ตอนที่ 19: ทำการทดสอบ

หลังจากนั้น ก็มีคนทยอยขึ้นไปร่วมสนุกในเกมอีกมากมาย

แต่คนพวกนี้ไม่ได้เล่นแบบบ้าบิ่นเหมือนสองคนแรก ทุกคนต่างคว้าชัยชนะมาด้วยฝีมือของตัวเอง

"ช่วงเล่นเกมของงานเลี้ยงขอจบลงเพียงเท่านี้ ต่อไปเป็นเวลาอิสระของทุกคน เชิญผ่อนคลายความเครียดจากการทำงานให้เต็มที่ครับ"

สิ้นเสียงชายหนุ่มหน้าตาเจ้าเล่ห์ จอยักษ์ก็หายไปจากสายตาของทุกคน

แรงกดดันจากการกำจัดฟิลธ์นั้นมหาศาล นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงต้องจัดงานเลี้ยงแบบนี้เป็นระยะๆ เพื่อให้พวกเขาได้ระบายความเครียดที่สะสมอยู่ในใจ

"เป็นไงบ้าง? สนุกไหมครับ?"

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เยว่เซิงอวี่ค่อยๆ เดินเข้ามาหาซีลอซแล้วถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ก็สนุกดีนะ แต่กินเยอะไปหน่อย เริ่มแน่นท้องแล้วสิ"

ซีลอซลูบท้องที่ป่องออกมานิดๆ เธอเล่นกินไม่หยุดตั้งแต่ต้นจนจบ ฟาดเค้กไปตั้งหลายชิ้น

"เอ่อ..."

เยว่เซิงอวี่มุมปากกระตุกเล็กน้อย เขาหันไปกำชับเยว่หรูจีที่อยู่ข้างๆ สองสามคำ แล้วขอตัวเดินจากไป

"อ้อ จริงสิ เธอรู้ไหมว่าหน่วยของแคทเธอรีนอยู่ตรงไหน?"

"หน่วยที่ 9 เหรอคะ?"

"อื้ม น่าจะใช่นะ ฉันอยากไปทักทายแคทเธอรีนหน่อย ตอนมาถึงยังไม่ได้คุยกับเธอเลย"

ถึงลูกน้องของแคทเธอรีนน่าจะบอกเธอแล้ว แต่ซีลอซก็อยากไปเจอหน้าและพูดคุยด้วยตัวเอง เพราะยังไงแคทเธอรีนก็เป็นคนแรกที่เธอรู้จักในโลกนี้

"คนของหน่วยที่ 9 มากันนะคะ แต่หัวหน้าแคทเธอรีนไม่ได้มา หัวหน้าหน่วยที่ 8 ก็ด้วย"

"ไม่รู้ทำไม รายชื่อแขกงานเลี้ยงครั้งนี้ถึงไม่มีชื่อพวกเขา"

เยว่หรูจีไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องพวกนี้กับซีลอซ จึงบอกไปตามตรง

"เธอไม่ได้มาเหรอ?"

"แล้วเธอพอรู้เหตุผลไหม?"

ซีลอซรู้ดีว่าการซักไซ้เรื่องบางเรื่องมากไปมันไม่ดี แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อยากรู้เหตุผลอยู่ดี

"ฉันก็ไม่รู้เหตุผลแน่ชัดเหมือนกันค่ะ แต่เดี๋ยวฉันช่วยถามพี่ชายให้ พี่เขาน่าจะรู้อะไรเยอะกว่า"

"อื้ม ขอบใจนะ"

เมื่อไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจ อารมณ์ของซีลอซก็ดิ่งลงไปพอสมควร

ไม่นานนัก ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความสนุกสนาน งานเลี้ยงก็จบลง

กลับถึงบ้าน ซีลอซเปิดเครื่องเกมเล่นสักพัก แล้วค่อยๆ ผล็อยหลับไป

ค่ำคืนผ่านไปอย่างราบรื่น เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเคาะประตูของเยว่หรูจี

"เดี๋ยวฉันกับซากุระจะไปฝึกซ้อมกัน เธออยากไปด้วยไหม?"

ในเมื่อซีลอซยังไม่ตกลงเข้าร่วมหน่วยที่ 3 เยว่หรูจีจึงต้องใช้วิธีอื่นหลอกล่อเธอไปที่สนามฝึก

"ซากุระไปด้วยเหรอ? งั้นฉันไปด้วย"

ในเมื่อซากุระไป ซีลอซก็ไม่มีเหตุผลให้นอนอืดอยู่บ้าน

สนามฝึกของหน่วยที่ 3 อยู่ไม่ไกลจากบ้านเยว่หรูจี เดินแค่สิบนาทีก็ถึง

"ที่นี่แหละ"

เงยหน้าขึ้นมอง ตึกสูงตระหง่านปรากฏสู่สายตาซีลอซ

"นี่คือสนามฝึกเหรอ?"

"ใช่ค่ะ ทั้งตึกนี่แหละ! กว่าพี่ชายจะได้ตึกนี้มาก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน"

"..."

โลกของคนรวยนี่เข้าใจยากจริงๆ

หลังจากเข้าไปในตึก เยว่หรูจีก็เริ่มอธิบาย

"สามชั้นล่างเป็นที่ฝึกซ้อมของสมาชิกในหน่วย สามชั้นกลางเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ ส่วนสามชั้นบนสุดเป็นห้องประชุมและสำนักงาน"

ชีวิตดีจริงๆ

"เดี๋ยวฉันพาไปดูสนามฝึกก่อนนะ ยังไงเดี๋ยวฉันกับซากุระก็จะไปซ้อมกันอยู่แล้ว"

พูดจบ เยว่หรูจีก็พาซีลอซไปที่สนามฝึกบนชั้นสอง

"แล้วที่ฝึกของซากุระล่ะ?"

ถ้าสนามฝึกที่ว่านี่ไม่ได้เข้าใจผิด มันก็น่าจะเป็นเหมือนสนามรบจำลองเมื่อวาน ที่เข้าไปในโลกเสมือนเพื่อจำลองการต่อสู้

แต่วิธีฝึกแบบนี้ดูไม่น่าจะเหมาะกับซากุระ

"ที่ฝึกของซากุระอยู่สามชั้นบนสุดค่ะ มีห้องฝึกเฉพาะของเธออยู่ นอกจากพี่ชายกับซากุระแล้ว ห้ามใครเข้าเด็ดขาด"

"เอ่อ..."

แค่สนามฝึกจะทำเป็นลึกลับทำไม?

"เอาล่ะ ซากุระ หนูไปหาพี่ชายก่อนนะ เดี๋ยวพี่กับพี่ซีลอซจะไปซ้อมกัน"

ซากุระพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนอย่างคล่องแคล่ว

"เป็นไงคะ? อยากลองดูไหม?"

เยว่หรูจียิ้มให้ซีลอซ จะลองหรือไม่ลองก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของซีลอซ

"เอาสิ ลองดูหน่อยก็ดี ถือว่าออกกำลังกาย"

บอกตามตรง ซีลอซก็คันไม้คันมืออยากลองไอ้สนามรบจำลองที่ว่านี่เหมือนกัน

"สนามรบจำลอง เปิดใช้งาน!"

หลังจากซีลอซตกลง เยว่หรูจีก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อเปิดเครื่องจำลอง

"ตั้งค่าความยาก: ระดับภัยพิบัติหรือ ระดับหายนะ ?"

การตั้งค่าระดับฟิลธ์จะทำสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ถ้าพลาดขึ้นมา อาจสร้างปมในใจจนไม่กล้าออกสนามรบจริงอีกเลย

เคยมีหนุ่มน้อยผู้มีพรสวรรค์คนหนึ่ง ด้วยความมั่นใจเกินร้อย เขาเลือกระดับภัยพิบัติ

นั่นคือระดับที่แม้แต่ทูตดารายังต้องระวัง นับประสาอะไรกับเอสเปอร์ระดับ B อย่างเขา

และเพราะเหตุการณ์นั้น มันได้ฝากรอยแผลในใจที่ลบไม่ออกไว้ให้กับเขา

ทำให้เขาหมดกำลังใจตั้งแต่นั้นมา และไม่เคยย่างกรายเข้ามาที่สนามฝึกอีกเลย

ต่อมามีข่าวลือว่าเขากระโดดตึกฆ่าตัวตาย เพราะทนความกลัวที่ฝังใจไม่ไหว

"เอาไอ้ตัวที่ฉันสู้ด้วยบนสะพานคราวที่แล้วอยู่ระดับไหน ก็เอาระดับนั้นแหละ"

ถึงซีลอซจะมั่นใจในฝีมือตัวเอง แต่เธอก็รู้ขีดจำกัดตัวเองดี

"งั้นก็ระดับภัยพิบัติค่ะ"

วินาทีถัดมา ฟิลธ์ระดับภัยพิบัติขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซีลอซ

"ซี้ด--"

ฟิลธ์ตัวนี้ใหญ่มาก สูงราวๆ สิบห้าเมตร

และดูจากรูปร่างหน้าตา เจ้านี่น่าจะเป็นฟิลธ์สายปัญญาที่รับมือยากที่สุด

"..."

"เยว่หรูจี เธอแกล้งฉันนี่"

ซีลอซเคยเห็นฟิลธ์หน้าตาคล้ายๆ แบบนี้บนสะพานคราวที่แล้ว ซึ่งทำให้หน่วยที่ 3 ต้องถอยทัพกลับไป

แถมตัวตรงหน้านี่ยังเป็นฟิลธ์ระดับภัยพิบัติสูงสิบห้าเมตร พลังคงไม่ต้องพูดถึง

ข้อมูลการต่อสู้ของฟิลธ์พวกนี้ถูกรวบรวมมาจากสนามรบจริงโดยพวกระดับสูงอย่างยากลำบาก

มันได้มาจากการแลกชีวิตและเลือดเนื้อ ไม่ใช่นั่งเทียนเขียนขึ้นมามั่วๆ

"ปัง--"

ฟิลธ์ไม่สนใจหรอกว่าซีลอซจะคิดยังไง แค่ชั่วพริบตา มันก็ฟาดลงมาใส่ซีลอซ

"เร็วชะมัด"

โชคดีที่ทันทีที่ฟิลธ์ปรากฏตัว ชุดเกราะวาลคิรี เรนเจอร์ ก็สวมใส่บนร่างซีลอซเรียบร้อยแล้ว ไม่งั้นเธอคงหลบการโจมตีนั้นไม่พ้น

"โฮก!"

ไม่ถึงครึ่งนาที ฟิลธ์ตัวนี้ก็ตั้งหลักใหม่ กระบองเหล็กขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นในมือ แล้วกวาดเข้าใส่ซีลอซอย่างรวดเร็ว

"ฉันหลบ... หลบกับผีน่ะสิ"

"เนโกะ ชาร์ม!"

กระบองเหล็กเร็วเกินไป ซีลอซไม่มีที่ให้หลบ สู้เสี่ยงดวงใช้ท่าไม้ตายสวนกลับไปดีกว่า เผื่อจะเปลี่ยนจักรยานให้เป็นมอเตอร์ไซค์ได้

"รับไปซะ ลูกเตะเทเรซ่า!"

แต่อนิจจา ลูกเตะที่ดูเหมือนจะรุนแรงของซีลอซ กลับถูกกระบองเหล็กของฟิลธ์ฟาดสวนกลับมาจนตัวปลิว ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด

"ซี้ด--"

"ทำไมสนามรบจำลองนี่ถึงมีความเจ็บปวดด้วยเนี่ย?"

ถามโง่ๆ ถ้าไม่เจ็บ แล้วจะเรียกว่าสนามฝึกได้ไง? ขืนออกไปรบจริงโดยไม่เคยเจ็บตัว ก็เหมือนไปหาที่ตายนั่นแหละ

"ต้องการออกจากระบบหรือไม่!"

ทันใดนั้น ตัวอักษรขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซีลอซ คงเพราะระบบตรวจจับได้ว่าเธอบาดเจ็บ เลยขึ้นตัวเลือกนี้มาให้

"ไม่"

"เพียะ--"

จังหวะที่มือกดปุ่มปฏิเสธ เธอก็โดนฟิลธ์ตบกระเด็นไปอีกรอบ

ไอ้สนามรบจำลองบ้านี่ ต่อให้มีตัวเลือกขึ้นมา แต่การกระทำของฟิลธ์ก็ไม่หยุดรอนะ

และจุดนี้แหละ คือการฝึกปฏิกิริยาตอบโต้ฉับพลันที่ดีที่สุด