บทที่ 243 - แกน่ะตายไปแล้ว (6) [08-12-2019]

บทที่ 243 - แกน่ะตายไปแล้ว (6)”

"...เรามากันถูกที่แน่นะ?"

[พวกเราน่าจะมาถูกแล้ว... น่าจะถูกแล้วสิ แต่ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน!?]

ภาพที่พวกเขาเห็นก็คือมังกรกับทูตสวรรค์กำลังสู้กันอยู่ภายในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยเลือด คนที่นำทัพบุกเข้าปะทะฝั่งหนึ่งคือมังกรเทลาก้าที่ยูอิลฮานรู้จักเป็นอย่างดี

เดี๋ยวสิ ทำไมเจ้านี่ถึงมาที่นี่ล่ะ? เทลาก้าได้ทำให้ยูอิลฮานที่มีความเชี่ยวชาญในการอ่อนสถานการณ์เป็นอย่างดีถึงกับตระหนกไป แน่นอนว่านี่ก็คงจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เทลาก้าทำได้สำเร็จ เพราะหลังจากนี้มันจะกลายเป็นไปสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เป็นไปได้แล้วสำหรับเทลาก้า

[ไม่สิ พวกเราไม่ควรจะอยู่เฉยแบบนี้ เราจะต้องไปช่วยพวกเขาเดี๋ยวนี้!]

สเปียร่าก็ดูเหมือนจะไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะต้องเข้าต่อสู้เร็วแบบนี้ เธอได้หยิบเอาหอกออกมา ยูอิลฮานที่ได้เห็นว่าเทลาก้าได้ต้อนทูตสวรรค์จนมุมทำให้เขาต้องยิ้มแห้งๆออกมา

"มันคือโชคชะตาสินะ..."

"หาววว นี่มันอะไรกัน? ไม่ใช่ว่าฉันมีเวลาให้นอนพักอยู่หรอกหรอ? ทำไมฉันถึงได้รู้สึกเหมือนถูกปลุกกันล่ะ?"

"เธอจะนอนต่อก็ได้นะ... แต่ว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันกำลังแปลกๆไปแล้ว"

"หืมมมมม"

เลียร่าได้เดินออกมาแบบง่วงๆพร้อมทั้งชุดนอนที่ไร้การป้องกันของเธอ เธอได้เดินเข้ามากอดยูอิลฮานทันที นี่ก็ไม่ใช่ว่าเลียร่าไม่ได้เห็นสเปียร่า แต่ว่าเลียร่าดูจะไม่ได้สนใจอะไรแล้ว

สเปียร่าก็ยังหัวเราะออกมาเมื่อเห็นหน้าตาที่สงบสุขของเลียร่าและกางปีกของเธอขึ้นมา

[ฉันทนดูต่อไม่ได้แล้วยูอิลฮาน ฉันไปก่อนนะ ฉันจะต้องอัดเจ้ากิ้งก่ายโสนั่น]

"อย่าลืมนะว่าการซ่อนตัวของฉันนะมีอยู่แค่จนกว่าจะโจมตีครั้งแรก"

[โจมตีครั้งแรกงั้นหรอ? ฉันคิดว่านายเข้าใจผิดแล้ว]

ดวงตาของสเปียร่าได้เป็นประกายออกมา จากการที่เธอได้รับผลการซ่อนตัวจากยูอิลฮานทำให้นอกจากเลียร่ากับยูอิลฮานแล้วจะไม่มีใครมองเห็นเธออีก เพราะแบบนี้ทำให้เธอยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ เธอได้ดึงพลังทั้งหมดของคลาส 6 เธอออกมาพร้อมประกาศขึ้น

[ถ้าเป็นตัวฉันในตอนนี้ การโจมตีครั้งแรกมันก็คือการโจมตีครั้งสุดท้าย]

"..."

[ยูอิลฮานจดจำการโจมตีครั้งนี้ของฉันเอาไว้ให้ดี จงยินดีซะนะที่นายโชคดีมีโอกาสได้เข้าใก้ลหอกสะบั้นจักรวาลขึ้นแล้ว]

ตลอดชีวิตของสเปียร่าเธอไม่เคยพึ่งพาการซ่อนตัวเลย นี่มันเป็นเรื่องน่าอายสำหรับเธอที่สู้ในแนวหน้ามาตลอด

แต่ว่ายังไงก็ตามเมื่อเธอได้เห็นยูอิลฮาน ความคิดนี้ของเธอก็ค่อยๆเปลื่ยนไป คนที่รอดก็คือผู้ชนะ และจนถึงตอนนี้ยูอิลฮานก็ได้ใช้การซ่อนตัวของเขาจนได้รับชัยชนะเสมอมา

การได้เห็นสิ่งที่เขาทำมาตลอดนี้ ทั้งความขี้ขลาดหรือความอายมันเป็นเรื่องน่าขำทั้งนั้นแหละ นอกไปจากนี้นี่ยังเป็นสงครามของโลกระดับสูง! ในเมื่อมีอะไรที่เป็นข้อได้เปรียบที่ใช้ได้ก็ต้องใช้มันซะ

[ถ้างั้น ฉันไปแล้วนะ]

"เพื่อขอบคุณการซ่อนตัวของฉันก็ช่วยแบ่งสินสงครามให้ฉันสักครึ่งหนึ่งโอเคไหม?"

[โลกจริงๆเลยนะ... อ๊า นี่คือค่าจ่ายพันธมิตรด้วยแล้วกัน ฉันจะให้มันกับนายทั้งหมดเลย เพราะงั้นเปิดตามองให้ดีๆล่ะ]

ปลายหอกสเปียร่าได้เปล่งพลังลึกลับออกมา นี่คือหอกที่ยูอิลฮานไม่เคยเห็นมาก่อนเลย หอกที่เต็มไปด้วยพลังทั้งหมดของคลาส 6

ด้วยสกิลการซ่อนตัวของยูอิลฮานได้ทำให้สเปียร่าเข้าไปใกล้เทลาก้าได้โดยที่มันไม่รู้ตัวเลย ร่างกายของเธอได้เปล่งแสงสีน้ำเงินอ่อนๆออกมาเป็นเส้นยาวออกไป แต่ว่าคนที่เห็นแบบนี้แน่นอนว่ามีแค่ยูอิลฮานกับเลียร่า

[ฮ่าห์]

[บุกต่อไป! รวมตัวกันจัดการทูตสวรรค์! พวกแกกลัวกันงั้นหรอ? แค่พุ่งเข้าไปก็พอแล้ว... อืม]

[นี่]

ไม่ว่ายังไงสเปียร่าจะไม่มีวันปล่อยให้คนที่มาสร้างปัญหาให้กับกองทัพสวรรค์หนีรอดไปได้แน่นอน

[นี่คือสิ่งที่เรียกว่าสะบั้นจักรวาล]

หอกของเลียร่าได้ตัดแยกมิติออกจากกัน เทลาก้าที่กำลังใช้เวทย์เผชิญหน้ากับทูตสวรรค์นับสิบไม่ได้รู้ถึงการเข้ามาของสเปียร่าและรับการโจมตีนี้เข้าไปเต็มๆ เทลาก้าไม่มีเวลาแม้แต่ให้ใช้เวทย์ป้องกันทั้งนั้น เขาได้ถูกตัดคอขาดออกไปอย่างเนียนกริบ

แบบนี้แหละ! แค่นี้เท่านั้น! มันไม่มีเวลาใดๆให้ส่งเสียงร้องหรือส่งคำสั่งเสียอะไรออกมาทั้งนั้น มันไม่มีอะไรเหลือไว้ให้คิดเลย ยูอิลฮานได้พึมพัมออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"นี่ก็คือหอกสะบั้นจักรวาลงั้นหรอ?"

"แข็งแกร่งจริงๆ"

"อืม นั่นแหละ มันแข็งแกร่ง แต่ว่า..."

ยูอิลฮานได้พึมพัมออกมาในขณะที่วาดหอกตามท่าทางของสเปียร่า

เทคนิคของเธอแข็งแกร่งมากๆ มันมากพอที่จะไม่สนใจในพลังป้องกันของสิ่งมีชีวิตคลาส 6 เลยงั้นหรอ? แต่ในสายตายของยูอิลฮานจริงๆแล้วมันไม่ได้ดูแข็งแกร่งขนาดนั้น ถ้ามันมีพลังทำลายประมาณที่เห็น ยูอิลฮานก็สามารถจะใช้หอกไร้วิถีป้องกันมันได้ เขาเลือกที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับสเปียร่าออกไปตรงๆ

[ฟู่ววว]

สเปียร่าได้กางปีกของเธออกมาเต็มที่และจับหัวกับร่างกายของเทลาก้าที่ขาดออกจากกันเอาไว้ แม้ว่าในบางจุดเทคนิคของเธออาจจะดูด้อยไปบ้าง แต่ภาพที่เธอถือหัวมังกรของเทลาก้าเอาไว้มันคงจะไม่มีอะไรจะเท่ไปกว่านี้แล้ว

และดูเหมือนว่ายูอิลฮานจะไม่ได้คิดแบบนี้คนเดียว ทูตสวรรค์คนอื่นๆก็ยังได้ตะโกนขึ้นมาอย่างยินดีเช่นกัน

[สเปียร่ากลับมาแล้ว! ในเวลาเดียวกันเธอก็ฆ่าหัวหน้าของศัตรูไปแล้วด้วย]

[สเปียร่าเธอเคลื่อนไหวแบบสุขุมได้ยังไงกันล่ะนั่น!?]

[มีแค่พวกสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่เหลืออยู่แล้ว ฆ่าพวกมันให้หมด!]

ยูอิลฮานที่เห็นเทลาก้าตายไปง่ายๆได้คิดขึ้นมาว่า 'นี่คงไม่ใช่จุดจบของเจ้านั่นหรอกนะ?' แต่ว่าเทลาก้าก็ได้ตายลงไปในการโจมตีครั้งเดียวจริงๆ หลักฐานที่พิสูจน์เลยก็คือข้อความที่ปรากฏขึ้นมา

[คุณได้รับค่าประสบการณ์]

[คุณได้รับบันทึกเทลาก้าเลเวล 411]

ดูเหมือนว่ายูอิลฮานจะมีส่วนร่วมเป็นอย่างมากทำให้เขาได้รับค่าประสบการณ์และบันทึกเช่นเดียวกัน ยังไงก็ตามยูอิลฮานไม่ได้ยินดีเลยสักนิด

"ฉันรู้สึกเหมือนฉันแย่งมันมาจากสเปียร่าเลยแหะ..."

"นายควรจะยินดีนะในเมื่อนายสู้กับคลาส 6 ไม่ได้น่ะ... แล้วก็นะการซ่อนตัวตนของนายที่เสริมให้กับสัตว์ประหลาดอย่างสเปียร่าน่ะมันทำให้เรื่องบ้าๆแบบนี้เกิดขึ้นมาได้..."

แม้ว่าระหว่างมังกรกำลังอารวาดกันอยู่ เลียร่าก็ยังคงพูดออกมาเรื่อยๆแบบกึ่งหลับกึ่งตื่น สเปียร่าที่ฆ่าเทลาก้าเสร็จแล้วก็โยนศพทิ้งเอาไว้ข้างหลัง และในเวลาต่อมาร่างกายของเทลาก้าก็ได้ถูกส่งมาให้ยูอิลฮาน

ยูอิลฮานได้รับเอาร่างกายเทลาก้าเก็ยลงไปในช่องเก็บของอย่างระมัดระวังทั้งๆที่ยังซ่อนตัวอยู่ มังกรที่เห็นว่าจู่ๆเทลาก้าก็หายไปในอากาศก็ได้ตกอยู่ในความสิ้นหวังกันแล้ว

[ท่านเทลาก้า!]

[ทูตสวรรค์สารเลวนั่นฆ่าท่านเทลาก้า!]

[พะ พวกเราต้องหนี ด้วยแค่พลังของเราสู้ไม่ได้แน่!]

[ไม่ ถ้าเราผ่านการต่อสู้นี้ไปได้ เราจะแกร่งขึ้น!]

ในฝั่งศัตรูนอกจากเทลาก้าแล้วไม่มีใครอีกที่พอจะเป็นผู้นำได้อีก ยูอิลฮานก็ยังเข้าไปช่วยทูตสวรรค์ในทันที ถึงแม้ว่าความต้องการจริงๆของเขาจะเป็นการจัดการมังกรที่เหลือมาทั้งหมดมากกว่าช่วยทูตสวรรค์ก็ตาม

"มิล ลูกสู้กับมังกรพวกนี้ได้ไหม?"

"อึก ผมไม่อยากขี้ขลาดเหมือนกับพวกนั้นอะครับ ถ้าผมกินพวกนั้นไปผมจะกลายเป็นพวกขี้ขลาดหรือป่าวครับ?"

"ถ้าลูกกลัวเรื่องนั้นล่ะก็มันไม่มีปัญหาอะไรแน่ เดี๋ยวถ้าพ่อจัดการเอาพวกนั้นมาทำอาหารดีๆเรื่องที่ลูกกังวลจะหายเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะ"

"ถ้างั้นผมจะสู้ครับ"

ยูมิลก็ยังพุ่งตัวออกจากป้อมปราการผู้พิทักษ์ไปสู่สนามรบเช่นกัน ยูอิลฮานโล่งใจกับความคิดของยูมิลและเขาก็ยังเข้าไปส้ด้วยเช่นกัน

สำหรับการต่อสู้กับสิ่งงมีชีวิตชั้นสูงเขาจะซ่อนตัวและใช้พลังทั้งหมดลอบโจมตีตลอด แต่ว่าสำหรับในตอนนี้เขาไม่ต้องทำแบบนั้นแล้ว

"มิสทิคโจมตีเต็มกังลังเลย เธอจะใช้หินพลังเวทย์คลาส 4 มากแค่ไหนก็ตามใจเลยฉันไม่สนใจแล้ว โจมตีได้เต็มทีเลย

[แล้วก็ไม่ทำให้ร่างกายพวกมันเสียหายด้วยใช่ไหม? รับทราบแล้วจ้า!]

ดวงตานับร้อยที่ได้รวมมานาจำนวนมากเอาไว้ได้ลอยขึ้นมาบนท้องฟ้าและยิงโจมตีทะลวงเข้าไปในสนามรบจนฆ่ามังกรนับร้อยไปในทันที

[นะ นั่นมันอะไรกัน!?]

[สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ! คนที่ท่านเทลาก้าได้พูดถึง]

[ตะ แต่ในตอนนี้มัน]

ในตอนนี้พวกแกกำลังถูกลุมประหารจนไม่มีเวลามาไล่ล่าเราแล้วไงล่ะ! ยูอิลฮานได้ขับเคลื่อนป้อมปราการทั้งสองไปด้านหน้าด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

"ล่าให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ เจ้าพวกนี้มันอ่อนแอ ไม่ต้องกลัวเรื่่องตายกันหรอกนะ! ยูนา ร่ายพรออกมาให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้เลย!"

"หาาา ฉันคิดว่าฉันจะได้พักแล้วซะอีกนะ แต่นี่มันอะไรกัน!? ฉันเกลียดนายอิลฮาน"

ยังไงก็ตามถึงนายูนาเธอจะพ่น แต่เธอก็ร่ายพรให้ทั่วทั้งสองป้อมปราการอยู่ดี

ยูอิลฮานก็ยังรู้สึกได้ถึงพละกำลังที่เพิ่มขึ้นมาหลังจากได้รับพรของนายูนา การซ่อนตัวของเขาได้หายไปแล้ว แต่ว่าสำหรับในตอนนี้ใครที่ล่าได้มากที่สุดคือผู้ชนะต่างหาก

"โอโรจิ มาจัดการพวกมันกัน"

[พวกนี้มันก็แค่ของว่าง ข้าพร้อมล่าสเมอ]

หอกมังกรแปดหางได้ถูกเพลิงโปร่งแสงเข้าปกคลุม ยูอิลฮานก็ยังคิดว่าเขาไม่ต้องใช้สกิลร่วงหล่นที่นี่อีกด้วย เพราะไม่ว่ายังไงพวกมังกรก็ไม่มีทางหนีออกไปได้จากการไล่ล่าทั้งฝั่งยูอิลฮานและทูตสวรรค์อยู่แล้ว

[พะ พวกเราทนไม่ไหวแล้ว]

[เราต้องหนี แต่จะหนียังไงล่ะ?]

[ท่านเทลาก้าไม่ได้อยู่กับเราแล้ว! สิ่งที่เขาเชื่อใจ... มันไม่มีอะไรแล้ว เวรเอ้ย กรอด!]

แม้แต่มังกรที่มีเลเวลมากกว่า250 ก็เป็นแค่พวกพวกลูกกระจ๊อกสำหรับยูอิลฮานเท่านั้น! เขาในตอนนี้เคลื่อนไหวได้รวดเร็วยิ่งกว่าทูตสวรรค์ซะอีก เขากำลังพยายามที่จะฆ่าพวกมังกรให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

และตราบใดที่เขาใช้หอกมังกรแปดหางอยู่ ยูอิลฮานก็จะสร้างความเสียหายกับมังกรได้ 120% เพราะแบบนี้แค่เขาเหวี่ยงหอกผ่านๆก็มากพอจะฆ่ามังกรที่นี่ได้แล้ว

"ฮ่าาาาาห์!"

[มังกร นั่นมังกร! นายท่านเหวี่ยงหอกกว้างๆหน่อยสิ! ปล่อยไฟที่ทรงพลังกว่านี้อีก!]

"อิลฮานเท่จัง!"

[นะ นี่มันคือสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำแน่หรอก!? ฉันเคยสงสัยในตอนที่ได้ยินว่าเราจะเป็นพันธมิตรกับเจ้าพวกนั้น แต่ว่าถ้าเป็นหมอนี่...!]

[แค่การโจมตีเดียวก็ฆ่ามังกรได้สิบสองตัวไปแล้ว เขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!?]

[ยูอิลฮาน ยูอิลฮานจากโลกนั่น]

ยูอิลฮานกับหอกมังกรแปดหางของเขา รวมไปถึงป้อมปราการทั้งสองและกองทัพภายในนั้นได้เผชิญหน้ากับมังกรโดยไม่ต้องคิดอะไรมากเลย

ในที่สุดแล้วกองทัพของยูอิลฮานก็ได้เจอกับศัตรูที่ไม่อาจจะฆ่าพวกเขาได้ในครั้งเดียวได้แล้วซักที นี่คือประสบการณ์ของการปลดปล่อยเป็นอย่างดี! ภายใต้คำโกหกและคำสั่งของยูอิลฮานนี้ได้ทำให้แต่ล่ะกองทัพต่างตะลุยกันอย่างสนุกสนาน

[อ๊ากกกกกกก!?]

[ระ เราเอาชนะไม่ได้ เราสู้ไม่ได้แม้กระทั่งพวกสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วนี่!]

[ท่านเทลาก้า ท่านเทลาก้า!]

อาวุธและชุดเกราะที่ยูอิลฮานทำขึ้นมาได้ยกระดับพลังของแต่ล่ะคนขึ้นมา และพวกมังกรที่ยังไม่ใช่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสู้กับกองทัพนี้ กองทัพของยูอิลฮานในตอนนี้เป็นเหมือนนักล่ามังกรเหมือนกับในตอนแรกที่ยูอิลฮานเริ่มล่ามังกร

[ระ เราจำเป็นต้องหนี]

[เราเลือกฝ่ายผิด กองทัพปีศาจวิบัติ เราต้องกลับไป...]

"จะไปไหน?"

มีทั้งอาวุธของทูตสวรรค์ เวทย์นับร้อยที่ทูตสวรรค์ร่ายออกมาอย่างต่อเนื่อง และคมหอกของยูอิลฮานที่เด็ดชีวิตมังกรไปนับไม่ถ้วน

ถึงแม้ว่ามังกรพวกนี้จะให้ค่าประสบการณ์ที่น้อยมากๆเมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตชั้นสูง แต่ว่าพวกมันก็เป็นวัตถุดิบที่ดีสำหรับให้ยูอิลฮานมาสร้างอุปกรณ์! ยูอิลฮานไม่หยุดการล่าลงเลยสักนิดเดียว ในตอนนี้เขาได้สลักตัวตนของเขาเข้าลึกลงไปในจิตใจของทูตสวรรค์แล้ว

[นี่มันบ้าอะไรเนี้ย เรายอมทิ้งโลกใบนั้นแล้วยอมปล่อยมนุษย์นี่ไป?]

[งะ เงียบไปเลย ถ้าเขาได้ยินขึ้นมาจะทำยังไงกันห๊ะ!?]

[เราจะต้องดึงตัวเขาเข้ามาในกองทัพสวรรค์ ถึงฉันจะเคยเจอเขามาก่อน แต่ว่าพัฒนาการของเขามันน่าทึ่งไปแล้ว]

ในระหว่างอยู่คลาส 2 ยูอิลฮานก็ฆ่ามังกรได้แล้ว พอมาเป็นในตอนนี้ที่เลเวลและอุปกรณ์ของเขายกระดับขึ้นมาหลายต่อหลายเท่า ทำให้เขาสามารถล่ามังกรได้ด้วยความเร็วที่ไม่มีใครไล่ทันเลยแม้แต่สเปียร่าก็ตาม

หอกของเขาที่ขว้างออกไป เหวี่ยงออกไป หรือแทงออกไปแม้เพียงครั้งเดียวก็ฆ่ามังกรได้หลายต่อหลายตัวแล้ว และเรื่องทำนองเดียวกันนี้ได้เกิดขึ้นมาตลอดจนกระทั่งจำนวนมังกรทั้ง 5,000 ตัวจะตายลงไปจนหมด

[น่าสมเพชนัก]

[ฉันไม่อยากจะตายแบบนี้ ฉันก็แค่อยากจะมีชีวิตรอดในทวีปแห่งนี้...]

[ท่านเทลาก้า...]

การฟังคำพูดก่อนตายของศัตรูจะเป็นตัวกระตุ้นในความเห็นใจของคนเรา เพราะแบบนี้ทำให้ยูอิลฮานจัดการเลือกฆ่าคนที่พูดมากที่สุด และด้วยการซ่อนตัวท่ามกลางการต่อสู้ของเขาก็ทำสำเร็จ จนไม่มีใครหาเขาเจอเลย!

[กรรรรรรรร]

ในเวลาเดียวกันนี้ที่ยูอิลฮานได้สังหารหมู่และเก็บซากศพพวกมันมาอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าเหนืสนามรบก็ได้ถูกเปิดขึ้น ชั้นบรรยากาศและกลุ่มเมฆที่แยกออกมาเป็นครึ่งทำให้นี่เรียกได้แค่คำว่า 'เปิดขึ้น' เท่านั้น

[พวกหนอนแมลง]

ออร่าน่ากลัวที่ยูอิลฮานไม่เคยรู้สึกมาก่อนได้ถูกปล่อยออกมาจากท้องฟ้าที่เปิดขึ้น

[ในที่สุดฉันก็คิดว่าฉันได้เจอผู้สืบทอดที่เหมาะสมแล้ว แต่ว่าพวกนั้นกลับตายกันจนหมด]

เสียงที่มาจากรอยแยกช่องว่างนี้ได้ทำให้ยูอิลฮานขนลุก ตัวตนที่ปล่อยออร่าออกมาเป็นตัวตนแบบไหนกันนะ? ถึงเขาจะพอเดาได้ระดับหนึ่ง แต่ว่าเขาไม่เคยคิดว่าจะได้มาเจอกับมอนสเตอร์ที่น่ากลัวขนาดนี้เร็วแบบนี้เลย!

[นี่แหละเป็นสาเหตุที่ว่ามังกรเรามันไม่ดี เพราะเราครอบครองความแข็งแกร่งที่มากเกินไปทำให้พวกเรามักจะลดการป้องกันลงได้ง่ายๆ...]

ยูอิลฮานได้รีบกลับไปที่ป้อมปราการทั้งสองแห่งอย่างรวดเร็วและดึงการซ่อนตัวของเขาปกคลุมไปที่ป้อมปราการทั้งสอง และโชคดีที่ว่าศัตรูยังไม่ได้เผยตัวออกมาทำให้ยูอิลฮานำทำได้สำเร็จ เลียร่ากับยูมิลที่เฝ้าดูยูอิลฮานอยู่ตลอดเวลาก็ยังตามกลับมาเช่นกัน รวมไปถึงหมาป่า เอลฟ์และกองทัพมังกรอีกด้วย!

[กองทัพปีศาจวิบัติที่มาที่ดาเรย์แห่งนี้ได้ถูก 'กำจัด' ไปแล้วทำให้ในที่สุดฉันก็โผล่มาที่นี่ได้ซักที...]

น้ำเสียงของศัตรูได้ดังก้องไปในอากาศ ยูอิลฮานที่พอจะเดาได้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นได้เหงื่อตกออกมา

[ฉันควรจะไปที่นั่นสินะ เพื่อเป็นการทวงคืนเผ่าพันธ์ของฉันที่ถูกฆ่าไป ฉันก็ควรจะใช้เลือดของพวกนายสินะ ผู้บัญชาการกองพันที่ 13 อิชจาร์ขอรับมันไปล่ะนะ]

[อิ อิชจาร์!]

ทูตสวรรค์ต่างตัวสั่นกันหมด เลียร่าก็ยังจับแขนยูอิลฮานเอาไว้อย่างตกตะลึง

"อะ อิลฮาน อิชจาร์คือ..."

"โอ้ ไม่ต้องอธิบายหรอก ฉันพอรู้แล้ว"

"นายรู้ได้ยังไง"

ยูอิลฮานได้พูดต่อออกมาหลังจากที่ได้เห็นมอนสเตอร์ขนาดยักษ์เผยตัวออกมาผ่านรอยแยกของท้องฟ้าอย่างช้าๆ

"มังกรที่แกร่งยิ่งกว่าเทลาก้า หรือก็คือ..."

ศัตรูที่เขาคิดว่าเขาจะต้องได้เผชิญหน้าในสักวัน ศัตรูที่เขาคิดว่าเขาจะต้องได้เผชิญหน้าจากกลายเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูง

"มังกรคลาส 7"

[กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร!]

หลังจากเผ่าพันธ์ของมันได้ถูกกำจัดไปจนหมด มังกรนี่ก็ได้มาที่ดาเรย์ มันได้คำรามออกมาดังลั่นไปทั่วทั้งโลกใบนี้ ในเวลาเดียวกันทั้งทูตสวรรค์และกองทัพของยูอิลฮานที่กำลังยินดีกับชัยชนะก็ได้ตกลงสู่ความสิ้นหวัง

จะมีก็แต่ยูอิลฮานเท่านั้นที่ดวงตากลายเป็นประกาย

"ถ้าฉันใช้เจ้านี่มาทำอุปกรณ์จะออกมาเป็นยังไงกันนะ?"

"เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะเจ้าบ้าาาาาาาาาาา!"

เลียร่าได้ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง ในเวลาต่อมาจากนั้นมังกรแห่งความสิ้นหวังก็ได้ลงมาถึงที่ดาเรย์แห่งนี้แล้ว

ม่านแห่งสงครามครั้งใหญ่ได้ถูกเปิดขึ้นแล้ว