ตอนที่ 12: เอลฟ์ประจำระบบ

อาจจะเป็นเพราะความสะดวก บ้านของเยว่หรูจีจึงอยู่ไม่ไกลจากสนามบินนัก

สนามบินในโลกนี้ก็คือที่จอดเทียบยานรบนั่นเอง

หลังจากเดินมาได้สิบกว่านาที ซีลอซก็เดินตามเยว่หรูจีมาถึงบ้านของเธอ

ซากุระอาศัยอยู่กับเยว่หรูจีมาโดยตลอด แต่เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยเต็มใจนัก

เพราะในสายตาของเธอ ซากุระคือคนที่แย่งความรักของพี่ชายไปจากเธอ

แต่ดูเหมือนตอนนี้ ซากุระเองก็คงเหมือนซีลอซ ที่เป็นเพียงเครื่องมือในการแสวงหาผลประโยชน์ของพี่ชาย

บางเรื่อง พอเข้าใจแล้ว คนเราก็จะปล่อยวางได้มากขึ้น

บางทีเยว่เซิงอวี่อาจจะไม่ใช่คนดี และไม่ใช่พี่ชายที่ดี เขาเป็นเพียงคนที่น่าสงสารที่ถูกความโลภครอบงำจิตใจ

อย่างน้อยในสายตาของเยว่หรูจี เขาก็เป็นแบบนั้น

บ้านของเยว่หรูจีไม่ได้ใหญ่โตอะไร นอกจากห้องครัวและห้องน้ำพื้นฐานแล้ว ก็มีแค่ห้องนั่งเล่นกับห้องนอนสองห้อง

แต่ห้องต่างๆ ได้รับการตกแต่งเป็นพิเศษ ให้ความรู้สึกอบอุ่นและน่าอยู่

"เธอกับซากุระดูทีวีไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปจัดห้องอีกห้องให้"

พูดจบ เยว่หรูจีก็หายเข้าไปในห้องห้องหนึ่งและเริ่มเก็บกวาด

ดูเหมือนห้องนั้นเยว่หรูจีคงเอาไว้เก็บของแน่ๆ

"ซากุระหิวแล้ว ซากุระอยากกินข้าว"

ในตอนนั้น มือเล็กๆ ของซากุระก็กระตุกมือซีลอซที่ว่างอยู่ แล้วชี้ไปที่ท้องแบนราบของตัวเอง

"ซากุระดูทีวีไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จัดห้องเสร็จจะรีบมาทำข้าวเย็นให้"

เสียงซากุระไม่ได้ดังมาก แต่เยว่หรูจีที่กำลังจัดห้องอยู่ก็ได้ยิน

ซีลอซตั้งท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่อ้าปากแล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

"อ้อ จริงสิ ในห้องฉันมีขนมอยู่ เดี๋ยวฉันเอามาให้รองท้องไปก่อนนะ"

พูดจบ เยว่หรูจีก็เดินไปอีกห้อง หยิบขนมออกมาสองสามห่อ พร้อมนมกล่องจากตู้เย็นอีกสองกล่อง

นมพวกนี้เป็นนมสังเคราะห์ ไม่ใช่นมวัวแท้

นมวัวแท้เป็นของหายากในยุคนี้ มีแต่พวกเศรษฐีเท่านั้นที่มีปัญญาซื้อกิน

หลังจากยื่นขนมให้แล้ว เยว่หรูจีก็กลับไปจัดห้องต่อ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วโมงเดียว เยว่หรูจีก็จัดห้องเสร็จเรียบร้อย

ส่วนพวกเครื่องนอน เยว่หรูจีมีสำรองไว้อยู่แล้ว เลยประหยัดเวลาไปได้เยอะ

"เป็นไงบ้าง? อยากให้จัดตรงไหนเพิ่มไหม?"

ดูเหมือนกลัวซีลอซจะไม่พอใจ เยว่หรูจีจึงลากซีลอซเข้ามาดูในห้องและถามความเห็น

"ฉันว่าดีมากเลย! ได้อยู่ห้องแบบนี้ฉันก็พอใจมากแล้วล่ะ"

ดีกว่าห้องรูหนูไม่กี่ตารางเมตรที่ซีลอซเช่าอยู่เมื่อชาติที่แล้วเป็นไหนๆ

แม้บ้านของเยว่หรูจีจะไม่ใหญ่โต แต่โดยรวมแล้วสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบมาก

ในทุกๆ ด้าน มันดีกว่าห้องเช่าเดิมของซีลอซอย่างน้อยร้อยเท่า

"ซากุระหิวแล้ว ซากุระอยากกินข้าวแกงกะหรี่ไก่"

"เอ่อ..."

เยว่หรูจีเพิ่งจัดห้องเสร็จ เสียงซากุระก็ดังแว่วมา

แต่ซีลอซสงสัยมากกว่า ซากุระเพิ่งกินขนมไปไม่ใช่เหรอ? กระเพาะเล็กๆ นั่นยัดลงไปได้ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?

"แล้วเธอล่ะ? อยากกินอะไร? ฉันมั่นใจฝีมือทำอาหารของฉันพอตัวนะ"

"ฉันเอาเหมือนซากุระก็ได้ ไม่ต้องลำบากทำหลายอย่างหรอก"

สำหรับคนขี้เกียจอย่างซีลอซ การทำอาหารแยกเมนูมันยุ่งยากจะตาย

ถึงซีลอซจะไม่ได้ทำเอง แต่เธอก็รู้สึกว่ามันยุ่งยากอยู่ดี

"งั้นฉันทำข้าวแกงกะหรี่ไก่นะ"

ผูกผ้ากันเปื้อนเสร็จ เยว่หรูจีก็หยิบวัตถุดิบจากตู้เย็นแล้วเดินเข้าครัวไป

"เป็นแม่ศรีเรือนจัง... ถ้าเพียงแต่..."

ถ้าซีลอซได้เจอผู้หญิงแบบนี้ในชาติที่แล้ว บางทีเธออาจจะไม่ทำตัวเหลวแหลกแบบนั้นก็ได้

ได้แต่เสียดายที่มีพวกผู้ชายห่วยๆ มาหลอกผู้หญิงดีๆ แบบนี้ไปหมด

ช่วงเวลาที่น่าเบื่อมักยาวนานเสมอ และซากุระก็นั่งดูการ์ตูนอยู่ข้างๆ ไม่สนใจซีลอซเลย

ก็นะ เด็กๆ พอดูการ์ตูนแล้วก็ไม่สนใจใครทั้งนั้นแหละ

"โลกนี้จะมีเกมให้เล่นไหมนะ?"

ในเมื่อมีการ์ตูนฉาย ก็ไม่น่าจะไม่มีเกมให้เล่นนะ

จากสภาพการณ์ตอนขากลับ เมืองจิ่วโจวให้ความรู้สึกอบอุ่นโดยรวม

ระหว่างทางกลับ เธอเห็นเด็กๆ วิ่งไล่จับกัน เห็นสาวสวยถือกระเป๋าเดินคุยกันอย่างสนุกสนาน

ราวกับว่าเรื่องราวเลวร้ายภายนอกไม่เคยเกิดขึ้นที่นี่ ดูอบอุ่นไปหมด

ก็สมเหตุสมผล นี่คือเมืองที่ปลอดภัยที่สุดของมนุษยชาตินี่นา บางทีผู้คนที่นี่อาจจะดื่มด่ำกับชีวิตที่มีความสุขนี้ จนลืมเลือนอันตรายและความสิ้นหวังภายนอกไปหมดแล้ว

หลังจากเหม่อลอยอยู่นาน ซีลอซก็นึกถึงเครื่องเกมในห้วงจิตสำนึกขึ้นมาได้ ในเมื่อตุ๊กตาโฮมุยังใช้ได้ เครื่องเกมนี้ก็น่าจะเล่นได้เหมือนกันใช่ไหม?

"ไหนดูซิว่ามีอะไรบ้าง"

หยิบเครื่องเกมออกมา ซีลอซก็เปิดเครื่องด้วยความตื่นเต้น

แต่หน้าจอไม่ได้แสดงรายชื่อเกม กลับขึ้นข้อความบรรทัดหนึ่งแทน

"กำลังโหลดข้อมูล กรุณารอสักครู่..."

'กำลังโหลดข้อมูล' หมายความว่าไง? หรือว่ากำลังโหลดเกมจากโลกนี้?

อาจจะใช่ ไว้โหลดเสร็จเดี๋ยวก็รู้เอง

แต่ดูเหมือนเครื่องเกมนี้จะไม่ไว้หน้าซีลอซเลย เธอรอตั้งสิบนาทีแล้ว มันก็ยังโหลดไม่เสร็จ ยังขึ้นว่า "กำลังโหลด" อยู่

"บ้าจริง กวนประสาทกันชัดๆ..."

"ข้าวเย็นเสร็จแล้วจ้า!"

ตอนที่ซีลอซกำลังจะอารมณ์เสีย เสียงเยว่หรูจีก็ดังขึ้น

"ช่างเถอะ กินข้าวเสร็จค่อยมาจัดการแก"

วางเครื่องเกมลง ซีลอซเดินไปที่โต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่น

จะว่าไป เมื่อกี้ซากุระบ่นหิวตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่มากินข้าวอีกล่ะ?

"ซากุระ มากิ..."

ซีลอซอ้าปากจะเรียกซากุระมากินข้าว แต่เยว่หรูจีพูดแทรกขึ้นมาก่อน

"ซากุระก็เป็นงี้แหละเวลาติดลม เธอกินก่อนเลย เดี๋ยวฉันยกไปให้แกเอง"

เหมือนซีลอซตอนเด็กๆ เลย ชอบกินข้าวหน้าทีวี

"ไม่เป็นไร เธอไปเถอะ"

ซีลอซยิ้มอย่างจนใจ เห็นด้วยกับวิธีของเยว่หรูจี

หลังกินข้าวเสร็จ ซีลอซกลับมานั่งที่เดิม ส่วนเยว่หรูจีก็เก็บกวาดโต๊ะและล้างจานอย่างเป็นแม่บ้านแม่เรือน

"เอ่อ... เจ้านี่พังรึเปล่าเนี่ย? ทำไมยังโหลดข้อมูลอยู่อีก?"

เธอหยิบเครื่องเกมขึ้นมาเคาะๆ นี่เป็นวิธีซ่อมคอมพิวเตอร์เวลาเสียของเธอ เคาะสองสามทีเดี๋ยวก็หาย

ถึงไม่รู้ว่าจะใช้ได้ผลกับเครื่องเกมนี้ไหม แต่ของแบบนี้มันต้องลอง

ผิดคาด ซีลอซแค่เคาะมั่วๆ ไปสองที ข้อความบนหน้าจอก็หายไป แล้วภาพหน้าจอก็ปรากฏขึ้น

"กรุณาอย่าทำลายเครื่องเกมของโบรเนียด้วยเจตนาร้าย นี่เป็นของรักของหวงของโบรเนียนะ"

"เอ่อ..."

สมกับเป็นเครื่องเกมส่วนตัวของโบรเนีย ไม่แปลกใจเลยที่มีอนิเมชั่นแบบนี้เด้งขึ้นมา

แต่เอาจริงๆ ของโปรดของโบรเนียก็คือเครื่องเกมกับตุ๊กตาโฮมุสินะ?

"โหลดข้อมูลเสร็จสิ้น เกมทั้งหมดของโลกนี้ถูกบันทึกในเครื่องเกมเรียบร้อยแล้ว"

ยังคงเป็นเสียงของโบรเนีย แต่ตอนนี้โบรเนียกลายเป็นเหมือน 'เอลฟ์ประจำระบบ' ที่คอยแนะนำทุกอย่างในเครื่องเกม

ถ้าเดาไม่ผิด ยัยโบรเนียคงสร้างเอลฟ์ประจำระบบตัวนี้ขึ้นมาโดยใช้ตัวเองเป็นต้นแบบแน่ๆ