บทที่ 46 - นี่กล้าขายรสชาติของคุณพ่อเลยเหรอ

บทที่ 46 - นี่กล้าขายรสชาติของคุณพ่อเลยเหรอ

ลูกบอลข้าวตังที่แตกออก พร้อมน้ำซุปข้นและเครื่องเครา ถูกตักแบ่งใส่ชามกระดาษใช้แล้วทิ้งของผู้รับอาหารแต่ละคนเท่าๆ กัน

คู่รักหนุ่มสาวและคู่หูนักศึกษามหาวิทยาลัยที่อยู่หอเดียวกัน

ท่ามกลางกล้องไลฟ์สด

และท่ามกลางสายตาอิจฉาของสมาชิกกลุ่มชาวท้องถิ่นเกือบสองร้อยคนในที่เกิดเหตุ

พวกเขาใช้ตะเกียบคีบชิ้นข้าวตังสีทองที่ชุ่มน้ำซุปและยังคงมีไอร้อนพวยพุ่ง ส่งเข้าปากรวดเดียว ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง ฟันขบเคี้ยวจนเกิดเสียงกรุบกรอบดัง "กร๊อบ"

ในพริบตา ทั้งสี่คนก็หลับตาลงพร้อมกัน ใบหน้าเผยสีหน้าเปี่ยมสุข

ทันใดนั้น

หญิงสาวในชุดเจเคสไตล์น่ารักหวานแหววในคู่รัก ก็รีบเอามือปิดปาก น้ำตาเหมือนไข่มุกเม็ดเล็กๆ ร่วงเผาะๆ ลงมาอย่างควบคุมไม่ได้

"ฮือๆๆ" สาวน้อยเจเคร้องไห้จนหน้าเลอะเทอะ "ช่างอบอุ่นและกว้างใหญ่เหลือเกิน ฉันได้กินรสชาติของคุณพ่อค่ะ"

ฝูงชนที่ได้ยินประโยคแรกจากปากลูกค้าที่ได้ชิม

ดันเป็นคำว่ารสชาติของคุณพ่อ

ต่างก็พากันอึ้งกิมกี่

เดี๋ยวนะ คุณผู้หญิง คุณกินข้าวตังอยู่นะ แล้วพ่อค้าก็เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี จะไปมีรสชาติของคุณพ่อให้คุณกินได้ยังไงกัน

แต่แฟนหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวข้างๆ เธอกลับพูดโพล่งขึ้นมาว่า

"ใช่เลย"

"หลังจากเคี้ยวแล้ว รสชาติของข้าวตังแม้จะเข้มข้น แต่กลับไม่รุนแรงก้าวร้าวเลยสักนิด ให้ความรู้สึกวางใจได้ ราวกับความรู้สึกของพ่อ ที่คอยปกป้องดูแลอยู่อย่างเงียบๆ และอ่อนโยน"

คู่หูนักศึกษาก็ลืมตาขึ้นมาตามๆ กัน

นักศึกษาตัวเตี้ยกว่าปาดเหงื่อแล้วพูดว่า "เมื่อกี้พอกินเข้าไป ฉันได้ยินเสียงกระซิบเยอะแยะไปหมด โคตรจะคธูลูเลยว่ะ"

หนุ่มแว่นตัวสูงพึมพำว่า

"มาสิ มาสิ มามีความสุขกันเถอะ..."

หนุ่มเตี้ยรีบพยักหน้า "ใช่ๆ ประโยคเชิญชวนให้ทำผิดศีลธรรมแบบนั้นเลย"

"แต่คุณพ่อปกป้องพวกเราไว้นะ" หนุ่มแว่นพูด

"แม่งเอ๊ย ถ้าไม่มีรสชาติของคุณพ่อ ฉันคงโดนพวกภูตผีปีศาจลากลงนรกไปแล้วแน่ๆ" หนุ่มเตี้ยพูดด้วยความซาบซึ้ง

พวกเขาคุยกันเองอย่างออกรส

สร้างโลกส่วนตัว

สีหน้าท่าทางยังดูเหม่อลอย เหมือนยังหลุดออกมาจากจินตนาการแห่งรสชาติไม่หมด

อยู่ในภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น

ฝูงชนที่มุงดูเห็นภาพนี้ เห็นพวกเขาคุยกันเป็นตุเป็นตะ เมินสายตาคนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

(((;;)))

ทุกคนทำหน้าแบบนี้กันหมด

พระเจ้าช่วย พวกคุณมาชิมอาหาร หรือมาจับกลุ่มคุยเรื่องลี้ลับตำนานคธูลูกันแน่

แถมยังพูดย้ำเรื่องพ่อ รสชาติของคุณพ่ออยู่นั่นแหละ

นี่มันวรรณกรรมแนวคุณพ่อหรือไง

ฝูงชนเห็นปฏิกิริยาของลูกค้าสี่คนแรกที่ชวนให้มึนงงแบบนี้

บรรยากาศในถนนคนเดินตลาดกลางคืนก็เริ่มดูวุ่นวายและพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที

แต่ลู่เจียซินที่เคยได้กิน 《ข้าวตังดอกไม้บาน》 เวอร์ชันความสมบูรณ์ 35% มาแล้วรอบหนึ่ง เกือบจะหลุดขำพรืดออกมา

เธออดไม่ได้ที่จะส่งสายตาที่ทั้งนับถือและตื่นตะลึงไปให้เถ้าแก่เซี่ย

เอาเรื่องนะเถ้าแก่เซี่ย

กล้ามาขาย "อาหารรสคธูลู" กับ "รสชาติของคุณพ่อ" กลางตลาดกลางคืนเลยเหรอ

ลูกบอลข้าวตังที่คุณทำ พอมันประทับตราหัวใจพ่อครัวส่วนตัวลงไปแล้ว ก็จะต้องผูกติดกับสไตล์เรื่องเล่าสยองขวัญ หรือมือยักษ์ของพระบิดาอะไรพวกนี้ให้ได้เลยใช่ไหม

อีกด้านหนึ่ง

เซี่ยอันไม่มีเวลามาฟังความรู้สึกหลังกินของลูกค้า รอบข้างยังมีคนเบียดเสียดรอคอยอาหารกันตาละห้อย ถ้าเขาไม่รีบทำ ลูกบอลข้าวตัง 100 ลูกคงทำไม่เสร็จจนฟ้าสางแน่

ดังนั้น เซี่ยอันกับโฮโจ มิโยโกะ จึงไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่วินาทีเดียว เร่งมือทำลูกบอลข้าวตังออกมาทีละลูก

เมื่อไซบะ โจอิจิโร่ และนาคิริ อลิซ หาแผงของเซี่ยอันในตลาดกลางคืนวัดจุนเสินจนเจอ

ถนนคนเดินทั้งสาย ก็กลายเป็นทะเลมนุษย์ไปแล้ว

อลิซเห็นภาพคนแน่นขนัดระเบิดระเบ้อขนาดนี้ ก็อ้าปากค้าง

"ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในงานเทศกาลฤดูร้อนเลยค่ะ"

ยังมีนักท่องเที่ยวอีกมากมายที่เพิ่งตามข่าวมาถึง กำลังคุยกันอย่างตื่นเต้นอยู่ข้างๆ พวกเขา

"โอย จะเบียดเข้าไปยังไงเนี่ย ร้อนใจจะตายอยู่แล้ว"

"ร้อนใจไปก็เท่านั้นแหละ"

"ได้ยินว่ารอบนี้พ่อค้าลึกลับ ทำเมนูโบราณชื่อ 《ข้าวตังดอกไม้บาน》 เหรอ"

"ไม่ได้ดูโต่วอินเหรอ อย่าว่าแต่คนดูทั่วไปเลย พวกเชฟดังที่แห่กันมาตามรอย ก็น่าจะกำลังคุกเข่าดูกันเป็นแถวแล้วมั้ง"

"จริงดิ งั้นขอฉันดูหน่อยว่าในโซนคนดังของห้องไลฟ์สด มีพวกตัวท็อปที่มีเครื่องหมายยืนยันตัวตนกี่คน..."

ไซบะ โจอิจิโร่ ลองเบียดเปิดทางอยู่หลายครั้ง กว่าจะแทรกตัวเข้าไปได้ แล้วก็พาอลิซค่อยๆ ขยับไปข้างหน้าอย่างยากลำบากท่ามกลางฝูงคน

"รุ่นพี่ไซบะคะ คนเยอะมาก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันมาเบียดในตลาดที่มีคนเยอะขนาดนี้ ร้อนอบอ้าวมาก หายใจแทบไม่ออกเลยค่ะ" อลิซบ่นอุบ

"อดทนไว้"

"นึกถึงตอนที่เธอจะได้กินข้าวตังดอกไม้บานอย่างมีความสุขสิ คุ้มค่าใช่ไหมล่ะ"

ได้ยินดังนั้น อลิซก็ฮึดสู้ กัดฟันกำหมัดแน่น

ครู่ต่อมา

ความหนาแน่นของผู้คนข้างหน้าก็ลดลงไปเยอะ

อลิซเงยหน้ามอง ก็อดส่งเสียงร้อง "เอ๊ะ" ออกมาไม่ได้

กลุ่มคนที่ล้อมรอบแผงอยู่

เพราะมีสมาชิกกลุ่มและลูกค้าได้กินข้าวตังดอกไม้บานกันมากขึ้นเรื่อยๆ หลายคนเลยยืนเหม่อ บางทีก็ปาดน้ำตา ปากก็พึมพำอะไรทำนอง "มือยักษ์ของพระบิดา" "รสชาติของคุณพ่อ"

แต่ละคน เดี๋ยวร้อง เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวก็ทำหน้าเคลิ้มมีความสุข

ภาพแบบนี้

เหมือนกับกำลังรวมตัวกันดูละครดราม่าแนวพ่อลูกซึ้งๆ ลูกค้าดูไม่เหมือนลูกค้า แต่เหมือนคนดูกำลังอินกับละคร

แน่นอนว่า ตอนนี้ไม่มีละครอะไรฉายอยู่ทั้งนั้น

ดังนั้น แผงขายอาหารเล็กๆ ในตลาดกลางคืน กลับสามารถสร้างแรงกระเพื่อมได้ขนาดนี้ ทำให้คนจำนวนมากร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมกันได้

นี่มันฉากในนิยายแฟนตาซีชัดๆ

ไซบะ โจอิจิโร่ กับอลิซ สบตากันด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด

"ดูเหมือนอาหารในตำนาน จะมีพลังในการแพร่ระบาดที่น่าเหลือเชื่อนะครับ" ไซบะ โจอิจิโร่ กลืนน้ำลายเอือก

"แล้วรสชาติที่สามารถจับกุมหัวใจคนจำนวนมากได้ขนาดนี้ มันจะเป็นยังไงกันนะ"

ใบหน้าสวยเก๋ของอลิซก็เต็มไปด้วยความอยากอาหาร

สาวน้อยคนนี้เดิมทีก็มีดวงตาสีแดงอยู่แล้ว ตอนนี้แววตาดูวิบวับ บวกกับทรงผมบ๊อบสั้นสีขาวข้างหนึ่งยาวข้างหนึ่งสั้น

ภาพลักษณ์สาวผมขาวตาสีแดงของเธอตอนนี้ ดูเหมือนปีศาจน้อยที่ถูกกระตุ้นความปรารถนาออกมาไม่มีผิด

"คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ"

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มหน้าตาหมดจดคนหนึ่ง ก็เบียดมาข้างๆ ทั้งสองคน พอเห็นภาพฝูงชนและบรรยากาศแปลกประหลาดข้างหน้า ก็ชะงักกึก

สักพักเขาก็พึมพำเสียงเบา

"ยังดีที่มาไม่สาย"

"พวกเราที่แบกรับคำสาป จะทำเรื่องกลับประเทศทีก็ยุ่งยากชะมัด"

เขาคืออู๋จู ที่เพิ่งกลับมาจากเมืองชายแดนทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ทายาทของเชฟหงส์แดงแห่งวงการอาหารไท่จี๋

เชฟระดับ 9 ดาวตามมาตรฐาน

พูดจบ อู๋จูหันไปมองคนข้างๆ แบบผ่านๆ พอเห็นไซบะ โจอิจิโร่ ผมยาวสีแดง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "อาชูร่า"

"พ่อครัวพเนจรแห่งโทสึกิคนนั้นเหรอ"

ขาใหญ่ที่อยู่ในวงการระดับพิเศษมาอย่างยาวนาน

ชื่อเสียงโด่งดังในระดับสากล

ไม่ควรไปยุ่งด้วย

ขอตัวก่อน

อู๋จูรีบเบียดหนีไปห่างๆ อีกหลายเมตร

......

ในพื้นที่จริง มีลูกค้าแห่มากันมืดฟ้ามัวดินขนาดนี้

ในโลกออนไลน์จะเดือดขนาดไหนก็คงพอเดาได้

ห้องไลฟ์สดของลู่เจียซิน ยอดผู้ชมออนไลน์จากตอนเริ่มตั้งแผงที่มีแสนกว่าคน ตอนนี้พุ่งทะยานไปถึงหลักล้านแล้ว

แถมโลกนี้ แอปฯ โต่วอินยังมีระบบยืนยันตัวตนคนดังด้วย

เชฟดังหลายคนไม่ได้ใช้แอคหลุม พอได้ข่าวว่าพ่อค้าที่ทำภูเขาน้ำแข็งปลาไท้ออกร้านอีกครั้ง ก็รีบกดเข้ามาดูไลฟ์สดกันทันที

ในช่องคอมเมนต์ มีคนปามอนสเตอร์บอลจับเชฟดังที่ซุ่มดูเงียบๆ ออกมากันเต็มไปหมด

【ถังจิ่งฮั่น อัจฉริยะรุ่นปัจจุบันของภัตตาคารหลงเจิ้นเมืองเซี่ยงไฮ้ ออกมาวิจารณ์หน่อยสิครับ】

【ลู่ซูกวง ฮัลโหลอยู่ไหม ในฐานะทายาทตระกูลเชฟมังกร คุณมีความเห็นยังไงกับ 《ข้าวตังดอกไม้บาน》 ที่พ่อค้าแผงลอยคนนี้ทำออกมา】

[จบแล้ว]