บทที่ 29 - นั่นมันราคาอื่น (ต้องจ่ายเพิ่ม)

บทที่ 29 - นั่นมันราคาอื่น (ต้องจ่ายเพิ่ม)

ตู้ซิงเหอเดิมทีอยากหาที่ราบกว้างๆ เพื่อสร้างถ้ำบำเพ็ญเพียร

รอบนอกของเทือกเขาปาโยวหนานเต็มไปด้วยต้นไม้สูงเสียดฟ้า อากาศค่อนข้างร้อน พืชพรรณมีใบหนาแน่น และมีสีสันฉูดฉาดที่รากและลำต้น ทำให้เรือลำน้อยเหมือนกำลังบินเข้าไปในภาพวาดสีน้ำมันที่ AI สุ่มสร้างขึ้น

ระหว่างทาง นางเปิดใช้งานสวัสดิการรายเดือน 【ส่องรอยจักรพรรดิ】 อีกครั้ง

เข็มทิศนำทางเรือไม้ผ่านป่าทึบสลัว นกสีดำตัวหนึ่งบินโฉบผ่านไป ปีกของมันกระพือลมแรง

บินไปสองวันหนึ่งคืน ในที่สุดก็บินพ้นป่าออกมา

ทัศนวิสัยเปิดกว้างขึ้นทันตาเห็น เซินสุ่ยเกาะขอบเรือมองลงไปข้างล่าง ดินสีเทาดำส่งกลิ่นกำมะถันฉุนกึกพวยพุ่งขึ้นมา... ไม่นาน พวกเขาก็พบที่มาของกลิ่น

ยิ่งลึกเข้าไป พื้นดินก็ปูดโปน ยุบลง แล้วปูดขึ้น เป็นจังหวะราวกับกำลังหายใจ เมื่อพื้นดินบางลง ต้นไม้ก็บางตาลงตามไปด้วย เมฆดำก้อนใหญ่ลอยแยกตัวออก เผยให้เห็นจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้า แสงจันทร์สาดส่องลงมา ส่องทางข้างหน้า

มันคือบึงโคลนขนาดมหึมา ของเหลวหนืดสีม่วงเข้มส่งเสียงปุดๆ พ่นฟองอากาศออกมา

เซินสุ่ยปอกกล้วย แล้วโยนเปลือกกล้วยลงไปในบึง

เปลือกกล้วยถูกกัดกร่อนหายวับไปในพริบตา

"อาจารย์ เราไม่ไปต่อกันแล้วเหรอ?"

เขากลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่

ตู้ซิงเหอครุ่นคิด "ข้าว่าที่นี่เหมาะจะตั้งถิ่นฐานดีนะ บ่อโคลนเป็นเกราะป้องกันตามธรรมชาติ แถมบึงนี้ยังมีระบบย่อยสลายขยะในตัวด้วย"

"อาจารย์ไม่ลองหาถ้ำ..."

"ข้าไม่ใช่ลิงนะ"

เป็นลิงยังดีกว่าอีก!

เซินสุ่ยเอาศอกสะกิดซินเย่ว์ "เจ้าช่วยพูดกับอาจารย์หน่อยสิ"

"ที่ที่อาจารย์เลือกย่อมดีที่สุด" ซินเย่ว์มองอาจารย์ด้วยสายตาเทิดทูน

...ไม่รอดแล้ว ลืมไปว่าศิษย์พี่มีนิสัยเป็นอย่างไร

ตู้ซิงเหอยืนอยู่หัวเรือ กำลังคิดว่าจะสร้างถ้ำบนบึงโคลนอย่างไร เย่ฉีที่แขนก็เตือนนาง: 【ที่นี่มีคลื่นพลังวิญญาณผิดปกติ แต่ข้าไม่สัมผัสถึงอันตราย ท่านแม่ลองสังเกตดูอีกที】

หนิงหลินบอก: 【เหมือนกลิ่นอายของพื้นที่ลับ】

ตู้ซิงเหอขมวดคิ้ว

คลื่นพลังวิญญาณที่แม้แต่กิเลนยังสัมผัสได้ ขุมกำลังอื่นจะตรวจไม่เจอเชียวหรือ? เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาไม่ได้คิดจะปิดล้อมที่นี่ ยึดเป็นของตัวเอง แต่รอให้นางมาค้นพบ?

นางโยนคำถามให้กิเลน มันตอบว่า: 【ทำไมพูดว่า "แม้แต่กิเลนยังสัมผัสได้" ล่ะ! พวกเราสัมผัสพื้นที่ลับได้ไวกว่าผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์ตั้งเยอะ! แต่ข้างนอกบึงไม่มีจริงๆ นะ... ฮือ ข้าไม่ได้โกหกท่านแม่นะ】

เห็นหนิงหลินน้อยใจ ตู้ซิงเหอเลยต้องโอ๋มันก่อน

ครู่หนึ่ง นางหันกลับไปมองหมอกสีม่วงที่ปกคลุมป่าทึบด้านหลัง ก็ฉุกคิดขึ้นได้

ใช่แล้ว ในป่ามีหมอกพิษที่กัดกร่อนพลังวิญญาณ ทำให้พลังวิญญาณในบึงนี้รั่วไหลออกไปไม่ได้ เผลอๆ หมอกพิษและพืชวิญญาณอาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ถูกหล่อเลี้ยงขึ้นมาด้วยซ้ำ!

แต่นี่ต่างจากกรณีเขาสู่อวิ๋น ตอนนั้นมีคนวางค่ายกลหลอมศพจินตนา ทำให้ศาลเจ้ากลายเป็นแหล่งบำเพ็ญเพียร ในบึงนี้คงไม่ได้ซ่อนศพใครไว้อีกหรอกนะ!

งั้นก็ไม่ต้องเรียกส่องรอยจักรพรรดิแล้ว

วันนี้นางเปลี่ยนชื่อเป็นนักขุดสุสานเลยดีกว่า

"เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่บ้างไหม?" ตู้ซิงเหอถามเข็มทิศ

เข็มทิศแน่นอนว่าไม่ตอบนาง

โดยทั่วไป การค้นพบพื้นที่ลับต้องแจ้งสำนัก ให้สำนักส่งผู้อาวุโสมาสำรวจ พวกเขามีประสบการณ์มากกว่า รู้ว่าควรเปิดพื้นที่ลับอย่างไร และรับมืออย่างไร

ตู้ซิงเหอมองลูกศิษย์สองคนของตัวเอง

พอสายตาอาจารย์ตกกระทบ ทั้งสองก็ยืดตัวตรงแหน่ว ไม่มีใจออกห่างแม้แต่นิดเดียว และไม่มีประโยชน์แม้แต่นิดเดียวเช่นกัน

อยากได้ปู่วงแหวน จังเลยโว้ย!!!

ตู้ซิงเหอเจ็บใจ

นางลองทำตามคำแนะนำของกิเลน หยดเลือดตัวเองลงไปตรงจุดที่มีพลังวิญญาณเข้มข้นที่สุดในบึง ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา

ตามที่มันบอก พื้นที่ลับจำนวนมากเปิดในเวลาเฉพาะ หรือต้องทำตามเงื่อนไขเฉพาะถึงจะเปิดได้ บังคับไม่ได้ หรือไม่ก็นางขาดไอเทมกุญแจสำคัญบางอย่าง การดันทุรังอยู่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องฉลาด

"ช่างเถอะ ตั้งถิ่นฐานที่นี่แหละ"

ตู้ซิงเหอหาเงินก้อนที่สองได้ ก็เปลี่ยนถุงเก็บสมบัติเป็นใบที่จุของได้เยอะขึ้นทันที และเตรียมวัสดุสร้างถ้ำสำหรับอยู่คนเดียวในป่าไว้พร้อมสรรพ นางโยนยันต์แผ่นหนึ่งออกมาจากถุงเก็บสมบัติ อัดพลังวิญญาณเข้าไป แสงสีขาวสว่างวาบ ทางเดินหินโคลนแคบยาวสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนบึง

มันลอยอยู่เหนือโคลนดูด

จากนั้น นางหยิบกล่องที่สร้างขึ้นอย่างประณีตออกมา ทันทีที่เปิดออกและอัดพลังวิญญาณเข้าไป ก็ขว้างมันไปยังจุดสิ้นสุดของทางเดินหิน

ก่อนจะตกลงสู่บึง มันหยุดชะงักกลางอากาศ สองวินาทีต่อมา ก็ขยายตัวออกอย่างฉับพลัน อิฐหนึ่งก้อนกลายเป็นสอง สองกลายเป็นสี่ ดิ้นรนงอกเงยออกมาเป็นโครงร่างของตำหนักหยกงามวิจิตร

ใช้เวลาไม่ถึงก้านธูป สิ่งปลูกสร้างมหึมาก็ตั้งตระหง่านอยู่บนบึงโคลน

หมอกขาวลอยฟุ้ง บรรยากาศดุจแดนเซียน

พอมองดี ๆ คือฐานด้านล่างกระตุ้นยันต์สร้างน้ำแข็งอัตโนมัติ เท่ากับมีเอฟเฟกต์ดรายไอซ์ในตัว

"ถ้ำมิติพกพาฉบับวัยรุ่น"

ตู้ซิงเหออธิบายให้ลูกศิษย์บ้านนอกสองคนฟังว่า "ถ้ำที่ย่อส่วนเป็นของจิ๋วให้ผู้บำเพ็ญเพียรเข้าออกได้ตามใจชอบนั้นแพงมาก ข้าซื้อไม่ไหว แต่แบบที่ติดตั้งได้ทุกที่ราคากำลังดี"

ถ้ำมิติพกพาของจริงเกี่ยวข้องกับค่ายกลมิติขั้นสูง

กระจกแขวนผนัง ภาพวาด หรือแม้แต่หยกพก อาจจะเป็นถ้ำมิติของผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตนาสักคน ซึ่งไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันเลย

เทคโนโลยีไม่ใช่ปัญหา

ปัญหาคืองบประมาณของตู้ซิงเหอ นางซื้อไม่ไหว แต่ความต้องการที่อยู่อาศัยของนางก็ไม่สูง

แค่กันลมสี่ทิศ กันฝนไม่รั่ว มีเตียงนอนก็พอแล้ว นางยังไม่ถึงเวลาที่จะนอนตีพุงเสวยสุข

หมู่บ้านตระกูลกงที่ซินเย่ว์เคยอยู่ ทั้งหมู่บ้านไม่มีบ้านอิฐสักหลัง จนกรอบแกรบ การมีกระเบื้องคุ้มกะลาได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ส่วนเซินสุ่ยนั้นดูมีความสุขมาก:

"อาจารย์! ข้าปลูกต้นไม้ในบ้านได้ไหม?"

เมื่อได้รับอนุญาตจากตู้ซิงเหอ เขาก็กระโดดโลดเต้นไปตามทางเดินหิน พริบตาเดียวก็ปีนขึ้นไปบนหลังคา หันกลับมาโบกมือให้สองคนบนเรืออย่างตื่นเต้น

ตู้ซิงเหอ: "ตามสบาย"

เขาหันหลังกลับไป เห็นด้านหลังถ้ำเป็นทิวทัศน์งดงามทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ราวกับแดนสุขาวดี ก็ดีใจยกใหญ่ เขากำลังจะเข้าไปสำรวจ แต่กลับชนเข้ากับกำแพงอากาศ ดังปั้ก ร่วงลงไปกองกับพื้น

เซินสุ่ยเอามือกุมหัว ลุกขึ้นมาจากพื้น

เขาพยายามจะเดินไปข้างหน้าอีก เห็นอยู่ว่าป่าเขาและสวนสวยหรูอยู่ตรงหน้า แต่กลับก้าวเข้าไปไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว

ตู้ซิงเหอเก็บเรือไม้ เดินเข้าไปพยุงเขาขึ้นพร้อมกล่าวว่า "ส่วนด้านหลังข้าไม่ได้ซื้อ มันเป็นแค่ภาพลวงตาฉายภาพ ส่วนที่ต้องจ่ายเงินเพิ่มเข้าไปไม่ได้"

ถ้ำมิติพกพาเกี่ยวข้องกับวิชาอาคมมิติ อย่างน้อยต้องเป็นฝีมือระดับจินตนา พวกเขาย่อมมองภาพลวงตาเหล่านี้ไม่ออก

สมาคมการค้าในฐานะคนขายพูดจาสวยหรู โดยบอกว่าต่อให้ผู้บำเพ็ญเพียรไม่ปลดล็อกสวนและป่าท้อ ก็ยังสามารถมองเห็นทิวทัศน์สวยงามเหล่านี้ได้

จริง ๆ แล้วก็คือเอามาล่อให้หิวเล่นทุกวันเท่านั้นเอง

สวยไหม? งามไหม?

ไม่ยอมจ่ายหินวิญญาณก็ดูแต่ตาไป เหมือนโฆษณาขายคอนโดหรูวิวทะเลพาโนรามานั่นแหละ

เซินสุ่ยรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เขาเดินเข้าไปผลักประตู พบว่าตำหนักหยกที่ดูภายนอกยิ่งใหญ่อลังการ ข้างในกลับมีประตูที่เปิดได้แค่สี่บาน

เขาหันกลับมามองอาจารย์

ตู้ซิงเหอพยักหน้า "ใช่แล้ว นั่นมันราคาอื่น"

(จบแล้ว)