ตอนที่ 21: ราคาของการหลบหนี

"เนโกะ ชาร์ม!"

ทันทีที่กระบองเหล็กในมือฟิลธ์กำลังจะฟาดใส่ร่างหญิงสาว ซีลอซก็พุ่งเข้ามาทันเวลา

ลูกเตะเทเรซ่าที่คุ้นเคยส่งร่างฟิลธ์กระเด็นออกไปในทันที

ตอนแรกเธอมาพร้อมกับคนในหน่วย แต่ระหว่างทางรู้สึกว่าการเคลื่อนที่ของหน่วยชักช้าเกินไป เธอเลยขอแยกตัวออกมาลุยเดี่ยว

เยว่เซิงอวี่รู้ว่าซีลอซเก่งกาจ จึงอนุญาตตามคำขอ

ตลอดทาง ซีลอซแทบไม่เจอคนเป็นๆ เลย

นี่เป็นคนเป็นคนแรกที่เธอเจอตั้งแต่วันนี้ ไม่ว่าจะยังไง วันนี้เธอต้องพาผู้หญิงคนนี้ออกไปให้รอดชีวิตให้ได้

ทุกคนต่างมีภารกิจของตัวเอง!

ภารกิจของเชฟคือทำอาหารอร่อยๆ!

ภารกิจของหมอคือช่วยชีวิตคนเจ็บไข้ได้ป่วย!

พลังที่ยิ่งใหญ่ มาพร้อมกับความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง

และการกำจัดฟิลธ์ช่วยเหลือมนุษยชาติ คือภารกิจที่เธอควรทำในตอนนี้

ฟิลธ์ตัวนี้เป็นแค่ระดับสารปนเปื้อนภัยพิบัติ จุดเด่นเพียงอย่างเดียวของมันคือเป็นฟิลธ์สายปัญญา

ถ้าเป็นฟิลธ์ตัวอื่น คงไม่มานั่งเล่นสงครามประสาทแบบนี้หรอก

มันคงฆ่าคู่รักคู่นี้ทิ้งตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอแล้ว

น่าเสียดายที่วันนี้มันดวงกุดมาเจอซีลอซ วันโชคดีของมันถึงคราวสิ้นสุด

"รับไปอีกหนึ่งเท้า ลูกเตะเทเรซ่า!"

ดูเหมือนยังไม่หนำใจ ซีลอซเตะซ้ำเข้าไปอีกที

แต่ฟิลธ์ตัวนี้ก็ไม่ใช่หมูในอวย มันใช้กระบองเหล็กกันลูกเตะของซีลอซไว้ได้ แล้วเหวี่ยงกระบองสวนกลับใส่เธอ

"ยุ่งยากชะมัด"

มิน่าล่ะคราวที่แล้วหน่วยที่ 3 ถึงโดนเจ้านี่เล่นงานซะยับเยิน มันไม่ใช่แค่ยุ่งยากธรรมดาซะแล้ว

แม้ว่าตัวในสนามรบจำลองจะเก่งกว่านี้ แต่ตัวนั้นมันไล่ต้อนซีลอซตั้งแต่ต้นจนจบ เลยไม่มีคำถามเรื่องความยุ่งยาก

แต่ความรู้สึกที่ฟิลธ์ตัวนี้มอบให้ซีลอซ นอกจากคำว่า 'ยุ่งยาก' แล้ว เธอก็หาคำอื่นมาอธิบายไม่ได้

"ระเบิดดาวหาง (Comet Burst)!"

ระเบิดดาวหางมีผลทำให้ศัตรูมึนงงชั่วขณะ เหมาะที่สุดที่จะจัดการกับเจ้าตัวน่ารำคาญนี่

"ปัง--"

ปืน Desert Eagle ปรากฏขึ้นในมือทันที ในเสี้ยววินาทีที่ฟิลธ์ชะงัก ซีลอซเหนี่ยวไกส่งกระสุนออกไปอย่างไม่ลังเล

นัดเดียวจอด!

"สังหารสารปนเปื้อนระดับภัยพิบัติครบ 15 ตัว ปลดล็อกอาวุธ — ไม้เบสบอล!"

ใช่แล้ว มันคือไม้เบสบอลของเคียน่า ไม้ที่สามารถตีลูกกระสุนปืนใหญ่กลับไปได้

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องพาผู้หญิงคนนี้ไปส่งที่ยานรบให้ปลอดภัย

"ไม่เป็นไรแล้ว ฟิลธ์ถูกฉันกำจัดแล้ว ปลอดภัยแล้วนะ"

หญิงสาวยังคงหมอบอยู่บนร่างไร้วิญญาณที่ค่อยๆ เย็นชืด น้ำตาไหลอาบสองแก้ม

"เชี่ยน คนที่มาช่วยเรามาถึงแล้ว รีบลุกขึ้นเถอะ เราไปจากที่นี่ด้วยกัน..."

ราวกับได้ยินเสียงของซีลอซ หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แต่บนใบหน้าของเธอมีรอยเลือดไหลเป็นทาง

จากเลือดสีแดงสด เห็นได้ชัดว่ารอยเลือดพวกนี้เกิดจากฝีมือเธอเอง

"เขาตายแล้ว!"

ซีลอซตะโกนความจริงออกไป เธออยากให้ผู้หญิงตรงหน้าได้สติ

แต่มีหรือที่ผู้หญิงคนนี้จะไม่รู้? เธอเห็นคนรักล้มลงต่อหน้าต่อตา

เธอรู้ดีกว่าใครว่า จางถิงเชี่ยน สามีของเธอตายแล้ว

"ทำไม? ทำไมต้องเป็นแบบนี้...? ทำไมคุณทิ้งฉันไป...? ทำไม..."

หญิงสาวร้องไห้แทบขาดใจ ซีลอซยืนอยู่ข้างๆ อยากจะปลอบใจแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร

"ฉัน..."

ในขณะที่ซีลอซกำลังจะเอ่ยคำปลอบโยน หญิงสาวก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน แล้วหันขวับมาทางซีลอซ

"ทำไม...? ทำไมเธอไม่มาให้เร็วกว่านี้...? ถ้าเธอมาเร็วกว่านี้... ถ้าเธอมาเร็วกว่านี้ เชี่ยนก็คงไม่ตาย!"

"เอาเชี่ยนของฉันคืนมา... เอาเชี่ยนของฉันคืนมา..."

เธอกระชากคอเสื้อซีลอซอย่างบ้าคลั่ง โยนความผิดทั้งหมดไปที่ซีลอซ

"ฉัน..."

ซีลอซพยายามจะอธิบาย แต่หญิงสาวไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ได้แต่กระชากคอเสื้อเธออย่างบ้าคลั่ง

ซีลอซไม่เข้าใจความรู้สึกของการสูญเสียคนรัก ในชาติที่แล้วเธอเป็นเด็กกำพร้า เพื่อนฝูงก็แทบไม่มี เพราะโดนดูถูกว่าจน

เธอพยายามจะพูดหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่คำพูดมาจ่อที่ปาก ปากก็แค่อ้าออกตามสัญชาตญาณ แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

สุดท้าย เธอทำได้เพียงก้มหน้าด้วยความละอายใจ ยืนนิ่งปล่อยให้หญิงสาวกระชากคอเสื้อ เลือกที่จะเมินเฉยต่อมัน

และเพราะการเลือกที่จะ 'หนี' แบบนี้เอง ที่ทำให้เธอเสียใจไปตลอดชีวิต

ผ่านไปสักพัก ซีลอซรู้สึกว่ามือที่กำคอเสื้อเธอค่อยๆ คลายออก

ยังไงเธอก็เป็นแค่ผู้หญิง คงเหนื่อยแล้วสินะ ซีลอซคิดในใจ

แต่พอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นภาพที่จะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต

หญิงสาวหยิบเศษเหล็กแหลมคมจากกระบองของฟิลธ์ที่หัก แทงเข้าที่ร่างตัวเองอย่างไม่ลังเล

รูม่านตาของซีลอซหดเกร็ง เธออยากจะห้าม แต่ก็ทำไม่ได้

"ฉัน... ฆ่าคนงั้นเหรอ?"

หญิงสาวฆ่าตัวตายเองก็จริง แต่ถ้าเธอมาเร็วกว่านี้อีกนิด...

"ฉัน... ควรจะมาอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ?"

"เพียะ—"

เธอยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรง เลือดไหลซึมที่มุมปากชัดเจน

"ทำไมฉัน... ถึงมาที่นี่...? แล้วทำไมฉัน... ถึงต้องสู้เอาเป็นเอาตายขนาดนี้...?"

สติของซีลอซเริ่มเลือนราง ดวงตาข้างขวาร้อนผ่าวอย่างรุนแรง ราวกับมีบางอย่างกำลังจะปะทุออกมา

"ข้ารับใช้ของข้า จงไป ไปทำลายโลกนี้ให้สิ้นซาก"

เสียงที่คุ้นเคยจากสนามฝึกดังขึ้นในหัวซีลอซอีกครั้ง

ซีลอซรู้สึกว่าสติของเธอยิ่งเลือนรางลงเรื่อยๆ มือที่อยู่ใกล้แค่นี้ก็ยังมองไม่ชัด

เธอส่ายหัวไปมา พยายามเรียกสติ แต่ร่างกายเริ่มไม่อยู่ในการควบคุม แม้แต่จะยืนให้มั่นคงยังทำไม่ได้

เธอเซไปเซมา ให้ความรู้สึกเหมือนถูกส่งไปอีกโลกหนึ่ง

"โฮก!"

ทันใดนั้น หลุมดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นด้านหลังซีลอซ มังกรยักษ์สีน้ำเงินเข้มค่อยๆ บินออกมาจากหลุมดำนั้น

ฮงไก ระดับพิพากษา — เบลารินาส!

ร่างจริงของเบลารินาสเป็นมังกร มีลำตัวสีน้ำเงินเข้มและเกราะนอกสีขาว

ช่วงคอและหน้าท้องเป็นสีน้ำเงินเข้ม ประดับด้วยลวดลายสีฟ้าคราม และมีดวงตาสี่ดวง

ปีกขนาดมหึมาทั้งสองข้างเป็นสีน้ำเงิน มีโครงสร้างกระดูกสีขาว ส่วนกรงเล็บและพังผืดปีกเป็นสีฟ้าครามทั้งหมด

ส่วนที่เป็นสีน้ำเงินของร่างกายท่อนบนจะเปลี่ยนเป็นสีม่วง (สายฟ้า), น้ำเงินเข้ม (น้ำแข็ง) และส้ม (ไฟ) ตามรูปแบบการโจมตี

แน่นอน เบลารินาสยังมีชื่อเรียกน่ารักๆ อีกชื่อว่า — เบลล่า!

ชื่อนี้ซีรีน เป็นคนตั้งให้ และสำหรับมัน นี่คือของขวัญล้ำค่าที่สุด

เบลล่าบินขึ้นสู่ท้องฟ้าในพริบตา อวดโฉมอันน่าเกรงขาม

"นี่มัน... มังกรเหรอ?"

"เป็นไปได้ยังไง..."

หน่วยที่ 3 ที่อยู่ไกลออกไปก็สังเกตเห็นมังกรสีน้ำเงินขนาดยักษ์ตัวนี้เช่นกัน

"เร็ว รีบกลับขึ้นยาน!"

วินาทีถัดมา เยว่เซิงอวี่สั่งการทันที

"เราจะไม่สนใจซีลอซเหรอคะ?"

เยว่หรูจีเบิกตากว้างมองเยว่เซิงอวี่ เธออยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง

"สนใจ? เอาชีวิตไปทิ้งเหรอ? เธออยากตายหรือไง?"

เจอกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักแบบนี้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือหนี

นอกจากหนี เยว่เซิงอวี่หาเหตุผลที่จะต่อสู้ไม่ได้เลย

"ถ้าพี่ไม่สน หนูจะไปเอง"

พูดจบ เยว่หรูจีก็วิ่งไปทางที่ซีลอซจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

แต่ยังวิ่งไปไม่กี่ก้าว จู่ๆ เธอก็รู้สึกหนักอึ้งที่ต้นคอ แล้วก็หมดสติไป

ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวของเขา เขาจะทนดูน้องสาวไปตายได้ยังไง

ดังนั้น ทันทีที่เยว่หรูจีวิ่งออกไป เขาจึงสับต้นคอเธอให้สลบ

"หวังว่าเธอจะปลอดภัยนะ"

"ไป!"

เยว่เซิงอวี่คำรามเป็นครั้งสุดท้าย แล้วนำทุกคนหนีขึ้นยานรบอย่างรวดเร็ว

"ทำลายทุกอย่างที่นี่ซะ เพื่อข้า!"

"ไม่... อย่า..."

คนของหน่วยที่ 3 ยังอยู่ที่นี่ ถ้าพวกเขาต้องตายเพราะเธอ เธอจะมีหน้าอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้ยังไง?

แต่มีหรือที่เบลล่าจะฟังคำสั่งของซีลอซ? เพียงชั่วพริบตา สายฟ้าฟาดนับไม่ถ้วนก็กระจายออกจากตัวมันไปทั่วบริเวณ

"โฮก!"

ตามด้วยเปลวเพลิงอันบ้าคลั่งที่พ่นออกมาจากปาก หมายจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ให้วอดวาย

มองดูภาพตรงหน้า ซีลอซค่อยๆ สงบลง

เธอได้แต่หวังว่าคนของหน่วยที่ 3 จะไม่โง่จนเกินไป เพราะตอนนี้ ตัวเธอ...

ทำอะไรไม่ได้เลย...