บทที่ 244 - แกน่ะตายไปแล้ว (7) [10-12-2019]

บทที่ 244 - แกน่ะตายไปแล้ว (7)”

[เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน]

[คลาส 7...มังกรแห่งความสิ้นหวัง!]

[มันมาที่นี่ได้ยังไงกัน? กองทัพปีศาจวิบัติถูกกำจัดไปแล้วงั้นหรอ!? เกิดอะไรขึ้นกันแน่ถึงได้ทำให้มันมาถึงที่นี่? ใครเป็นคนทำแล้วทำได้ยังไงกัน?]

[อึก...]

 

ตัวเธอเองก็เกือบจะมองมาที่ป้อมปราการลอยฟ้าที่ที่ยูอิลฮานกับกองทัพของเขาอยู่ แต่ว่าเธอได้ห้ามตัวเองเอาไว้ด้วยจิตใจที่เหนือมนุษย์ของเธอ ยูอิลฮานก็ยังเห็นว่าเธอกำลังทำอะไร อย่างน้อยที่สุดเขาก็รู้ว่าเธอกำลังทำมันเพื่อเขา

นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เขายิ่งสับสน

"ฉันไม่เห็นเข้าใจเธอเลย"

"สเปียร่าคงไม่ได้ตกหลุมรักยูอิลฮานใช่ไหม?"

ยูอิลฮานไม่มั่นใจว่าการซ่อนตัวของเขาจะได้ผลกับสิ่งมีชีวิตชั้นสูงคลาส 7ได้ไหม แต่ว่าจากในตอนนี้แล้วมันดูเหมือนศัตรูจะมองไม่เห็นเขาเลย สายตาของมันจ้องไปอยู่ที่สเปียร่า

[มีแค่เธอเท่านั้นที่มีความสามารถที่จะสร้างเรื่องแบบนี้ได้ จริงสิ เธอตัดหัวมังกรได้ยังไงกันล่ะ?]

[น่าพอใจจริงๆเลย ฉันยังคิดว่าการตัดหัวแกก็จะยิ่งน่าตื่นเต้นเข้าไปอีก]

สเปียร่าได้ยกหอกของเธอขึ้นมา คำพูดนี้ของเลียร่าได้ทำให้มังกรคลาส 7 อิชจาร์ระเบิดหัวเราะออกมา

[น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ! นี่มันคุ้มค่าแล้วที่ฉันมาที่นี่!]

[แกจะทำตัวสบายๆได้แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ แกไม่เห็นเลือดที่ไหลอยู่บนหอกนี่งั้นหรอ?]

สเปียร่าได้ยั่วยุศัตรูที่มีพลังสูงยิ่งกว่าเธอโดยไม่กลัวแม้แต่นิด ทูตสวรรค์คนอื่นๆต่างก็ตกใจกับการกระทำของเธอพร้อมทั้งติดต่อไปทางสวรรค์หรือไม่ก็ร่ายเวทย์ป้องกันให้กับสเปียร่า แน่นอนว่าศัตรูก็ยังคงเดินออกมาจากรอยแยกท้องฟ้าช้าๆอย่างมั่นใจ

[ฉันก็อยากจะเหนือไว้สักคนล่ะนะ... ไม่สิ ในตอนนี้โลกใบนี้ได้เป็นโลกระดับสูงไปแล้ว ถ้าฉันได้โลกนี้มา มังกรก็จะโผล่ขึ้นมาอีกในอนาคนแน่]

[แกคิดจะเอาโลกใบนี้ไปงั้นหรอ?]

[แค่ฉันคนเดียวก็พอจะจัดการกับเธอแล้ว แต่ว่านะ... อีกเดี๋ยวกองทัพจรัสแสงก็จะมาที่นี่เหมือนกัน พวกเราได้ตัดสินใจเอาสมบัติของกองทัพวิบัติไปแลกแล้ว ถ้าพวกเธออยากจะสู้กลับทำไมไม่ไปเป็นพันธมิตรกับสวนอาทิตย์อัสดงซะล่ะ?]

มังกรได้ยั่วยุทูตสวรรค์ออกมาทั้งๆที่รู้ว่าพันธมิตรนั่นไม่มีวันเกิดขึ้นได้ มานาจำนวนมหาศาลได้เข้ามาปกคลุมร่างของมันเอาไว้ และต่อจากนั้นก็เปลื่ยนไปเป็นอาวุธแหลมคมและวัตถุขนาดใหญ่ที่มากพอจะใช้ลบล้างมังกรที่ยูอิลฮานล่าทั้งหมดมารวมกันได้เลย

[เธอภูมิใจกับการได้ฆ่ามังกรงั้นสินะ? ถ้างั้นฉันจะแสดงให้เธอได้เห็นพลังที่แท้จริงของมังกรเอง]

[แกมันก็แค่จิ้งจกตัวใหญ่เท่านั้นแหละ ฉันดีใจสุดๆไปเลยที่ฉันจะได้ทำลายเสาหลักของกองทัพปีศาจวิบัติได้ในวันนี้]

มานาที่ปรากฏเป็นรูปร่างขึ้นมาได้พุ่งเข้ามาใส่สเปียร่าและทูตสวรรค์ใกล้ๆ ทูตสวรรค์ทั้งหมดได้ร่ายเวทย์ป้องกันเอาไว้ แต่ว่าอาวุธของมันได้ทะลวงเขามาอย่างง่ายดายและทะลวงผ่านร่างของทูตสวรรค์เข้าไป

[อ๊ากกกก!]

[ท่านเทพ!]

"อะ อ๊ากกกก"

ทูตสวรรค์กว่าสิบคนได้ตายลงไปในทันที มือของเลียร่าที่จับไหล่ยูอิลฮานเอาไว้ได้กำแน่นขึ้นมา แม้ว่าเธอจะออกมาจากกองทัพสวรรค์มาแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ทิ้งความสัมพันธ์ที่มีต่อคนในกองทัพสวรรค์ไป

"ไม่ใช่ว่าทูตสวรรค์ขยับตัวช้า แต่ว่ามานาของเจ้านั่นขัดขวางการเคลื่อนไหวของทูตสวรรค์..."

"ตอนนี้ฉันก็กำลังวิเคราะห์อยู่"

ยูอิลฮานได้ตอบกลับเลียร่าออกไปพร้อมทั้งกัดฟันแน่นด้วยความกังวลที่เต็มอยู่ในอก ในตอนนี้สมาธิทั้งหมดของเขาได้จดจ่อไปกับการบันทึกทุกๆอย่างที่อยู่ในระยะของสกิลบันทึกของเขา แต่ว่าด้วยความที่ศัตรูอยู่คลาส 7 ทำให้เขาถูกกดดันอย่างมาก สกิลร่วงหล่นก็ไม่น่าจะใช้ได้ผลเหมือนกัน

เหตุผลกก็ง่ายมากๆ มานาที่ศัตรูมีมันมากจนเกินไป มากจนถึงขนาดที่ยูอิลฮานไม่อาจจะติดเลยแม้แต่นิดเดียว

[ฮ่าาาาาร์]

ในระหว่างที่ทูตสวรรค์คนอื่นๆเลิกต่อต้านแล้วก็มีแต่สเปียร่าที่เหวี่ยงหอกเข้าใส่และตะโกนออกมา หอกนี้ของเธอก็คือวิชาหอกสะบั้นจักรวาลที่เธอได้ใช้ฆ่าเทลาก้าในทันที

[ฟู่]

ยังไงก็ตามโล่ที่ศัตรูได้สร้างขึ้นมาในพริบตาเดียวได้ป้องกันการโจมตีนี้ของเธออย่างสบายๆ การโจมตีสุดกำลังของสเปียร่าก็ยังมีต่อไปอีกหลายต่อหลายครั้ง แต่ว่าโล่นั่นก็ป้องกันได้หมด

[หืม]

มันได้พึมพัมออกมา

[สำหรับคลาส 6 แล้วเธอแข็งแกร่งเป็นพิเศษเลยนะ ยังไงก็ตามมันก็เท่านั้นแหละ การโจมตีของเธอมันมาไม่ถึงฉันหรอกนะ ไม่สิ โอ้ หรือว่านี่จะเป็นการซื้อเวลาให้พรรคพวกของเธอหนีไปกันนะ?]

เมื่อมังกรได้กางปีกออกมาเพลิงก็ได้ลุกท่วมขึ้น! ปีกของเหล่าทูตสวรรค์ที่พยายามจะหลบหนีไปได้ถูกเผาจนเกรียม และจากนั้นก็มีเวทย์น้ำแข็งวงกว้างตามออกมา! สเปียร่าได้สะบัดหอกตัดมานาในส่วนนี้ออกไป แต่ว่าแค่เศษเสี้ยวของมานาก็มาพอที่จะแช่แข็งทูตสวรรค์ส่วนหนึ่งไปได้แล้ว

[ท่านเทพ]

[ได้โปรดมอบทางรอดแกเรา หากว่าท่านช่วยข้าไม่ได้ก็ได้โกรธมอบทางรอดให้แก่พรรคพวกของข้าพเจ้า...!]

[เทพสารเลวนั่น ไอ้เจ้าเทพน่าขยะแขยง! เรียกมันออกมา ฉันบอกให้เรียกมันออกมาไง!]

ยิ่งมันกระพือปีกมาขึ้นก็ยิ่งจะทำให้ทูตสวรรค์เจ็บปวดขึ้นไปอีก จะมีก็แค่สเปียร่าที่อยู่คลาส 6 เท่านั้นที่ดูค่อนข้างจะปกติดี

ยูอิลฮานก็เป็นห่วงเอิลต้าด้วยเช่นกัน แต่ว่าโชคดีที่เธอไม่ได้อยู่ในหมู่ทูตสวรรค์พวกนี้ ดูเหมือนว่าเธอน่าจะหนีออกไปก่อนแล้ว

นับจากวินาทีที่มังกรปรากฏตัวออมกามิสทิคก็ได้ถอยออกมาแล้ว แต่ว่าเธอก็ตัดสินว่านี่ยังถอยออกมาไม่ห่างพอทำให้เธอบอกกับยูอิลฮาน

[นายท่าน ฉันคิดว่าอีกไม่นานฉันก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย ฉันลบล้างพลังมันได้นะ แต่ว่าระหว่างนั้นการซ่อนตัวก็อาจจะหายไป]

"ใช่ หนี เราต้องหนี"

แม้ว่าโดยนิสัยแล้วยูอิลฮานจะบ้าบิ่น แต่ว่าเขาจะไปบังคับกองทัพของเขาที่มีแค่พวกที่อยู่ในคลาส 3 ไม่ได้ แล้วยูอิลฮานก็ไม่มีทางปล่อยให้กองทัพเขาไปสู้กับคลาส 7 แน่!

แม้แต่ยูมิลที่เป็นคลาส 4 และเป็นเผ่าพันธ์มังกรเหมือนกันก็ยังเลือดกำเดาไหลจากการยืนอยู่นอกกำแพงป้อมปราการลอยฟ้าเลย แม้ว่ายูมิลจะได้รับแรงบัลดาลใจอย่างมากจากขีดสุดที่เผ่าพันธ์ยูมิลไปถึงได้ แต่ว่าอันตรายที่จะต้องเจอนั้นมากกว่าแรงบัลดาลใจมาก

"มิลทิค ฉันจะส่งป้อมปราการลอยฟ้ากับป้อมปราการผู้พิทักษ์ไปในที่ปลอดภัยนะ.... ในตอนนั้นการซ่อนตัวจะหายไปในทันที แต่ว่าเธอไม่ต้องห่วงหรอก การป้องกันตัวเองอยู่กับที่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

[การซ่อนตัวจะหายไป...? นายท่าน?]

"ฉะ ฉัน... แน่นอนว่าฉันจะไปฆ่าเจ้านั่น"

แม้แต่ยูอิลฮานที่มีความมั่นใจเสมอมาก็ยังไม่อาจจะเก็บความมั่นใจไว้ได้ในสถานการณ์แบบนี้ เขารู้สึกได้เลยว่าเสียงของเขาสั่นอย่างมาก ยังไงก็ตามเขาก็ไม่คิดจะถอยไปจากที่นี่

"จะไม่มีใครจับตัวฉันได้ตราบใดที่การต่อสู้ยังอยู่ในทวีปแห่งนี้ ดังนั้นฉันมั่นใจว่าฉันเอาตัวรอดได้แน่ นอกไปจากนี้"

ยูอิลฮานได้มองไปที่สเปียร่าที่กำลังเผชิญหน้ากับมังกรคลาส 7 เพียงลำพัง แม้ว่ายูอิลฮานจะยังไม่เปลื่ยนความคิดที่จะจัดการเธอและดำเนินแผนต่อไป แต่ว่า...

"ฉันจะปล่อยเธอไว้แบบนี้ไม่ได้ ถ้าฉันปล่อยเธอไว้ ฉันก็คงโดนกวนใจจนตายแน่"

"นายมันโง่จริงๆเลย ถึงด้านนี้ของนายจะเท่มากก็เถอะนะ"

เลียร่าก็ไม่ได้จะหยุดเขาเลย กลับกันเธอได้ยืนข้างๆเขาอย่างเงียบๆ จากสีหน้าของเธอต่อให้เธอต้องการเธอก็จะขออยู่ข้างๆยูอิลฮาน

"วงเวทย์มันครอบคลุมถึงเราสองคนใช่ไหมล่ะ?"

"ช่วยไม่ได้สินะ"

ยูอิลฮานได้ยอมรับด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ยูมิล นายูนา และลูกน้องคนอื่นๆของยูอิลฮานได้มองมาที่ยูอิลฮานด้วยความที่ต้องการจะอยู่ด้วย แต่ยูอิลฮานก็ส่ายหน้าอย่างหนักแน่น

"พวกนายยังอ่อนแอเกินไป นอกไปจากนี้ไม่ต้องมามองฉันเหมือนฉันไปตายเลย ฉันจะต้องรอดกลับไปแน่นอน"

"แต่ว่าท่านจักรพรรดิ พวกเราเพิ่งจะได้เจอกัน..."

"ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ไปตายไง"

"แต่..."

คนที่เป็นห่วงที่สุดเลยคือนายูนา

"อิลฮาน เราทั้งหมดแค่หนีไปที่โลกเราไม่ได้หรอ?"

"ยูนา ถ้าเราไม่จัดการที่นี่ให้จบ เราก็จะมีแต่ถอยลงเหวเท่านั้นแหละนะ การหนีมันจะกลายเป็นนิสัยเสียสำหรับเรา และหากเราหนีไปได้ยังไงเราก็ต้องเจอกับเจ้านี่อีกอยู่ดีในโลกของเรา

คำพูดนี้ของยูอิลฮานคล้ายกันกับที่เทลาก้าเคยพูดไว้อย่างที่เขาไม่เคยรู้ตัว และหลังจากเทลาก้าได้พูดคำนี้มันก็ได้ตายไปอย่างไร้ค่า

แน่นอนว่าเทลาก้ากับยูอิลฮานต่างกัน ยูอิลฮานในตอนนี้ได้รับบันทึกเกี่ยวกับมังกรมามาก แต่ว่าเขาไม่รู้อยู่ดีว่ามันจะใช้ได้ผลหรือป่าวกับคลาส 7

แต่ถึงแบบนี้น้ำเสียงของยูอิลฮานก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ

"ไปก่อนเลย ถ้าฉันจัดการมันเสร็จแล้วฉันจะรีบกลับไปเลย"

"อ๊าาา มังกรนั่นมันอันตรายจริงๆนะ อิลฮาน นายมันบ้า บ้าที่สุดดดด!"

พอได้รู้ว่าไม่ว่ายังไงเธอก็หยุดยูอิลฮานไม่ได้ทำให้นายูนาได้แต่บ่นออกอย่าเศร้าๆและกระโดดเข้าหาเขา แม้แต่เลียร่าที่ปกติจะขวางเธอเอาไว้ก็ปล่อยเธอทำตามใจ และนายูนาก็ได้กอดยูอิลฮานเอาไว้ ซุกหน้าลงบนอกเขาและพูดออกมา

"ถ้านายตายจะฉันแช่งนายแน่ ฉันจะแอบไปค้น 'New Folder' บนเครื่องคอมพิวเตอร์นายมาแชร์ลงเว็บด้วยนะ!"

"จะอะไรก็ทำเลย แต่ขออย่างเดียวช่วยลบโฟลเดอร์ 'เล็คเชอร์ภาษาอังกฤษ' ด้วยนะ"

"เจ้าบ้าาาาาาา"

[อ๊ากกก]

ระหว่างยูอิลฮานเกลี้ยกล่อมลูกน้องของเขา สนามรบก็ได้เป็นไปอย่างต่อเนื่อง ทูตสวรรค์ที่มาดาเรย์กว่าครึ่งได้ตายไปแล้ว และอีกครึ่งหนึ่งคือจำนวนที่หลบหนีไปได้อย่างปลอดภัย ส่วนเปลียร่าตอนนี้ก็กำลังเหวี่ยงหอกอย่างสุดพลังเพื่อซื้อเวลาให้คนอื่นหนีไปทั้งๆที่ตัวเธอก็แทบจะตายไปแล้ว

[หืมม นี่มันยังไม่มากพอ]

ยังไงก็ตามในจุดนี้อิชจาร์ก็รู้สึกแปลกๆแล้ว

[ถ้ามีพลังแค่นี้เธอก็ไม่น่าจะฆ่าเทลาก้าได้ง่ายๆนี่]

[ทำไมไม่มาลองดูนะ แกยังไม่ได้เจอพลังทั้งหมดของฉัน]

[ฮ่าห์]

 

สเปียร่าได้ใช้หอกสะบั้นจักรวาลโจมตีสวนกลับสายลมที่มังกรสร้างขึ้นมาโจมตีเธอ แต่ว่าเธอก็ไม่อาจจะสู้ได้เลย

[การโจมตีของเธอทรงพลังก็จริง แต่ว่ามันยังมีบางด้านด้อยอยู่ ใช่แล้ว เธอขาดความเร็วและความสามารถในการซ่อนการโจมตี]

อิชจาร์ได้สรุปออกมาอย่างรวดเร็ว

[มีคนอื่นอยู่อีก ยังมีคนที่ฉันไม่รู้จักอยู่ที่นี่อีก!]

ในเวลาเดีวกันกับที่มันตะโกนแบบนี้ออกมา มานาก็ได้ระเบิดปะทุอย่างรุนแรงออกมาโดยมีมันเป็นศูนย์กลาง! ยูอิลฮานได้เปิดใช้งานวงเวทย์ส่งคนอื่นทุกๆคนนอกจากเลียร่ากับเขาออกไปในทันที แต่ว่าเขาก็ไม่อาจจะหลบแรงกระแทกของมานาที่ระเบิดนี้ได้อย่างปลอดภัยต่อให้เขาจะเอาเอจิสทั้งห้าอันมารวมกันไว้ก็ตาม

"อั๊ก"

"กรี๊ดดด!"

แรงกระแทกนี้แม้แต่เพราะร่างมังกรเพลิงนรกก็ยังไม่อาจจะดูดซับไปได้หมด ยังไงก็ตามโชคดีที่เขากอดเลียร่าเอาไว้อยู่ทำให้เธอไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงนัก

[ฉันรู้สึกได้ถึงบางอย่าง แต่ว่าฉันก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน]

[เจ้ามังกร แกเป็นโลกสมองเสื่อมหลังจากอยู่มานานงั้นหรอ? ฉันบอกไปแล้วไงว่าไม่มีอะไรแบบนั้นไง]

สเปียร่าได้หัวเราะออกมาและยกหอกขึ้นมา ถึงแม้ว่าแขนที่ท่วมไปด้วยเลือดของเธอจะสั่นอยู่ตลอดเวลา แต่ออร่าที่ปลายหอกของเธอกลับเปล่งประกายยิ่งกว่าที่เคย

[แกคิดว่ามีแต่กองทัพปีศาจวิบัติงั้นหรอที่มีสิ่งมีชีวิตคลาส 7 แกมันประมาทเกินไป แกเป็นคนที่ทำลายสมดุลในสงครามครั้งนี้พังลงไป]

[เธอคิดว่าฉันมีอะไรให้ต้องกลัวกันหรอ? ฉันคือราชามังกร เป็นผู้บัญชาการกองพันที่ 13 แห่งกองทัพปีศาจวิบัติ อิชจาร์!]

ความสนใจของอิชจาร์ที่หันเหไปสนใจคนที่ซ่อนอยู่ได้ถูกสเปียร่าดึงกลับมาสำเร็จอีกครั้งหนึ่ง เลียร่าได้คิดว่านี่คือโอกาสเหมาะที่สุดแล้วที่จะลอบโจมตี แต่ว่ายูอิลฮานกลับส่ายหัว

"สิ่งที่เจ้าหมอนี่แสดงมาตลอดตั้งแต่เดิมมันเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งนั้น นับจากวินาทีที่มันปรากฏตัวมันก็รู้ถึงฉันแล้ว และมันก็เฝ้าระวังฉันมาตลอด เธอจำตอนที่เจ้ายักษ์นั่นรับมือกับการลอบโจมตีฉันได้ไหมล่ะ? เจ้านี่มันต้องมีอะไรแบบนั้นเหมือนกันแน่ๆ"

ยังไงก็ตามออฟชั่นของถุงมือยูอิลฮาน เรียกเงามาดึงความสนใจผู้อื่น ยังเอามาใช้อีกครั้งไม่ได้ในตอนนี้ แต่ถึงมันจะใช้ได้เขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้ผลหรือป่าว

"ถ้างั้น... ถ้างั้นเราจะทำอะไรดีล่ะ? พวกเราทำได้แค่หนีไปเท่านั้น"

"จริงๆ มันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นซะทีเดียวหรอกนะ"

ยูอิลฮานได้มองดูสเปียร่าที่โจมตีออกไปอย่างสุดพลัง และมองดูมังกรที่เอาแต่ส่งเสียงหึขึ้นมาและเตรียมร่ายเวทย์ใหญ่ ในเวลาเดียวกันยูอิลฮานก็เตรียมสกิลของเขาเองเช่นกัน

สกิลนี้มันจะใช้หินพลังเวทย์คลาส 4 ทั้ง 1,300 ก้อนและหินพลังเวทย์คลาส 5 15 ก้อน นี่มันคือเงื่อนไขที่มหาศาลอย่างมากสำหรับการเตรียมการสกิลสกิลหนึ่ง

"ถ้าวิธีนี้ถูกเห็นไปแล้วซักครั้ง ฉันก็จะใช้มันไม่ได้อีก ถึงแม้ว่าฉันคิดว่าจะใช้วิธีนี้จัดการกับสเปียร่าก็เถอะนะ แล้วก็วิธีนี้ก็เป็นวิธีที่ฉันไม่เคยคิดจะใช้เลยหากไม่ได้เอิลต้าช่วย..."

"อิลฮาน..."

"ยังไงก็ตามกับศัตรูที่ร่ายเวทย์ใหญ่ๆออกมาเหมือนกับลมหายใจปกติทำให้นี่มันน่าจะเป็นไปได้ มันอาจจะพยายามหาว่าฉันอยู่ไหน แต่ว่า..."

นี่จะต้องกลายเป็นหายนะของมัน ยูอิลฮานได้เตรียมพร้อมสกิลของเขาเสร็จแล้วและกำลังเฝ้าคอยจังหวะอย่างกระวนกระวาย

[ตายซะเจ้าจิ้งจก]

[กรรรรรรรรรรรรรรรรร!]

ยังไม่ได้ สเปียร่ากำลังโจมตีมันอยู่

[เธอคิดว่าการโจมตีอ่อนแอนี่จะทำอะไรได้? มันน่าขำจริงๆเลยนะเจ้าทูตสวรรค์!]

มานาของมันได้พวบพุ่งขึ้นมา มานาได้ก่อตัวขึ้นมาเป็นโครงร่างอย่างละเอียดละออและเปลื่ยนกลายไปเป็นเวทมนตร์

เวทมนตร์ได้ถูกใช้งานไปแล้ว ออร่าความเย็นจนน่าขนลุกได้กระจายออกมาจากตัวมันไปรอบๆในทันที และนี่ไม่ได้ส่งผลแค่สเปียร่าเท่านั้น แต่ยังส่งผลไปถึงยูอิลฮานกับเลียร่าเช่นกัน... และในเวลานี้เอง

"ตอนนี้แหละ!"

ยูอิลฮานได้เปิดใช้งานสกิล

ชื่อสกิลนั้นก็คือข้ามมิต และปลายทางก็ไม่ใช่ที่อื่นไกลนอกเหนือไปจากโลกของเขา

สกิลข้ามมิติจะทำให้เขากระโดดเข้าไปในโลกอื่นกับคนอื่นๆได้หากว่าเขาจ่ายหินพลังเวทย์เพิ่มเข้าไป

และเป้าหมายที่จะพาไปได้นั้นไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นพรรคพวกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น เขาสามารถจะพาใครก็ได้ไปด้วยกับเขา

หรือก็คือหากเขาต้องการและมีหินพลังเวทย์มากพอ ต่อให้เป็นอิชจาร์เขาก็ใช้สกิลข้ามมิติพาไปโลกอื่นได้ และนั่นมันหมายความว่า....

"ย๊ากกกกกกกกกกก"

"อึก"

[...อะไรกัน?]

น้ำเสียงที่ต่างกันออกไปได้ดังออกมาจากตัวตนทั้งสี่ได้ถูกพาข้ามมิติไปที่โลกด้วย

ยูอิลฮานกับเลียร่าได้ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด สเปียร่าส่งเสียงออกมาอย่างสับสนและตื่นตระหนก และ...

[อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!]

เนื่องจากว่าอิชจาร์ได้โจมตี 'สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ' ในโลก 'ระดับต่ำ' ทำให้มันต้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวดจากการที่คุณสมบัติในการเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงกำลังเริ่มถูกลบหายไปจากตัวเขา