บทที่ 47 - หัวใจแห่งวิถีตลาด

บทที่ 47 - หัวใจแห่งวิถีตลาด

คนที่โดนชาวเน็ตผู้กระตือรือร้น @ รัวๆ เพื่อเรียกออกมาถาม ล้วนเป็นเชฟระดับ 9 ดาวขึ้นไปทั้งนั้น

ดูเหมือนว่าถ้าดาวไม่ถึง 9 ดวง ก็ไม่คู่ควรจะเอ่ยปากวิจารณ์

【ถังจิ่งฮั่น (เชฟระดับ 9 ดาว): ถ้าทุกคนอยากจะ @ ผมออกมาเหยียบคนอื่น งั้นต้องขอโทษด้วย ผมนับถือพ่อค้าแผงลอยท่านนี้มาก และอยากจะแอดเฟรนด์เขามากๆ อยากกินข้าวตังดอกไม้บานที่เขาทำใหม่จริงๆ】

【ลู่ซูกวง (เชฟระดับ 9 ดาว): ความเห็นของผมเหรอ ขอบคุณที่เชิญครับ ความเห็นคือ ผมไม่เพียงแต่ได้กิน 《ข้าวตังดอกไม้บาน》 แล้ว ยังได้กิน 《ภูเขาน้ำแข็งปลาไท้》 ที่พิเศษมากๆ ด้วย ตรงนี้ผมมีแต่ความซาบซึ้งและขอบคุณครับ】

【ฉือเสี่ยวไป๋ (ระดับพิเศษ): @ลู่ซูกวง เจ้าหนูตระกูลลู่ นายกับน้องสาวนาย รู้จักเถ้าแก่ร้านแผงลอยคนนี้ใช่ไหม】

ในที่สุด ห้องไลฟ์สดที่มีคนดูหลักล้าน ก็มีระดับพิเศษตัวจริงโผล่มา

【ลู่ซูกวง: ถือว่ารู้จักครับ ผมโชคดีได้รับเชิญไปกินมาแล้ว ทั้ง 《ข้าวตังดอกไม้บาน》 จานนี้ แต่ดูจากทรงแล้ว ข้าวตังที่เถ้าแก่เซี่ยทำคืนนี้ ดูจะมีความสมบูรณ์สูงกว่าที่ผมได้กินอีก】

【ฉือเสี่ยวไป๋: หึๆ สองพี่น้องพวกเธอร้ายนะ แอบไปตีสนิทกับยอดคนแบบเงียบๆ ไม่บอกใครเลยเหรอ แถมยังได้ชิงกินเมนูโบราณที่คนนับล้านในห้องนี้ไม่ได้กินก่อนใครเพื่อน】

【ถังจิ่งฮั่น: ผมขอพิมพ์คำว่า อิจฉา ได้ไหม】

【ฉือเสี่ยวไป๋: @ลู่เจียซิน น้องสาวตระกูลลู่ ช่วยถามเถ้าแก่เซี่ยคนนี้ให้หน่อย ว่าเขายังรับจัดงานเลี้ยงอาหารไหม ราคาคุยกันได้】

【ถังจิ่งฮั่น: ราคาคุยกันได้ +1 ผมอยากกินข้าวตังดอกไม้บานจานนี้ แล้วก็อยากกินภูเขาน้ำแข็งปลาไท้ก่อนหน้านี้ด้วย】

ลู่เจียซินเห็นคอมเมนต์ของฉือเสี่ยวไป๋ระดับเทพแน่นอน

ช่วยไม่ได้ คอมเมนต์ของอีกฝ่ายมีสีเด่นหรา แถมยังเปย์ของขวัญแพงที่สุดมาหลายดอกอย่างใจป้ำ

อาศัยจังหวะที่เซี่ยอันทำข้าวตังเสร็จอีกลูก

ลู่เจียซินรีบขยับเข้าไปใกล้ "เถ้าแก่เซี่ย ขาใหญ่ฉือฝากถามมาว่า คุณยังรับจัดงานเลี้ยงอาหารอีกไหมคะ"

เซี่ยอันส่ายหน้า

"ขอโทษด้วย ช่วงนี้ไม่รับ"

ตอนนี้เงินในบัญชีเขายังพอนอนกินรอเผาผลาญกับการออกร้านได้อีกสักพัก หมดตูดเมื่อไหร่ค่อยพิจารณาเปิดรับงานเลี้ยงใหม่

เพราะการตั้งแผงตลาดกลางคืนถึงจะเหนื่อย แต่เซี่ยอันกลับเพลิดเพลินกับมันมาก

ไม่ใช่ว่าเป็นพวกพอใจกับสิ่งเล็กน้อย แต่เซี่ยอันชอบกลิ่นอายควันไฟในเมืองแบบที่เห็นตรงหน้ามากๆ

เปิดภัตตาคารหรู ไปมาหาสู่แต่คนมีชื่อเสียง คนธรรมดาเข้าไม่ถึง นั่นหมายความว่าต้องตัดขาดจากวิถีชาวบ้านร้านตลาด

ถ้าทำแบบนั้น การที่เขาพยายามทำซ้ำเมนูโบราณ ก็จะสูญเสียความหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไป

「อาหารที่ทำให้ผู้คนรู้สึกมีความสุข ถึงจะเป็นอาหารที่ดี」

อาหารที่เปล่งแสง คืออาหารที่ดี

อาหารที่ทำให้คนกินรู้สึกมีความสุข ก็คืออาหารที่ดี

ทั้งสองอย่างต่างก็แสวงหาแก่นแท้ของความ "งดงาม" อาหารที่เรียกว่าอาหาร นอกจากจะให้ความเพลิดเพลินครบทั้งรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัสแล้ว ยังต้องมีแก่นแท้ที่กินใจคน ลึกซึ้งถึงจิตวิญญาณ

แน่นอนว่า นี่คือสิ่งที่เชฟระดับ 9 ดาวท็อปๆ ที่กำลังมุ่งสู่ระดับพิเศษต้องควบแน่นออกมาให้ได้

"แก่นแท้" ที่ว่านี้ พูดให้ถูกก็คือหัวใจพ่อครัว หรือตราประทับส่วนตัว

ตอนนี้ ตราประทับ 【หัวใจพ่อครัวโหมดคุณพ่อ】 ของเซี่ยอัน ก็ทำให้ลูกค้ามากมายในตลาดกลางคืน ได้กินข้าวตังดอกไม้บานที่มีหัวใจพ่อครัวของเขาผสมอยู่

ทันใดนั้นเอง

ติ๊ง

หน้าต่างระบบเด้งข้อความขึ้นมา

【จิตใจยกระดับ ได้รับข้อมูล ‘หัวใจพ่อครัววิถีตลาด’】

【พรสวรรค์ หัวใจพ่อครัววิถีตลาด (1/3)】

【ระดับ สีขาว (เติบโตได้)】

【คำอธิบาย คุณตั้งแผงลอยข้างทาง จิตใจที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับภาพวิถีชีวิตชาวบ้านร้านตลาดอย่างแท้จริงนั้นแน่วแน่มาก ผู้คนจะกินรสชาติแห่งจินตนาการที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายวิถีชีวิตผู้คนในเมืองของคุณได้จากอาหาร】

เห็นข้อความนี้ เซี่ยอันยิ้มในใจ แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน

"ใช่ไหมล่ะ ระบบแกก็เห็นด้วยกับเส้นทางที่ฉันเดิน อาหารในตำนาน ก็ต้องให้คนทั่วไปได้กินสิ"

ปลดล็อกข้อมูลหัวใจพ่อครัวอันใหม่ แถมยังเก็บชิ้นส่วนได้เองอีกหนึ่งชิ้น

เซี่ยอันรู้ดีว่านี่หมายถึงอะไร

ขอแค่เขาตั้งแผงต่อไป

เก็บชิ้นส่วนให้ครบ เขาก็จะควบแน่นหัวใจพ่อครัวที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงได้ถึงสองแบบ

เรื่องนี้ถ้าวัดกันในระดับพิเศษ เซี่ยอันมีความรู้จำกัด ยังไม่รู้ว่ามันเทพขนาดไหน แต่ลองเดาดูง่ายๆ ก็ไม่ยาก คาดว่าในกลุ่มเชฟระดับพิเศษ คนที่ควบแน่นหัวใจพ่อครัวได้สองแบบ น่าจะเป็นตัวตนที่หายากสุดๆ เหมือนกัน

......

เกือบเที่ยงคืน

ไซบะ โจอิจิโร่ กับอลิซ ก็ต่อคิวถึงจนได้

บังเอิญจริงๆ ที่อู๋จู ทายาทเชฟหงส์แดง โดนจับคู่กับสองคนนี้ บวกกับพี่สาวพนักงานออฟฟิศที่เป็นคนผ่านทางอีกคน ก็รวมเป็นทีมกินข้าวตัง 4 คนพอดี

เซี่ยอันเพิ่งยกลูกบอลเหล็กหล่อลงจากโครงอัลลอย ก็ได้ยินเสียงร้องตกใจของโฮโจ มิโยโกะ

"นาคิริ อลิซ"

ได้ยินชื่อ เซี่ยอันเงยหน้ามอง สี่คนที่ยืนอยู่หน้าแผง สองในนั้นเป็นคนหน้าคุ้นเคยในความหมายบางอย่างจริงๆ

คุณลุงผมยาวสีแดง ชื่อไซบะ โจอิจิโร่

พ่อของยาคุรุ โอจิ (เจ้ายาเสน่ห์) ยุคิฮิระ โซมะ

ตัวเขาเองก็เป็นเชฟที่เก่งกาจมาก เขาและโดจิม่า กิ ถูกเรียกว่าเป็นดาวคู่แห่งยุคทองของโทสึกิ ถ้าเทียบในวงการอาหารยุคปัจจุบัน สองคนนี้น่าจะจัดอยู่ในกลุ่มเชฟระดับพิเศษรุ่นเก๋าที่สั่งสมประสบการณ์มานาน

ส่วนนาคิริ อลิซ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เมื่อก่อนตอนเซี่ยอันดูอนิเมะ ก็ชอบเรียกเล่นๆ ว่าน้องเมียเหมือนกัน

แต่ต่อมาเขาถึงรู้ว่า จริงๆ แล้ว อลิซเกิดก่อนยัยจอมซึนเอรินะอยู่สองเดือน

"สวัสดีค่ะเถ้าแก่เซี่ย"

อลิซเห็นเซี่ยอันมองมา ก็ทักทายอย่างประหม่านิดหน่อย

ยังไงซะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด นี่ก็คืออาจารย์ที่เธอจะมาฝากตัวเรียนวิชาด้วยในอนาคต

ส่วนไซบะ โจอิจิโร่ พูดด้วยความยำเกรงว่า

"คุณกุมหัวใจของนักชิมในถนนสายนี้ไว้หมดแล้ว กุมกระเพาะและปลายลิ้นของพวกเขา ผมเดินทางเรียนรู้มาตั้งหลายประเทศ ตลอดหลายปีมานี้ ก็ไม่ค่อยเจอเชฟแบบคุณเลย"

เซี่ยอันยิ้ม

"ถ่อมตัวไปแล้ว คุณคือ 「อาชูร่า」 แห่งโทสึกิเชียวนะ ถ้าคุณยอมมาตั้งแผงขายอาหาร ความฮอตและความบ้าคลั่งของลูกค้า คงไม่แพ้ผมหรอก"

ไซบะ โจอิจิโร่ กลับส่ายหน้า จ้องมองเขาเขม็ง

"คุณไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้"

"เว้นแต่พวกเราที่เป็นระดับพิเศษ จะงัดไม้ตายก้นหีบออกมาต้อนรับ ไม่งั้นทำไมลูกค้าทั่วไปถึงจะไม่เลือกกินอาหารในตำนาน เพื่อเติมเต็มความอยากรู้อยากเห็นหรือความยึดติดในใจให้ชีวิตสมบูรณ์แบบล่ะ"

"สรุปคือ ถ้าไม่มีใครทำได้เหมือนคุณ ที่สามารถฟื้นฟูและทำอาหารในตำนานโชว์สดๆ ได้ แถมยังยินดีเอามาขายข้างทาง"

"ไม่งั้น คุณก็คือผู้บุกเบิกเส้นทางอาหารที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลก ไม่มีใครมาเทียบชั้นคุณได้"

ข้างๆ อู๋จูได้ยิน แววตาก็ฉายแววเคร่งเครียด

คำพูดนี้ถูกต้องที่สุด

เขาที่เป็นคนของวงการอาหารไท่จี๋ ปู่ที่เสียไปแล้วเป็นเชฟหงส์แดงที่เทียบเท่าระดับกิเลน

อู๋จูรู้ดีกว่าคนทั่วไปว่าวงการอาหารจีนในปัจจุบัน ไม่มีเชฟคนไหนแล้วที่สามารถทำซ้ำเมนูคลาสสิกของคนรุ่นก่อนได้

แน่นอน พวกสูตรโบราณระดับต่ำกว่าพิเศษที่ไม่มีความลึกลับซับซ้อน เข้าใจง่าย คนยุคปัจจุบันทำซ้ำได้ไม่ยาก

ที่ยาก คือพวกที่ใกล้เคียงระดับพิเศษ หรือระดับพิเศษขึ้นไป ที่แฝงไว้ด้วยตราประทับของคนรุ่นก่อน วิชาลับ และความเข้าใจระดับไม้ตายของระดับพิเศษ ระดับกิเลน หรือแม้แต่ระดับมังกร

ดังนั้น เพราะปมปัญหาหลายอย่าง ทำให้คนยุคปัจจุบัน ต่อให้เป็นระดับกิเลนตัวพ่อ ฝืนทำ "รูปลักษณ์" ของอาหารโบราณออกมาได้ ก็เป็นได้แค่ของก๊อปเกรดเอที่ไร้ "จิตวิญญาณ" เรียกว่าการทำซ้ำที่สมบูรณ์ไม่ได้

"แต่ผู้ชายคนนี้ทำ 《ข้าวตังดอกไม้บาน》 ออกมาได้..."

ในมืออู๋จู ถือชามกระดาษอยู่ใบหนึ่ง

ลูกบอลข้าวตังกลมดิบลูกใหญ่ ถูกแบ่งเป็นสี่ส่วน อู๋จูสแกนจ่าย 5 หยวนรับมาหนึ่งส่วน

เขามีสีหน้าจริงจัง พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แววตาค่อยๆ เต็มไปด้วยความศรัทธา

นี่ไม่ใช่ของก๊อปที่มีแต่รูปลักษณ์แต่ไร้จิตวิญญาณแน่นอน

ของจริง

[จบแล้ว]