ตอนที่ 18: งานเลี้ยงเริ่มขึ้น

"ซากุระอยากกินอันนี้"

ของหวานในงานเลี้ยงมีให้เลือกละลานตา แค่เค้กอย่างเดียวก็ปาเข้าไปเป็นสิบชนิดแล้ว

ซากุระชี้ไปที่เค้กครีมชิ้นไม่ใหญ่มาก แต่หน้าแน่นไปด้วยผลไม้สดหลายชนิด

"อืม ได้สิ เดี๋ยวพี่หยิบให้"

เค้กครีมแบบนี้มีเยอะแยะ เยว่หรูจีเลยหยิบมาเผื่อให้สองชิ้นเลย

"ค่อยๆ กินนะ ยังมีอีกเยอะ"

พวกผู้ชายไปรวมตัวกันดื่มเหล้ากินเนื้อ ส่วนผู้หญิงหลายคนก็ไปจับกลุ่มคุยกัน เลยไม่ค่อยมีใครมาแย่งซากุระกินเค้กเท่าไหร่

"ซีลอซไปไหนแล้วล่ะ?"

ได้เค้กมาแล้ว ซากุระเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าซีลอซหายตัวไปตอนไหนก็ไม่รู้

"รายนั้นน่ะเหรอ? อยู่ตรงโน้นไง"

"พรืด—"

เยว่หรูจีพูดไปขำไป แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่

ไม่ไกลนัก ซีลอซกำลังแทะน่องไก่สองมือน่อง ปากมันแผล็บ หมดกันภาพลักษณ์กุลสตรี

รอบตัวเธอรายล้อมไปด้วยน้ำผลไม้หลากสีสัน เพื่อที่จะลองชิมให้ครบทุกรส ซีลอซเล่นเทมาอย่างละแก้วเลยทีเดียว

"เอาล่ะ ซากุระกินไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปดูพี่สาวคนนั้นหน่อย"

ซากุระพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แก้มยุ้ยๆ ของเธอยังมีครีมเลอะอยู่หน่อยนึง

"ทำไมเธอ... มาอยู่นี่ล่ะ?"

เห็นเยว่หรูจีเดินเข้ามา ซีลอซก็พูดทั้งๆ ที่เคี้ยวน่องไก่แก้มตุ่ย ฟังแทบไม่รู้เรื่อง

"ก็มาดูเธอน่ะสิ กินก็กินไปเถอะ แต่ปากมันแผล็บหมดแล้วเนี่ย"

ว่าแล้วเธอก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบมันรอบปากให้ซีลอซ

"แหะๆ คราวหน้าจะระวังนะ"

ปากบอกจะระวัง แต่มือก็ยังแทะน่องไก่ไม่หยุด

"งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว ผมขออนุญาตกล่าวอะไรสักเล็กน้อยนะครับ"

ตอนที่เยว่หรูจีกำลังจะกลับไปนั่งที่ ชายหนุ่มหน้าตาเจ้าเล่ห์คนหนึ่งก็เดินออกมาหน้าเวที

"ยินดีต้อนรับทุกคนสู่งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ เช่นเคยครับ งานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่อตอบแทนความเหนื่อยยากของทุกคนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา"

"และเพื่อให้ทุกคนได้สนุกกันเต็มที่ งานเลี้ยงครั้งนี้จะมีเกมสนุกๆ ให้เล่นด้วยครับ"

งานเลี้ยงครั้งก่อนๆ นอกจากกินดื่มแล้ว ก็แทบไม่มีอะไรพิเศษเลย

การเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้เรียกเสียงเฮจากผู้คนจำนวนมากได้ทันที

"เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนสนใจ งั้นผมขอประกาศเกมสำหรับค่ำคืนนี้เลยนะครับ"

"เกมที่จะเพิ่มเข้ามาในงานเลี้ยงครั้งนี้คือ — 'สนามรบจำลอง' !"

"หือ?"

ทันใดนั้น ความงุนงงก็แผ่ซ่านไปทั่วงาน

สนามรบจำลองคือเครื่องจำลองที่พวกเขาใช้ฝึกซ้อมกันเป็นปกติ เพื่อให้ได้สัมผัสประสบการณ์การต่อสู้กับฟิลธ์อย่างสมจริง

"ไม่ๆๆ อย่าเข้าใจผิดครับ นี่ไม่ใช่แบบที่พวกคุณใช้ฝึกซ้อมกัน แต่เป็นเกมจริงๆ ครับ"

พูดจบ หน้าจอขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

"ใครอยากเล่นเชิญขึ้นมาลองได้เลยครับ รับประกันความยุติธรรมและโปร่งใสแน่นอน"

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผู้ชายหลายคนรีบก้าวออกมาทันที

"งั้นเอาแบบตะลุมบอน แล้วกัน ใครเหลือรอดคนสุดท้าย เงินเดือนเดือนนี้คูณสองไปเลย เป็นไง?"

อารมณ์ของคนไม่กี่คนพุ่งพล่านขึ้นทันที และฝูงชนด้านล่างก็เริ่มตั้งตารอ

เมื่อเข้าสู่เกม หน้าต่างสถานะที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

"นี่มัน..."

ใช่แล้ว นี่แหละคือความยุติธรรมและโปร่งใสที่ว่า

ทุกคนมีแต้มสเตตัส 100 แต้มเท่ากัน จะลงโจมตีหมด หรือป้องกันหมดก็ได้ ใครเหลือรอดคนสุดท้ายในโหมดตะลุมบอนถือเป็นผู้ชนะ

แน่นอนว่า 'เหลือรอด' ในที่นี้หมายถึงแค่ในเกม ตัวจริงข้างนอกไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

ค่าสถานะพื้นฐานของทุกคนเท่ากัน ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ

แต่เรื่องทักษะฝีมือ สเตตัสช่วยอะไรไม่ได้ มันขึ้นอยู่กับความสามารถส่วนบุคคลล้วนๆ

"ฮิฮิ ตาหวัง อย่าหาว่าข้าไม่ออมมือให้ทีหลังนะ"

ชายคนหนึ่งหัวเราะร่า แล้วเทหมดหน้าตักลงค่าโจมตี

"ใครกลัวใคร? คิดว่าข้ากลัวเอ็งรึไง?"

พูดจบ คนที่ชื่อตาหวังก็เทหมดหน้าตักลงค่าโจมตีเหมือนกัน

น่าแปลกใจ นอกจากสองคนนี้ที่ลงโจมตีล้วน คนส่วนใหญ่เลือกแบ่งแต้มลงความเร็วบ้าง โจมตีบ้าง

มีคนนึงถึงกับอัพความเร็วเต็มแม็กซ์ ไม่ลงโจมตีเลยสักแต้มเดียว

แม้ความเร็วจะสูงลิบลิ่ว แต่ดาเมจแทบจะเป็นศูนย์

"ตาหวัง เรามาจัดการไอ้พวกวิ่งเร็วพวกนี้ก่อนดีกว่า"

"จัดไป"

ทั้งสองรู้ใจกันทันที ยืนหันหลังชนกัน ใครกล้าเข้ามาใกล้ก็ฟาดไม่เลี้ยง

"บ้าเอ๊ย เจ้านี่เร็วชะมัด"

คนที่อัพความเร็วเต็มแม็กซ์นั้นเร็วอย่างเหลือเชื่อ ถ้าไม่ใช่เพราะพลังโจมตีต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ป่านนี้พวกเขานอนกองกับพื้นไปแล้ว

"ชิ เราพลาดได้เป็นสิบครั้ง แต่เจ้านั่นพลาดแค่สองสามครั้งก็จอดแล้ว จะกลัวอะไร?"

"พูดถูกของเอ็ง"

สองคนที่โจมตีแรงที่สุดจับมือกัน ทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้

"เฮ้ยๆ พวกนายสองคนขี้โกงนี่หว่า! เล่นแบบนี้แล้วจะให้คนอื่นเล่นยังไง?"

พวกเขานึกว่าสองคนนี้ที่ทิ้งความได้เปรียบเรื่องความเร็ว จะกลายเป็นหมูในอวยให้เชือดเล่นในเกม

ไม่คิดเลยว่าสองคนนี้จะมาไม้นี้ เล่นเอาพวกเขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ฮะๆ ไม่งั้นพวกเอ็งคิดว่าทำไมข้าถึงอัพโจมตีล้วนล่ะวะ? ใครเข้ามา ข้าต่อยร่วงหมดแหละ เข้ามาสิถ้ากล้า"

"พวกแก..."

ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ สองคนนี้ยืนหันหลังชนกันนิ่งๆ รอให้พวกเขาเข้าไปหาที่ตายเอง

"ชิ ทำยังกับว่าจะได้รางวัลทั้งคู่ สุดท้ายก็มีผู้ชนะแค่คนเดียวอยู่ดี"

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พี่น้องข้าไม่แคร์เรื่องพรรค์นั้นหรอก"

เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ต้องจัดการพวกตรงหน้าให้หมดก่อนค่อยว่ากัน

"ฮึ!"

เห็นว่ายุแยงตะแคงรั่วไม่สำเร็จ พวกเขาก็เลิกเปลืองน้ำลายกับสองคนนี้

มองหน้ากัน พยักหน้าตกลง แล้วกรูกันเข้าไปล้อมสองคนนั้น กะจะรุมยำให้เละ

แต่อนิจจา พวกเขายังประเมินความน่ากลัวของพลังโจมตีล้วนต่ำไป แค่หมัดเดียว คนหนึ่งก็กระเด็นไปทันที

เพราะไม่มีใครอัพเลือดหรือป้องกันเลย หมัดเดียวก็ลดเลือดไปถึงหนึ่งในสาม

"ดูหมัดไร้เงาของข้า!"

"ข้าเอาด้วย!"

"นี่มัน..."

สองคนนี้เล่นแบบหน้าไม่อายจริงๆ ต่อให้ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ก็ยังชกลมไปเรื่อยๆ ไม่เปิดช่องให้ใครเข้าใกล้เลย

"ไม่เล่นแล้วโว้ย ขอยอมแพ้"

"ข้าด้วย!"

ในพริบตา ทุกคนกดยอมแพ้หมดยกเว้นสองคนนั้น

"ไม่สู้กันต่อแล้วเหรอ?"

ซีลอซที่กำลังดูอย่างเมามันส์พร้อมแทะน่องไก่ไปด้วย จู่ๆ ก็รู้สึกเซ็ง

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเกมฉายอยู่บนหน้าจอ

"เดือนนี้เอ็งได้เงินเดือนเท่าไหร่?"

"แล้วเอ็งล่ะ?"

"แสนสอง!"

"แสนนึง!"

คนดูข้างนอกถึงกับอึ้ง ตอนนี้เหลือกันแค่สองคนแล้ว ทำไมไม่สู้กันให้รู้ดำรู้แดง?

มันต้องดวลเดือดหาผู้ชนะคนสุดท้ายไม่ใช่เหรอ?

มานั่งปรับทุกข์เรื่องเงินเดือนกันทำไมตอนนี้?

"ไม่เลวนี่หว่าตาหวัง เยอะกว่าข้าตั้งสองหมื่น"

"ก็แค่รับงานเพิ่มงานนึงแค่นั้นแหละ"

"ตานี้เอ็งชนะ แบ่งรางวัลคนละครึ่ง?"

"ดีล!"

พูดจบ เขาก็ยืนนิ่งๆ ให้ตาหวังจัดการ ปิดเกมไปดื้อๆ

"..."

อะไรวะเนี่ย? คุยกันตั้งนาน ที่แท้ก็เตี๊ยมกันไว้นี่เอง

"ถ้าไอ้ตาหวังนั่นกลับมา อย่าบอกนะว่าอยู่หน่วยเรา ข้ารับไม่ได้ ขายขี้หน้าชะมัด"

หัวหน้าหน่วยที่ 6 ตบหน้าผากฉาด อยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด