห่อหุ้มเลือดหนองแล้วพัดพาลงสู่ปลายน้ำ

พร้อมกับใช้น้ำชะล้างปรสิตพวกนั้นออกไป

สู้มาจนป่านนี้ ของสกปรกพวกนั้นยังไม่เคยเข้าใกล้ตัวจางเคอได้เลย

ถึงตอนนี้ เขาก็พอดูออกแล้วว่า ปีศาจปลาดุกตัวนี้ถนัดแต่วิธีสกปรกพวกนี้ ปรสิต พิษ หรืออาจจะมีทักษะการต่อสู้ระยะประชิดด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โต ถ้าเป็นคนอื่น ต่อให้เก่งกว่าปีศาจปลาดุก ก็อาจจะพลาดท่าได้

ถ้ามันฉลาดกว่านี้หน่อย ซ่อนตัวอยู่ก้นน้ำไม่โผล่หัวมา เอาแต่พ่นเลือดพิษ ปล่อยหนอน ใครจะกล้าลงน้ำ

แต่นี่มันดันมาเจอกับจางเคอ ที่ชิงความได้เปรียบในพื้นที่มาได้ แถมยังเป็นเทพแม่น้ำ น้ำในแม่น้ำเชื่อฟังเขายิ่งกว่าน้องชายตัวเองซะอีก แค่ตัดกระแสน้ำเป็นระยะๆ เลือดพิษกับหนอนก็แพร่กระจายไม่ได้ แถมยังย้อนศรขึ้นมาไม่ได้ด้วย

จางเคอมองดูอยู่ไกลๆ!

ร่างมังกรของเขาถ้าเข้าไปบวกตรงๆ คงจัดการได้เร็วกว่า แต่เขาก็เลือกที่จะดูเฉยๆ

เสียเปรียบถึงต้องแลกชีวิต

ได้เปรียบใครเขาจะไปบวกกันเล่า?

ไม่ได้มีถ้วยรางวัลสปีดรันให้สักหน่อย จะรีบไปเสี่ยงตายทำไม!

ด้วยฝีมือการรีดพิษอันยอดเยี่ยมของจางเคอ ปีศาจปลาดุกจากที่พ่นออกมาเป็นสายน้ำ ก็เหลือแค่หยดแหมะๆ สองสามหยด

ดูจากสภาพอิดโรยของปีศาจปลาดุก น่าจะหมดก๊อกแล้ว แต่ในฐานะคนต่างถิ่นผู้เจ้าเล่ห์ จางเคอยังอุตส่าห์รื้อก้อนหินแม่น้ำจากต้นน้ำมาหลายร้อยตัน แล้วเริ่มปล่อยน้ำ

ค่อยๆ ก่อตัวเป็นน้ำวนรอบตัวปีศาจปลาดุกที่ก้นแม่น้ำ

และในจังหวะนั้นเอง จางเคอก็ผลักดันก้อนหินมหาศาลที่เตรียมไว้ลงไปในน้ำวน

ผลก็คือ ปีศาจปลาดุกตกลงสู่นรก!

มันไม่ถนัดการต่อสู้ซึ่งหน้าอยู่แล้ว

แถมยังโดนจางเคอรีดของออกจนเกลี้ยง

หมดมุขจะเล่น!

ในน้ำวนที่หมุนด้วยความเร็วสูง ปะปนไปด้วยก้อนหินจำนวนมหาศาล กลายเป็นเครื่องโม่หินเวอร์ชันต้าหมิง และปีศาจปลาดุกก็คือวัตถุดิบที่ถูกโม่ ถูกตรึงไว้ในน้ำวน โดนแปรรูปด้วยความเร็วสูง

เพียงชั่วพริบตา หนังปลาเนื้อปลาก็ถูกทุบจนเละเทะ และเป็นครั้งแรกที่ปีศาจปลาดุกร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด!

จางเคอขมวดคิ้ว กรงเล็บมังกรกระดิกเบาๆ

ก้อนหินส่วนหนึ่งในน้ำวนหลุดออกจากวงโคจรเดิม พุ่งกรอกปากปีศาจปลาดุกที่กำลังอ้ากว้างจนเต็มท้อง พุงป่องจนกลมดิก

จากนั้น น้ำวนก็เร่งความเร็ว

ก้อนหินทั้งข้างในและข้างนอกเริ่มบดขยี้เร็วขึ้น

หนังปลา เนื้อปลา เครื่องใน ไปจนถึงกระดูก!

มองดูเศษเนื้อสีแดงที่ลอยฟ่องอยู่ในน้ำวน จางเคอยังไม่วางใจ หมุนเครื่องโม่ต่ออีกสักพักถึงยอมคลายการควบคุมกระแสน้ำ

เทพแห่งแม่น้ำระงับความโกรธเกรี้ยว

คลื่นยักษ์สงบลงทันที แม่น้ำหุนกลับมาไหลเอื่อยๆ เหมือนเดิม

พร้อมกันนั้น เมื่อปีศาจปลาดุกตายลง วิญญาณผีตายโหงก็มุดออกมาจากก้นแม่น้ำที่เต็มไปด้วยโคลน

จากไม่กี่ตน เป็นหลายสิบ เป็นร้อย

สุดท้ายวิญญาณนับพันตนก็มารวมตัวกันที่ก้นแม่น้ำ

ผ่านไปหลายนาที

ความสับสนและเจ็บปวดบนใบหน้าของพวกเขาก็ค่อยๆ จางหายไป จากนั้นก็เงยหน้ามองจางเคอที่อยู่ในน้ำด้วยความประหลาดใจ แต่ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ

เทพแม่น้ำเป็นราชามังกร มันก็เป็นเรื่องปกติที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ

คุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม

เป็นการแสดงความเคารพต่อเทพเจ้า และเป็นการขอบคุณที่ช่วยให้หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมาน จากนั้นพวกเขาก็สลายตัวไปตามกระแสน้ำ ไปสู่ที่ชอบที่ชอบโดยที่จางเคอไม่ได้ขัดขวาง

จนกระทั่งพวกเขาลับหายไปจากการรับรู้ จางเคอถึงได้ถอนหายใจยาว

ในฐานะเทพแม่น้ำยุคใหม่ เขาไม่เก็บวิญญาณพวกนี้ไว้เป็นผีเฝ้าที่ให้บรรยากาศมันดูวังเวงหรอก

เดี๋ยวพอว่างมือ คงต้องจัดการให้คนเอาโครงกระดูกก้นแม่น้ำพวกนี้ไปทิ้งให้หมด

บ้าเอ๊ย ขยะอะไรก็เอามาทิ้งบ้านตู!

?

เดี๋ยวนะ—จางเคอเริ่มเอะใจ

ต่อให้แม่น้ำสายหนึ่งจะมีคนจมน้ำตายทุกปี ก็ไม่น่าจะมีโครงกระดูกเป็นหมื่นขนาดนี้นะ

คำนวณดูแล้ว นี่มันต้องสะสมมาตั้งแต่สมัยเหยียนหวง (ยุคบรรพกาล) เลยมั้ง

แน่นอนว่าพื้นหลังเกมเป็นตำนานเทพ เวลาอาจจะไม่ตรงกับโลกความเป็นจริง แต่นี่มันก็เยอะเกินไปไหม

จางเคอคิดพลางเรียกตราประทับเทพแม่น้ำออกมา เปิดดูบันทึกย้อนหลัง แล้วก็...

พิธีบูชายัญ

จำนวนการบูชายัญที่น่าสยดสยอง

ปีปกติ สามถึงห้าครั้งถือเป็นเรื่องปกติ พอเจอภัยแล้ง น้ำท่วม หรือภัยธรรมชาติ ภัยจากมนุษย์ สเกลงานก็ยิ่งใหญ่ขึ้น

และประเด็นคือ นี่มันเป็นนโยบายของทางการด้วยสิ

เด็กชายหญิงบริสุทธิ์ถือเป็นเกรดพรีเมียม สาวน้อยวัยแรกแย้มถือเป็นเกรดกลาง ถ้าหาไม่ได้ก็สุ่มจับเอา ใครซวยก็โดน

บวกกับตามหมู่บ้านตำบล นานๆ ทีก็มี...

สะสมมาตั้งแต่ราชวงศ์ก่อน วันเวลาผ่านไป ก็กลายเป็นอย่างที่เห็น

ประเด็นคือ ในบันทึกที่จางเคอเห็น การบูชายัญพวกนี้แทบไม่ได้รับการตอบรับเลย เพราะเทพองค์ก่อนไม่อยู่มาตั้งหลายร้อยปีแล้ว แต่คนก็ยังทำกันเหมือนเดิม

หลุดออกจากบันทึกในอดีต จางเคอเงียบไปพักใหญ่

เขาจำได้ว่าเคยเห็นกระทู้ในเว็บพันทิปหรือบอร์ดอื่นๆ ว่าถ้าย้อนเวลาไปยุคโบราณจะเป็นยังไง

ตอนนี้เขาอยากจะลากคนพวกนั้นเข้ามาในเกม แล้วถามว่ายังจะเพ้อฝันกันอยู่อีกไหม

นี่คือต้าหมิง ยุคทองของระบอบศักดินาเชียวนะ!

กดข่มความรู้สึกที่ปั่นป่วนลงไป จางเคออยากจะลุยต่อ อาศัยช่วงเวลานี้ฟาร์มของเพิ่มอีกหน่อย ยึดครองแม่น้ำหุนให้เบ็ดเสร็จ

ถึงตอนนั้น ถ้ามีเวลาเหลือก็ค่อยๆ แทรกซึม ผนวกแม่น้ำสาขาใกล้เคียง ต่อให้ทางการยกพวกมาหาเรื่อง เขาก็มีกำลังพอจะต่อกร ไม่ใช่เนื้อบนเขียงให้ใครมาสับเล่นอีกต่อไป

แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็รู้สึกหน้ามืดวูบหนึ่ง

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็กลับมาอยู่ที่หอพักในโลกความเป็นจริง

"เห็นนายปลอดภัยพี่ก็วางใจ"

ที่ปรึกษาของจางเคอ รุ่นพี่ที่แก่กว่าเขาสองปีแต่เลือกทำงานต่อที่มหาลัยถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เมื่อวานซืน ฝ่ายแนะแนวอาชีพบอกพี่ว่านายปฏิเสธการสัมภาษณ์ไปหมด ข้อความก็ไม่ตอบ โทรศัพท์ก็ไม่รับ พี่นึกว่านายเกิดเรื่องอะไรขึ้น เลยแวะมาดู"

พูดไปพลางสอดส่ายสายตามองสำรวจไปทั่วห้อง โดยเฉพาะตรงมุมห้อง

ช่วยไม่ได้

ในมหาวิทยาลัย นอกจากพวกรุ่นพี่ปริญญาโทแล้ว กลุ่มเสี่ยงที่สุดคือนักศึกษาปีสี่ที่กำลังจะจบเนี่ยแหละ

ปัญหาต่างๆ ที่ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โต สามารถทำให้พวกเขาขึ้นไปรับลมเล่นบนดาดฟ้าได้

รับลมไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่ขอร้องอย่าทิ้งดิ่งลงมาเลย!

ไม่งั้น... ตัวนักศึกษาอาจจะไม่รับรู้อะไรแล้ว แต่ที่ปรึกษาตัวเล็กๆ อย่างเขาคงรับผิดชอบไม่ไหว

[จบแล้ว]