บทที่ 254 - ด้วยความยินดี (5)[30-12-2019]

บทที่ 254 - ด้วยความยินดี (5)”

[แค่กๆ]

[เธอต้องการให้ฉันตาย]

[ความตายที่รัก]

[ฉันลืมเรื่องความตายไปนานแล้ว เธอได้เป็นคนปลุกความตายในตัวฉันให้ตื่นขึ้นมา]

ทูตสวรรค์ทั้งหมดล้วนได้ใช้อาวุธตัวเองฆ่าตัวตาย เทวดาตกสวรรค์ก็ไม่ได้ต่างกันเลย พวกเขาได้ใช้ดาบ หอก แส้ และกระทั่งมือตัวเองทะลวงอกของตัวเองและบดขยี้หัวใจทิ้งไป

เฮเรียน่าได้มองดูฉากเลือดสีขาวและดำกระจายไปทั่วและหลับตาของเธอลง

[ดูสิ งดงามมากเลยเนอะ? ที่รักรู้สึกได้ถึงความรักบริสุทธิ์และตรงไปตรงมาไหมล่ะ?]

"ถ้าแบบนั้นโลกก็คงจบสิ้นแน่"

[ไม่มีอะไรที่จะพิสูจน์ในความรักได้มากไปกว่าความตายอีกแล้ว เพราะนี่มันจะหมายความว่าพวกเขายอมที่จะทิ้งทุกอย่างไปเพื่อความรัก!]

คลาส 6 ทั้งหมดที่รอดอยู่ได้ดับชีวิตตัวเองลงในทันทีตามที่เฮเรียน่าต้องการ ปีกสีดำและขาวได้กระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า ยูอิลฮานกระทั่งรู้สึกรังเกียจตัวเองเล็กๆที่เขาเผลอคิดไปว่านี่มันงดงาม

[อ๊า อ๊าาาาาาาา!]

[นัง... สารเลว....!]

[นาเทีย นี่มันเป็นความผิดของเธอนะที่มาในวันนี้ เธอรักฉันมากเลยสินะ? ฉันรู้สึกยินดีจริงๆ!]

[ก๊าซซซซซซซซซซซ!]

แม้กระทั่งปีกที่ 8 แห่งกองทัพจรัสแสง นาเทีย กับหัวหน้าผู้เฝ้าประตูแห่งสวนอาทิตย์อัสดง เคลาทูคก็ยังไม่ใช่ข้อยกเว้น พวกเขาได้พยายามอย่างสุดกำลังที่จะต่อต้านเสน่ห์นี้ หากว่าพวกเขามีพลังเต็มที่ก็อาจจะต่อต้านได้อยู่ แต่ว่าด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มาจนถึงตอนนี้ทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะต่อต้านการโจมตีสุดท้ายของเฮเรียน่าได้

ฉลามได้กลับด้านหนามแหลมของเกราะเข้าาแทงร่างตัวเองพร้อมคำรามออกมา ส่วนนาเทียฉีกปีกทั้งหกของเธอออกไปจากร่างเธอ หากว่าจะพูดถึงว่าพวกเขาดีกว่าคนอื่นๆยังไงก็คงจะเป็นเวลาในการตายที่นานกว่าเพราะร่างกายที่ทรงพลัง

[อ๊ากกก....!]

[ฟุฟุ เธอสวยมากเลยนะนาเทีย ตอนนี้เธอยิ่งสวยกว่าที่ผ่านมาซะอีก]

[อ๊ากกกกกกกกกกกก!]

บางทีเฮเรียน่าอาจจะรอคอยเวลานี้มาตั้งแต่ต้นแล้วก็ได้ - เธอได้วางยาพิษพวกเขาและทำให้พวกเขาเป็นอัมพาตอย่างช้าๆ และเมื่อพวกเขาเคลื่อนไหวไม่ได้เธอก็จัดการดับชีวิตพวกเขา

ตัวเฮเรียน่าไม่ใช่แค่ราชินีซัคคิวบัสที่งดงามเท่านั้น แต่เธอยังเป็นนักล่าที่ไร้ปราณีอีกด้วย

ใช่แล้ว ในตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเฮเรียน่าถึงยึดติดกับเขามากถึงขนาดนั้น สำหรับเธอที่ได้รับชัยชนะแบบนี้มาตลอดชีวิตทำให้มันไม่น่าจะมีอะไรอีกแล้วที่จะเอาชนะเธอได้

[ซัคคิว บัส...! ฉันจะ...!]

[โอ้]

ยังไงก็ตามีอยู่คนหนึ่งที่ทนกับคำสั่งฆ่าตัวตายได้อยู่ นั่นคือสเปียร่าทูตสวรรค์ชั้นสูงคลาส 6 แม้ว่าความตายจะรอคอยเธออยู่แค่เอื้อมแล้ว แต่เธอก็ยังฝืนเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองเฮเรียน่า

[ฉันจะฆ่าเธอ!]

[ยังไงล่ะ? โอ้ จริงด้วยสิ เธอเป็นคนที่ทำพันธสัญญากับยูอิลฮานนี่นะ]

เฮเรียน่าได้หันกลับมามองยูอิลฮานอีกครั้งหนึ่ง เธอได้ถามกับเขาด้วยใบหน้าที่น่ารักและไร้เดียงสา

[ที่รัก เอายังดีล่ะ? ถ้าคุณบอกให้หยุด ฉันก็จะปล่อยทูตสวรรค์คนนี้ไป]

ยูอิลฮานไม่เข้าใจในตัวเฮเรียน่าเลยสักนิด เธอกำลังบอกว่าจะทำตามที่เขาต้องการงั้นหรอ? พวกเราไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับทาสซะหน่อยนี่? แล้วไอ้คนที่ห้านั่นมันอะไรกัน?

[ยูอิลฮาน...! นายต้องฆ่าเธอนะ! เธอคือศัตรูของกองทัพสวรรค์แล้วก็เป็นศัตรูของนาย!]

"...สเปียร่า"

ยูอิลฮานไม่ได้ตอบเฮเรียน่ากลับไปแต่เลือกคุยกับสเปียร่าแทน เนื่องจากเฮเรียน่าเป็นคนพูดออกมาแสดงความพันธสัญญาระหว่างทั้งสองคนยังคงอยู่

เขายังรู้สึกได้เลยถึงพันธสัญญาที่เชื่อมต่อระหว่างเขากับเธอ และเป็นสิ่งที่ทำให้คนทั้งคู่รู้ถึงความรู้สึกของกันและกันได้ ยูอิลฮานได้คิดว่านี่คงเป็นเวลาที่เหมาะที่สุดแล้วที่จะจบเร่องนี้

"สเปียร่า ฉันมีเรื่องที่อยากจะถามเธอ"

เขาได้ถามออกมา มันเป็นเสียงที่ตั้งมั่นไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

"เธอรู้สึกยังไงกันในตอนที่ทอดทิ้งโลกของฉัน?"

[...]

[โอ้ อย่างที่คิดเลย ทะ ทะ ที่รักเป็นสเปคของฉันจริงๆด้วย!]

สเปียร่าได้เงียบลงไปจากคำถามที่ยูอิลฮานโพล่งออกมา และเฮเรียน่าก็ยินดีมากกับการที่ชายที่เธอได้เลือกมีจิตใจที่ดำมืดกว่าที่เธอคิดตอนแรก

"..."

"...อ่า"

มีแต่เลียร่ากับเอิลต้าเท่านั้นที่แสดงสีหน้าไม่ดีออกมา พวกเธอรู้สึกได้ถึงความผิดบาปที่ทรยศต่อกองทัพสวรรค์ และความรู้สึกไม่ชอบในกองทัพปีศาจวิบัติก็ได้หวนกลับคืนมา พวกเธอไม่ชอบสถานการณ์ในตอนนี้เลยสักนิด

ยังไงก็ตามพวกเธอไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยสักนิด ตามใดที่พวกเธอเลือกจะไปกับยูอิลฮานแล้ว พวกเธอก็ต้องยอมรับในทุกๆอย่างที่เขาทำ

"เธอรู้สึกยังไงกันในตอนที่เธอรู้ว่าผู้คนจำนวนมากจะไม่ได้เจอกับคนที่พวกเขารักอีกต่อไปแล้ว?"

[นั่นคือ...]

"ในตอนนั้น ตอนที่เธอกลับไปที่สวรรรค์โดยที่ทิ้งฉันกับเลียร่าเอาไว้ พร้อมทั้งปล่อยให้เด็กทารกจำนวนนับไม่ถ้วนในสถานที่ที่เหมือนกับนรกนั่น เธอคิดยังไงกันล่ะ?"

[...]

"ตอบฉันมาสิ สเปียร่า ฉันอยากจะได้ยินสิ่งที่เธอคิดจากปากของเธอ"

สีหน้าของเธอได้บิดเบี้ยวไป เธอรู้ได้แล้วว่าหัวใจของยูอิลฮานได้ทอดทิ้งการเป็นพันธมิตรกับกองทัพสวรรค์ไปตั้งนานแล้ว

[ฉัน... ไม่ได้คิดอะไรเลย]

ในที่สุดเธอก็ตอบกลับมา

[ฉันแค่ทำตามคำสั่งของกองทัพสวรรค์เท่านั้น ฉันคือสิ่งมีชีวิตชั้นสูง และสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำไม่ได้ทำให้ฉันมีอารมณ์ใดๆเลย]

"แบบนี้สินะ"

[...นายได้คำตอบแล้วใช่ไหม?]

"ใช่แล้ว"

ยูอิลฮานได้ยกหอกขึ้นมาและถามเฮเรียน่าขึ้นเป็นครั้งแรก

"เธอตัดพันธสัญญาระหว่างฉันกับสเปียร่าได้ไหม?"

[โอ้ที่รัก ได้สิ! เธอได้ยินไหมสเปียร่า? เห็นด้วยกับการยกเลิกพันธสัญญาซะสิ นี่หยักหน้าได้แล้วนะ]

[...]

สเปียร่าได้กัดริมฝีปากและหยักหน้าออกมา ในตอนนี้พันธสัญญาระหว่างทั้งสองคนได้ถูกตัดออกจากกันแล้ว้วยความเห็นพ้องต้องกันของทั้งสองฝ่าย

[คุณไม่มีทูตสวรรค์ที่ทำพันธสัญญาแล้ว พลังทั้งหมดในฐานะของคู่หูทูตสวรรค์ได้ถูกผนึก หากคุณไม่ทำพันธสัญญากับทูตสวรรค์ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง คุณก็จะสูญเสียคุณสมบัติของคู่หูทูตสวรรค์ ในเวลานั้นคุณจะต้องเลือกคลาสรองใหม่]

ในตอนนี้พันธสัญญาได้ถูกตัดขาดออกไปหมดแล้ว ไม่มีอะไรจะส่งผลกับยูอิลฮานได้อีกแล้ว เขารู้สึกยินดีมากกับอิสระนี้อีกครั้ง การถูกผูกมัดด้วยอะไรบางอย่างมันไม่เหมาะกับเขาเลย นี่แหละคือสิ่งที่เขาชอบที่สุดแล้ว มันคืออิสระ

[ยูอิลฮาน นายคิดที่จะจัดการฉันแล้วก็คิดที่จะจัดการกองทัพสวรรค์ไหม?]

"ฉันจะอธิบายด้วยคำพูดง่ายๆที่ฉันชอบให้ฟังแล้วกันนะ"

ยูอิลฮานได้ยิ้มออกมาอย่างเย็นชา

"เธอพูดเหมือนกับพวกอันธพาลที่ถามว่า'นายอยากจะต่อยกับฉันไหม?' ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะชกหน้าฉันมานั่นแหละ"

[...]

สเปียร่าไม่ได้ตอบกลับมา เฮเรียน่าก็รู้ถึงการตัดสินใจของยูอิลฮานและถอยออกมาสร้างพื้นที่ให้พวกเขาสองคน เธอกระทั่งเก็บพลังเสน่ห์ที่สเปียร่าโดนอยู่กลับมาอีกด้วย

"สเปียร่า เรามาสู้กัน นี่ไม่ใช่การฝึก แต่เป็นการเอาชีวิต"

[...ตอนนี้ซัคคิวบัสนั่นเชื่อคำพูดนายอยู่นะ ถ้านายใช้พลังนั่น นายจะฆ่าฉันได้ง่ายๆเลย ทำไมนายถึงยังถือหอกอยู่อีกล่ะ?]

"ฉันจะถอยออกมาปล่อยให้คนอื่นปิดฉากได้ยังไงกันล่ะ"

ยูอิลฮานได้สูดหายใจลึกมองย้อนกลับไปด้านหน้า เลียร่ากับเอิลต้าได้หยักหน้าด้วยสีหน้าแข็งทื่อมาให้เขา นายูนาก็ดูจะลังเลเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกาแต่แล้วเธอก็ยังมอบพรมาให้กับเขา ส่วนยูมิลได้สะบัดหางเบาๆราวกับรู้ว่าพ่อเขากำลังคิดอะไรอยู่

แค่นี่ก็พอแล้ว

"เอาล่ะเข้ามาเลย"

[ตอนนี้นายมั่นใจในตัวเองมากขึ้นแล้วนะยูอิลฮาน เยี่ยมเลยนี่]

"ฉันไม่ได้ประมาทเธอหรอกนะ หากว่าเธอยังอยู่ในสภาพปกติ ฉันจะไม่มีวันทำอะไรโง่ๆแบบนี้แน่"

สเปียร่าในตอนนี้เธอทั้งเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยบาดแผลทั่วทั้งร่าง ต่อให้เธอจะเป็นอิสระจากเวทย์เสน่ห์แล้วแต่จิตใจของเธอก็ยังมีบาดแผลมากเช่นกัน ต่อให้เธอเป็นคลาส 6 แต่ในตอนนี้เธอก็ไม่น่าจะเหนือกว่ายูอิลฮานได้มาก

ยิ่งไปกว่านั้นยูอิลฮานอยากจะได้ประสบการณ์กับการเจอหอกสะบั้นจักรวาลด้วยตัวเขาเอง ก่อนที่เขาจะไม่ได้มีโอกาสนั้นอีก

เขาได้ยกเลิกสกิลร่วงหล่นกลับมา และรวบรวมไฟทั้งหมดมาไว้ที่ปลายหอก

รอยยิ้มของสเปียร่าได้โค้งขึ้นมาเมื่อเผชิญหน้ากับหอกเพลิงที่ซึ่งได้รับพรจากเทพธิดาแห่งเพลิงจนทำให้เพลิงนี้ดูจะเผาได้ทุกสิ่ง

[นายยังจะรักษามารยาทให้กับคนทรยศแบบฉันอีกนะ... นายเป็นคนดีจริงๆ]

"...ช่วยสอนบทเรียนสุดท้ายให้ฉันด้วยนะสเปียร่า"

[เยี่ยมมาก ฉันจะทำให้ดีที่สุด]

สเปียร่าได้ถือหอกสีขาวบริสุทธิ์ของเธอขึ้นมาเผชิญหน้าเข้ากับยูอิลฮาน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความพร่ามัวของเธอได้คมมชัดยิ่งๆขึ้น เลียร่าที่รู้ถึงความแข็งแกร่งของสเปียร่าดีได้กลายเป็นกังวลและจับเอวยูอิลฮานเอาไว้ แต่แล้วเขาก็ส่ายหัวออกมาเบาๆ

"ไม่เป็นไรหรอก"

"ไม่เป็นไรอะไรล่ะเจ้าบ้า!"

"มีอยู่หนึ่งออฟชั่นของฉายาไม่อาจเอื้อมที่จะทำให้ฉันหลบจากการโจมตีที่ถึงตายในทันทีได้ เพราะแบบนี้ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ตายในทีเดียวแน่ แล้วก็ถ้าฉันยังไม่ตาย ฉันก็หาทางรักษาตัวเองได้แน่"

"..."

เขามีวิธีรับมืออยู่จริงๆ! เลียร่าได้พูดไม่ออกกับการจัดการในเรื่องความปลอดภัยของเขาแม้แต่ในสถานการณ์แบบนี้

ยังไงก็ตามท้ายที่สุดเธอก็ยิ้มออกมาได้ เธอคิดว่านี่มันสมแล้วที่เป็นเขา

ยูอิลฮานได้ลุกขึ้นมาอย่างไม่คิดอะไรมากและกางปีกของเขาขึ้น ยังไงก็ตามก่อนที่เขาจะได้ทำการกระโดดออกไป สเปียร่าก็กางปีกบินเข้ามาหาเขาแล้ว!

[ตายไปเพื่อกองทัพสวรรค์ซะเถอะนะ ยูอิลฮาน!]

"ฮ่าห์"

ยูอิลฮานได้กระโดดออกไปช้ากว่าสเปียร่าเล็กน้อง เขาได้ตั้งองศาและทำการกระโดดต่อเนื่องหลายต่อหลายครั้งกลางอากาศเพื่อเพิ่มความเร็วถึงขีดสุด

[เปิดใช้งานเทวะกำลัง พลังกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้น 340%]

ระหว่างกำลังพุ่งตัวออกไปยูอิลฮานได้เปิดใช้งานเทวะกำลังโดยที่ไม่มีการสนับสนุนจากสกิลร่วงหล่น ถึงแม้ว่าหลังจากเขาจะเจ็บปวดอย่างมากหลังการต่อสู้นี้ แต่ว่าเขาก็จะไม่ออมมือกับสเปียร่าที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขา

[ฮ่าห์!]

"...!"

ทั้งสองคนได้พุ่งเข้ามาหากันด้วยความเร็วอย่างต่อเนื่องทำให้ระยะห่างค่อยๆสั้นลงมา สเปียร่าดึงพลังทั้งหมดของเธอเข้าไปในหอกและยูอิลฮานได้รวมวิถีที่แทงหอกออกไปสิบเอ็ดครั้งให้กลายเป็นหนึ่งเดียว

[...!?]

สเปียร่าได้เปิดตาขึ้นทันที่เห็นหอกของยูอิลฮานที่โจมตีเข้ามา เธอรู้ได้ถึงพลังนี้ทันที และหลังจากนั้นหอกทั้งสองก็ชนเข้าด้วยกันโดยไร้ซึ่งเสียงใดๆ

[...]

"...อั๊ก"

ยูอิลฮานที่ยังคงบินอยู่ได้กระอักเลือดออกมาทันที แม้ว่าภายนอกเขาจะดูไม่เป็นอะไร แต่ว่าแรงกระแทงก็ได้ทำให้อวัยวะส่วนใหญ่ของเขาเสียหายไปมากแล้ว

"อิลฮาน"

"ฟู่... ไม่ต้องเข้ามา"

เลียร่ากับคนอื่นๆได้เบิกตากว้างตะโกนออกมา แต่ว่ายูอิลฮานได้ส่ายหัวอย่างมั่นใจ เขาทำท่าทางว่าเขาสบายดี แต่ว่าอวัยวะภายในของเขาตอนนี้มันมากเกินกว่าคำว่าบาดเจ็บธรรมดาไปแล้ว

[ยูอิลฮาน]

สเปียร่าได้พูดออกมา

[นั่นคือเส้นทางที่นายเลือกสินะ?]

"มันยังไม่สมบูรณ์นะ หลังจากนี้ฉันก็จะรวมเทคนิคของเธอเข้าไปด้วยเหมือนกัน"

[งั้นหรอ... น่าเสียดายนะที่ฉัน... ฉันไม่ได้เห็น... เทคนิคนั่น... แบบที่... สมบูรณ์]

รอยยิ้มแห้งๆได้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเธอ และหลังจากนั้นร่างกายของเธอก็ขาดครึ่งจากหัวไปจนถึงเอว

[คุณได้รับค่าประสบการณ์]

[คุณได้รับบันทึก สเปียร่าเลเวล 478]

[สามารถหลอมรวมสกิลเพื่อวิวัฒนาการสกิลได้ คุณจะสามารถรวมสกิลความเชี่ยวชาญหอก ความเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ ความเชี่ยวชาญอาวุธไร้คม ความเชี่ยวชาญแส้ และความเชี่ยวชาญดาบได้ด้วยการใช้หินพลังเวทย์คลาส 5 1 กอน และหินพลังเวทย์คลาส 4 1000 ก้อน คุณต้องการวิวัฒนการสกิลไหม?]

แม้ว่าสเปียร่าจะหมดแรงไปจากพลังของเฮเรียน่า แต่ว่าเธอก็ยังพอสู้ได้อยู่ และดูเหมือนว่ายูอิลฮานจะถูกนับว่าเขาเป็นคนที่มีส่วนต่อการตายของเธอมากที่สุดทำให้เขาได้รับบันทึกกับค่าประสบการณ์มาด้วย

นอกไปจากนี้จากการที่เขาได้ประสบกับสกิลหอกสะบั้นจักรวาลด้วยตัวเองและฆ่าสเปีย่าจนได้รับค่าประสบการณ์มาทำให้เงื่อนไขในการเรียนสกิลหอกสะบั้นจักรวาลได้ถูกเติมเต็ม แม้ว่าเขาจะเรียนไม่ได้ในทันทีเพราะเขาใช้หินพลังเวทย์คลาส 5 ไปหมดแล้ว แต่ว่าหากเขาไปหาหินพลังเวทย์จากคลาส 5 ที่ตายไปแถวๆนี้เขาก็จะวิวัฒนาการสกิลได้ในทันที

[ที่รัก]

เฮเรียน่าได้บินเข้าหายูอิลฮานพร้อมเสียงของหญิงสาวที่กำลังตกหลุมรัก

[ที่รักเท่จัง! ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าที่รักคือคู่ชีวิตที่ฉันเฝ้ารอมาตลอด]

"งั้นหรอ?"

[ที่รักจะกลายเป็นเทพคนที่ห้า ที่รักคือคนล่าสุด แต่ว่าจะส่องสว่างเจิดจ้าที่สุดและแข็งแกร่งที่สุด...]

ระหว่างฟังคำพูดนี้เขาก็ได้มองไปที่คนที่เหลือในสถามรบ คนอื่นๆนอกจากพวกของยูอิลฮานได้ตายกันไปหมดแล้ว นาเทียและเคลาทูคก็ยังตายไปแล้วในระหว่างยูอิลฮานกับสเปียร่าสู้กัน เพราะแบบนี้พวกเขาคือกลุ่มคนที่เหลืออยู่ในตอนนี้

[ฉันได้ยินถึงคำทำนายมาก นั่นคือในท้ายที่สุดแล้วฉันจะไดยืนเคียงข้างเทพองค์ที่ 5!]

"'เทพองค์ที่ 5' ที่เธอพูดคืออะไร? เธอกำลังจะบอกว่าฉันจะเป็นคนสร้างกองกำลังสิ่งมีชีวิตชั้นสูงกองกำลังใหม่ขึ้นมางั้นหรอ?"

[คุณก็น่าจะรู้ตัวอยู่แล้วใช่ไหมที่รัก? ...ไม่มีสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำคนไหนหรอกนะที่จะทนต่อการโจมตีของคลาส 4 ได้น่ะ มีแค่ที่รักเท่านั้นแหละที่ทำได้ ในจักรวาลที่กว้างใหญ่นี้มีแค่คุณคนเดียว ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเชื่อแต่ว่าในตอนนี้ฉันเชื่อนะ ที่รักรู้สึกได้ถึงหัวใจของฉันที่กำลังเต้นอยู่ไหมล่ะ?]

เฮเรียน่าได้จับมือของยูอิลฮานไปวางบนหน้าอกที่ยั่วยวนของเธอ ยูอิลฮานได้ยอมรับออกมาด้วยรอยยิ้มแห้งๆ

"ฉันรู้สึกว่ามันเต้นอยู่จริงๆ"

[ใช่ไหมล่ะ]

"อืม"

ยูอิลฮานได้ดึงมือเขาออกมา จากนั้นเขาก็แทงหอกเข้าไปในหน้าอกของเธอ

เทวะกำลังยังคงมีผลอยู่ และจากการที่ก่อนหน้านี้เขาได้รับบันทึกของเฮเรียน่ามาทำให้เขารู้จุดอ่อนและรูปแบบมานาของเธอเป็นอย่างดี เพราะแบบนี้ทำให้เขาสามารถจะระเบิดหัวใจของเธอได้อย่างง่ายดาย สองตาของเฮเรียน่าได้เบิกกว้างราวกับเธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

[...ที่ รัก?]

"ขอบคุณที่ช่วยจัดการสถานการณ์ให้นะ"

ยูอิลฮานได้บิดหอกของเขาเพื่อที่จะฆ่าเธอทิ้ง จากนั้นก็พูดออกมาอย่างเย็นชา

"แต่ว่าคู่รักของฉันมีแค่เลียร่าเท่านั้น"

ไม่มีทางอยู่แล้วที่ยูอิลฮานจะเชื่อผู้หญิงที่พูดคำว่า 'รัก' ออกมาง่ายๆ นอกไปจากนี้เขายังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของเธอเลยซักนิด!