บทที่ 15 - การโจมตีเพื่อหยั่งเชิง

บทที่ 15 - การโจมตีเพื่อหยั่งเชิง

ท้องทุ่งสองข้างทางถูกพวกโจรและม้าเหยียบย่ำจนเละเทะ แต่แซคกลับทำเป็นมองไม่เห็น

สำหรับเขา ขอแค่มีหมู่บ้าน เขาก็ไม่อดตาย เรื่องทำนาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกขยะที่ถือดาบไม่ไหวทำไปเถอะ โลกนี้ไม่เคยขาดแคลนคน เขาเข้าใจมานานแล้วว่าคนก็เหมือนหญ้าริมทาง ตัดไปรุ่นหนึ่งก็งอกใหม่อีกรุ่น ฆ่าไม่หมดหรอก

ขนาดดินแดนน้ำแข็งเฟรลยอร์ดที่กันดารขนาดนั้นยังมีชนเผ่ารอดชีวิตมาได้ นับประสาอะไรกับแดนใต้ที่อุดมสมบูรณ์

มองดูควันไฟที่ลอยขึ้นมาจากหมู่บ้านตรงหน้า แซคออกคำสั่งกับหัวหน้าทหารม้าโจร

"เจ้าคุมคนร้อยคนเข้าไปในหมู่บ้าน ต้อนชาวบ้านออกไปนอกหมู่บ้าน ใครขัดขืนฆ่าทิ้งให้หมด"

"ฮี่ๆๆ ลูกพี่แซค ไว้ใจข้าได้เลย!"

ใบหน้าดุร้ายฉีกยิ้มกว้าง ขาหนีบท้องม้า หัวหน้าทหารม้าหันไปตะโกนลั่น

"พี่น้องร้อยคนตามข้ามา! เราจะเข้าไปก่อน! ปล้นแม่มเลย!"

"โอ้ววว!!!"

พวกโจรแย่งกันวิ่งตามหัวหน้าทหารม้าไป กลัวว่าจะรั้งท้ายแล้วอดสนุกเป็นกลุ่มแรก

มองดูกองโจรที่ไร้ระเบียบวินัย แซคได้แต่ขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่กั้นโจรบางส่วนที่อยากตามไปด้วยไว้ พลางครุ่นคิดว่าหลังจากปล้นเสร็จรอบนี้ พวกเขาจะไปทางไหนต่อดี

"พวกโจรมาแล้วจริงๆ!!! ทุกคนลุย!!"

ตอนที่พวกโจรยังวิ่งไม่ถึงหน้าหมู่บ้าน ฆ้องเตือนภัยของหมู่บ้านนอร์ก็ดังขึ้น ชาวบ้านหนุ่มฉกรรจ์ตะโกนก้อง คว้าหอกซัดไม้ที่มัดด้วยผ้าแถบไว้ด้านหลังออกมา ง้างแขนสุดแรงขว้างใส่กลุ่มโจรที่กำลังดาหน้าเข้ามาที่หน้าหมู่บ้าน ขว้างเสร็จก็วิ่งหนี เล่นเอาพวกโจรยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ภาพหอกไม้สิบกว่าเล่มพุ่งแหวกอากาศมาทำให้พวกโจรทำตัวไม่ถูก โจรหลายคนถูกหอกปักเข้าเต็มเปา ร่วงลงไปกองกับพื้นหมดสภาพ

"ไอ้เชี่ย นี่มันกับดักจริงๆ เหรอ? กองโจรผู้ตัดหัวของเราโดนไอ้พวกชาวบ้านตีนดินวางกับดักเนี่ยนะ???"

มองดูเพื่อนร่วมแก๊งที่อยู่ห่างไปสิบกว่าเมตรถูกไม้แหลมแทงทะลุร่างร้องโหยหวน หัวหน้าโจรเพ่งมองชาวบ้านที่วิ่งหนีลนลาน พอเห็นว่าไม่มีร่องรอยของทหารน็อกซัส ก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

"ยังกล้าขัดขืนอีกเหรอ!? ฆ่าพวกมันให้หมด!!!"

แม้หัวหน้าทหารม้าจะออกคำสั่ง แต่ความจริงคือพวกโจรตาแดงก่ำวิ่งไล่ฆ่าชาวบ้านที่หนีไปก่อนจะมีคำสั่งเสียอีก

"หนีเร็ว! โจรมาแล้ว!"

ขวานบินและลูกธนูพุ่งเข้าใส่ชาวบ้านที่อยู่ไกลออกไป แต่ชาวบ้านกลับหายวับไปราวกับภูตผี

เสียงร้องขอชีวิตดังแว่วมาเป็นระยะ ฟังดูน่าเวทนา ราวกับคนร้องตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง

มีเพียงหอกซัดจากระยะไกลเท่านั้นที่พุ่งมาไม่ขาดสาย ไม่เคยหยุด

หอกซัดพุ่งมาเสียบเพื่อนข้างกายตายไปทีละคน โจรที่กำลังเดือดดาลกลับรู้สึกว่าตัวเองไล่ตามทัน สามารถฆ่าชาวบ้านที่ไม่มีเกราะป้องกันพวกนี้ได้ เอาดาบแทงทะลุร่างไอ้พวกตีนดินที่บังอาจขัดขืน ระบายความแค้น

จนกระทั่งหัวหน้าทหารม้าควบม้าตามขึ้นมา ถึงได้ตกใจเมื่อพบว่า ศพที่นอนเกลื่อนหรือคนเจ็บล้วนเป็นพวกเดียวกันทั้งนั้น แล้วศพชาวบ้านที่ร้องโหยหวนปานจะขาดใจเมื่อกี้หายไปไหนหมด?

รู้สึกท่าไม่ดี หัวหน้าทหารม้าตะโกนลั่น

"อย่าตาม! อย่าตาม! กลับมาให้หมด!!!"

นอกจากโจรที่วิ่ง "ช้า" ไม่กี่คนที่ยังครบสามสิบสอง จากหนึ่งร้อยคนเหลือรอดกลับมาแค่ยี่สิบกว่าคน แถมแต่ละคนยังมีแผลติดตัว โจรที่เจ็บขาหนีออกมาไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ไอ้พวกชาวบ้านมันลื่นเป็นปลาไหล จับตัวไม่ได้เลย พอจะจับได้ก็มีชาวบ้านคนอื่นขว้างไม้เน่าๆ นั่นมาช่วย หัวหน้า เรากลับไปฆ่าพวกมันเถอะ! เรียกทหารม้ามา วันนี้ต้องฆ่าล้างโคตรพวกมันให้ได้!!!"

"สภาพดูไม่จืดขนาดนี้ยังจะฆ่าบ้าอะไรอีก! ถอยกลับไปฟังคำสั่งท่านแซคก่อน!"

ตัดสินใจได้แล้ว โจรยี่สิบกว่าคนก็ไม่ลังเล หันหลังวิ่งหนี

เสียงชาวบ้านค่อยๆ เงียบหายไป ไม่มีการไล่ตาม มีเพียงโจรที่บาดเจ็บยังไม่ตายส่งเสียงร้องครวญคราง ไม่นานก็โดนซ้ำจนเงียบไป

ศพและอาวุธชุดเกราะที่ตกเกลื่อนพื้นหายวับไปอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงกองเลือด

"พวกโจรปล้นหมู่บ้านจนเคยตัว ในสายตาของพวกมัน ชาวบ้านก็เหมือนปศุสัตว์รูปร่างคนที่ไม่คิดสู้ จะฆ่าจะแกงยังไงก็ได้

เหมือนคนเชือดหมูที่มองว่าชีวิตหมูอยู่ในกำมือตัวเอง พอโดนหมูทำร้าย คนเชือดหมูที่โกรธจัดย่อมต้องลงมือฆ่าหมูตัวนั้นด้วยมือตัวเอง"

บนยอดเขาเล็กๆ ที่อยู่ติดกับกับดัก เลสเตอร์อธิบายให้ทุกคนฟัง

"ดังนั้น พอชาวบ้านลุกขึ้นสู้ แถมยังทำร้ายพวกมันได้จริงๆ ความอัปยศในฐานะโจรจะทำให้พวกมันโกรธจัด สัญชาตญาณจะสั่งให้ไล่ตามไปฆ่าชาวบ้านที่สร้างความอับอายให้พวกมัน

แบบนี้ก็จะเข้าทางกับดักแรกของเรา ให้ชาวบ้านที่กระจายตัวอยู่รอบๆ และตามมุมต่างๆ ใช้หอกไม้จัดการศัตรูจากระยะไกล โดยไม่ให้ศัตรูเจอตัวกองทัพเกณฑ์น็อกซัสที่ซ่อนอยู่ในเงามืด"

"แล้วถ้าศัตรูคิดว่าชาวบ้านวางกับดักเอง แล้วโกรธจนบุกมาทั้งกองทัพล่ะคะ"

มาร์กาเร็ตถาม

"งั้นเราก็จะตัดหัวโจรมาวางหน้าหลุมกับดัก ยั่วโมโหพวกมันให้สุด ให้พวกมันที่กำลังคลั่งหลุดเข้ามาในแดนสังหารจริงๆ ทำลายขวัญกำลังใจฝ่ายตรงข้ามรวดเดียวจบ

ไม่อย่างนั้น พวกมันจะเลือกส่งโจรมามากกว่าเมื่อกี้ ใช้วิธีที่ระมัดระวังกว่าเดิมบุกเข้าหมู่บ้านมาล้างอาย ถ้าเป็นแบบนั้น กับดักที่สองของเราก็จะได้ออกโรง...

ไม่มีโจรคนไหนทนรับได้ว่าตัวเองโดนชาวบ้านวางกับดักหรอก นอกจากว่ามันจะไม่ใช่โจร แต่เป็นแม่ทัพผู้ไร้พ่าย...

มาร์กาเร็ต จำไว้ ไม่ว่าจะเจอกับศัตรูแบบไหน ถ้าสถานการณ์เอื้ออำนวย จงมองศัตรูเป็นคู่อาฆาตที่ต้องแลกด้วยชีวิต ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว จงยอมรับผลลัพธ์ที่ได้ อย่าได้มีความคิดว่าฟลุ๊คเด็ดขาด"

"เข้าใจแล้วค่ะ ท่านเลสเตอร์!"

...

แซคตบหน้าหัวหน้าทหารม้าฉาดใหญ่ จนฟันของหัวหน้าทหารม้ากระเด็นไปสองซี่

"เจ้าจะบอกว่าเจ้าโดนชาวบ้านรุมสกรัม แถมยังโดนไอ้พวกตีนดินฆ่าลูกน้องไปเจ็ดสิบกว่าคน? นี่เมื่อวานเจ้าปล่อยน้ำเยอะไปจนสมองไหลออกมาด้วยหรือไง"

ลุกขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าบวมเป่ง หัวหน้าทหารม้ากัดฟัน อ้าปากที่ลมรั่วพูดออกมา

"ข้า... ข้าสงสัยว่ามีคนเก่งๆ แอบสั่งการชาวบ้านวางค่ายกล ท่านครับ เรากลับไปรายงานหัวหน้าดอยล์เถอะ..."

"คนเก่งๆ? ไปลงนรกซะไป๊! เจ้าจะให้ข้ากลับไปบอกลูกพี่ว่าพวกเจ้าโดนชาวบ้านวางกับดักฆ่าตายไปหลายสิบคน โดยไม่เห็นเงาหัวทหารน็อกซัสสักคนเนี่ยนะ? เจ้าจะให้ลูกพี่มองข้ายังไง"

ถีบหัวหน้าทหารม้าล้มกลิ้งไปอีกรอบ ใบหน้าของแซคเย็นชาสุดขีด

"ในเมื่อไอ้พวกตีนดินอยากเล่นกับข้า งั้นเราก็มาเล่นกันให้สนุก"

หันกลับไป แซคออกคำสั่ง

"ไปถอดประตูบ้านมาทำโล่ไม้ ให้พลขวานบินกับพลหน้าไม้สลับฟันปลาคุ้มกันไปกับพลโล่ ยิงชาวบ้านทุกคนที่เห็น... อย่ามัวแต่นอน เรียกทหารม้าของเจ้ากลับมาให้หมด พอชาวบ้านเริ่มโจมตีเรา เจ้าก็นำทหารม้าอ้อมไปโจมตีจากด้านหลัง ฆ่าให้เรียบ เข้าใจไหม"

"ครับ!"

[จบแล้ว]