บทที่ 253 - ด้วยความยินดี (4) [28-12-2019]

บทที่ 253 - ด้วยความยินดี (4)”

"เอาหมวกฉันคืนมา"

[ได้ยังไงกัน...?]

ราชินีซัคคิวบัสไม่ได้รู้ตัวเลยว่าหมวกได้ถูกเอาออกไปจากมือของเธอ เธอได้แต่ถอยหลังกลับมาช้าๆ

[ในโลกใบนี้พลังของฉันไม่ได้ถูกจำกัดเลยนะ นี่... ฉะ ฉันใช้พลังเต็มที่แล้วนะ]

ในเวลาเดียวกันกับที่เธอพูดแบบนี้ออกมาเฮเรียน่าก็ได้กระจายออร่าของเธอไปรอบๆสนามรบ ทุกๆคนในสนามรบที่ไม่อาจจะเอาชนะออร่าของเธอได้ได้ถูกครอบงำในทันที

[อ๊าาา.... อ๊าากกกกก!]

[อั๊ก เฮเรียน่า...!]

ฉลามยักษ์ที่ได้สร้างความปั่นป่วนกับกองทัพจรัสแสงได้พยายามที่จะต่อต้านเอาไว้ด้วยพลังมหาศาล และนาเทียก็ยังอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายๆกันนี้

พลังของเฮเรียน่าคือพลังที่จะควบคุมเพศตรงข้าม และทำลายความมีเหตุผลของเพศเดียวกัน นี่คือพลังที่ใช้ได้ผลแม้แต่กับคนที่่มีพลังอยู่ในระดับเดียวกันด้วยซ้ำไป!

[แต่ทำไมถึงใช้กับนายไม่ได้ผล!?]

เธอคือคลาส 7 ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญในเวทย์จิตใจมากที่สุดแล้ว

มีคลาส 7 คนไหนบ้างกันที่สามารถจะต่อต้านกับเวทย์จิตใจของเธอและเข้ามาฉีกปีกของเธอทิ้งได้กัน?

อย่างน้อยที่สุดเลยกองทัพสวรรค์ก็คิดว่าพวกเขาทำไม่ได้ ทั้งๆที่สเปียร่าได้รายงานกับเบื้องบนไปหลายต่อหลายครั้งทั้งๆที่เธอสับสนอยู่ แต่ว่ากองทัพสวรรค์กลับไม่ยอมส่งผู้บัญชาการกองพันมาเลยสักคน

[ใช่แล้ว สำหรับกองทัพสวรรค์ การที่ผู้บัญชากองพันฆ่ากันเองไปจนหมดถือเป็นเรื่องดีกว่า]

[นี่มันหมายความว่า...]

[ที่นี่ไม่มีอะไรที่เราทำได้อีกแล้ว ถ้าเราถอยได้ทั้งแบบนี้มันจะดีที่สุดแล้ว แต่ว่า...]

ทูตสวรรค์ส่วนใหญ่ไดตกลงสู่เสน่ห์ของเฮเรียน่าแล้ว มีคนที่รอดพ้นจากเสน่ห์เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น และพวกที่รอดจากเสน่ห์ต่างก็ต้องสู้กับคนที่ตกอยู่ในเสน่ห์อีกด้วย ถอยงั้นหรอ? มันเป็นไปได้หรือป่าวยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ? แถมเนื่องจากสเปียร่าเป็นหัวหน้าของกลุ่มนี้ ทำให้เธอจะหนีไปคนเดียวก็ไม่ได้เช่นกัน

[ท่านสเปียร่า...]

[ตั้งสติหน่อยสิ ความสง่างามของกองทัพสวรรค์ไปอยู่ในไหน พวกเราจะ... อ๊าาา]

ยังไงก็ตามถึงเธอจะพยายามจะใช้แรงใจมากแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจจะต้านเวทย์เสน่ห์ได้เลย สเปียร่าได้เผลอขบฟันแน่นอย่างไม่รู้ตัว

[ความพยายามและพลังทั้งหมดที่ฉันได้ใช้ทั้งชีวิตสร้างขึ้นมากำลังพังลงไปเพราะซัคคิวบัสตัวเดียว... กรรร!]

[นาเทีย!]

[อ๊าา ฉลามทึ่มถึงเวลาตายแล้ว!]

กองทัพสวรรค์กับกองทัพจรัสแสงได้เสียกำลังรบไปอย่างต่อเนื่อง และผู้บัญชาการกองพันเคลาทูคกับนาเทียก็ได้ใช้พลังมานาต่อสู้กันไปอย่างต่อเนื่อง! ทุกๆคนในสนามรบนี้ต่างก็ถูกราชินีซัคคิวบัสเพียงคนเดียวเชิดหุ่นเหมือนกับเป็นของเล่นในมือเธอ

[นี่ มองมาที่ฉันสิ มองมาที่ฉัน]

"น่ารำคาญน่า"

แน่นอนว่ายกเว้นยูอิลฮาน

[ได้ยังไงกัน? ฉันไม่น่ารักหรอ? ได้ยังไง หา? ได้ยังไงกันนน!!!]

"ฉันบอกแล้วไงว่าเธอไม่ใช่สเปคฉัน... เลียร่า"

ยูอิลฮานได้ตอบกลับไปอย่างผ่อนคลายและยื่นหมวกในมือไปข้างหลัง เลียร่าที่รับหมวกมาได้มองที่ยูอิลฮานด้วยสายตาเป็นกังวลนิดๆ แต่แล้วสุดท้ายเธอก็ส่งหมวกนี่ไปให้กับเอิลต้าที่ถูกผลจากเสน่ห์มากที่สุดในกลุ่มของยูอิลฮาน และการสั่นของเอิลต้าก็ได้หยุดลงราวกับเวทมนต์

"หมวกนี่มัน... โอ้นี่เป็นของที่ยูอิลฮานสร้างสินะ"

"รับไปเถอะน่า"

[ยูอิลฮาน ยูอิลฮานที่รักเป็นอะไรกันแน่? ทำไมที่รักถึงเป็นแบบนี้ไปได้?]

ราชินีซัคคิวบัสดูจะสนใจแต่กับยูอิลฮาน เธอไม่ได้สนใจฉากโศกนาฏกรรมเบื้องหลังเลยสักนิด เสียงร้องที่สิ้นหวังสำหรับเธอแล้วต่างเป็นแค่ฉากหลังเท่านั้น เธอเอาแต่จะถามยูอิลฮานหลายต่อหลายครั้ง

[ไม่มีใครสักคนเดียวที่รอดพ้นจากเสน่ห์ของฉันได้ แม้แต่ท่านผู้ปกครอง แต่กับที่รักที่เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำนี่มันอะไรกัน? บัฟของหมวกนั่นหรอ? ยังมีอาร์ติแฟคซ่อนอยู่อีกใช่ไหม?]

"มันไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกนะ"

[จริงหรอ? มันไม่มีจริงๆหรอ?]

เฮเรียน่าได้เข้ามาหายูอิลฮานด้วยดวงตาเป็นประกาย ยูอิลฮานได้คิดกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่งและในท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจว่าการไม่ฆ่าเธอตอนนี้คงจะดีกว่า

ความคิดของเขาก็ง่ายมากๆ ยูอิลฮานไม่อาจจะฆ่าผู้บัญชาการกองพันคนอื่นๆได้ แต่ว่าเฮเรียน่าสามารถทำให้ผู้บัญชาการกองพันทั้งสองคนนั้นทำลายตัวเองได้ และตัวเฮเรียน่าก็ไม่อาจจะเอาชนะยูอิลฮานได้แล้วด้วย ถ้างั้นสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือถ่วงเวลาออกไปเพื่อทำให้การต่อสู้ครั้งนี้เป็นประโยชน์กับเขาให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้

มีแค่เรื่องเดียวที่มันกวนใจเขาอยู่ก็คือกองทัพสวรรค์ และยูอิลฮานก็ได้มองไปที่พวกนั้น พวกนั้นก็ดูเหมือนว่าจะทำลายตัวเองไปในไม่นานเช่นเดียวกัน

แต่จากการที่สเปียร่าก็อยู่ท่ามกลางคนพวกนั้นด้วยทำให้ยูอิลฮานรู้สึกแปลกๆ... แต่แล้วเขาก็ส่ายหัวออกมา

การฆ่าอิชจาร์และช่วยสเปียร่า คือทั้งหมดที่เขาทำให้เธอได้แล้ว ในเมื่อตอนนี้เขาได้ตัดสินใจจะแยกทางกับกองทัพสวรรค์แล้ว เขาก็ไม่อาจจะทำอะไรโง่ๆได้แล้ว

[ที่รักมองมาที่ฉันสิ อย่าไปมองคนอื่น]

แม้ว่าเฮเรียน่าจะยังเกาะติดอยู่กับยูอิลฮาน แต่ยังไงก็ตามคนอื่นๆก็ไม่อาจจะหลุดจากเวทย์เสน่ห์ของเธอได้เลย แถมเธอกระทั่งดูดมานามาจากคนที่ตกอยู่ในเสน่ห์ของเธออีกด้วย

[ที่รักบอกเรื่องของคุณให้ฉันฟังหน่อยสิ เปิดใช้หน่อยสิ]

"ฉันไม่ได้สนใจเข้ากองทัพปีศาจวิบัติแล้วฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเธอด้วย"

[ฉันสงสัยจังเลยนะ ประสบการณ์แบบไหนกันถึงทำให้ที่รักเย็นชาแบบนี้...]

"ก็ลองทายดูสิ"

ในตอนนี้เฮเรียน่าก็รู้ตัวแล้วเช่นกันว่ายูอิลฮานกำลังถ่วงเวลาอยู่ เขาถึงขนาดใช้เธอทำให้ผู้บัญชาการกองพันธ์คนอื่นๆอ่อนแอลง! แต่ถึงแบบนั้นเธอก็ไม่ได้หยุดใช้พลังลง ตอนนี้เธอเอาแต่คิดหาวิธีที่จะทำให้ยูอิลฮานมาเป็นของเธอเท่านั้น

[เพราะว่าหัวใจของที่รักเต็มแล้วงั้นหรอ? ถ้างั้น...]

แต่แล้วในตอนนี้เฮเรียน่าก็เลื่อนสายตาจากยูอิลฮานไปมองที่เลียร่า นายูนาและเอิลต้า

[ฉันคงต้องลบผู้หญิงพวกนั้นออกไปก่อนสินะ?]

"..."

เมื่อได้ยินแบบนี้เขาได้หยิบหอกออกมาในทันที เพลิงแห่งนรกได้เบ่งบนขึ้นมาจากปลายหอกของเขาและกระจายออกไปโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง เขาได้เปิดใช้สกิลร่วงหล่นแล้ว

"ถ้างั้นฉันก็คงต้องเปลื่ยนแผนเหมือนกัน"

[กรี๊ดดด ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาแล้ว! ใชแล้ว นี่แหละ!]

เฮเรียน่าไม่คิดที่จะยอมแพ้กับยูอิลฮานเลยสักนิด เหตุผลที่เธอใช้พรรคพวกของยูอิลฮานมาข่มขู่ก็เพื่อสร้างช่องว่างในใจของยูอิลฮานให้เสน่ห์ของเธอแทรกเข้าไป

ยังไงก็ตามยูอิลฮานไม่ได้สนใจจะแข่งกับเธออีกแล้ว เหตุผลที่เขาทำตัวชิวๆมาตลอดก็เพราะว่าความสนใจของเฮเรียน่าอยู่ที่ตัวเขาทั้งหมด แต่ว่าหากเธอเปลื่ยนไปเล็งที่เพื่อนๆของเขา เขาก็ไม่อาจจะทำตัวตามสบายได้อีกแล้ว

"นายูนา ช่วยบัฟให้ฉันที"

"ฉันกำลังรออยู่เลย~"

"เลียร่า เอิลต้า ช่วยป้องกันการโจมตีจากผู้หญิงคนนี้เอาไว้ด้วย"

"เข้าใจแล้ว"

"สบายมาก"

"มิล นับจากนี้พ่อจะเร็วขึ้นอีกนิดนะ ลูกตามพ่อทันใช่ไหม?"

[ครับผม!]

เขาได้เปิดใช้งานเทวะกำลังเพื่อเสริมพลังกล้ามเนื้อให้ขึ้นไปเกินขีดจำกัดและจับหอกมังกรเอาไว้แน่ แต่ถึงแบบนั้นสีหน้าของเฮเรียหน้าก็ยังสบายๆเหมือนอย่างเคย แม้ว่าเธอจะรู้ว่าหัวใจยูอิลฮานปิดสนิทอยู่ แต่เธอก็มั่นใจในพลังของเธออยู่ดี

[ฉันไม่สนใจการโจมตีของที่รักหรอกนะ แต่ว่าทำไมคุณถึงต้องมาทำร้ายฉันด้วยล่ะ? ฉันดีไม่เท่าพวกนั้นหรอ?]

"ฮ่าห์"

ผู้ชายทุกคนเป็นของเธอ - นี่คือสิ่งที่เธอคิดและปฏิบัติมาตลอดหลายหมื่นปี เธอจะไม่มีทางยอมรับความพ่ายแพ้แน่ และแน่คือข้อผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของเฮเรียน่า

"คำพูดใช้ไม่ได้กับเธอสินะ ไม่สิ จริงๆแล้วเธอไม่ได้คิดจะมาคุยกับใครตั้งแต่ต้นแล้ว"

[ดวงตาของคุณน่ากลัวจังเลย ที่รักจะใช้หอกนั่นแทงฉันจริงๆน่ะหรอ? คุณจะใช้โซ่มัดฉันจริงๆหรอ?]

โซ่จิตวิญญาณเพลิงของเขาใช้ไม่ได้ผลกับซัคคิวบัสนี่เลย เสน่ห์ของเธอมีผลแม้กระทั่งกับจิตวิญญาณด้วย! ถ้ายูอิลฮานไปฝืนบังคับใช้โซ่วิญญาณเพลิงนั่น เขาก็จะถูกพลังสะท้อนกลับมาโจมตีเอง

ยูอิลฮานที่รู้เรื่องนี้ดีได้แต่เดาะลิ้นออกมาในระหว่างที่เก็บโซ่จิตวิญญาณเพลิงกลับไป และเขาได้เลือกใช้หอกที่มีเพลิงทรงพลังแทน เพลิงโปร่งแสงที่กำลังเพิ่มอุณหภูมิขึ้นภายใต้การควบคุมของเพลิงนิรันดร์

[จริงหรอ? ที่จะรักจะทำแบบนี้... กรี๊ดดด!]

หอกของเขาได้แฉลบตัวเฮเรียน่าไป ไม่ใช่ว่าเขาโดนเสน่ห์ทำให้เบี่ยงวิถีหอก แต่เป็นในตอนที่หอกกำลังจะแทงเธอ เฮเรียน่าก็ได้บีบอัดพลังเวทย์ยิงเบี่ยงวิถีหอกออกไปแทน สกิลบันทึกของยูอิลฮานได้ถูกเปิดใช้งานเก็บบันทึกรูปแบบมานาที่เธอพึ่งใช้ตะกี้ไปในทันที เขาจะไม่ถูกหลอกด้วยเทคนิคเดียวกันอีก

[ที่รักโจมตีฉัน]

เฮเรียน่าได้พึมพัมออกมาพร้อมๆกับสัมผัสไปที่รอยไหม้ที่ปรากฏขึ้นมาบนไหล่ของเธอ เธอดูตกใจกับการที่ยูอิลฮานโจมตีเธอมากกว่าการที่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำสร้างความเสียหายกับเธอได้ซะอีก

[ที่รักโจมตีฉันจริงๆ!]

"ชิ มิล!"

[ครับ!]

ในตอนนี้เขาไม่ต้องถ่วงเวลาอีกต่อไปแล้ว ยูอิลฮานได้ตั้งท่าอีกครั้งหนึ่งโดยไม่สนใจปฏิกิริยาจากเฮเรียน่าเลย และยูมิลก็ได้พุ่งเข้ามาใหม่อีกครั้งหนึ่งพร้อมการแทงหอกไร้วิถึของยูอิลฮานอย่างเต็มพลัง

[กรี๊ดดด!]

[อึก]

[อ๊าาา! ฉันเกลียดแก!]

"อ่า...."

ยังไงก็ตามเฮเรียน่าก็ไม่ได้มีแค่ความเชี่ยวชาญในเวทย์จิตใจเท่านั้น เธอยังมีสกิลทุกชนิดที่ต้องใช้มานาด้วย ยูอิลฮานได้แต่ตกตะลึงเมื่อได้เห็นการโจมตีของเขาที่สามารถจะฆ่ามังกรได้ในทันทีและไม่เคยถูกใครหลบได้มาก่อนถูกหลบได้

[สกิลบันทึกได้เพิ่มเลเวลเป็น 47]

ยังไงก็ตามนี่ก็เป็นแรงกระตุ้นที่ดีกับยูอิลฮานที่ไม่ได้เจอเข้ากับปัญหามานานมากแล้ว การเผชิญหน้ากับราชินีซัคคิวบัสที่มีอายุหลายหมื่นปีนี้ทำให้เขาได้เห็นในสิ่งที่เขาไม่อาจจะทำได้ด้วยแค่การเหวี่ยงหอก และเห็นในเส้นทางที่เขาไม่อาจจะเดินไปได้!

[สกิลบันทึกได้เพิ่มเลเวลเป็น 48]

[สกิลเทวะกำลังได้เพิ่มเลเวลเป็น 12]

[ที่รักโจมตีฉันจริงๆ โจมตีโดยไม่ลังเลสักนิด...!]

"ฮ่าห์!"

เขาได้เข้าไปโจมตีเธออีกโดยไม่สนใจความตกใจของเธอเลยสักนิด เวลาได้ผ่านไปเรื่อยๆโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลย และในที่สุดสกิลนั่นก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง

ยูอิลฮานได้แทงหอกออกไปสิบครั้งในทีเดียวโดยไม่ยอมพลาดโอกาสนี้ และการโจมตีของเขาก็ได้สร้างรูขึ้นบนท้อง ไหล่ และต้นขาของเฮเรียน่า

[ติดคริติคอล!]

[กรี๊ดดด!]

เลือดได้กระจายไปทั่วท้องฟ้า ตอนนี้เองเขาก็ได้ดูดเอาเลือดของสิ่งมีชีวิตคลาส 7 มาทำให้ข้อมูลลที่เขามีของกองทัพปีศาจวิบัติและซัคคิวบันได้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

[สกิลบันทึกได้เพิ่มเลเวลเป็นเลเวล 50]

"ฟู่ ดีจริงๆเลย"

เขาได้เช็ดเลือดบนใบหน้าออกและเลียมือด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าจริงๆคือเขาจะยินดีกับการพัฒนาขึ้นของสกิล แต่หากดูภายนอกแล้วเขาจะเหมือนกับคนบ้าเลย ยังไงก็ตาม

[อ๊าาา]

เมื่อได้เห็นแบบนี้สีหน้าของเฮเรียน่าก็ยังเปลื่ยนแปลงไปเป็นครั้งแรก

[อ๊าาาา...! ใช่แล้ว เป็นแบบนี้นี่เอง!]

"ในที่สุดเธอก็อยากจะสู้แล้วสินะ?"

ยังไงก็ตามนี่มันสายเกินไปแล้ว ยูอิลฮานได้บันทึกเกี่ยวกับเฮเรียน่ามามากพอแล้ว ต่อให้จู่ๆพลังเวทย์ของเฮเรียน่าจะเพิ่มขึ้นสองเท่า เขาก็ยังมั่นใจที่จะเผชิญหน้ากับเธออยู่ดี

แถมเธอตอนนี้ก็มีแผลรุนแรงอยู่เต็มตัวแล้วเดียว สิ่งเดียวที่ยังดีอยู่ในตอนนี้ก็คือหัวใจของเธอที่เขากำลังจะแทงนี่แหละ!

[ใช่แล้ว ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว]

ยังไงก็ตามเพียงแค่ยูอิลฮานได้เตรียมจะแทงหอกออกไป จู่ๆเธอก็พูดในสิ่งที่เราไม่เข้าใจออกมา

[ที่รักคือคนที่ห้า]

"ห๊ะ...?"

[...รอเดี๋ยวก่อนนะ ไว้คุยกันหลังจากพวกเราเก็บกวาดที่นี่เรียบร้อยแล้ว]

เธอที่สนใจแต่ยูอิลฮานมาตลอดตั้งแต่เริ่มได้พูดอะไรแปลกๆออกมาก่อนที่จะหันหน้าไปทางอื่น เมื่อเห็นเธออยู่ในสภาพไร้การป้องกันแบบนี้ทำให้ยูอิลฮานคิดจะแทงเธออย่างไม่ลังเลใจ แต่แล้วเขาก็หยุดตัวเองเอาไว้ก่อน

"อิลฮาน...?"

"ไม่เป็นไร ฉันสบายดี"

เลียร่าได้ถามเขาออกมาด้วยเสียงสั่นเครือที่เป็นกังวล แต่ว่ายูอิลฮานได้ส่ายหัวและพูดออกไป

"เธอไม่รู้สึกเลยหรอ?"

"รู้สึกอะไร?... โอ้?"

[ออร่าน่ารำคาญนั่นหายไปแล้ว]

ใช่แล้ว นับตั้งแต่ที่เธอได้หันหน้าไป พลังเสน่ห์ก็ไม่ได้มาถึงจุดที่พวกเขาอยู่อีกต่อไปแล้ว แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะหมกหมุ่นอยู่แต่กับยูอิลฮานมาตลอด แต่ว่าตอนนี้มันราวกับว่าเธอไม่สนใจยูอิลฮานกับพรรคพวกไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

ออร่าของเธอที่มาถึงพวกเขาก็ยังหายไปกลับหาเฮเรียน่า และถูกส่งกลับไปทางที่อีกสามกองกำลังกำลังต่อสู้วุ่นวายกันอยู

[อ๊าาา... กรี๊ดดด!]

[อ๊าาาาาา! ฉันขอสาปเธอ! ฉันขอสาปแช่งเธอ!]

สนามรบได้พังพินาศไปอย่างรวดเร็ว กองทัพสวรรค์กับกองทัพจรัสแสงได้ถูกกวาดล้างออกไปจนเกือบหมด ในขณะที่ทั้งเคลาทูคกับนาเทียได้สู้กันจนเกือบตาย

สเปียร่าล่ะ? เธอได้ไปอยู่ระหว่างการต่อสู้ของคลาส 7 และตกอยู่ในสภาพบาดเจ็บหนักรวมถึงสติที่พร่ามัวไปทำให้ท้ายที่สุดเธอก็ถูกผลของเสน่ห์เฮเรียน่า

เมื่อเห็นแบบนี้ยูอิลฮานรู้สึกเหมือนเขาถูกดูดพลังออกไป ศัตรูที่เขาเอาชนะได้กลับทำในสิ่งที่เขาไม่มีวันจะทำได้เลยในตอนนี้

"เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี้ย? เธอกำลังเชิดพวกนั้นทั้งหมดเลย..."

"เธอเป็นหนึ่งในสามผู้บัญชาการกองทัพปีศาจวิบัติที่แกร่งที่สุด! นายรู้ไหมหลังจากได้เห็นเธอฉันตกใจมากแค่ไหน!?"

เอิลต้าที่กลับมาตั้งสติได้บ่นกับยูอิลฮานออกมา ยังไงก็ตามยูอิลฮานไม่ได้ตอบเธอกลับไป ในตอนนี้เขากำลังสนใจอยู่กับราชินีซัคคิวบัสที่อยู่ตรงหน้า

[เอาล่ะ ถึงเวลาจบเรื่องนี้แล้ว]

เฮเรียน่าได้ยกมือข้างหนึ่งขึ้นและสะบัดลงมา

มานาแห่งเสน่ห์ของเธอได้เพิ่มมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้เพราะเธอได้ดูดซับเอามานาจากทุกๆคนที่อยู่ที่นี่มา จากนั้นก็ส่งมานากลับคืนไปให้คนพวกนั้น และในเวลาต่อมา

[อั๊ก]

[ตามแต่ต้องการเลย]

[ด้วยความยินดี]

พวกเขาเหล่านั้นได้เริ่มที่จะฆ่าตัวตาย